Οι… σαρδέλες της Καρυστιανού και η αλήθεια
Σας είχα προϊδεάσει από χθες ότι με το ξεκίνημα της δίκης για την τραγωδία των Τεμπών θα έχουμε νέα επεισόδια της «ξυλολιάδας» σε παραλλαγή. Και να που γίναμε όλοι μάρτυρες της χθεσινής εναρκτήριας διαδικασίας με το νέο αφήγημα για… μικρή δικαστική αίθουσα. Πρωταγωνιστές, όπως θα σας πω παρακάτω, αυτοί που εκμεταλλεύονται το δράμα των συγγενών των θυμάτων. Αλλά νομίζω πως σε κάθε περίπτωση το μήνυμα της χθεσινής μέρας προς όλους πρέπει να είναι ένα: Η δίκη πρέπει να ξεκινήσει και να ολοκληρωθεί. Αυτό είναι το ένα και μοναδικό καθήκον όλων όσοι πραγματικά επιθυμούν τη δικαίωση για την απώλεια των 57 θυμάτων της τραγωδίας. Πάμε τώρα στο νέο αφήγημα για τη μικρή δικαστική αίθουσα. Στην ουσία πρόκειται για μία από τις πιο μεγάλες -αν όχι τη μεγαλύτερη- αίθουσες. Έχει χωρητικότητα για 450 ανθρώπους, με βοηθητική αίθουσα, με κλειστό κύκλωμα αναμετάδοσης της διαδικασίας, δημοσιογραφική αίθουσα, ιατρείο. Αλλά αυτό δεν ικανοποιεί την Καρυστιανού, που απαιτεί να χωρέσουν 700 άνθρωποι για «να μην είμαστε σαν τις σαρδέλες εδώ». Πού ακούστηκε αίθουσα δικαστηρίου με 700 ή και 1.000, ξέρω εγώ, άτομα; Μιλάμε για δικαστήριο και όχι για ανοιχτή λαϊκή συνέλευση. Αλλά πρέπει να γίνει ο ντόρος, για να «δικαιωθούν» η Καρυστιανού και η Κωνσταντοπούλου, που θα επιθυμούσαν, αν είναι δυνατόν, να γίνει η δίκη σε ανοιχτό στάδιο – δηλαδή ποτέ. Εν πάση περιπτώσει, πουθενά στην υφήλιο δεν υπάρχουν αίθουσες δικαστηρίων που να προσιδιάζουν με το Μέγαρο Μουσικής ή το ΟΑΚΑ.
Η δίκη των Τεμπών δεν είναι reality show
Δεν είναι μόνο αυτό. Οι ίδιοι πρωταγωνιστές της χθεσινής «εξέγερσης» απαιτούν να μην απομακρυνθούν οι τηλεοπτικές κάμερες από τη δικαστική αίθουσα. Να γίνει δηλαδή η δίκη ένα είδος reality show. Δεν μας λένε όμως οι διαπρύσιοι υπέρμαχοι της τηλεοπτικής αλήθειας, πού στον κόσμο αναμεταδίδεται ζωντανά μια εν εξελίξει δίκη; Υπήρχαν κάμερες στη δίκη για το Μάτι; Είχαμε κάμερες στη δίκη για τη 17 Νοέμβρη; Όχι βέβαια! Ακόμα και στις ΗΠΑ, γνωρίζουμε την εξέλιξη μιας μεγάλης δίκης από τα σκιτσάκια που κάνουν οι εντεταλμένοι σκιτσογράφοι. Και καλά, αυτοί που δεν γνωρίζουν τον νόμο, κάποιοι δικηγόροι που υποδαυλίζουν το αίτημα για τηλεδίκη, δεν θα έπρεπε πρώτοι αυτοί να είναι γνώστες της σχετικής νομοθεσίας, αντί να ρίχνουν λάδι στη φωτιά; Και κάτι τελευταίο. Ας μην κουνάνε το δάχτυλο όσοι έψαχναν χρόνια ολόκληρα να βρουν αίθουσα για να γίνει η δίκη της Χρυσής Αυγής.
! Ποιο όμως είναι το πρόβλημα που έδωσε δικαίωμα σε κάποιους να επιχαίρουν; Μα το ότι στην αίθουσα μπήκε κόσμος και κοσμάκης. Ο έλεγχος εισόδου ήταν πλημμελής, ενώ οι πιέσεις που δέχτηκαν οι ελεγκτές από δικηγόρους και άλλους «ενδιαφερόμενους», του στυλ «δεν έχετε δικαίωμα να βάζετε εμπόδια σε όσους θέλουν να παρακολουθήσουν τη δίκη», είχαν αποτέλεσμα. Ναι μεν είναι δημόσια η δίκη, αλλά για την περίπτωση αυτήν έπρεπε να υπάρχει ένας έλεγχος.
