Βλέπει Ανδρουλάκη (και αρχηγούς) ο Μητσοτάκης
Εδώ και κάτι χρόνια σας έχω επισημάνει ότι αν σε κάτι διακρίνεται ο πρόεδρος Μητσοτάκης, είναι ότι ειδικεύεται στη διαχείριση των κρίσεων. «Δώσ’ του κρίση και πάρ’ του την ψυχή», μου έλεγε ένας συμμαθητής του, από αυτούς του Κολεγίου. Ο αρχηγός Κυριάκος είναι κάτι σαν τους νεκροθάφτες στα χωριά, που μόλις μαθαίνουν ότι πέθανε κάποιος, ετοιμάζονται για διπλό μεροκάματο. Ένα γι’ αυτόν που ξεθάβουν και ένα δεύτερο γι’ αυτόν που θάβουν. Αφήνω τα πιπεράτα, για να πάω στα ξινά της πραγματικότητας. Κακά τα ψέματα, στο περιβάλλον που βιώνουμε, απ’ όποια οπτική γωνία κι αν το δούμε, αποτελεί όαση η παρουσία του Μητσοτάκη στην ηγεσία της χώρας. Γιατί, εδώ που τα λέμε, δεν μπορώ να φανταστώ ούτε γι’ αστείο σε κάτι τέτοιες στιγμές να ήταν στο Μαξίμου ο πρόεδρος Ανδρουλάκης, με τον οποίο παρεμπιπτόντως θα συναντηθεί σήμερα ο πρωθυπουργός.
Οι κρίσεις γεννούν συγκρίσεις
Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι μια πολεμική σύρραξη -και μάλιστα σε μια τόσο εύφλεκτη περιοχή- αποτελεί ευκαιρία για ένα κράτος που επενδύει στη σταθερότητα (εσωτερική και διεθνή), όπως η Ελλάδα. Ωστόσο, είναι εξίσου αφελές να πιστεύει κάποιος ότι τέτοιες κρίσεις δεν απλοποιούν τα διλήμματα στην κοινωνία. Η αβεβαιότητα αποτελεί μια συνθήκη που οδηγεί τους πολίτες να καταφεύγουν πολύ ευκολότερα στη σύγκριση μεταξύ των υφιστάμενων εναλλακτικών, αντί να συγκρίνουν τις επιλογές τους με τις (εξιδανικευμένες) προσδοκίες τους. Με απλά λόγια, όταν τα πράγματα ζορίζουν, το κριτήριο είναι «ποιος κάνει καλύτερα τη δουλειά». Και αυτό το πεδίο, κακά τα ψέματα, είναι προνομιακό για τον αρχηγό Κυριάκο. Και δεν αναφέρομαι τόσο σε αντίστοιχες καταστάσεις του παρελθόντος, όπως ο Έβρος ή ο COVID, όσο στο ότι η πολιτική του έχει αρχή, μέση και τέλος, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς με αυτήν ή όχι. Απέναντι σε αυτό, η αντιπολίτευση αρέσκεται σε μαξιμαλιστικές θεωρίες, που ακούγονται ωραίες στα πάνελ, αλλά, αν τις καλοσκεφτείς, δεν είσαι τόσο βέβαιος ότι θα δουλέψουν στην πράξη. Και, όταν αυτή η αβεβαιότητα έρχεται και «κουμπώνει» στην κρισιμότητα των στιγμών, η Ιστορία έχει δείξει ότι οι πολίτες «συντάσσονται γύρω από τη σημαία», για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.
Παρέμβαση στο νομοσχέδιο Λιβάνιου
Με την ευκαιρία, να σας πω ότι αύριο ο πρόεδρος Μητσοτάκης θα πάει στη Βουλή, προκειμένου να μιλήσει για το νομοσχέδιο του υπουργού Λιβάνιου. Με αφορμή την εκεί παρουσία του, μαθαίνω ότι θα ρίξει και ένα δεκάλεπτο σε ομιλία, που θα σχετίζεται με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Σιγά που θα έχανε την ευκαιρία, τώρα που βλέπει ότι όλα όσα διαδραματίζονται είναι σαν να τα είχε κάνει παραγγελία.
