Φουντώνουν τα εκλογικά σενάρια
Όταν εδώ και κάτι μέρες σας έγραφα ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης, αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να σκεφτεί κατά το αμέσως προσεχές διάστημα, ανάμεσα στα πολλά που έχει στο μυαλό του, και το σενάριο της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, διάβαζα δεξιά κι αριστερά ότι όχι μόνο δεν υπάρχει μια τέτοια πιθανότητα, αλλά απεναντίας ο ίδιος ξεκαθαρίζει ότι επιμένει να εμφανίζεται ως ο εν Ελλάδι εκπρόσωπος της θεσμικής συνέπειας. Το κακό, όμως, για όλους αυτούς που μετέδιδαν τις σχετικές πληροφορίες έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν υπολόγισαν ότι όσο περνά ο χρόνος, ενδεχομένως και να επιβληθεί από τον άγραφο νόμο της φύσης η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Και αυτό γιατί, σταθερά και διαχρονικά, όταν τα γεγονότα (όπως συμβαίνει εν προκειμένω σε αυτήn τη φάση) αναπτύξουν δυναμική, στο τέλος έρχονται (τα γεγονότα) να διαμορφώσουν και το τελικό γεγονός. Κατ’ επανάληψη έχω γράψει ότι η κυβέρνηση είναι του Μητσοτάκη, άρα μπορεί να την κάνει ό,τι θέλει. Ωστόσο, και επειδή μια μικρή εμπειρία τη διαθέτω, κάτι μου λέει ότι αν δεν πάει σε εκλογές το αργότερο μέχρι τις αρχές Ιουνίου, δεν αποκλείεται να μπούμε σε περιπέτειες. Εκτός κι αν πιστεύει ο αρχηγός Κυριάκος ότι, για παράδειγμα, η εξέλιξη της ιστορίας των υποκλοπών θα επηρεάσει τη θεία μου από τα Χανιά και όχι τον ίδιο και την κυβέρνησή του. Επειδή, λοιπόν, φτάνουν κάτι περίεργα στ’ αυτιά μου, και επειδή όπως γνωρίζετε δεν ανήκω στους συνομιλητές του πρωθυπουργού, νομίζω ότι όσοι τον συμβουλεύουν οφείλουν να του αποκωδικοποιήσουν τη δεύτερη δήλωση του Ντίλιαν, όπως και να του πουν και για κάτι άλλα που κυκλοφορούν εσχάτως στην πιάτσα, που δεν είναι να τα υποτιμά κανείς, ακόμη κι αν αυτός είναι ο Μητσοτάκης. Ό,τι κι αν λένε, ό,τι κι αν του εισηγούνται οι διπλανοί του, το πολιτικά προφανές είναι να οδηγήσει το συντομότερο δυνατόν τη χώρα σε εκλογές, πριν να είναι αργά και κυρίως πριν αρχίσει να αδυνατεί να επιβάλει τους κανόνες στο πολιτικό παιχνίδι.
! Όσο για τη θεσμικότητα, θα επαναλάβω ότι αυτή μας χαιρέτησε και πρωτίστως τον πρόεδρο Μητσοτάκη, μετά την πρόσφατη δικαστική απόφαση, αλλά και τα όσα ισχυρίζεται ο Ισραηλινός Ντίλιαν.
Μιλάει σε δόσεις ο Ντίλιαν
Όταν εδώ και μέρες σάς είχα αποκαλύψει ότι ο Ισραηλινός επιχειρηματίας Ταλ Ντίλιαν μετά την πρόσφατη δικαστική απόφαση για τις υποκλοπές τα έχει πάρει άγρια στο κρανίο, ενδεχομένως και να πιστέψατε ότι κάποιος άρχισε να μου βάζει στο μυαλό περίεργες σκέψεις. Όπως αποδεικνύεται, βδομάδα με βδομάδα ο ιδιοκτήτης του Predator έχει αποφασίσει να μιλάει σε δόσεις, κάτι σαν τα ψώνια στον Κωτσόβολο. Και επειδή είναι και Ισραηλινός, ξέρει πολύ καλά να πουλάει, στέλνοντας ταυτόχρονα και τα μηνύματα εκεί που θέλει να φτάσουν. Θα το ξαναγράψω, για μην πείτε ότι δεν σας το έχω γράψει. Η υπόθεση των υποκλοπών έχει φύγει και από χέρια του Μητσοτάκη (σε επίπεδο πολιτικών χειρισμών) και από αυτά του Ανδρουλάκη και απ’ όποιου θα είχε κάθε λόγο να τον απασχολεί, με την καλή ή την κακή έννοια. Από τη στιγμή που αφορά (και δη άμεσα) το κράτος του Ισραήλ, νομίζω ότι οποιαδήποτε κουβέντα ή και εκτίμηση θα είναι περιττή.