Για τον χαμό στη Λάρισα
Με αφορμή τον κακό χαμό που προκλήθηκε χθες στην έναρξη της δίκης των Τεμπών, ρώτησα έναν φίλο δικηγόρο που έχει «φάει με το κουτάλι» τόσο τα δικαστήρια όσο και την πολιτική. Αυτό που μου είπε είναι ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης δεν τα μέτρησε καθόλου σωστά, αλλά όχι για τους λόγους που ακούστηκαν. «Αυτό που θέλω να πω», συνέχισε, «είναι ότι μιλάμε για αίθουσα δικαστηρίου, όχι για γήπεδο μπάσκετ. Την αίθουσα δεν την έχω δει από κοντά, σίγουρα θα μπορούσε να ήταν λίγο ακόμα μεγαλύτερη, αλλά οι θέσεις που διαβάζω ότι προβλέφθηκαν με βάση το κατηγορητήριο και την ανάκριση έπρεπε να επαρκούν». Τότε, τι μέτρησε λάθος ο υπουργός Φλωρίδης, απόρησα. «Ότι δεν μιλάμε για κανονική δίκη», μου απάντησε χωρίς περιστροφές. «Όταν υπάρχουν συγγενείς και δικηγόροι που έχουν διαμηνύσει ότι θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να γίνει η διαδικασία Κούγκι, όταν οργανώνονται εκδρομές με πούλμαν μέχρι και από την Κρήτη, κακώς περίμεναν ότι όλα θα πάνε βάσει σχεδίου». Όπως προέβλεψε κλείνοντας, «τις επόμενες μέρες θα υπάρξει τεράστια πίεση για μεταφορά της δίκης στην Αθήνα ή έστω στη Θεσσαλονίκη, ώστε οι “αλληλέγγυοι” να είναι μονίμως παρόντες. Και στο τέλος θα περιμένουμε να τελειώσει το Final Four της Ευρωλίγκας στο ΟΑΚΑ, γιατί μόνο εκεί θα χωράνε τόσο οι παράγοντες, όσο και οι “παράγοντες” της δίκης».
Οι ευθύνες Φλωρίδη
Με αφορμή τα όσα έλαβαν χώρα εντός και εκτός της δικαστικής αίθουσας που δημιούργησε ο υπουργός Φλωρίδης, δεν σας κρύβω ότι σκέφτηκα τα όσα μου λέει εδώ και χρόνια ένας τύπος που γνωρίζει και από την καλή και από την ανάποδη τον πολιτικό προϊστάμενο της Θέμιδας. Το γεγονός δηλαδή ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν «στρίβει» και κυρίως που δεν αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο. Όπως σας έχω γράψει κατ’ επανάληψη, η κυβέρνηση είναι του Μητσοτάκη και προφανώς μπορεί να την κάνει ό,τι θέλει και κυρίως να επιμείνει στην παραμονή του Φλωρίδη στο Δικαιοσύνης, ακόμη κι όταν καταγράφει τη μία μετά την άλλη τις ήττες ο άνδρας. Εκείνο όμως που πρέπει το συντομότερο να πει κάποιος στον αρχηγό Κυριάκο είναι ότι η από δω και πέρα παραμονή του Κιλκισιώτη πολιτικού στο Δικαιοσύνης μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική συνολικά για το πολιτικό σύστημα.