Γιατί φοβάται ο Χριστοδουλίδης
Παρακολούθησα στα social media το αγωνιώδες διάγγελμα, μπροστά από μια καφέ ξύλινη πόρτα, του προέδρου της Κύπρου, Νίκου Χριστοδουλίδη, και δεν σας κρύβω ότι δεν κατάλαβα τι τον έπιασε πρωί πρωί τον (συγκεκριμένο) ηγέτη. Αφού έκανα, όμως, έναν κύκλο τηλεφωνημάτων, συνειδητοποίησα ότι ο άνδρας έχει κάθε λόγο να ανησυχεί, δεδομένου ότι στη Μεγαλόνησο τον κατηγορούν (και όχι αδίκως) ότι έμπλεξε την Κύπρο στον πόλεμο. Υπό τον φόβο να διαλυθεί η οικονομία του νησιού, ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης έσπευσε να πει τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που ουσιαστικά πράττει. Βλέπετε, τις τελευταίες μέρες αρχίζουν να ακυρώνονται μαζικά κρατήσεις στα ξενοδοχεία, ενώ το real estate καταρρέει στην κυριολεξία.
Στήριξη από την Αθήνα
Πάμε τώρα στο σωσίβιο που πέταξε ο πρόεδρος Μητσοτάκης στον Χριστοδουλίδη, παρά το γεγονός ότι ο πρώτος με μεγάλη χαρά θα ήθελε να τον αφήσει να βγάλει μόνος του τα κάστανα από τη φωτιά. Παρ’ όλα αυτά, η ελληνική κυβέρνηση έκανε ό,τι έπρεπε να κάνει. Από κει και πέρα, κι επειδή με ρωτούσαν διάφοροι (ανάμεσα σε αυτούς και η επί 25ετία συνεργάτις μου, Έφη) αν υπάρχει ουσιαστικός κίνδυνος για την Κύπρο, από κάτι καλούς αναλυτές προκύπτει ότι τα όσα βλέπουμε στη Μεγαλόνησο είναι κάτι σαν παράπλευρες απώλειες ή, αν το θέλετε καλύτερα, αποτελούν τροχιοδεικτικές βολές, που στόχο έχουν τους Άγγλους, που, εδώ που τα λέμε, έχουν χάσει εκτός από τα αυγά και τα πασχάλια.
Η χώρα κάνει το καθήκον της απέναντι στην Κύπρο
Με την ευκαιρία, να σας πω ότι ενοχλήθηκαν αρκετοί, απ’ ό,τι είδα, με την πρωτοβουλία της χώρας μας να στηρίξει την Κύπρο με τις δύο φρεγάτες και το ζεύγος των F-16, μετά την επίθεση από ιρανικό drone. Ωστόσο, να σας πω ότι κάποιοι από τους φωνασκούντες εμφανίζονταν μέχρι πρόσφατα ως υπερπατριώτες και στηλίτευαν την κυβέρνηση ότι δεν κάνει τα πρέποντα απέναντι στην Κύπρο. Τώρα οι ίδιοι το παίζουν… ειρηνοποιοί και φωνασκούν για εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο. Γι’ αυτό και σπεύδω, μέρες που είναι, να ξεκαθαρίσω κάποια πραγματάκια. Κατ’ αρχάς, δεν ξύπνησε χθες το πρωί ο πρόεδρος Μητσοτάκης και είδε ένα όραμα ότι πρέπει να στείλει φρεγάτες στην Κύπρο. Προηγήθηκε η επικοινωνία με τον Κύπριο πρόεδρο, Χριστοδουλίδη, που ξέρει καλύτερα από τους εγχώριους σούπερ αναλυτές μας τι χρειάζεται η χώρα του αυτήν τη στιγμή.