Θα επιβάλουν τις εκλογές οι υποκλοπές
Επειδή διάβασα προσεκτικά και τη δεύτερη δήλωση του Ντίλιαν, δεν σας κρύβω, από τη λιγοστή εμπειρία που διαθέτω, ότι άρχισα να πιστεύω πως αν το αφήσει λίγο ακόμη ο πρόεδρος Μητσοτάκης και δεν οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες κάλπες, σε πολύ λίγο ενδεχομένως να μην είναι στο χέρι του οποιαδήποτε πρωτοβουλία που συνδέεται με τον χρόνο των εκλογών. Το αντίθετο θα έλεγα (για την ακρίβεια θα σας έγγραφα), ότι δηλαδή δυνάμεις και κέντρα εντός και εκτός Ελλάδος θα επιβάλουν σε πρώτη φάση την ατζέντα τους και ακολούθως θα οδηγήσουν τα πράγματα εκεί που θέλουν. Οπότε αν θέλει ο αρχηγός Κυριάκος (που δεν θέλει, όπως μαθαίνω) να τη γλιτώσει (γιατί εσχάτως είναι ο ίδιος στόχος), έχει έναν μόνο δρόμο. Να αναλάβει πρωτοβουλία και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.
Η ευκαιρία της προ ημερησίας συζήτησης
Με δεδομένο ότι ο δικαστής που δίκασε την υπόθεση των υποκλοπών έσπευσε να την καθαρογράψει μέσα σε χρόνο που παραπέμπει στην Ελβετία και όχι στην Ελλάδα, αντιλαμβάνεστε ότι τα δεδομένα κατά την προ ημερησίας συζήτηση στη Βουλή για το Κράτος Δικαίου αλλάζουν άρδην. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, είναι εντελώς διαφορετικό να έχουν φρέσκια στα χέρια τους, τη δικαστική απόφαση εννοώ, οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης και εντελώς διαφορετικό να την… υποψιάζονται. Επειδή με τα όσα ακούω προβλέπω να γίνει η Βουλή ροντέο, θα επαναλάβω (αν και δεν είμαι κάτι σαν τους συμβουλάτορες του αρχηγού Κυριάκου) ότι η προ ημερησίας συζήτηση για το Κράτος Δικαίου είναι το τελευταίο παράθυρο με θέα στον κήπο της πολιτικής κυριαρχίας του Μητσοτάκη. Ύστερα από αυτήν την ευκαιρία, το πιθανότερο είναι να φύγουν όλα τα ζαρζαβατικά και να μείνουν (μόνο) τα αγγούρια, και όχι αυτά που μας ανοίγουν την όρεξη…
Καταθέτει και μιλάει ο Σαμαράς
Πριν από δύο βδομάδες σάς έγραψα ότι ένας από τους πρώτους που θα σπεύσουν να καταθέσουν μήνυση, έστω και ετεροχρονισμένα, κατά παντός (υποθέτω) υπευθύνου για τις υποκλοπές, θα είναι ο πρόεδρος Σαμαράς. Ήδη έχει κάνει μια πρώτη, αν όχι και παραπάνω, κουβέντα με τους δικηγόρους του, έχοντας δώσει εντολή, προκειμένου να του προετοιμάσουν τα σχετικά νομικά κείμενα. Πριν όμως από τη μήνυση, δεν αποκλείω να τον δούμε να κάνει και δήλωση για το θέμα, ενώ σκέφτεται σοβαρά να μιλήσει και στην προ ημερησίας συζήτηση στη Βουλή. Γενικώς ο αρχηγός Αντώνης σκέφτεται ότι μπορεί να κάνει ζημιά στη ΝΔ και τον Μητσοτάκη.
Πρόταση δυσπιστίας
Σιγουράκι θα πρέπει να θεωρείται πλέον η πρόταση δυσπιστίας από την πλευρά Ανδρουλάκη, μετά και την καθαρογραφή της δικαστικής απόφασης για τις υποκλοπές. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σκοπεύει με το «καλημέρα» να καταθέσει τη δυσπιστία, προκειμένου να ξεκινήσει άμεσα το τριήμερο πάρτι!
Φοβού τις εκλογές ο Ανδρουλάκης
Από κάτι φίλους που έχω και οι οποίοι έχουν το προνόμιο να συνομιλούν με τον πρόεδρο Ανδρουλάκη μαθαίνω ότι ο τελευταίος συμπεριφέρεται σαν να θέλει να αποφύγει τον εκλογικό αιφνιδιασμό του Μητσοτάκη. Δεν σας κρύβω ότι και εγώ στη θέση του το αυτό (δεν) θα επιθυμούσα. Βλέπετε, με τα σημερινά δημοσκοπικά ποσοστά, το μόνο που θα μπορέσει να πετύχει στην περίπτωση πρόωρων εκλογών είναι να φύγει μια ώρα νωρίτερα από τη Χαριλάου Τρικούπη. Απεναντίας, αν δεν πάμε σε εκλογές, έχει μια τελευταία ελπίδα (που, ως γνωστόν, πεθαίνει τελευταία… αν δεν πρόκειται για την πεθερά σου), με τα όσα πρόκειται να αποκαλυφθούν, κυρίως σε σχέση με τις υποκλοπές, που τόσο έχει επενδύσει ο πρόεδρος Ανδρουλάκης, να καταφέρει την περαιτέρω αποδόμηση του Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του.
