Όταν η κυβέρνηση πετάει χαρταετό το Πάσχα
Την ώρα που καίγεται το πελεκούδι, η Κ.Ο. είναι στα κάγκελα και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι του ξημερώνει, δεν τη λες και πλέον ενδεδειγμένη επιλογή την απόφαση του προέδρου Μητσοτάκη να ανακοινώσει την απαγόρευση πρόσβασης στα social media στα παιδιά. Απεναντίας, είναι από αυτές (τις κινήσεις) που δείχνουν ότι όταν ζορίζεται ένας τύπος (εν προκειμένω ο πρωθυπουργός), αναζητεί διέξοδο σε πράγματα που προφανώς και δεν έχουν κανένα (μα κανένα) πολιτικό πρόσημο. Είναι σαν αυτά τα ωραία με τους ηλεκτρονικούς πίνακες, την πράσινη ανάπτυξη, τη συμπερίληψη, που προκαλούν ενθουσιασμό στο κοινό της ΝΔ. Επειδή όσο καθυστερεί η φυγή των κυβερνητικών για το Πάσχα υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αντί για το σούβλισμα του αρνιού να επιστρέψουμε στις Απόκριες, ας επισπεύσει κάποιος το κατέβασμα των κυβερνητικών ρολών, έστω και για λίγες ώρες.
Η κατάθεση του Ντίλιαν
Όπως ήταν αναμενόμενο, τα χθεσινά σχόλια της στήλης προκάλεσαν μια κάποια αναταραχή στο σύστημα. Και αναφέρομαι σε αυτές τις περίεργες σκέψεις που έκανα σε σχέση με τον Ταλ Ντίλιαν και το (ορατό) ενδεχόμενο να επιδιώξει να μπλέξει στις συνωμοσίες του μέχρι και τον πρόεδρο Μητσοτάκη. Επειδή άκουσα πολλά και διάφορα κατά τη διάρκεια της χθεσινής ημέρας, σπεύδω να διευκρινίσω πως ούτε ξέρω ούτε πιστεύω ότι έχει κάποια σχέση με όλα αυτά που διακινούνται, μέχρι και από τον Κουτσούμπα, ο αρχηγός Κυριάκος. Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν πίστεψα ότι ο τελευταίος θα είχε περιέργεια να μάθει τι λέει και με ποιον το λέει ο Δένδιας, ούτε φυσικά ο Σαμαράς. Εν προκειμένω, δεν έχει σημασία τι πιστεύω εγώ, αλλά τι σκέφτεται να πράξει ο Ντίλιαν. Αυτό που σας έγραψα χθες ήταν κάτι περισσότερο από ξεκάθαρο. Σήμερα θα επιχειρήσω να σας το κάνω ακόμη πιο ξεκάθαρο. Αν θέλει ο Ντίλιαν ή όποιος άλλος του μιλάει αυτόν τον καιρό να δρομολογήσει πολιτικές εξελίξεις εν Ελλάδι, αρκεί να καταθέσει (έστω και ψευδώς) το ονοματεπώνυμο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και το αναφέρω αυτό όχι γιατί μου κατέβηκε στο κεφάλι, αλλά επειδή στη δεύτερη δήλωσή του ο Ισραηλινός επιχειρηματίας φρόντισε, για τους δικούς του λόγους, να συνδυάσει την υπόθεση Νίξον με αυτήν των δικών μας υποκλοπών. Με δεδομένη αυτήν την εξέλιξη και με ακόμη πιο δεδομένο ότι δεν είχα, ούτε έχω, καμία απολύτως εμπιστοσύνη στον «ιδιώτη» Γιάννη Λαβράνο, είναι προφανές ότι δεν αποκλείω μετά το Πάσχα να αρχίσουν να περιπλέκονται (κάπως) τα πράγματα, με το χαρτί των εκλογών να έχει φύγει από τα χέρια του αρχηγού Κυριάκου και να έχει πάει στα χέρια των καταδικασθέντων για την υπόθεση των υποκλοπών «ιδιωτών».