Κριτική στον Δένδια
Οι ίδιοι καλοί άνθρωποι, αφού τελείωσαν με την κριτική στη λαοπρόβλητη κυβέρνησή μας, προχώρησαν ένα βήμα πιο κάτω, πιάνοντας στο στόμα τους τον υπουργό Δένδια, επειδή τόλμησε ο άνθρωπος να μιλήσει για «απρόκλητες επιθέσεις στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας». Μα -λένε κάποιοι- οι βάσεις στη Δεκέλεια και το Ακρωτήρι αποτελούν υπερπόντιο βρετανικό έδαφος. Οπότε, δηλαδή, ούτε γάτα ούτε ζημιά; Και πώς έφτασαν, παρακαλώ, τα drones στα υπερπόντια βρετανικά εδάφη; Μήπως -λέω μήπως- παραβίασαν καραμπινάτα τον εναέριο χώρο της Κύπρου; Αλλά δεν χρειάζονται άλλες εξηγήσεις για τους κουφιοκέφαλους. Λίγη ώρα πέρασε για να βγει κάποιος επικεφαλής από τους Φρουρούς της Επανάστασης και να απειλήσει την Κύπρο -και όχι τα υπερπόντια βρετανικά εδάφη-, διότι παρέχει διευκολύνσεις στις ΗΠΑ. Αλλά εκεί φτάνει ο παραλογισμός ορισμένων. Να απειλείται η Κυπριακή Δημοκρατία από τους μουλάδες και εμείς να σφυρίζουμε αδιάφορα…
Επιχείρηση «χαμηλώνουμε» Ντουμπάι και Κατάρ
Από τα λίγα που έχω αρχίσει να καταλαβαίνω είναι και μια αίσθηση που αποκόμισα, σύμφωνα με την οποία, με αφορμή τις επιθέσεις εναντίον του Ιράν, Αμερικανοί και Ισραηλινοί βρήκαν την ευκαιρία να «κοντύνουν» κάπως Ντουμπάι και Κατάρ. Βλέπετε, η έκρηξη του πλουτισμού έχει ενοχλήσει (αν και δεν φαινόταν τα προηγούμενα χρόνια) τους σοβαρούς τούτου του μάταιου κόσμου. Αυτό σημαίνει πως αυτά που είδαμε τις τελευταίες μέρες μπορεί να είναι και ελάχιστα μπροστά σε αυτά που πρόκειται να δουν οι οφθαλμοί μας κατά το αμέσως προσεχές διάστημα.
Το ξεχωριστό δράμα
Μάτι δεν έχω κλείσει τις τελευταίες τρεις μέρες, με την αγωνία να με κυριεύει για την τύχη κάτι φιλενάδων που εξακολουθούν να παραμένουν εγκλωβισμένες στο Ντουμπάι. Οι κοπέλες, που πήγαν για ένα τριήμερο, βιώνουν μια πρωτόγνωρη, οφείλω να ομολογήσω, πραγματικότητα, από αυτές (τις πραγματικότητες) που σε «σημαδεύουν» για το υπόλοιπο του βίου σου. Πήγαν στο Ντουμπάι για να περάσουν με κάτι Άραβες ένα τριήμερο και, χωρίς να υπολογίσουν τον Τραμπ, ξέμειναν μέσα στην έρημο, άφραγκες, να γυρίζουν με τις πανάκριβες τσάντες τους και τα χρυσά Ρόλεξ, ψάχνοντας έστω και ένα βανάκι για να πλαγιάσουν. Μιλάμε για το απόλυτο δράμα, να έχεις «πεταχτεί» μέχρι το Ντουμπάι, να έχεις βγάλει σε μετρητά κάνα δεκάρικο, να έχει φύγει ο χορηγός και εσύ να είσαι εγκλωβισμένη στον παράδεισο, πληρώνοντας κάθε μέρα από 1.500 έως 2.000 ευρώ, χωρίς να ξέρεις πότε και αν θα φύγεις. Σε αυτό το ξεχωριστό δράμα, πέφτω στα τέσσερα και υποκλίνομαι, περιμένοντας την ώρα που θα ανοίξουν ξανά οι ουρανοί και θα αρχίσουν να πετάνε τα αεροπλάνα, προκειμένου να κορίτσια να επιστρέψουν στη μαμά πατρίδα και στην αγκαλιά των δικών τους ανθρώπων.