Οι σχέσεις με τον Βενιζέλο
Και επειδή από μικρός μου άρεσε να φτιάχνω κουτάκια (όχι σαν αυτά του Σκέρτσου), σπεύδω να σας πω ότι, βλέποντας το χθεσινό χάλι στη Λάρισα, για το οποίο ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο ο υπουργός Φλωρίδης, αστραπιαία πέρασε από το μυαλό μου και μια περίεργη σκέψη, από αυτές που με βάζουν σε υποψίες. Για την ακρίβεια, θυμήθηκα ότι προσφάτως μου είπε κάποιος ότι ένας από αυτούς που ασχολούνται σοβαρά με το θέμα των υποκλοπών είναι ο πρόεδρος Βενιζέλος. Ύστερα από λίγο μου ήρθε μια άλλη θύμηση και μάλιστα από τις πρόσφατες, σύμφωνα με την οποία ο πρόεδρος Ανδρουλάκης εξουσιοδότησε τον ευρωβουλευτή Μανιάτη να χειριστεί για λογαριασμό του ΠΑΣΟΚ το θέμα των υποκλοπών σε επίπεδο Ευρωκοινοβουλίου. Στις δύο αυτές θύμησες προσέθεσα και μια τρίτη, πιο ταπεινή, σύμφωνα με την οποία, αν δεν με απατά η μνήμη μου, Βενιζέλος, Μανιάτης και Φλωρίδης ήταν και παραμένουν φίλοι από την εποχή που συνυπήρχαν στο ΠΑΣΟΚ. Με δεδομένο ότι οι δύο πρώτοι έχουν κάθε λόγο να θέλουν να ανατρέψουν τη λαοπρόβλητη κυβέρνηση του προέδρου Μητσοτάκη, στην οποία είναι μέλος ο τελευταίος, το προφανές είναι να έχουν χαλάσει τις σχέσεις τους.
Καμπανάκι στους εξωκοινοβουλευτικούς
Εδώ και κάτι μέρες μαθαίνω πως έχει ξεκινήσει μια συζήτηση εντός κυβέρνησης, που συνδέεται με τους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς. Συγκεκριμένα, μου λένε ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης δέχεται εισηγήσεις προκειμένου να αξιοποιήσει στα ψηφοδέλτια της γαλάζιας παράταξης όσο το δυνατόν περισσότερους. Για παράδειγμα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που, βλέποντας τον Φλωρίδη, δυσκολεύονται να κατανοήσουν γιατί έσπευσε να προαναγγείλει την απόφασή του να μην είναι υποψήφιος, λες και η παράταξη δεν έχει κάποιον άλλον για να βοηθήσει στην καταστροφή της.
Δημοσκόπηση με τρία επίπεδα ανάγνωσης
Αν μείνει κανείς μόνο στην κορυφή της μέτρησης της GPO για το ομόσταβλο πλέον iefimerida, θα δει αρχικά ότι η Νέα Δημοκρατία ανεβαίνει καθαρά πάνω από το 30% (και συγκεκριμένα στο 31,4%) στην εκτίμηση ψήφου, επιβεβαιώνοντας την πολιτική κυριαρχία της. Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ σταθεροποιείται στη δεύτερη θέση, αλλά χωρίς καμία ένδειξη εκτόξευσης, ενώ η πρόεδρος Ζωή χάνει για τα καλά έδαφος – κάτι που σας έχω εξηγήσει ότι της προκαλεί τα επιπλέον νεύρα των τελευταίων ημερών. Το δεύτερο επίπεδο είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον, καθώς έχει να κάνει με τα πολυσυζητημένα «νέα σχήματα». Εκεί βλέπουμε κάτι πολύ καθαρό. Στασιμότητα για τον σύντροφο Τσίπρα, νέα (μία ακόμα) πτώση για την πρόεδρο Καρυστιανού και -κυρίως- υποχώρηση του δείκτη «σίγουρης ψήφου» για όλους. Με απλά λόγια, η πολλή αναμονή δεν γεννά δυναμική, αλλά δείχνει να εξαντλεί τις όποιες προοπτικές κάθε εγχειρήματος. Το τρίτο επίπεδο, όμως, είναι αυτό που κάνει τη διαφορά. Πρώτον, πάνω από 30% δηλώνει πλέον ότι θέλει να παραμείνει η σημερινή κυβέρνηση μετά τις εκλογές – ένα εύρημα που επιβεβαιώνει εν πολλοίς το εύρημα της εκτίμησης ψήφου. Και, επιπλέον, οι χειρισμοί της κυβέρνησης στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής καταγράφουν σαρωτικά θετική αποδοχή, με την κοινωνία να δείχνει ότι αναγνωρίζει μια στάση ισορροπίας: Αποφυγή εμπλοκής, αλλά ενίσχυση του γεωπολιτικού αποτυπώματος, με αιχμή του δόρατος την Κύπρο. Με βάση αυτήν την εικόνα, μπορείτε να καταλάβετε προς τι η ένταση των τελευταίων ημερών στην (μείζονα και ελάσσονα) αντιπολίτευση.