Εξόργισε η ανάρτηση Σκέρτσου
Εδώ και ημέρες σάς έχω γράψει ότι αυτός που κυριαρχεί πλέον (και όχι αδίκως, οφείλω να παραδεχτώ) στο μυαλό του προέδρου Μητσοτάκη είναι ο «ισόβιος» εξωκοινοβουλευτικός υπουργός στη θεσμική κυβέρνησή μας, Άκης Σκέρτσος. Αφού έπεισε τον αρχηγό Κυριάκο ότι δεν πρόκειται να πάθει απολύτως καμία ζημιά στέλνοντας στο δικαστήριο το 1/5 της γαλάζιας Κ.Ο., μετά έκρινε σκόπιμο (όπως είχε κάνει και με τα πανηγύρια μετά την ψήφιση του νόμου για τα ομόφυλα ζευγάρια) να γράψει ένα κείμενο κάτι χιλιάδων λέξεων, επιχειρηματολογώντας ενάντια στο ρουσφέτι, το πελατειακό κράτος και τα όσα ωραία λένε οι θεματοφύλακες της συμπερίληψης, που συμβουλεύουν τον Μητσοτάκη. Διαβάζοντας, λοιπόν, την ανάρτηση του υπουργού Άκη, σκέφτηκα κάτι πολύ πιο απλό, που θεωρώ ότι σε αυτήν τη φάση το σκέφτονται οι βουλευτές και τα στελέχη της ΝΔ, ανεξαρτήτως αν ανήκουν στην παλιά ή τη νέα ΝΔ. Σκέφτηκα, λοιπόν, με το προφανώς πιο απλοϊκό σε σχέση με αυτό του υπουργού Επικρατείας μυαλό μου, ότι ο Σκέρτσος είναι υπουργός Επικρατείας επειδή τον επέλεξε αποκλειστικά και μόνο ο πρωθυπουργός. Αυτό σημαίνει, μια και πιάσαμε τα θεσμικά, ότι η μόνη βούληση που διαθέτει είναι η επιλογή που έκανε στο πρόσωπό του ο πρόεδρος Μητσοτάκης. Συνεχίζοντας τη θεσμική σκέψη μου, σκέφτηκα ότι ο πρωθυπουργός εξακολουθεί και βρίσκεται στη θέση του, γιατί τον στηρίζουν οι βουλευτές της ΝΔ, ανεξαρτήτως αν κάνουν ρουσφέτια, αν είναι υπόδικοι ή ό,τι άλλο είναι ή δεν είναι. Και, τέλος, σκέφτηκα (πάντα αναλογιζόμενος θεσμικά) ότι η ΚΟ βρίσκεται στη θέση της, παρέχοντας ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, προκειμένου να συνεχίζει να είναι υπουργός ο εξωκοινοβουλευτικός Σκέρτσος, επειδή την εμπιστεύθηκαν (την Κοινοβουλευτική Ομάδα) κάτι εκατομμύρια πολίτες, που προφανώς και ζητούν και θα εξακολουθήσουν να ζητούν και ρουσφέτια και χάρες. Και το κάνουν όχι από χόμπι ή από διαστροφή, αλλά επειδή ο υπουργός Άκης και τα θαυματουργά κουτάκια του δεν κατάφεραν να «αυτοματοποιήσουν» σε τέτοιον βαθμό το δυσκίνητο κράτος (που γιγαντώθηκε επί ΠΑΣΟΚ), ούτε περιόρισαν τη γραφειοκρατία. Και σκέφτηκα ότι αν ύστερα από επτά χρόνια διακυβέρνησης ο κόσμος συνωστίζεται στα βουλευτικά γραφεία για να λύσει το πρόβλημά του, γι’ αυτό δεν φταίνε οι ταλαίπωροι βουλευτές, αλλά οι άνετοι εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί, που τους έχουν φλομώσει με τις αμπελοφιλοσοφίες τους.