Ξεκινούν οι πτήσεις
Επειδή είχα μια αγωνία για τις εγκλωβισμένες του Ντουμπάι, δεν σας κρύβω ότι προσπάθησα να μάθω, πότε και αν θα αρχίσουν να πετάνε τα αεροπλάνα. Έμαθα, λοιπόν, ότι από τις απανωτές συσκέψεις που είχε ο υπουργός Γεραπετρίτης (τι τραβάει κι αυτός ο άνθρωπος…), προέκυψε ότι αργά χθες το βράδυ, άντε νωρίς σήμερα το πρωί, θα γινόταν μια πρώτη δοκιμή να πετάξουν τα πρώτα αεροπλάνα. Αν κατάλαβα καλά, το Ντουμπάι προτίθεται να ανοίξει τις πτήσεις, χωρίς να έχουν αρθεί (παντελώς) οι υφιστάμενες απαγορεύσεις. Οι πρώτοι που θα πετάξουν είναι αυτοί που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο αεροδρόμιο και που δεν πρόλαβαν να φύγουν από τον εξωτικό προορισμό. Σε κάθε περίπτωση, από αύριο κάτι μου λέει ότι τα νέα θα είναι πολύ καλύτερα σε σχέση με τις πτήσεις.
! Εκτός από τους 15.000 που έχουν εγκλωβιστεί στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, είναι και πολλοί ακόμη Έλληνες, που είχαν ως ενδιάμεσους σταθμούς αεροδρόμια, όπως για παράδειγμα της Ντόχα, και δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν το ταξίδι τους. Για όλους αυτούς και για άλλους πολλούς, ο υπουργός Γεραπετρίτης βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με τους πρέσβεις και τους υπολοίπους των πρεσβειών, οργανώνοντας την επιστροφή τους, όταν θα το επιτρέψουν οι συνθήκες.
Το όνειρο με το Ιράν
Αμέσως μετά το briefing, εξουθενωμένος (εγώ που το άκουγα) από τις αλλεπάλληλες ερωτήσεις του συναγωνιστή Αβραμίδη, έπεσα νοκ άουτ στον καναπέ μου. Ήταν, βλέπετε, σε τέτοιο οίστρο ο μαχητικός συνάδελφος, που κάποια στιγμή φοβήθηκα ότι θα ανάγκαζε τον εκπρόσωπο Μαρινάκη να τοποθετηθεί μέχρι και για το αν έπρεπε να μετρήσει το γκολ της ΑΕΚ στον Βόλο. Αλλά να μη μακρηγορώ, πέφτοντας στον καναπέ μου επιδόθηκα στο αγαπημένο μου σπορ, της μεσημεριανής σιέστας. Και δεν σας κρύβω ότι το όνειρο που είδα έμοιαζε περισσότερο με εφιάλτη. Το όραμά μου ήταν μια επανάληψη όλων των γεγονότων στη γειτονιά μας, με μόνη διαφορά την πολιτική κατάσταση στη χώρα μας. Γιατί στη θέση του προέδρου Κυριάκου βρίσκονταν οι ηγέτες της αντιπολίτευσης. Είδα, λοιπόν, τον κραταιό Νικόλα, την πρόεδρο Ζωή, τον συγγραφέα Τσίπρα, τη συντρόφισσα Καρυστιανού και διάφορους άλλους αρχηγίσκους να προσπαθούν να συνεννοηθούν, όχι για τη στάση της χώρας, αλλά για το πού πέφτει το Ιράν και για το αν οι μαντίλες συνιστούν καταπίεση των γυναικών ή αν είναι δικαίωμα κάθε θηλυκότητας να τις φοράει. Μη σας τα πολυλογώ, μέχρι να ξυπνήσω (κάπου μια ώρα μετά), άκρη δεν είχε βγει. Τώρα, αν η πραγματικότητα απέχει πολύ από το όνειρό μου, ας το κρίνετε οι αναγνώστες της στήλης.