Η δίκη και το… προσεχώς
Είδα με προσοχή τη συντρόφισσα Γρατσία στο OPEN του Ιβάν, στους συναγωνιστές Χαριτάτο και Χατζηγεωργίου, να περιγράφει εικόνες «δικαστικού φιάσκο», ασφυξίας και συνθηκών, που -όπως είπε- δεν αρμόζουν σε κράτος δικαίου. Βαριές κουβέντες, δραματικοί τόνοι, όλα στη θέση τους. Και κάπου εκεί, στη γωνία καταγγελίας και αγανάκτησης, πετάχτηκε και ένα «προσεχώς» για το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού. Και τότε ομολογώ ότι άρχισαν να δένουν κάποια πράγματα λίγο πιο καθαρά. Γιατί όταν σε κάθε δημόσια παρέμβαση, ακόμη και με αφορμή μια τόσο ευαίσθητη και βαριά υπόθεση, μπαίνει διακριτικά -ή και λιγότερο διακριτικά- η υπενθύμιση ότι «έρχεται κάτι πολιτικό», τότε δεν μιλάμε απλώς για νομική υπεράσπιση ή δημόσια ευαισθητοποίηση. Μιλάμε για πολιτική διαφήμιση. Αν η συντρόφισσα Γρατσία θεωρούσε κάτι πραγματικά σοβαρό τη δίκη, πολύ απλά θα ξέκοβε κάθε κουβέντα που αποπροσανατολίζει απ’ αυτήν. Ωστόσο, επέλεξε να μην το κάνει. Το γιατί, ας το απαντήσει η ίδια. Κάποιος κακοπροαίρετος, όμως, θα υποθέσει ότι αυτό γίνεται σε μια συγκυρία που, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, η οσονούπω πρόεδρος Μαρία δεν βρίσκεται και στην καλύτερη φάση της. Η αρχική δυναμική έχει αρχίσει να ξεφουσκώνει και, ως εκ τούτου, κάθε δημόσιο βήμα αποκτά και μια δεύτερη χρησιμότητα ως υπενθύμιση παρουσίας. Με δυο λόγια: Η δίκη των Τεμπών, αντί να μένει αποκλειστικά στο πεδίο της Δικαιοσύνης, αρχίζει να λειτουργεί -έστω και έμμεσα- ως πολιτική βιτρίνα. Τώρα, όσον αφορά το πόσο «προσεχώς» θα έχουμε το νέο κόμμα, ποιος ξέρει; Ίσως όταν κοπάσει λίγο η κατάσταση στη Μέση Ανατολή και ξαναπιάσει σήμα η ερημίτισσα Ακυλίνα.
Στο Μαξίμου ο Παπαχελάς
Ένας φίλος, από αυτούς που αρέσκονται να περπατούν πέριξ του Μεγάρου Μαξίμου τα πρωινά του Σαββατοκύριακου, με μια μεγάλη χρονοκαθυστέρηση έσπευσε να με ενημερώσει ότι το Σάββατο το πρωί είδε έναν κύριο που έμοιαζε με τον Αλέξη Παπαχελά να εισέρχεται από την πλαϊνή πόρτα του κυβερνείου. Επειδή λοιπόν κάτι τέτοιες πληροφορίες (έστω κι όταν καταφθάνουν στ’ αυτιά μου με σχετική χρονοκαθυστέρηση) με εξιτάρουν, έσπευσα να τσεκάρω αν όντως ήταν ο original Παπαχελάς της «Καθημερινής» ή κάποιος που του έμοιαζε. Μου είπαν ότι όντως ήταν ο κανονικός κι ότι εντός Μαξίμου στον ίδιο χρόνο βρισκόταν και ο πρόεδρος Μητσοτάκης.