! Προφανώς και δεν θέλω να επεκταθώ, γιατί αυτό το απλοϊκό μυαλό μου (που δεν έχει καμία σχέση με τα μυαλά των ανθρώπων της PwC, με τα οποία σχεδιάζει το μέλλον μας ο Σκέρτσος) υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να με οδηγήσει σε περίεργες σκέψεις, που θα τις αποφύγω μία ημέρα πριν από την Αγία και Μεγάλη Παρασκευή. Επιτρέψτε μου, όμως, να κλείσω με μια σκέψη που μου «κατέβηκε» στο φτωχό μυαλό διαβάζοντας την ανάρτηση του εξωκοινοβουλευτικού υπουργού Επικρατείας. Σκέφτηκα, λοιπόν, για όση αξία μπορεί να έχει η σκέψη μου, στο μυαλό του Μητσοτάκη, ότι οι εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί είναι μειωμένης λαϊκής νομιμοποίησης για τα ζητήματα βουλευτών-πολιτών. Και εκεί που το ξανασκεφτόμουν, αποφάσισα (από μόνος μου) ότι αν είχα τρόπο να τους συμβουλέψω, που δεν έχω, θα τους έλεγα να κάνουν ένα και μόνο πράγμα: Να σωπάσουν.
Τα λάθη του εξωκοινοβουλευτικού υπουργού
Πάντως, μια και το ‘φερε η κουβέντα, εξ αφορμής της ανάρτησης Σκέρτσου, δεν ξέρω τι με έκανε να θυμηθώ κάποια από τα λάθη του εξωκοινοβουλευτικού υπουργού του Μητσοτάκη, που θεωρώ ότι κόστισαν πολύ περισσότερο κατά την ταπεινή μου άποψη στη λαοπρόβλητη κυβέρνησή μας από το ρουσφέτι που δεν κατάφερε να κάνει ο κοινοβουλευτικός Χατζηβασιλείου. Από τα λάθη ξεχωρίζω τη στιγμή που ο υπουργός Άκης πήγε μαζί με την τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να γιορτάσει την ψήφιση του νόμου για την ισότητα στον γάμο. Αν το είχε κάνει οποιοσδήποτε άλλος, είμαι σίγουρος ότι θα έψαχνε δουλειά. Το δεύτερο λάθος, που δείχνει και το βάθος της πολιτικής σκέψης του ανδρός, προφανώς και συνδέεται με την αμίμητη δήλωσή του ότι αν δεν ήταν υπουργός θα κατέβαινε στην πλατεία μαζί με την Καρυστιανού για να διαδηλώσει για τα Τέμπη. Προσωπικά μου είναι συμπαθής ο άνθρωπος, ωστόσο τι άλλο πρέπει να πει ένας εξωκοινοβουλευτικός συνεργάτης του πρωθυπουργού για να του δείξει την πόρτα, που έδειξε προσφάτως στους κοινοβουλευτικούς ο πρόεδρος Μητσοτάκης.
Αντάρτικο από βουλευτές
Από μια καλή Νεοδημοκρατική πηγή, από αυτές που σπάνια με ρίχνουν στα βράχια, πληροφορούμαι ότι κατά το αμέσως προσεχές διάστημα σκοπεύουν να ξεκινήσουν να βγαίνουν σε κανάλια και εφημερίδες βουλευτές της ΝΔ που τα έχουν πάρει άγρια στο κρανίο με τις πρόσφατες αποφάσεις του προέδρου Μητσοτάκη.
Ο Βορίδης θα απέχει
Βγήκε χθες στην εκπομπή των Γκαντώνα – Φουσκίδη στο ραδιόφωνο των ομόσταβλων Παραπολιτικών ο Βορίδης και ούτε λίγο ούτε πολύ φρόντισε να στείλει μήνυμα στον πρόεδρο Μητσοτάκη. Επί της ουσίας είπε ότι είναι λάθος να τεθεί θέμα κομματικής πειθαρχίας, προαναγγέλλοντας με τον τρόπο αυτόν πως είτε θα καταψηφίσει την άρση των ασυλιών είτε θα απέχει. Με αφορμή τα παραπάνω, σπεύδω να σας πω ότι ο πρώην υπουργός, με την ιδιότητα και του νομικού, έχει γίνει πόλος έλξης για μια σειρά από βουλευτές, που σπεύδουν να ζητήσουν την άποψή του.