Οι πατριώτες και το Βιτάμ
Από επαγγελματική (αλλά και προσωπική) διαστροφή, από το πρωί του Σαββάτου παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις δηλώσεις του λεγόμενου «πατριωτικού» χώρου σχετικά με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Και δεν σας κρύβω ότι είναι αξιοθαύμαστο ότι όλοι αυτοί οι ένθερμοι πατριώτες, που είναι έτοιμοι να κηρύξουν τον πόλεμο σε όποιον επιβουλεύεται το έθνος των Ελλήνων, ξαφνικά είναι οριακά πιο σκληροί από το λιωμένο Βιτάμ. Όλοι οι ανησυχούντες, οι άγρυπνοι φρουροί των συμφερόντων μας, δεν βρήκαν μισή κουβέντα να πουν για το γεγονός ότι το Ιράν επιτέθηκε σε βρετανικές βάσεις της Κύπρου και απειλεί ολόκληρο το νησί. Κάτι ανακοινώσεις με ίσες αποστάσεις μεταξύ ΗΠΑ – Ισραήλ και μουλάδων, κάτι μπακαλιάροι μπαγιάτικοι για παγκόσμια ειρήνη και διπλωματία. Όλα αυτά ποιοι; Οι «Τουρκοφάγοι», που κατηγορούν κάθε μετριοπαθή πολίτη και πολιτικό για ενδοτισμό! Ο δε κορυφαίος όλων είναι ο αγαπημένος της στήλης, Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος έχει πιει το αμίλητο νερό. Είτε, λοιπόν, τόσο καιρό μας πουλάνε παραμύθια είτε τώρα η «ενδοτική» κυβέρνηση του Μητσοτάκη τα κάνει όλα καλά, αλλά ντρέπονται να το πουν, για να μη χάσουν πελατεία.
Ο Σαμαράς «σηκώνει» το θέμα των υποκλοπών
Μια και αναφέρθηκα στον πρόεδρο Αντώνη, να σας πως ότι από μια σχετικώς καλή πηγή πληροφορούμαι ότι ο Σαμαράς, αφού έχει δει ότι δεν του βγαίνει απολύτως τίποτα, εσχάτως σκέφτεται να το… ρίξει στις υποκλοπές. Για να ακριβολογώ, από κάτι δικούς του μαθαίνω ότι ο αρχηγός Αντώνης δείχνει πρόθυμος (σιγά που δεν θα έδειχνε) να προσέλθει πρώτος και καλύτερος για να συνεισφέρει στην προανακριτική διαδικασία που αναμένεται να ξεκινήσει προσεχώς. Αν με ρωτάτε τι έχει να αποκαλύψει ο πρώην πρωθυπουργός επί του θέματος, η απάντηση είναι κάτι περισσότερο από προφανής. Τίποτα απολύτως, εκτός από κάτι αμπελοφιλοσοφίες, που θα στοχεύουν με μαθηματική ακρίβεια τον Μητσοτάκη.
Ο Σταθόπουλος αγοράζει ομάδες
Πριν από καμιά βδομάδα σας αποκάλυψα μια πληροφορία, σύμφωνα με την οποία ο Νίκος Σταθόπουλος της Nova φλερτάρει με το ενδεχόμενο εξαγοράς της ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού. Με αφορμή την επίμαχη είδηση, έμαθα ότι ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας δείχνει να ενδιαφέρεται γενικώς για… ομάδες.