Πιέζουν τον Δένδια
Ακούγοντας κάτι περίεργα τις τελευταίες μέρες και διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές, σπεύδω να σας πω ότι εκείνο που καταλαβαίνω είναι ότι τόσο ο πρόεδρος Ανδρουλάκης όσο και οι υπόλοιποι της αντιπολίτευσης έχουν πλέον έναν και μόνο στόχο και αυτός δεν είναι άλλος από το να ξετρουπώσουν (όπως λένε στο χωριό μου) τον υπουργό Δένδια. Πίσω από τις γραμμές των ανακοινώσεων, αλλά και τα όσα κυκλοφορούν στο παρασκήνιο, οι της αντιπολίτευσης πιστεύουν ότι ο μόνος που μπορεί να δρομολογήσει ραγδαίες εξελίξεις είναι ο υπουργός Άμυνας. Γι’ αυτό και τον πιέζουν ποικιλοτρόπως είτε να μιλήσει είτε να μηνύσει! Τώρα τι θα κάνει ο Κερκυραίος, είναι προφανές ότι είναι δύσκολο να το προβλέψει ακόμη και ο ίδιος.
Επισπεύδει (;) ο Τσίπρας
Αν και οι περισσότεροι πέριξ του προέδρου Τσίπρα παραδέχονται ότι αν ο Μητσοτάκης αιφνιδιάσει με πρόωρες κάλπες θα τους πιάσει στον ύπνο, ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, που αρέσκεται στα όνειρα, εξακολουθεί να πιστεύει ότι σε κάθε περίπτωση θα προλάβει να ζήσει (εκ νέου) το όνειρό του. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να αποκλειστεί η επίσπευση της ανακοίνωσης για τη δημιουργία του νέου πολιτικού φορέα. Επειδή, όμως, πέρασα αρκετές ώρες στο χωριό, θυμήθηκα μια φράση που μου έλεγε η γιαγιά μου η Αργυρώ: «Όποιος βιάζεται σκοντάφτει».
Εκ νέου υποψήφια η Ντόρα
Ευρισκόμενος στα Χανιά, είχα μια συνάντηση με κάτι ντόπιους Μητσοτακικούς από τους παλιούς οφείλω να παραδεχτώ, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, μέρες που είναι. Ανάμεσα στα πολλά που μου είπαν, που ήταν ανακατεμένα από αναμνήσεις του παρελθόντος, ήταν και κάτι φρέσκο. Σύμφωνα, λοιπόν, με τους συνομιλητές μου, μετά την απόφαση Μπακογιάννη να διεκδικήσει εκ νέου τη δημαρχία, η Ντόρα Μπακογιάννη θα είναι υποψήφια βουλευτής στα Χανιά. Άλλωστε, αυτό έχει αρχίσει να φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού, αφού έχει ξεκινήσει τη μία μετά την άλλη τις δημόσιες εμφανίσεις.
Οι μαζώξεις στη «Λυκόβρυση» και το τρελό παρεάκι
Καθώς με έκλεβε ο Μορφέας, ατενίζοντας τα Λευκά Όρη, κάπου αποκοιμήθηκα και ομολογώ είδα ένα όνειρο, από εκείνα που λες «δεν γίνονται αυτά ούτε στον ύπνο ούτε στον ξύπνιο». Είδα, λοιπόν, έναν μικρομεσαίου μεγέθους επιχειρηματία από ένα νησί, που μου θύμιζε την Κύπρο, να παίρνει την απόφαση να παρατήσει γυναίκα και παιδιά, για έρθει να «σταδιοδρομήσει» στην Ελλάδα – το Ελντοράντο των φιλόδοξων και ανυπόμονων. Τα κατάφερε, βγάζοντας πολλά λεφτά από δουλειές εκ του παραθύρου. Τόσα πολλά και τόσο γρήγορα, που αίφνης εμφανίστηκε -στον ύπνο μου πάντα- η Αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος να ψάχνει το πόσα και το πώς. Ο εν λόγω άνδρας, εκτός από τη γοητεία του χρήματος, υπέκυψε και στον ανίκητο έρωτα, σαγηνεύοντας μια τόσο έμπειρη πολιτικό, ώστε να αποκτήσει πρόκριμα σε δουλειές τόσο της δικής της επιρροής όσο και μέσω όσων γνώριζε σε άσχετες υπηρεσίες. Το όνειρο είχε και συνέχεια – ήταν που λένε μακράς διαρκείας ή μεγάλου μήκους. Βρέθηκα, λοιπόν -στον ύπνο μου πάντα-, στη «Λυκόβρυση», όχι την περιοχή της Αττικής, αλλά στο πολυσύχναστο bar restaurant του Κολωνακίου. Εκεί ο περί ου ο λόγος άνδρας κινούνταν άνετα, σαν στο σπίτι του, με εκλεκτούς καλεσμένους και λαχταριστά εδέσματα. Ήταν το στέκι του και ο χώρος για δούναι και λαβείν. Ανάμεσά τους και ένας στενός φίλος επιφανούς πολιτικού, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος τραπεζών, ο οποίος αξιώθηκε να γίνει, λέει, πρόεδρος κρατικού φορέα, ο οποίος απασχόλησε έντονα την κοινωνία λόγω του «ξαφνικού θανάτου» (του φορέα). Ο κύριος αυτός καυχιόταν ότι ήταν τόσο στενός φίλος του νεόπλουτου επιχειρηματία, που δεν έκρυβε ότι ήταν μέλος στις διοικήσεις διάφορων «φιλικών» εταιρειών του.