Η κυβέρνηση θεατής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας
Εδώ και κάτι μήνες (για να μη σας πω κάτι χρόνια) βρισκόμαστε όλοι θεατές ενός καινούργιου (ολόφρεσκού) συστήματος νόμιμου δήθεν μηχανισμού δολοφονίας χαρακτήρων και πολιτικών σταδιοδρομιών, ασκούμενου από έναν παντελώς ανεξέλεγκτο θεσμό, αυτόν της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Για να ακριβολογώ, βλέπουμε πρωτόγνωρα πράγματα, με κυρίαρχη εικόνα τη Βουλή να έχει μετατραπεί σε διαρκές δικαστικό συμβούλιο, που καλείται κάθε λίγο και λιγάκι να ασκήσει ανακριτικά καθήκοντα. Και μέσα στο κλίμα των ημερών μού γεννήθηκαν κάμποσα, ομολογώ, ερωτήματα, από αυτά που ενοχλούν ενίοτε τους παροικούντες την κυβερνητική Ιερουσαλήμ. Αναρωτήθηκα, λοιπόν, αν υποχρεούται ή όχι η κυβέρνηση (και κάθε κυβέρνηση) να θεσμοθετεί σύστημα προστασίας των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων; Εντάσσεται σε αυτήν την προστασία η προστασία των πολιτών από αυθαίρετες πράξεις της εκτελεστικής ή και δικαστικής εξουσίας; Ο κώδικας ποινικής δικονομίας έχει άλλον σκοπό από την προστασία των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων από ενδεχόμενες εσφαλμένες ή καταχρηστικές πράξεις των αστυνομικών ή εισαγγελικών αρχών; Τι έχει συμβεί ξαφνικά και ασκούνται διώξεις, και μάλιστα με δόσεις, για να διατηρείται πάντα ένα θέμα στην επικαιρότητα, αλλά και να ασκείται ένας ιδιότυπος εκβιασμός σε όσους αναμένουν φάκελους ,που έρχονται αλλά δεν έρχονται, που διαρρέονται ονόματα, διευθύνσεις, περιστατικά, κατηγορίες, πολύ πριν φτάσουν πια αυτοί οι ατέλειωτοι δήθεν φάκελοι; Κατά νόμο το περιεχόμενο μια εισαγγελικής έρευνας η ανάκρισης είναι ή όχι μυστικό; Έχει αλλάξει αυτός ο νόμος; Όχι.
Το… έγκλημα Φλωρίδη με την κατάργηση των συμβουλίων
Το μόνο που έχει αλλάξει και στην ουσία έχει επιτρέψει τη δημιουργία αυτής της απερίγραπτα βάρβαρης κατάστασης είναι η κατάργηση των δικαστικών συμβουλίων, που έγινε με τον νόμο του φοβερού και τρομερού Φλωρίδη. Με τα συμβούλια αυτά ο νομοθέτης προστάτευε τους πολίτες από εσφαλμένες ή καταχρηστικές πράξεις των αστυνομικών ανακριτικών και εισαγγελικών αρχών, αναγνωρίζοντας ότι για να ασκηθεί δίωξη κατά ενός πολίτη (και οι βουλευτές και οι υπουργοί πολίτες είναι), θα πρέπει οι ασκούντες την κατηγορία να είναι σε θέση να παρουσιάσουν αποχρώσες ενδείξεις ενοχής. Αυτό διότι είναι πιθανό η δίωξη από μόνη της να βλάψει ανεπανόρθωτα την τιμή και την υπόληψη του κατηγορουμένου (ακόμα και αν αυτός τελικά δικαστικά αθωωθεί), αλλά και να του καταστρέψει την επαγγελματική του σταδιοδρομία. Η ιδιότητα του κατηγορουμένου ή του υποδίκου δεν σημαίνει, βέβαια, ενοχή, αλλά επειδή ο νόμος προϋποθέτει τη συνδρομή αποχρώντων ενδείξεων ενοχής, στη κοινή γνώμη, η κατηγορία από μόνη της δημιουργεί την εντύπωση ενοχής, τουλάχιστον μέχρι τη δικαστική αθώωση (που στην καλύτερη περίπτωση επέρχεται χρόνια μετά την απαγγελία της κατηγορίας). Τα δικαστικά, λοιπόν, συμβούλια ως θεσμός προστάτευαν αυτό