Ο Ιωάννου (Nolita) πουλάει στον Κοταρίδη (Nox)
Ξεπουλάει τα μαγαζιά που διαθέτει ο επιχειρηματίας Στέλιος Ιωάννου, αφού αποφάσισε (πριν από τον πόλεμο) να μεταναστεύσει οριστικά, μετακομίζοντας οικογενειακώς στο Ντουμπάι. Πρόκειται για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από τα Nolita σε Ψυχικό και Κέρκυρα, καθώς και από τα καταστήματα Ora και Pazuzu. Ο Ιωάννου, που είχε βάλει πωλητήριο εδώ και καιρό, βρίσκεται σε προχωρημένες κουβέντες με τον επιτυχημένο επιχειρηματία στον χώρο του θεάματος και της μουσικής, Άγγελο Κοταρίδη. Κάποιοι λένε ότι οι δύο άνδρες έχουν δώσει τα χέρια, πράγμα που σημαίνει ότι πολύ σύντομα θα βγει και λευκός καπνός από τις σχετικές συζητήσεις.
Ανανεώνει του Στουρνάρα
Από μια καλή πηγή, από αυτές που εκμαιεύουν κατά καιρούς ειδήσεις από το περιβάλλον Μητσοτάκη, πληροφορήθηκα, ότι δεν θα αργήσει η στιγμή εκείνη που θα ανακοινωθεί η ανανέωση της θητείας του κεντρικού τραπεζίτη, Γιάννη Στουρνάρα. Με δεδομένο ότι τον Ιούνιο περατώνεται η τρέχουσα θητεία, και με επίσης πιο δεδομένο ότι ο αρχηγός Κυριάκος έχει λάβει τις αποφάσεις του επί του προκείμενου, δεν αποκλείω κατά το αμέσως προσεχές διάστημα να ανακοινωθούν τα έξι επιπλέον χρόνια Στουρνάρα στη διοίκηση της ΤτΕ. Άλλωστε, όπως μαθαίνω, πρωθυπουργός και κεντρικός τραπεζίτης προσφάτως έδωσαν και τα χέρια.
Εξελίξεις με τα Γλυπτά του Παρθενώνα
Μέσα στην τούρλα του Σαββάτου, κρατήστε την πληροφορία που θέλει το επόμενο διάστημα (όχι και τόσο μακρινό) να έχουμε εξελίξεις στο θέμα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα. Με την ευκαιρία, να σας πω ότι χθες το απόγευμα ο πρόεδρος Μητσοτάκης είχε μια σύσκεψη, παρουσία των Σκέρτσου – Αργυρού και της ηγεσίας του υπουργείου Πολιτισμού. Αν και δεν κατάφερα να μάθω ποιο ήταν το αντικείμενο της μάζωξης, από τη σύνθεση και μόνο υποθέτω ότι αφορούσε κάτι οικονομικό. Βλέπετε, ο μεν υπουργός Άκης ασχολείται σταθερά και διαχρονικά με τα κουτάκια, ο δε Αργυρού είναι σύμβουλος επί των οικονομικών του πρωθυπουργού.
Ενδυματολογικά κομπλιμέντα
Είναι γνωστό ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που παρακολουθούν, λες και πρόκειται για σχεδιαστή, τις τάσεις της μόδας και μάλιστα αυτής που δεν κάνει (ως μόδα) καριέρα πέραν των ελληνικών συνόρων. Τα αναφέρω αυτά γιατί, σύμφωνα με την περιφερειακή πηγή που διαθέτω στο Μαξίμου, στο περιθώριο του ΚΥΣΕΑ, που ως γνωστόν πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου, ο αρχηγός Κυριάκος δεν έχασε την ευκαιρία να κάνει ένα ενδυματολογικής υφής κομπλιμέντο στον υπουργό Δένδια. Βλέπετε, ο τελευταίος έχει κι αυτός μια τρέλα με τα καλά ρούχα και τα καλά παπούτσια.