! Στο ξένοιαστο παρεάκι της «Λυκόβρυσης» εμφανίστηκε -στον ύπνο μου σας θυμίζω, μην παρεξηγηθούμε- ένας υπουργός της σημερινής κυβέρνησης, ο οποίος έχει κάνει καλό όνομα για τις ικανότητές του να διαφυλάσσει τα δημόσια οικονομικά. Κάποιος μου ψιθύρισε πως η γνωριμία με την κατοπινή σύζυγό του έγινε εκεί, στο στέκι, στη «Λυκόβρυση». Ξαφνικά βρέθηκε δίπλα μου ένας Δημήτρης, που ήταν, λέει, δεξί χέρι στελέχους της ελληνικής τραπεζικής αγοράς, φίλος του φίλου του πρώην προέδρου του πασίγνωστου κρατικού φορέα. Μιλάμε, δηλαδή, για τρελό όνειρο, που κάπου μπερδεύτηκα. Το παρεάκι της «Λυκόβρυσης» οργάνωνε καλέσματα, όπου ανάμεσα σε δυνατή μουσική, ωραίες παρουσίες και πολύ ποτό έκλεινε δουλειές, επιδιδόταν σε φλερτ και συνοικέσια. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Ό,τι ακριβώς επιζητούν οι κακές γλώσσες και οι ζηλιάρηδες για να αρχίσουν να θυμούνται -ειδικά όταν είναι εκτός νυμφώνος- και να αφηγούνται τα κατορθώματα της παρέας. Κι ενώ φούντωνε η περιέργειά μου να μάθω τι λένε οι κακές γλώσσες, ξύπνησα στο χωριό μου, αναπνέοντας με λαχτάρα καθαρό αέρα. Αναρωτιέμαι, αν την ξανάπεφτα στον καναπέ, θα έβλεπα τη συνέχεια; Συμβαίνει καμιά φορά…
Ο κατώτατος και οι… προτεραιότητες
Στο σημερινό Υπουργικό Συμβούλιο «κλειδώνει» η νέα αύξηση του κατώτατου μισθού, η οποία θα ανακοινωθεί επισήμως από τον πρόεδρο Κυριάκο. Και, αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια εξέλιξη με σαφές πολιτικό και κοινωνικό αποτύπωμα, αφού μιλάμε για την έκτη αύξηση επί των ημερών του. Θυμίζω ότι το 2019 η κυβέρνηση παρέλαβε τον κατώτατο στα 650 ευρώ και σήμερα φτάνει στα 880 ευρώ, κάτι που φέρνει τον στόχο των 950 ευρώ έως το 2027 πολύ πιο κοντά και -για πρώτη φορά τόσο καθαρά- απολύτως εφικτό. Έχει τη σημασία του, μάλιστα, ότι για δεύτερη φορά η αύξηση αυτή επηρεάζει θετικά και τους μισθούς στον δημόσιο τομέα, διευρύνοντας το αποτύπωμα του μέτρου πέρα από τον ιδιωτικό τομέα. Με απλά λόγια, δεν μιλάμε μόνο για μια τυπική αναπροσαρμογή, αλλά για μια παρέμβαση με ευρύτερη διάχυση στην οικονομία. Ωστόσο, για να τα λέμε όλα, αυτοί που έχουν αρχίσει ήδη να γκρινιάζουν με τη νέα αύξηση είναι εκείνοι που θα κληθούν να την πληρώσουν, δηλαδή οι επιχειρήσεις και ειδικά οι μικρομεσαίες, που είναι ήδη στα κεραμίδια με τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.
Προβληματισμός για το μεταναστευτικό
Από μια καλή πηγή πληροφορούμαι ότι τα μαντάτα που λαμβάνει η κυβέρνηση σε σχέση με τις μεταναστευτικές ροές δεν είναι και τα καλύτερα. Απεναντίας, θα σας έλεγα είναι τέτοια, που αν επιβεβαιωθούν, θα ζορίσουν σε ένα ακόμη πεδίο το αφήγημα του προέδρου Μητσοτάκη.