Η καθαρογραφή προβληματίζει τον Ανδρουλάκη για τη δυσπιστία
Στη χθεσινή έκδοση της στήλης έγραφα ότι με αφορμή την προ ημερησίας συζήτηση για το Κράτος Δικαίου, ο πρόεδρος Ανδρουλάκης σκέφτεται σοβαρά να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας κατά της λαοπρόβλητης κυβέρνησης Μητσοτάκη. Με δεδομένο όμως ότι το αίτημα για τη διενέργεια της επίμαχης συζήτησης κατατέθηκε στις 3 Μαρτίου, με βάση τον κανονισμό της Βουλής, μέσα σε τριάντα μέρες θα πρέπει να έχει οριστεί η ημερομηνία της διεξαγωγής της. Κάπου εδώ αρχίζουν για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να περιπλέκονται τα πράγματα, αφού το ιδανικό τόσο για τον ίδιο όσο και για τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης θα ήταν να έχουν στα χέρια τους καθαρογραμμένη την πρόσφατη απόφαση του δικαστηρίου για τις υποκλοπές. Στην περίπτωση αυτήν, μπορεί και να μην ξεκινούσε καν η προ ημερησίας συζήτηση, αφού ο Ανδρουλάκης θα κατέθετε με το «καλημέρα» πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης και προσωπικά κατά του πρωθυπουργού. Με δεδομένο ότι είναι κομματάκι δύσκολο να έχει καθαρογραφεί η ετυμηγορία του δικαστηρίου, δεν αποκλείω η εξέλιξη αυτή να διαφοροποιήσει και τους αρχικούς σχεδιασμούς του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Ο Παπαθανάσης και τα αυτιά που δεν ιδρώνουν
Όπως έχετε διαπιστώσει, είμαι ο τελευταίος που χρωστάω καλή κουβέντα στον αναπληρωτή Παπαθανάση, παρά το γεγονός ότι ανήκει στους κυβερνητικούς που τους γνώρισα πολύ πριν διακριθούν. Και επειδή γνωρίζω τον άνδρα, σπεύδω να πω ότι το ξεμπρόστιασμα κάτι κουτοπόνηρων συνεργατών του μόνο καλό μπορεί να κάνει στον ίδιο και κατ’ επέκταση στη λαοπρόβλητη κυβέρνησή μας. Εκτός κι αν ακόμη και ο ίδιος ο Παπαθανάσης πιστεύει ότι ο υποτιθέμενος διαγωνισμός που διενήργησε η γενική γραμματέας ΕΣΠΑ, Παντελοπούλου, εκτός από κωμωδία, δεν εμπεριέχει και στοιχεία απάτης. Γιατί και μόνο το γεγονός ότι έσπευσαν να αφαιρέσουν από το site της εταιρείας του Δανέζη τα ονόματα των δύο άλλων διαγωνιζόμενων, που εντελώς τυχαία δούλευαν στην εταιρεία που κέρδισε τον διαγωνισμό, εκθέτει ανεπανόρθωτα και το υπουργείο και όσους το σκέφτηκαν. Το κακό στην όλη ιστορία είναι ότι δεν ιδρώνει κανενός το αυτί, ούτε φυσικά και τραβιέται (πάντα το αυτί).
Οι περίεργες συμπτώσεις
Πάντως, με αφορμή τα καμώματα της γενικής Παντελοπούλου, και χωρίς να έχω κάτι με τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που αξιοποιήθηκαν στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεν ξέρω τι με κάνει εσχάτως να αλλάζω άποψη για το πώς τα βλέπω αυτά τα στελέχη. Και αλλάζω (άποψη) διαπιστώνοντας ότι πίσω από κάθε περίεργη ιστορία με λεφτά, σπατάλες και προγράμματα με το μοντέλο Στρατινάκη βρίσκονται πρόσωπα που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ.
Απευθείας ανάθεση για catering από Παπαστεργίου
Επειδή μ’ αρέσει το καλό φαγητό, αλλά εσχάτως έχω αρχίσει με τη βοήθεια της επιστήμης να απομακρύνομαι από οτιδήποτε γευστικό στη ζωή μου, αποφάσισα να το ρίξω στη «Διαύγεια». Ψάχνοντας, βρήκα κάτι χορταστικό, αφού συνδέεται με μια ανάθεση του Ψηφιακής Διακυβέρνησης σε ένα catering. Σύμφωνα με την απόφαση, ο υπουργός Παπαστεργίου ανέθεσε με τη διαδικασία της απευθείας ανάθεσης σε μια εταιρεία με έδρα την Καλλιθέα την παροχή υπηρεσιών catering για τις ανάγκες του υπουργείου, έναντι του ποσού των 33.900 ευρώ με ΦΠΑ 13%. Το ενδιαφέρον έγκειται στο γεγονός ότι η διάρκεια του συγκεκριμένου έργου ορίζεται μέχρι εξάντλησης του προϋπολογισμού. Δηλαδή μπορεί να χορτάσουν σε μια μέρα, μπορεί και να τρώνε κάνα μήνα.