ακριβώς. Η λειτουργία τους περιόριζε σημαντικά την πιθανότητα να εκτραπεί εις βάρος κάποιου για μεγάλο διάστημα μια ανυπόστατη κατηγορία και ταυτόχρονα υποχρέωνε τους εισαγγελείς να αποφεύγουν να απαγγέλουν κατηγορίες, αν δεν ήταν σε θέση να παρουσιάσουν αποχρώσες ενδείξεις ενοχής. Τα συμβούλια αυτά καταργήθηκαν από την κυβέρνηση, χωρίς να αντικατασταθούν από μια άλλη διαδικασία προστασίας των βασικών αυτών δικαιωμάτων των ανθρώπων, που για οποιονδήποτε λόγο ελέγχονται από τη δικαστική εξουσία. Αποτέλεσμα: Η πολιτική πλέον ασκείται στα εισαγγελικά γραφεία και η Βουλή έχει εξελιχθεί σε ένα πολυμελές ανακριτικό γραφείο.
Διώξεις με άρωμα πολιτικού παιχνιδιού
Το γεγονός δε (που δεν βλέπω να απασχολεί κανέναν) είναι ότι το περιεχόμενο αυτών των κατηγοριών και φακέλων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας γίνεται φύλλο και φτερό στα ΜΜΕ, είτε με επίσημο τρόπο (δελτία Τύπου της Ευρωπαίας εισαγγελέως) είτε ανεπίσημα, με διαρροές. Αλήθεια, επιτρέπεται αυτό ή είναι από μόνο του ποινικό αδίκημα; Και αυτό γίνεται πριν ή μετά τη διαβίβαση του φακέλου (χωρίς συγκεκριμένες κατηγορίες ξαναλέω) στη Βουλή, καθιστώντας αδύνατον σε αυτούς που αναφέρονται στον φάκελο να προστατευθούν με οποιονδήποτε τρόπο. Ο βουλευτής που αντιμετωπίζει τον φάκελο θα ήθελε να αρθεί η ασυλία του και να προσφύγει σε ένα δικαστικό συμβούλιο, ώστε αν πράγματι η κατηγορία εις βάρος του είναι ανυπόστατη, σε πολύ σύντομο χρόνο να αποκαταστήσει την τιμή και την υπόληψή του. Αυτό δεν είναι πλέον δυνατόν. Αν ζητήσει να μην αρθεί η ασυλία του, ώστε να μη δημιουργηθεί στους πολίτες που τον ψηφίζουν η εσφαλμένη εντύπωση ενοχής, θα κατηγορηθεί ότι φυγοδικεί και η κυβερνητική πλειοψηφία τον καλύπτει. Το αποτέλεσμα, το ίδιο. Η απλή εμπλοκή του σε έναν φάκελο τον καταστρέφει πολιτικά, ό,τι και να κάνει. Ο άνθρωπος αυτός πώς προστατεύεται από μια καταχρηστική τακτική ενός κακού εισαγγελέα; Απλά δεν προστατεύεται, όπως πλέον δεν προστατεύεται και ο απλός πολίτης αν ασκηθούν εις βάρος του καταχρηστικά ανυπόστατες κατηγορίες. Εν όψει αυτών, και αφού η κάθε κυβέρνηση υποχρεούται να νομοθετεί για την αποτελεσματική προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών, αντί να ζητάει παραιτήσεις από υπουργούς και άρση ασυλίας βουλευτών (σε λίγο το σύνολο των μελών της κυβερνητικής πλειοψηφίας αλλά και ίσως και της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα έχει τον τιμητικό τίτλο του κατηγορουμένου), καλό θα ήταν να αποκαταστήσει τον θεσμό των δικαστικών συμβουλίων και να απαλλάξει το κράτος από τον Φλωρίδη, η θητεία του οποίου θα μείνει στην ιστορία ως η πλέον αστεία και επιζήμια στον ρόλο του υπουργού Δικαιοσύνης. Και ας μη σπεύσουν να μας πουν ότι αυτά έγιναν για να επισπευσθούν οι δίκες, γιατί ούτε αυτό έγινε (τρία χρόνια πήρε για να ξεκινήσει η δίκη των Τεμπών και έτσι όπως πάει, θα πάρει άλλα πέντε για να ολοκληρωθεί), ούτε έπαψε να ισχύει στην κοινωνία η ηθική απαξία της ιδιότητας του κατηγορουμένου.