Αναταράξεις για Κικίλια
Βρε, πώς τα φέρνει πολλές φορές η ζωή… Πού να περίμενα ότι θα ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου και θα βρισκόμουν στην ίδια ακριβώς «γραμμή» με τον υπουργό Κικίλια. Κι όμως, συνέβη στην υπόθεση Φλωρίδη. Επειδή χθες, λόγω παρέλασης, δεν είχαμε τη χαρά να τα πούμε από αυτήν τη στήλη, ξεκινάω σήμερα με κάτι που μου μετέφεραν από την προχθεσινή πτήση του προέδρου Κυριάκου προς Θεσσαλονίκη. Μαθαίνω, λοιπόν, ότι το ταξίδι είχε κάτι παραπάνω από τις συνήθεις αναταράξεις. Και δεν αναφέρομαι μόνο στον καιρό, αλλά και στην ενόχληση που προκάλεσε στον πρωθυπουργό η απολύτως ορθή προσέγγιση (οφείλω να παραδεχτώ) του αγαπημένου της στήλης, Βασίλη Κικίλια. Ο υπουργός Ναυτιλίας, που λέτε, βγήκε στον ΣΚΑΪ, στους συναγωνιστές Οικονόμου και Παυλόπουλο, και άδειασε -και ορθώς έπραξε- κανονικότατα τον συνάδελφό του Φλωρίδη, αποφαινόμενος με το γνωστό του ύφος ότι «προφανώς από αυτό που είδαμε εχθές η αίθουσα δεν πληροί τις προϋποθέσεις» και καλώντας τους υπευθύνους «να βρουν έναν τρόπο να λυθεί το πρόβλημα». Δηλαδή είπε αυτό που έγραφα την επομένη της πρώτης μέρας της δίκης για τα Τέμπη. Αν και αυτονόητη προσέγγιση η συγκεκριμένη κουβέντα, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν πέρασε και απαρατήρητη (όχι για καλό λόγο) στο Μέγαρο Μαξίμου. Οι ίδιες πηγές επιμένουν ότι τα νεύρα του πρωθυπουργού δεν είχαν κοπάσει ούτε στην πτήση της επιστροφής χθες πολύ νωρίς το πρωί, με το κλίμα για τον υπουργό Ναυτιλίας να παραμένει -για να το πω κομψά- ηλεκτρισμένο. Αντί να σπεύσουν και να του δώσουν συγχαρητήρια, που τόλμησε να πει το προφανές, άρχισαν να του την πέφτουν, έστω και κομψά. Εν προκειμένω, ο Κικίλιας επισήμανε το απολύτως σωστό, ενώ όλοι οι υπόλοιποι επιμένουν στο απόλυτο λάθος.
Στήριξη σε Φλωρίδη
Αν κρίνω από την αντίδραση του Μάξιμου στα όσα υποστήριξε ο Κικίλιας για το μπάχαλο στη Λάρισα, καταλαβαίνω ότι ο υπουργός Φλωρίδης εξακολουθεί να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού, παρά τις απανωτές και πολυεπίπεδες γκάφες που έχει καταγράψει ως επί της Δικαιοσύνης πολιτικός προϊστάμενος.
Συμφωνία και due diligence για την αγορά του Real Group
Διάβασα στο καλό site ieidiseis του αρχαίου φίλου μου Θανάση Τσεκούρα ότι επί της ουσίας έκλεισε η συμφωνία για την εξαγορά του Real Group των Χατζηνικολάου – Κουρή από τον όμιλο Bright του συναγωνιστή Πουλόπουλου. Σύμφωνα με το επίμαχο σχόλιο, η συμφωνία προβλέπει την απόκτηση του 1/3 από τον τελευταίο. Παίρνοντας τη μασημένη τροφή από τον Τσεκούρα, από διαστροφή και μόνο, προσπάθησα να πάω λίγο παρακάτω το ρεπορτάζ. Έμαθα, λοιπόν, ότι όντως οι δύο πλευρές έχουν συμφωνήσει για όλα όσα έγραφε το ieidiseis, με τη μόνη διαφορά ότι η συμφωνία προ το παρόν βρίσκεται στο δόσιμο των χεριών. Και αυτό γιατί επί της ουσίας επιβάλλεται να γίνουν τα διαδικαστικά, από τη στιγμή που μιλάμε για λεφτά και όχι για ευχές. Με βάση αυτό που έμαθα οι δύο πλευρές, υπέγραψαν ένα MοU, προκειμένου να ξεκινήσει η διαδικασία του due diligence, η οποία εκτιμάται ότι θα έχει ολοκληρωθεί εντός διμήνου. Αν όλα πάνε καλά, που δεν υπάρχει λόγος να μην πάνε, το Real Group θα αποκτήσει και τρίτο εταίρο, ο οποίος δείχνει διάθεση να επενδύσει και στα media.