Συνέδριο με κόστος 500.000 ευρώ από τη ΓΣΕΕ
Πληροφορούμαι ότι σήμερα στην ομόσταβλη «Απογευματινή» ο συναγωνιστής Κατσίγιαννης έχει ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ που αφορά τη διεξαγωγή του συνεδρίου της ΓΣΕΕ το διάστημα 16-19 Απριλίου, σε πολυτελές ξενοδοχείο στην περιοχή της Χερσονήσου του Ηρακλείου Κρήτης, το κόστος του οποίου θα ξεπεράσει τις 500.000 ευρώ. Αν μη τι άλλο, η σχετική είδηση όχι μόνο δεν τιμά το συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά επιβαρύνει συνολικά σε επίπεδο επικοινωνίας τους «εργατοπατέρες». Διότι εμφανίζονται προς τα έξω να «καλοπερνάνε» ως συνδικαλιστές, την ώρα που χιλιάδες εργαζόμενοι, στο όνομα των οποίων υποτίθεται ότι αγωνίζονται, δεν ξέρουν τι μπορεί να τους ξημερώσει σε ό,τι αφορά την εκτόξευση του κόστους ζωής από τις σοβαρές επιπτώσεις του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Όπως θα δείτε και στη σχετική εγκύκλιο, η οποία φέρει την υπογραφή του ελεγχόμενου από τις φορολογικές αρχές προέδρου της ΓΣΕΕ, Παναγόπουλου, αλλά και του γενικού γραμματέα, Φωτόπουλου, το συνέδριο της ΓΣΕΕ θα διεξαχθεί στο πεντάστερο ξενοδοχείο Creta Maris Resort. Μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα του συγκεκριμένου τουριστικού θερέτρου είναι αρκετή για να διαπιστώσει κανείς ότι σε αυτό μπορεί να «ζήσει κανείς τον μύθο του» στην Ελλάδα ως Κροίσος:. «Το Creta Maris είναι το μόνο all inclusive θέρετρο που θα χρειαστείτε ποτέ. Με μια παραλία βραβευμένη με γαλάζια σημαία, 17 πισίνες, ένα υδάτινο πάρκο, μια παιδική λέσχη, 7 εξαιρετικά εστιατόρια με ποικίλη κουζίνα, 6 σημεία σνακ, 9 μπαρ, μια άψογη κάβα, έναν υπαίθριο κινηματογράφο, ένα σπα και χαμάμ, ένα γυμναστήριο και μια πληθώρα υπαίθριων αθλητικών εγκαταστάσεων, μια σειρά από αυθεντικές τοπικές εμπειρίες, πράσινες εκδηλώσεις, πολιτιστικές δραστηριότητες και ψυχαγωγία, κάθε μέρα φέρνει τη δυνατότητα για μια νέα περιπέτεια».
! Οι πληροφορίες αναφέρουν πως όλες τις παραπάνω ανέσεις δύναται να τις απολαύσουν, στο πλαίσιο της τετραήμερης διαμονής τους σε αυτό, όλοι οι «επαγγελματίες» εκπρόσωποι της φτωχολογιάς. Δηλαδή συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Και εννοείται τζάμπα, καθώς όλα τα έξοδα, που υπολογίζεται ότι θα φτάσουν τις 500.000 ευρώ, θα πληρωθούν από το ταμείο μιας νεοσύστατης εταιρείας με την επωνυμία Ειδικός Λογαριασμός Επαγγελματικής Κατάρτισης, στην οποία πρόεδρος είναι επίσης ο Παναγόπουλος.