Στη «Νησιώτισσα» Τσίπρας – Λιαρέλλης
Θυμάστε που πριν από κάμποσες ημέρες σάς είχα γράψει ότι ο πρόεδρος Τσίπρας, εκτός των άλλων, έχει ξεκινήσει εσχάτως να συναντά και κάτι δυνατούς των media; Στο πλαίσιο αυτό, τη Μεγάλη Δευτέρα (προφανώς νηστεύει, αν και άθεος) ο αρχηγός Αλέξης δείπνησε στη «Νησιώτισσα» με τον σχεδόν ισόβιο συνεργάτη του Θοδωρή Κυριακού, Στρατή Λιαρέλλη, με τον οποίο διατηρούσε καλές σχέσεις ακόμη και την εποχή που ήθελε να αφήσει άνεργους τους καναλάρχες και να χώσει τέσσερα μέτρα κάτω από τη γη τους δημοσιογράφους.
Στο «Λέσβιον» ο Ανδρουλάκης
Στην ταβέρνα του φίλου μου του Περικλή, «Λέσβιον» στο Γαλάτσι (όπου δήμαρχος είναι ο Νεοδημοκράτης φίλος του αρχηγού Νίκου, Γιώργος Μαρκόπουλος), δείπνησε το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης ο πρόεδρος Ανδρουλάκης. Προφανώς και δεν κατάφερα να μάθω τι ακριβώς συζητούσε ο τελευταίος με την παρέα του, αν και, εδώ που τα λέμε, δεν χρειάζεται να στήσει κανείς αυτί για να μπορέσει να εκτιμήσει το μενού της συζήτησης. Επειδή, όμως, δεν έχω κανέναν λόγο να ρισκάρω επ’ αυτού, μένω στο γεγονός ότι ο Ανδρουλάκης έδειχνε ευδιάθετος, σε τέτοιον βαθμό που αν δεν ξέραμε τις δημοσκοπήσεις, θα πιστεύαμε ότι έχει κερδίσει τις εκλογές.
