Για τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, η στιγμή της τελικής απόφασης για το πώς θα αντιδράσει στις εξελίξεις στο Ιράν έφτασε. Πριν από δέκα ημέρες ο Αμερικανός Πρόεδρος δήλωσε ότι οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να σπεύσουν προς «διάσωση» των Ιρανών διαδηλωτών, εάν η κυβέρνησή τους χρησιμοποιήσει βία εναντίον τους. Οι ΗΠΑ ήταν, κατά τα λεγόμενα του προέδρου, «οπλισμένες και έτοιμες».
Αυτά ειπώθηκαν πριν ξεκινήσει ουσιαστικά η βίαιη καταστολή στο Ιράν. Τώρα, καθώς η σοκαριστική έκταση των γεγονότων αποκαλύπτεται, ο κόσμος περιμένει να δει την αντίδραση του Τραμπ. «Κανείς δεν ξέρει τι πρόκειται να κάνει ο Πρόεδρος, εκτός από τον ίδιο», δήλωσε η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Κάρολιν Λίβιτ. «Ο κόσμος μπορεί να συνεχίσει να περιμένει και να υποθέτει», είπε.
Συνεχίζονται οι διαδηλώσεις στο Ιράν © EPA/MATIAS BASUALDO
Όμως για πόσο ακόμα; Ανώτατοι αξιωματούχοι ενημερώνουν σήμερα Τρίτη τον πρόεδρο για τις πιθανές πορείες δράσης. Η ενημέρωση του Προέδρου έχει ήδη ξεκινήσει, σύμφωνα με το BBC.
Μιλώντας σε δημοσιογράφους στο Air Force One την Κυριακή, ο Τραμπ δήλωσε ότι εξετάζει «μερικές πολύ ισχυρές επιλογές». Μετά την επιτυχία στη Βενεζουέλα —ο πρόεδρος περιέγραψε τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο ως μία από τις πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις στην ιστορία των ΗΠΑ— η δελεαστική προοπτική χρήσης του στρατού πρέπει να είναι σημαντική.
Όπως απέδειξαν τα γεγονότα του περασμένου καλοκαιριού, οι ΗΠΑ είναι απόλυτα ικανές να εξαπολύσουν επιθέσεις από απόσταση. Τα stealth βομβαρδιστικά B-2 πραγματοποίησαν αποστολές 30 ωρών για να πλήξουν με βόμβες “bunker busting” δύο από τις σημαντικότερες πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν. Είτε η Ουάσιγκτον επιλέξει περισσότερα πλήγματα αυτού του είδους, είτε επιθέσεις ακριβείας κατά στοιχείων του καθεστώτος, είναι λογικό να υποθέσουμε ότι διαθέτει μια μακρά λίστα στόχων.
Το αμερικανικό βομβαρδιστικό B-2 Stealth © EPA/CRISTOBAL HERRERA-ULASHKEVICH
Αξιωματούχοι του Πενταγώνου αναφέρουν ότι η απάντηση θα μπορούσε να περιλαμβάνει και πιο καλυμμένες μεθόδους, όπως κυβερνοεπιχειρήσεις και ψυχολογικές εκστρατείες που αποσκοπούν στη διατάραξη των δομών διοίκησης του Ιράν. Ένα σενάριο που σχεδόν σίγουρα αποκλείεται, ωστόσο, είναι οτιδήποτε θυμίζει όσα εκτυλίχθηκαν στο Καράκας. Όμως, ακόμη και εξασθενημένο, το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα. Είναι ένα καθεστώς «μπαρουτοκαπνισμένο» και η απομάκρυνση ενός και μόνο προσώπου είναι απίθανο να κάμψει τη χώρα.
Η αναφορά στο 1980 και η δύσκολη εξίσωση για τον Τραμπ
Ο Τραμπ, αναφερόμενος στην καταστροφική απόπειρα διάσωσης ομήρων από τον Τζίμι Κάρτερ το 1980, έδειξε ότι γνωρίζει τις παγίδες μιας χερσαίας επέμβασης. Το αποτυχημένο εκείνο εγχείρημα ήταν καθοριστικό για την εκλογική ήττα του Κάρτερ. «Δεν ξέρω αν θα κέρδιζε τις εκλογές», είπε ο Τραμπ στους New York Times, «αλλά σίγουρα δεν είχε καμία ελπίδα μετά από εκείνη την καταστροφή».
Σήμερα, το μεγαλύτερο ερώτημα είναι: τι προσπαθεί πραγματικά να πετύχει η κυβέρνηση Τραμπ στο Ιράν; Αναλυτές εκτιμούν ότι ο πρόεδρος μάλλον προσπαθεί να επηρεάσει τη συμπεριφορά του καθεστώτος παρά να το ανατρέψει, επιδιώκοντας ίσως περισσότερες παραχωρήσεις στις πυρηνικές συνομιλίες ή τον τερματισμό της καταστολής.
Η διπλωματία παραμένει στο τραπέζι, με τον αντιπρόεδρο Βανς να πιέζει για μια πραγματική διαπραγμάτευση. Όμως, αν η αιματηρή καταστολή συνεχιστεί, η διπλωματία κινδυνεύει να εκληφθεί ως αδυναμία. Ένα περιορισμένο πλήγμα, λένε κάποιοι, θα μπορούσε να ενθαρρύνει τους διαδηλωτές και να προκαλέσει πανικό στο καθεστώς. Ωστόσο, η στρατιωτική δράση μπορεί επίσης να γυρίσει μπούμερανγκ, συσπειρώνοντας τη βάση του καθεστώτος γύρω από τη σημαία.
Πρόκειται για έναν σύνθετο υπολογισμό, που δυσχεραίνει από τις απειλές του Ιράν για αντίποινα. Παρά τις ζημιές που έχει υποστεί, η Τεχεράνη διαθέτει ακόμα σημαντικό οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων και συμμάχους, όπως οι Χούθι στην Υεμένη, που παραμένουν ικανοί για δράση. Στο Λευκό Οίκο γνωρίζουν καλά ότι τίποτα σε αυτή την εξίσωση δεν είναι απλό.