Ο Εξάρχου επενδύει στις ΑΠΕ
Αν και τις περισσότερες φορές τον παρακολουθώ από πίσω (με την αθώα της λέξης έννοια) τον συναγωνιστή Εξάρχου, οφείλω να ομολογήσω ότι εσχάτως δεν τον προλαβαίνω. Μετά την πρόσφατη ανακοίνωση για τα ορυχεία στην Αλβανία, χθες ήρθε μια δεύτερη, που συνδέεται με την επέκταση της δραστηριότητας της Aktor στον θαυμαστό χώρο της ενέργειας. Διαβάζοντας (και στην ανάγνωση είμαι καλός) τη χθεσινή ανακοίνωση της Aktor, σε σχέση με την εξαγορά της εταιρείας Αίολος Εύβοιας Ενεργειακή, κατάλαβα ότι εντάσσεται στην ευρύτερη στρατηγική του συναγωνιστή Εξάρχου, που στοχεύει στη διαφοροποίηση των εσόδων του Ομίλου Aktor. Επειδή δεν προλαβαίνω να κυνηγάω από πίσω τον πρόεδρο Αλέξανδρο, είπα να σηκώσω (με την καλή έννοια) το τηλέφωνο, μήπως και μάθω κάτι από τα μπροστινά. Όπως μου είπαν, ο ως άνω σχεδιασμός, που αποσκοπεί στο να μη βγαίνουν λεφτά μόνο από τα μπετά, προβλέπει ότι το χαρτοφυλάκιο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας της Aktor σε λειτουργία αναμένεται να υπερβεί τα 400 MW εντός του 2026. Πάντως, εδώ που τα λέμε, και εγώ στη θέση του Εξάρχου, που προφανώς δεν είμαι και δύσκολα θα καταφέρω να βρεθώ, παράλληλα με τις κατασκευές θα επένδυα και στις ΑΠΕ και σε ό,τι άλλο έρχεται από το μέλλον…
Ο Κάθετος Διάδρομος έκανε… θόρυβο στο Χιούστον
Στη μεγαλύτερη ενεργειακή συνάντηση στον κόσμο, το CERAWeek, με 85 χώρες και πάνω από 10.000 συμμετέχοντες, ο Κάθετος Διάδρομος δεν πέρασε απαρατήρητος. Κάθε άλλο, θα έσπευδα να σας γράψω. «Η ενέργεια δεν μπορεί να θεωρείται φθηνή αν δεν είναι ασφαλής». Με αυτήν την ατάκα άνοιξε ο υπουργός Παπασταύρου την παρέμβασή του στο πάνελ, με τη γενική διευθύντρια Ενέργειας της ΕΕ, Ντίτε Γιόργκενσεν, και τον επικεφαλής του EMGF, Οσάμα Μομπάρεζ, και από εκεί και πέρα πήγε κατευθείαν στο «ζουμί». Όπως μου μετέδωσε ένας φίλος, από αυτούς που δεν χάνουν την ευκαιρία έστω και από απόσταση να παρακολουθούν τέτοια events, ο Κάθετος Διάδρομος παρουσιάστηκε ως η πρακτική απάντηση στην ανάγκη απεξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο. «Άλλο να κλείνεις την πόρτα στο ρωσικό αέριο και άλλο να δημιουργείς τις προϋποθέσεις για να το αντικαταστήσεις», σημείωσε ο Έλληνας υπουργός, βάζοντας στο τραπέζι το τρίπτυχο Υποδομές, Σταθερότητα και Συνεργασία μεταξύ των κρατών-μελών, ώστε το προϊόν να γίνει εμπορικά πιο ελκυστικό και να μπορέσει να αντικατασταθεί από αμερικανικό LNG. Μάλιστα, όπως έμαθα, άφησε και την αιχμούλα του, αφού ευρισκόμενος επί αμερικανικού εδάφους, ζήτησε και ξεκάθαρο μήνυμα στήριξης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Εκτός από τα όσα ειπώθηκαν για τον Κάθετο Διάδρομο, ενδιαφέρον είχαν και κάποια πρόσωπα που βρέθηκαν στο ακροατήριο. Ο λόγος για τον πρώην πρέσβη των ΗΠΑ, Geoffrey Pyatt, και τον πρώην υφυπουργό Ενέργειας της Ουκρανίας και στέλεχος της Naftogaz, Oleksii Riabchyn, οι οποίοι χειροκρότησαν θερμά, ένδειξη ότι το μήνυμα βρήκε αποδέκτες.