Ας το πάρουν αλλιώς στη Χαριλάου Τρικούπη
Μια δικηγόρο ονόματι Μαρινίκη Θεοδώρου ομολογώ ότι μέχρι χθες δεν την ήξερα. Και η αλήθεια είναι ότι δεν θα τη μάθαινα χωρίς την πολύτιμη συνδρομή του Νίκου Ανδρουλάκη. Γύρω στις εννέα το πρωί, λοιπόν, μια ώρα που στο ΠΑΣΟΚ δεν συνηθίζουν να είναι ιδιαίτερα ενεργοί, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αναδημοσίευσε μια ανάρτηση της συντρόφισσας Θεοδώρου, η οποία καταφερόταν κατά της Σώτης Τριανταφύλλου. Ναι, της γνωστής συγγραφέως, η οποία έχει το κακό συνήθειο να λέει τη γνώμη της, η οποία προφανώς δεν αρέσει στην «προεδρική φρουρά» του κραταιού Νικόλα. Η συντρόφισσα Θεοδώρου, που λέτε, αναφέρει ότι «σε μια εποχή που όλοι αυτοανακηρύσσονται ηθικοί κριτές, ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος “δικαιούται” να μιλά με ηθικούς όρους, αλλά αν έχουμε ακόμη το θάρρος να τους υπηρετούμε στην πράξη, ως άνθρωποι και ως κοινωνία, κυρία Σώτη Τριανταφύλλου». Επειδή αύριο, μεθαύριο η συντρόφισσα Θεοδώρου (λογικά) θα ξεχαστεί, δεν είναι το πρόβλημά μου τι γράφει ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα, το τι (ανα)δημοσιεύει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι, όσο να το πει κανείς, σοβαρότερο ζήτημα. Ειδικά όταν οι (ανα)δημοσιεύσεις του επιτίθενται σε απλούς πολίτες, υπονοώντας ότι η Σώτη Τριανταφύλλου δεν υπηρετεί στην πράξη τους ηθικούς όρους. Για να καταλάβετε, αρχικά νόμιζα ότι ο χειριστής του προφίλ του κραταιού Νικόλα μπέρδεψε τους λογαριασμούς. Ωστόσο, αν δώδεκα ώρες μετά μια αναδημοσίευση που έγινε κατά λάθος παραμένει στη θέση της, το πρόβλημα είναι άλλης τάξης – και χειρότερο. Γενικά, πάντως, να το προσέξει αυτό η Χαριλάου Τρικούπη και να κάνουν λίγο κράτει στα «πεσίματα» κατά πολιτών, γιατί έτσι το πήγε και ο σύντροφος Τσίπρας και κατέληξε να γράφει βιβλία.
Η αγάπη της πλειοψηφίας του ΔΣΑ για τη Ζωή
Σας έγραφα τις προάλλες για τις επιφυλάξεις μου κατά πόσο ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών θα έχει το θάρρος και τη βούληση να τα βάλει με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Δυστυχώς, λίγες μέρες μετά οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν. Όπως ανακοίνωσε χθες το πρωί ο αντιπρόεδρος του ΔΣΑ, Ζώης Σταυρόπουλος, στο ΔΣ της Μεγάλης Τρίτης τέθηκε προς συζήτηση το αίτημα της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας να της παραχωρηθεί η αίθουσα εκδηλώσεων του ΔΣΑ, με στόχο η πρόεδρος Ζωή και ο μπαμπάς της να οργανώσουν συνέντευξη Τύπου σχετικά με τη δίκη των Τεμπών – κάτι σαν συναυλία του Γιάννη Πάριου με τον Χάρη Βαρθακούρη. Αν δεν θυμάστε, είναι η υπόθεση για την οποία η συντρόφισσα Ζωή πρόκειται να ελεγχθεί πειθαρχικά σχετικά με τις πράξεις της. Τι αποφάσισε η πλειοψηφία του Δικηγορικού Συλλόγου; Παραχώρησε την αίθουσα με δόξα και τιμή! Για τους μη γνωρίζοντες, η πλειοψηφία Κουτσόλαμπρου είναι μια ωραιότατη σύμπραξη ΠΑΣΟΚ και (κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής) Αριστεράς. Μάλιστα, η ιστορία γίνεται ακόμα πιο ωραία, καθώς όσο διαρκούσε το Διοικητικό Συμβούλιο η συντρόφισσα Ζωή τηλεφωνούσε σε συμβούλους που διαφώνησαν με την προοπτική παραχώρησης της αίθουσας, ζητώντας τους τα… ρέστα για την ψήφο τους. Μάλιστα, ένα μέλος του ΔΣ κατήγγειλε ότι έγινε αποδέκτης απειλών από την πρόεδρο Κωνσταντοπούλου για το ότι αντιτάχθηκε στο αίτημά της, αλλά η πλειοψηφία συνέχισε τη… λειτουργία πλύσης (πολιτικής και επαγγελματικής) υπέρ της συντρόφισσας Ζωής. Με το καλό και υποψήφιοι στην Πλεύση, να ευχηθούμε στους καλούς συμβούλους (φανερούς και σκιώδεις) του ΔΣΑ. Α, και καλά ξεμπερδέματα στους φίλους μου τους δικηγόρους.