Το ΕΣΠΑ και τα «μυστικά» στοιχεία
Η παροιμία λέει ότι και να θέλω ν’ αγιάσω, δεν με αφήνουν. Έγραφα χθες για το φιρμάνι της ΕΕ σε σχέση με τα περιβόητα προγράμματα εκπαίδευσης του «πλαισίου Στρατινάκη». Είναι γεγονός ότι μετά τις αποκαλύψεις της στήλης, τραβήχτηκε το καπάκι της προβληματικής αυτής ιστορίας, η δυσωδία κάλυψε τα πάντα και άρχισαν να ανοίγουν τα στόματα που ήξεραν λεπτομέρειες. Και μιλάμε για πολλά, πάρα πολλά στόματα. Για να μην ψάχνουν άδικα κάποιοι. Σε όλους υπάρχει ένα μεγάλο ερώτημα: Τελικά άξιζε τον κόπο να γίνει όλη αυτή η φασαρία και να υπάρξει πολιτικό κόστος (γιατί να μην κρυβόμαστε, υπάρχει και μάλιστα μεγάλο) για να «τρέξουν» αυτά τα προγράμματα; Ποιο είναι το όφελος; Ένα πουλάκι χθες μου υπενθύμισε ένα έγγραφο της ΕΕ που είχα αποκαλύψει από τις 9 Φεβρουαρίου, αλλά ομολογώ ότι δεν το είχα σπουδαιολογήσει. Εκεί αναφέρεται ότι η τελική ημερομηνία για να πραγματοποιηθούν τα προγράμματα είναι η 31η/12/2025 (…with a delivery period until 31.12.2025). Και αφού είναι έτσι, εδώ έρχεται το αυτονόητο ερώτημα: Τελικά πόσα προγράμματα πραγματοποιήθηκαν, πόσοι άνεργοι εκπαιδεύθηκαν, πόσοι βρήκαν δουλειά (αν βρήκε κανένας) και πόσο κόστισαν όλα αυτά; Γιατί δεν έχει ανακοινωθεί κανένα τελικό στοιχείο; Και, για να είμαι δίκαιος, αυτό δεν είναι δουλειά ούτε της Κεραμέως ούτε του Παπαθανάση. Είναι δουλειά των υπηρεσιών που εμπλέκονται, δηλαδή της φοβερής και τρομερής, όπως μαθαίνω, Επιτελικής Δομής ΕΣΠΑ του υπ. Εργασίας και της Διαχειριστικής Αρχής του επιχειρησιακού προγράμματος ΠΑΔΚΣ (αυτό είναι το σωστό…), που είναι και ο συνομιλητής της ΕΕ, όπως μου είπαν. Γιατί αυτές οι δύο υπηρεσίες δεν παρουσιάζουν κανένα στοιχείο; Τι συμβαίνει; Διότι, διαβάζοντας πάλι τη συνέντευξη-απολογία του Γιάννη του Παναγόπουλου, κάπου πήρε το μάτι μου ότι ο καλύτερος φορέας στο έργο αυτών των προγραμμάτων ήταν η ΓΣΕΕ με ένα ποσοστό 20% στην υλοποίηση, ενώ οι άλλοι φορείς κυμάνθηκαν μέχρι και στο 1%. Εκτός αν λέει ανακρίβειες ο πρόεδρος. Τελικά υπάρχουν κάποιοι αριθμοί για το πόσοι εκπαιδεύθηκαν και πόσο κόστισε όλο αυτό το «πλαίσιο»; Μήπως είναι μυστικά αυτά τα στοιχεία; Για να καταλάβουμε και εμείς οι μη γνώστες αν άξιζε να γίνει όλος αυτός ο κακός χαμός.
Οι Αλβανοί κερδίζουν την παράσταση νίκης στον Κάθετο Διάδρομο
Αντιλαμβάνομαι ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης δεν έχει και τόσο πολύ χρόνο για να ασχοληθεί με τα του Κάθετου Διαδρόμου, δεδομένου ότι από σήμερα αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για να ενημερώσει τον Ανδρουλάκη, τη Ζωή και τον Βελόπουλο για τα όσα κάνει ο Τραμπ στο Ιράν. Ωστόσο, βλέποντας την Αμερικανίδα πρέσβειρα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, στην Αλβανία, δεν σας κρύβω ότι με έπιασε κρύος ιδρώτας, αφού κάτι μου λέει ότι με τις επιπολαιότητές μας, αντί να κερδίσουμε γεωπολιτικά από τη δημιουργία του Κάθετου Διαδρόμου, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο στο τέλος να κάτσουμε πάνω στον… άξονα (χωρίς κατ’ ανάγκη να είναι κάθετος).