Δάκτυλος (;) Τραμπ στο deal Κυριακού – La Repubblica
Σε συμφωνία εξαγοράς της GEDI, του κορυφαίου οργανισμού Μέσων Ενημέρωσης και Ψυχαγωγίας της Ιταλίας, από την EXOR της οικογενείας Ανιέλι προχώρησε ο Θοδωρής Κυριακού του Antenna. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι στο μπουκέτο των media που ήδη διαθέτει εντός και εκτός Ελλάδος ο τελευταίος προστίθενται η ιστορική εφημερίδα La Repubblica, 15 websites, 3 ραδιοφωνικοί σταθμοί, μία διαφημιστική εταιρεία και μία τηλεοπτική streaming πλατφόρμα. Ειδικότερα, στο deal περιλαμβάνονται, εκτός της εφημερίδας La Repubblica, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί Radio Deejay, Radio Capital και m2o, τα Μέσα HuffPost Italia, National Geographic και Limes και η διαφημιστική εταιρεία Manzoni. Χωρίς να γνωρίζω και τόσο τα της Ιταλίας, κάτι μου λέει ότι πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα deals, τουλάχιστον σε μιντιακό επίπεδο, που έχουν γίνει στη γειτονική χώρα. Και επειδή σε κάτι τέτοιες συμφωνίες πάντα υπάρχει και παρασκήνιο, σπεύδω να σας πω ότι από τα λίγα που καταφέρνω και μαθαίνω, ρόλο ως προς την ολοκλήρωση της συμφωνίας έπαιξε και η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Μελόνι, η οποία όχι μόνο συμφώνησε, αλλά και ευλόγησε, αν και γυναίκα, την επιχειρηματική είσοδο Κυριακού στη χώρα της. Έχοντας ως δεδομένο αυτό από τη μία και γνωρίζοντας τις πολύ καλές σχέσεις που διατηρεί τόσο η Μελόνι όσο και ο Κυριακού με το σύστημα Τραμπ από την άλλη, άντε να μην πιστέψω ότι δεν έχει μπει και δάκτυλος (με την καλή έννοια) από τον πλανητάρχη. Άλλωστε, ο Τραμπ έχει κάθε λόγο να επιθυμεί την αύξηση της επιρροής του, ακόμη και εκτός ΗΠΑ, έστω και μέσα από τα Μέσα των φίλων του.
! Από μια συμπαθητική, οφείλω να παραδεχτώ, πηγή πληροφορήθηκα ότι ο Κυριακού είχε την ευκαιρία να συζητήσει τα σχέδιά του, σε σχέση με το επίμαχο deal, τόσο με ανθρώπους του προέδρου Τραμπ όσο και με την ίδια αυτοπροσώπως τη Μελόνι.
Η επιτυχία της Δώρας Αναγνωστοπούλου
Παρακολουθώντας εδώ και μέρες τα απόνερα που προκλήθηκαν από την πρόσφατη δήλωση του Ταλ Ντίλιαν στο Mega και τη δημοσιογράφο Δώρα Αναγνωστοπούλου, χωρίς δεύτερη σκέψη, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για μία από τις μεγαλύτερες δημοσιογραφικές επιτυχίες των τελευταίων χρόνων. Και αφού κατέληξα στο συγκεκριμένο συμπέρασμα, ύστερα από λίγο σκέφτηκα ότι τελικά η παρέμβαση είναι ποιοτικό και όχι ποσοτικό μέγεθος. Δηλαδή δεν έχει και τόση αξία το να βρίζεις κάθε βράδυ μήπως και σε ακούσει ο Μητσοτάκης, όση το να βγάλεις την είδηση που θα ασχοληθεί το άπαν σύμπαν. Αυτό δηλαδή που έκανε προσφάτως η Αναγνωστοπούλου, την οποία μάλιστα δεν γνωρίζω κιόλας.
Οι κίτρινοι «Σταμουλοκολλάδες»
Αν και γενικά είναι ωραίο να υπάρχουν ερεθίσματα που σου θυμίζουν τα νιάτα σου, οι χθεσινές εικόνες από το Σύνταγμα με πήγαν σε παλιές, αλλά όχι καλές εποχές. Αναφέρομαι, φυσικά, στα επεισόδια τραμπουκισμών που συνέβησαν στο κέντρο της πρωτεύουσας με πρωταγωνιστές ταξιτζήδες που επιτίθεντο σε συναδέλφους τους που είχαν το… θράσος να δουλεύουν. Αυτό που είδαμε χθες δεν ήταν περιφρούρηση απεργίας, αλλά αναβίωση των «Σταμουλοκολλάδων», καθώς οι «πιστοί» του Θύμιου Λυμπερόπουλου στοχοποιούσαν, έβριζαν και πετούσαν καφέδες στους απεργοσπάστες. Και επειδή το επόμενο βήμα είναι τα σπασμένα παρμπρίζ, δεν χρειάζεται να φτάσουμε εκεί για να πούμε το αυτονόητο: Ότι άλλο το δικαίωμα στην απεργία και άλλο το δικαίωμα να κάνεις τον χωροφύλακα στον συνάδελφό σου. Το πρώτο είναι κατοχυρωμένο. Το δεύτερο είναι απλώς τραμπουκισμός με… επαγγελματική ταυτότητα. Χωρίς να είμαι συγκοινωνιολόγος, για να αποφανθώ επί των αιτημάτων της «κίτρινης φυλής», τέτοιες εικόνες, όχι, δεν βοηθούν στα αιτήματά τους.