Θέμα προτεραιοτήτων
Γράφοντας αυτό το σημείωμα κοντά στις 10 το βράδυ, να σας πω ότι μου έκανε εντύπωση ότι η λαλίστατη Χαριλάου Τρικούπη δεν βρήκε μια κουβέντα να σχολιάσει τη χθεσινή ανακοίνωση του πρωθυπουργού για «φραγή» στα social media στους νέους μέχρι 15 ετών. Όχι, στο ΠΑΣΟΚ δεν το έκλεισαν ακόμα το μαγαζί για Πάσχα, καθώς μια χαρά ανέβασαν την επίσκεψη του προέδρου Ανδρουλάκη στη Βαρβάκειο, αλλά και τρεις (!) ανακοινώσεις κατά του Άδωνι Γεωργιάδη. Απλώς δεν τους περίσσεψε χρόνος – ή μπορεί να μη θεώρησαν το ζήτημα σημαντικό. Τώρα, αν στο ΠΑΣΟΚ έχουν αποφασίσει να ανεβάσουν εν έτει 2026 το έργο του «πράσινου ΣΥΡΙΖΑ», με γεια τους, με χαρά τους, εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Επειδή, όμως, όπως σας έχω ξαναγράψει, το θέμα των social media απασχολεί σχεδόν κάθε οικογένεια, εκεί στην «προεδρική φρουρά» ας το ξαναδούν λίγο. Γιατί, αν το πλάνο τους για να ανατρέψουν το double score των δημοσκοπήσεων είναι η σκανδαλολογία, τότε τους ενημερώνω ότι το πιο πιθανό είναι να κάνουν (ακόμα) μια τρύπα στο νερό. Γιατί μπορεί οι πολίτες να έχουν και προβλήματα και παράπονα από την κυβέρνηση, αλλά στο τέλος της ημέρας δεν ψηφίζουν εκείνους που παριστάνουν τους θυμωμένους, αλλά εκείνους που με τα σωστά και τα λάθη τους επιδιώκουν να λύσουν τα προβλήματα της χώρας – τα πραγματικά της προβλήματα. Στο κάτω κάτω της γραφής, η πολιτική είναι θέμα προτεραιοτήτων.
! Υπάρχει και το άλλο σενάριο: Στο ΠΑΣΟΚ να παριστάνουν τον «θείο που κάθεται με τη νεολαία» – μια συνήθεια που ανθεί τις ημέρες του Πάσχα.
Τροφή για Πασχαλινή σκέψη
Μια και θα κάνουμε λίγες ημέρες να τα πούμε, σας αφήνω με έναν προβληματισμό. Στην τελευταία συνεδρίαση της κύριας δίκης των Τεμπών είδατε κανέναν να διαμαρτύρεται για την αίθουσα; Αν δεν μου διέφυγε κάτι, μάλλον όχι. Και ξέρετε γιατί; Γιατί όλοι οι αυθόρμητοι αλληλέγγυοι που πήγαν την πρώτη μέρα να κάνουν πολιτική διαφήμιση του εαυτού τους στις πλάτες των πονεμένων γονιών βρήκαν άλλα «κοσκινάκια». ΟΠΕΚΕΠΕ και υποκλοπές βρέθηκαν πιο ψηλά στην επικαιρότητα και ξαφνικά όλοι οι «ανησυχούντες» για το Κράτος Δικαίου άλλαξαν και τις δικές τους προτεραιότητες. Γεγονός που μας δείχνει δύο πράγματα: Πρώτον, ότι η αίθουσα δεν ήταν τόσο ακατάλληλη όσο φάνηκε στην πρώτη συνεδρίαση (ελλείψει και του απαραίτητου face control). Και, δεύτερον, ότι η δημοκρατική αγωνία των συντρόφων εξαρτάται από το πόσες ψήφους μπορεί να φέρει το θέμα για το οποίο φωνάζουν. Σκεφτείτε το πάνω από το αρνί και τα ξαναλέμε, πρώτα ο Θεός, από βδομάδα.