Εκεχειρία με Δούκα
Από αίσθηση και τίποτα περισσότερο διακρίνω μια προσπάθεια να πέσουν κάπως οι τόνοι εντός του ΠΑΣΟΚ. Στο πλαίσιο αυτό, πήρε το αυτί μου ότι υπήρξε μια προσπάθεια να τα βρουν Ανδρουλάκης και Δούκας. Και, αν κατάλαβα καλά, η προσπάθεια απέδωσε τα προσδοκώμενα, εξέλιξη που θα φανεί στο χειροκρότημα, εκτός από τα «σπόρια» που θα δούμε να παίρνει ο δήμαρχος της Αθήνας στη νέα Κεντρική Επιτροπή.
Ανανεώνει ο Στουρνάρας
Αν και είναι από τις προεξοφλημένες ειδήσεις, να σας πω ότι από μια καλή κυβερνητική πηγή μαθαίνω ότι βρισκόμαστε λίγο πριν από την επισημοποίηση της ανανέωσης της θητείας του συναγωνιστή Στουρνάρα. Κι όταν γράφω λίγο πριν, το εννοώ και με το παραπάνω, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να διαβάσουμε τις σχετικές ανακοινώσεις ακόμη και πριν από το Πάσχα.
Πώλησε ο Λεωνίδας Μπόμπολας το 5,56% της ΗΛΕΚΤΩΡ
Πριν από λίγες ημέρες ο Λεωνίδας Μπόμπολας πώλησε στον όμιλο Βαρδινογιάννη (Motor Oil) το 5,56% που είχε διατηρήσει στην ΗΛΕΚΤΩΡ, τη μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία διαχείρισης απορριμμάτων. Το τίμημα προσέγγισε τα 10,2 εκατ. ευρώ. Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο νεότερος Μπόμπολας υπήρξε για πολλά χρόνια επικεφαλής της ΗΛΕΚΤΩΡ, την περίοδο που η εταιρεία ελεγχόταν από τον όμιλο ΕΛΛΑΚΤΩΡ. Παρέμεινε στην εταιρεία ακόμα και την περίοδο της σκληρής κόντρας με τους αδερφούς Καλλιτσάντση για τον έλεγχο του πάλαι ποτέ κραταιού κατασκευαστικού ομίλου. Στη συνέχεια, όταν η ΕΛΛΑΚΤΩΡ πέρασε στον έλεγχο της ολλανδικής Reggeborgh, άρχισαν οι πωλήσεις τμημάτων του ομίλου, με την ΗΛΕΚΤΩΡ και την ΕΛΤΕΧ Άνεμος (στον τομέα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας) να περνούν στον όμιλο Βαρδινογιάννη. Ο όμιλος Motor Oil έχει θέσει μεσοπρόθεσμους στόχους για τη στήριξη της πλατφόρμας κυκλικής οικονομίας: Διαχείριση άνω των 300.000 τόνων στερεών αποβλήτων ετησίως, δυναμικότητα επεξεργασίας αστικών λυμάτων άνω των 15 εκατ. κυβικών μέτρων ετησίως, συλλογή άνω των 28.000 τόνων χρησιμοποιημένων μαγειρικών λαδιών (UCO) ετησίως, δυναμικότητα επεξεργασίας και αναγέννησης λιπαντικών άνω των 43.000 τόνων ετησίως και ανάπτυξη δυναμικότητας ανάκτησης ενέργειας από βιοαέριο άνω των 35 MW μέσω στρατηγικής επέκτασης μονάδων ανάκτησης βιοαερίου χωματερής και μονάδων μηχανικής-βιολογικής επεξεργασίας (MBT).
Μείωση τροχαίων
Κάποια πράγματα δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις, μιλάνε από μόνα τους, παρά το γεγονός ότι δεν διαθέτουν στόμα, αφού μιλάμε για πράγματα. Κάπου διάβασα ότι η Ελλάδα κατέγραψε τη δεύτερη μεγαλύτερη μείωση θανάτων από τροχαία στην Ευρώπη το 2025 και οι αριθμοί δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Επειδή έχω μια ευαισθησία με το θέμα, έσπευσα να ρωτήσω, για να μάθω πού οφείλεται η συγκεκριμένη μείωση. Όπως μου είπαν, στο επίκεντρο της προσπάθειας, βρίσκεται ο αναπληρωτής Κυρανάκης, που έτρεξε ένα πιο σφιχτό και σύγχρονο πλαίσιο: Νέος ΚΟΚ, ψηφιακά εργαλεία, κάμερες, αλλά και κινήσεις που επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητα, όπως η 24ωρη λειτουργία των ΜΜΜ τα Σαββατόβραδα. Πέραν του Κυρανάκη, σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε και η μάχη στο πεδίο, με επικεφαλής τον υπουργό Χρυσοχοΐδη, που άσκησε μεγαλύτερη πίεση: Περισσότεροι και στοχευμένοι έλεγχοι, ενισχυμένη παρουσία της Τροχαίας, αυστηρότερη επιτήρηση στους δρόμους. Ο συνδυασμός των παραπάνω είχε συνέπεια να αρχίσουν οι αριθμοί να γράφουν τη δική τους ιστορία: -22% λιγότερος φόρος αίματος μέσα σε έναν χρόνο και το χαμηλότερο επίπεδο θυμάτων από τη δεκαετία του ’60. Το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτήν τη φορά δεν πρόκειται για απλή συγκυρία. Είναι αποτέλεσμα επιλογών και ενεργειών, που αρχίζουν να αποτυπώνονται στην πράξη και να αλλάζουν συμπεριφορές.
