Με την προέλαση των ρωσικών δυνάμεων στη νοτιοανατολική Ουκρανία να εντείνεται, η απόγνωση κυριαρχεί στους κατοίκους που εγκαταλείπουν τις εστίες τους, την ίδια στιγμή που σε διπλωματικό επίπεδο ξεκινούν νέες ειρηνευτικές συνομιλίες στο Αμπού Ντάμπι υπό τη μεσολάβηση των ΗΠΑ.
Τις τελευταίες εβδομάδες, η συγκοινωνία από τη μεγάλη πόλη Ζαπορίζια προς το χωριό Ταβρίσκε, σε απόσταση περίπου 50 χιλιομέτρων (31 μίλια), έχει διακοπεί ολοσχερώς, σημειώνει σε θέμα του το Reuters. Το χωριό αδειάζει αργά αλλά σταθερά καθώς το μέτωπο πλησιάζει.
Η 35χρονη Μαρίνα Βισνέφσκα, μητέρα πέντε παιδιών, περιέγραψε την απόφασή της να φύγει ως μονόδρομο: «Πιστεύαμε ότι οι Ρώσοι θα απωθούνταν και όλα αυτά θα σταματούσαν. Όταν όμως συνειδητοποιήσαμε ότι η κατάσταση θα χειροτερεύει, καταλάβαμε ότι ήταν καλύτερο να φύγουμε».
Ενώ οι δυνάμεις της Μόσχας προελαύνουν κατά μήκος της γραμμής του μετώπου των 1.200 χιλιομέτρων (745 μίλια), οι στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν περιορίζονται πλέον μόνο στην ανατολική περιοχή του Ντονέτσκ. Οι ρωσικές δυνάμεις προσεγγίζουν πλέον τη Ζαπορίζια, την πρωτεύουσα μιας εκ των τεσσάρων ουκρανικών περιφερειών που το Κρεμλίνο έχει προσαρτήσει μονομερώς, παρά το γεγονός ότι κατέχει μόνο τμήμα της.
Σύμφωνα με τον ουκρανικό στρατό, οι μάχες έχουν ενταθεί ιδιαίτερα γύρω από την πόλη Χουλιαϊπόλε, η οποία βρίσκεται 40 χιλιόμετρα (25 μίλια) ανατολικά του Ταβρίσκε. Στο Ταβρίσκε και τα γύρω χωριά, τα οποία βρίσκονται σε μια προεξοχή του μετώπου περικυκλωμένα από τρεις πλευρές, οι κάτοικοι ζουν υπό τον διαρκή φόβο επιθέσεων από drones και βόμβες.
Εθελοντές και αστυνομικές ομάδες περιπολούν στον κεντρικό περιφερειακό δρόμο – ο οποίος καλύπτεται από δίχτυα προστασίας κατά των drones – για να απομακρύνουν όσους κινδυνεύουν. Ο 51χρονος εθελοντής Βλαντ Μαχόφσκι, σημειώνει πως κάθε εβδομάδα η καταστροφή μεγαλώνει.
Η συναισθηματική φόρτιση είναι έκδηλη. Η 66χρονη Νατάλια Φεντορένκο ξέσπασε σε λυγμούς καθώς εγκατέλειπε το σπίτι της, συνοψίζοντας την τραγωδία του πολέμου: «Είναι τρομακτικό. Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ξέρω ότι δεν μου απομένει πολύς χρόνος, αλλά ένας τέτοιος θάνατος;».
Παρά τις διπλωματικές επαφές στο Αμπού Ντάμπι, η πραγματικότητα στο πεδίο παραμένει ζοφερή, με τον άμαχο πληθυσμό να πληρώνει το βαρύτερο τίμημα.