Ο πόλεμος στο Ιράν και ο Λαβράνος
Αν και δεν ανήκω στους ανθρώπους που θεοποιούν τις μεγάλες δυνάμεις, δεν σας κρύβω ότι τα τελευταία εικοσιτετράωρα τείνω να πιστέψω στη δύναμη που έχουν κάποιες εξ αυτών. Για παράδειγμα, δεν μπορώ να αποσυνδέσω το Σαββατιάτικο χτύπημα των Αμερικανών και των Ισραηλινών στο Ιράν με την πρόσφατη απόφαση του δικαστηρίου για τον μεγαλοεπιχειρηματία Γιάννη Λαβράνο και τους συνεργούς του. Συγκεκριμένα, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι μόλις πληροφορήθηκαν Τραμπ και Νετανιάχου ότι ο δικός τους άνθρωπος στην Ελλάδα (ο Λαβράνος), από ένα προφανώς λάθος ενός δικαστή, κινδυνεύει να μετρήσει κάμποσα χρόνια φυλακή, δεν έκαναν δεύτερη σκέψη, χτυπώντας στην καρδιά του Ιράν. Κάπως έτσι, εξαφανίστηκε από την επικαιρότητα το θέμα των τηλεφωνικών υποκλοπών. Αυτό που δεν κατάφερα να μάθω είναι ποιος ακριβώς ήταν ο ρόλος του Λαβράνου, στο χτύπημα ακριβείας που πέτυχαν οι Αμερικάνοι εναντίον του συχωρεμένου (κατά τα έργα του) Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Γιατί από ένα τόσο μαεστρικό χτύπημα εξυπακούεται ότι δεν μπορεί να λείπει το μυαλό και τα χέρια του big John. Το αναφέρω για να καταλάβουν αυτοί οι επιπόλαιοι δικαστές ποιον καταδίκασαν για 126 χρόνια και οκτώ μήνες.
Το μεγάλο κόλπο για να κυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ
Κι επειδή οι μέρες είναι δύσκολες και το κλίμα βαρύ, δεν μπορώ παρά να σας διασκεδάσω με μια ανάρτηση του προσφάτως εορτάζοντος Θεόδωρου Τερζή. Ο οποίος τυγχάνει να είναι «οργανωτικός γραμματέας προσωπικού οργανισμών» του ΠΑΣΟΚ – δεν πολυκατάλαβα, είναι η αλήθεια, τι νευραλγικός τομέας είναι αυτός για τον πρόεδρο Νίκο. Ο Θεόδωρος Τερζής, λοιπόν, ανάρτησε ευχαριστίες για τις ευχές που δέχτηκε για τη γιορτή του, αποκαλύπτοντας με ποιον τρόπο το ΠΑΣΟΚ θα κυβερνήσει τον τόπο: «Σήμερα νιώθω πραγματικά συγκινημένος. Τα τηλέφωνα, τα μηνύματα σε messenger, facebook και viber, οι ευχές από καρδιάς, η σκέψη σας, η παρουσία σας, μου έδωσαν δύναμη που δεν περιγράφεται με λόγια. Η ονομαστική μου εορτή έγινε μια μέρα γεμάτη φως. Αν όλες αυτές οι ευχές ήταν ψήφοι, τότε το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής θα είχε γίνει ήδη κυβέρνηση»! Πώς δεν το έχουν σκεφτεί αυτό οι ιθύνοντες της Χαριλάου Τρικούπη! Δεν φτιάχνουν καλύτερα ένα εορτολόγιο μέχρι τις εκλογές; Μήπως και πετύχουν δηλαδή τον στόχο για πρωτιά με μία ψήφο διαφορά.