Ο κίνδυνος να ξεμείνουμε από LNG
Βλέποντας τα όσα φοβερά και τρομερά εξελίσσονται διεθνώς και ευρισκόμενος χθες στην παγερή Κρήτη, δεν ξέρω πώς μου ήρθε στο μυαλό μια σκέψη από αυτές που κάνω όταν χαλαρώνω (με την καλή έννοια), σε σχέση με τον ορατό (πλέον) κίνδυνο να μείνουμε από αέριο. Και αναφέρομαι στους ερασιτεχνικούς χειρισμούς των Ευρωπαίων, που εκεί που είχαν αποφασίσει να «κόψουν» την προμήθεια LNG από τη Ρωσία, τώρα, που βλέπουν τα σκούρα, άρχισαν να το ξανασκέφτονται. Ωστόσο, αυτό που προφανώς δεν υπολογίζουν στην άσκηση που κάνουν είναι ότι οι Ρώσοι, αν είναι να δώσουν προτεραιότητα σε κάποιον, αυτός σίγουρα δεν θα είναι η Ευρώπη. Έχοντας ως δεδομένο αυτό από τη μία και βλέποντας τι κάνουν οι Αμερικανοί από την άλλη, δεν αποκλείω το ενδεχόμενο να ξεφτιλιστούμε (αφού προηγουμένως την έχουμε αρπάξει παγωμένη) ομαδικώς. Για ακριβολογώ, με τα πίσω-μπροστά (με την καλή έννοια), υπάρχει κίνδυνος στο τέλος να ξεμείνουμε, ψάχνοντας να ζεσταθούμε με κάτι κούτσουρα στο τζάκι.
Οι προφητείες Εξάρχου
Με αφορμή τα παραπάνω, θυμήθηκα ότι προσφάτως στο Φόρουμ του Νταβός ο συναγωνιστής Εξάρχου είχε πει ότι η απαγόρευση του ρωσικού αερίου είναι απλά ένας τρόπος να μπορέσουν οι της ΕΕ να σπρώξουν (με την καλή έννοια πάντα) τον χρόνο με τους Αμερικανούς, επισημαίνοντας ότι επί της ουσίας δεν είχαν καμία αληθή πρόθεση να προχωρήσουν σε θεσμοθετημένες από τους ίδιους απαγορεύσεις. Αν θέλετε να σας το κάνω λιανά, το αφεντικό της Aktor αυτό που είπε ήταν ότι στην πραγματικότητα η ΕΕ δουλεύει τον Τραμπ και μάλιστα με τρόπο προκλητικό. Απόδειξη, ότι κάνουν ό,τι μπορούν για να αποτρέψουν τα κράτη-μέλη από μακροχρόνιες συμφωνίες αμερικανικού LNG και ταυτόχρονα η κατανάλωση ρωσικού και αζέρικου, αντί να μειωθεί, έχει σημαντικά αυξηθεί. Όπως μου έλεγε ένας φίλος μου, από αυτούς που ασχολούνται με τα ενεργειακά, επί της ουσίας η ΕΕ δεν θέλει να ξοδέψει χρήματα για την προστασία των Στενών του Ορμούζ, λες και κάτι τέτοιο έχει αρνητικές συνέπειες για τις ΗΠΑ και όχι σχεδόν αποκλειστικά για την Ευρώπη. Γιατί, σύμφωνα με τον ίδιο συνομιλητή μου, αν μείνουν αποκλεισμένα τα Στενά του Ορμούζ, ο μόνος χαμένος θα είναι η ΕΕ, αφού οι ΗΠΑ δεν εφοδιάζονται με πετρέλαιο και φυσικό αέριο από το Ιράν ή το Κατάρ. Τι θα συμβεί, όμως, μεταξύ άλλων; Η Ρωσία θα πρέπει κατά λογική προτεραιότητα να δώσει πετρέλαιο και φυσικό αέριο στην Κίνα, η οποία προμηθευόταν από Βενεζουέλα (όχι πια) και από Ιράν (όχι χωρίς τα Στενά). Έτσι, οι νοσταλγοί της εξάρτησης της ΕΕ από τη Ρωσία θα βρεθούν σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Δεν θα μπορεί η Ρωσία να ανταποκριθεί στις ποσότητες που χρειάζεται η ΕΕ (λόγω Κίνας), οι περιορισμένες ποσότητες LNG από το Κατάρ (περιορισμένες τόσο διότι έχουν πληγεί οι εγκαταστάσεις από τον πόλεμο όσο και λόγω του προβλήματος στα Στενά του Ορμούζ) θα κατευθύνονται κυρίως στην Ασία και η Ευρώπη απλά δεν θα μπορεί να βρει φυσικό αέριο σε καμία τιμή. Κι όταν θα συμβούν όλα αυτά, θα ψάχνουμε κάνα κούτσουρο, για να το ρίξουμε στο τζάκι. Όπως και να το κάνουμε, πάντως, να τη γλιτώσουμε από τους πυραύλους και να πάμε από κρυοπαγήματα, μάλλον δεν το λες και πολύ σοβαρό. Ωστόσο, αν κοιτάξει κανείς τις ηγεσίες της Ευρώπης, η επόμενη κίνηση είναι να ρίξει μια ματιά στον ουρανό, μήπως και μεταφυσικά συναντήσει τον Ύψιστο και του ζητήσει να μας σώσει…
Τριπλέτα Burgum -Wright – Παπασταύρου
Άλλη μία συνάντηση με τον υπουργό Εσωτερικών των ΗΠΑ, Doug Burgum, και με τον υπουργό Ενέργειας, Chris Wright, είχε ο δικός μας (που λέει ο λόγος, αφού πλέον τον βλέπουν συχνότερα οι Αμερικανοί απ’ ό,τι εμείς), υπουργός Παπασταύρου, παράλληλα με τις συναντήσεις με τους επικεφαλής των αμερικανικών κολοσσών ExxonMobil και Chevron. Αν δεν το έχετε καταλάβει, οι συγκεκριμένες συναντήσεις έχουν καταντήσει σχεδόν μηνιαίες, επιβεβαιώνοντας κατά κάποιον τρόπο το καλό επίπεδο των σχέσεων της ελληνικής κυβέρνησης με την αμερικανική. Πέραν αυτού, στέκομαι και στη σημασία που φαίνεται ότι δίνουν οι Αμερικανοί στον ρόλο της Ελλάδας τόσο στον τομέα υδρογονανθράκων όσο και στον στρατηγικής σημασίας Κάθετο Διάδρομο για την απεξάρτηση από το φυσικό αέριο μέσω του αμερικανικού LNG. Στην τριπλέτα (για τους προφανείς λόγους αποφεύγω τη λέξη τρίο) έχει αρχίσει και προστίθεται και η Ελληνοαμερικανίδα υφυπουργός Ενέργειας, Audrey Robertson, την οποία, αν δεν με απατά η μνήμη μου, ο υπουργός Παπασταύρου είχε πρωτοδεί στη Σαουδική Αραβία και η οποία έχει ένα σημαντικό πορτφόλιο για τις κρίσιμες πρώτες ύλες και την ενεργειακή καινοτομία.
Η… Κολοκοτρωναίικη ανάρτηση Καρυστιανού
Επειδή η 25η Μαρτίου προσφέρεται για μεγάλες κουβέντες, είπα να σταθώ λίγο στην ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία μεταξύ άλλων κάλεσε τους πολίτες να φανούν «αντάξιοι» των αγωνιστών του ’21. Το πιο «νόστιμο», όμως, σημείο της ανάρτησης ήταν εκεί που η οσονούπω πρόεδρος Μαρία προέτρεψε τους πιστούς της να «αποτινάξουν τον άλλης μορφής ζυγό». Και το έκανε με έναν… επικολυρικό τρόπο. Γιατί όταν διαβάζεις περί «νέου Κολοκοτρώνη», που θα οδηγήσει τον αγώνα και θα φέρει την ελευθερία στην «πολύπαθη πατρίδα», εύλογα αναρωτιέσαι: Ποιος ακριβώς είναι αυτός; Και, ακόμη πιο εύλογα, ποιος είναι ο αντίπαλος στο αφήγημα; Γιατί καλά, να βλέπει κανείς τον πρόεδρο Κυριάκο στον ρόλο του Ομέρ Βρυώνη – εξάλλου, στην πολιτική και στην τέχνη όλα επιτρέπονται. Ωστόσο, αν κάποιος βλέπει τον εαυτό του (ή έστω τη γερόντισσα Ακυλίνα και τη συντρόφισσα Γρατσία) στον ρόλο του Γέρου του Μοριά, τότε μάλλον το πράγμα μπερδεύεται. Καταλαβαίνω την ανάγκη για υψηλούς τόνους και συμβολισμούς, αλλά υπάρχει και ένα όριο ανάμεσα στον τοξικό πολιτικό λόγο και στην αυτογελοιοποίηση. Γιατί αλλιώς, στο τέλος δεν κάνεις πολιτική, αλλά σόου. Και μάλιστα χωρίς εισιτήριο…
