Η βρετανική κυβέρνηση έδωσε σήμερα, Παρασκευή 20/3, την έγκρισή της ώστε οι ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν στρατιωτικές βάσεις στη Βρετανία για να εξαπολύσουν πλήγματα σε πυραυλικές εγκαταστάσεις του Ιράν, από τις οποίες γίνονται επιθέσεις σε πλοία στα Στενά του Χορμούζ.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ντάουνινγκ Στριτ, υπουργοί της κυβέρνησης συνεδρίασαν σήμερα για να συζητήσουν τον πόλεμο στο Ιράν και τον αποκλεισμό των Στενών από την Τεχεράνη.
Γαλλία και Ισπανία αρνήθηκαν εναέριο χώρο σε αμερικανικό βομβαρδιστικό
Παράλληλα ένα άλλο περιστατικό -με έντονο γεωπολιτικό αποτύπωμα- φέρνει στο προσκήνιο τις αυξανόμενες διαφωνίες εντός της Δύσης σχετικά με τη στάση απέναντι στο Ιράν.
Βομβαρδιστικό B-1B της USAF αναγκάστηκε, μετά από επιχείρηση στο Ιράν, να ακολουθήσει μακρά και περίπλοκη διαδρομή επιστροφής προς τη βάση του στο Ηνωμένο Βασίλειο, αποφεύγοντας πλήρως τον εναέριο χώρο κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ (Γαλλία και Ισπανία).
Στο χάρτη φαίνεται η μεγαλύτερη πορεία που αναγκάστηκε να πάρει το B-1 για να παρακάμψει τη Γαλλία και την Ισπανία
Το αεροσκάφος, τύπου B-1B Lancer, επέστρεψε στη βάση RAF Fairford στο Γκλόστερσαϊρ, έπειτα από αποστολή που περιλάμβανε πλήγματα σε στόχους εντός ιρανικού εδάφους. Αν και η επιχείρηση χαρακτηρίζεται επιτυχής από στρατιωτικής πλευράς, η μεγαλύτερη του αναμενόμενου πορεία επιστροφής ανέδειξε τις διπλωματικές τριβές που έχουν ανακύψει μεταξύ συμμάχων.
Αντί να ακολουθήσει τη συντομότερη διαδρομή μέσω της Ευρώπης, το βομβαρδιστικό κινήθηκε αρχικά πάνω από τη Μεσόγειο, διατηρώντας πορεία από τις ακτές του Ισραήλ προς τα Στενά του Γιβραλτάρ. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε στροφή προς τον Ατλαντικό Ωκεανό, παραμένοντας σε διεθνή εναέρια ύδατα, μακριά από τις ακτές της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Γαλλίας.
Διαφοροποίηση συμμάχων του ΝΑΤΟ
Η επιλογή αυτής της διαδρομής δεν ήταν τυχαία. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, τόσο η Μαδρίτη όσο και το Παρίσι αρνήθηκαν να επιτρέψουν τη διέλευση στρατιωτικών αεροσκαφών που συμμετέχουν σε «επιθετικές επιχειρήσεις» κατά του Ιράν.
Η απαγόρευση αφορά αποκλειστικά αποστολές μάχης και δεν επεκτείνεται σε ανθρωπιστικές ή μεταφορικές πτήσεις, γεγονός που υπογραμμίζει τη σαφή πολιτική διαφοροποίηση των χωρών αυτών.
Η στάση αυτή ανάγκασε την αμερικανική πολεμική αεροπορία να παρακάμψει πλήρως την Ιβηρική Χερσόνησο και τη γαλλική επικράτεια, επιμηκύνοντας σημαντικά τον χρόνο πτήσης.
Παράλληλα, αύξησε την επιχειρησιακή πολυπλοκότητα, ιδίως όσον αφορά τον ανεφοδιασμό στον αέρα, καθώς το βομβαρδιστικό κινήθηκε σε διαφορετικά από τα συνήθη ύψη πτήσης για λόγους κατανάλωσης καυσίμων και επιχειρησιακής κάλυψης.
Το περιστατικό φέρνει στο φως ένα ευρύτερο ζήτημα: τη δυσκολία συντονισμού εντός του ΝΑΤΟ σε μια περίοδο αυξημένων εντάσεων στη Μέση Ανατολή. Ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται ευθυγραμμισμένες ως προς την αναγκαιότητα στρατιωτικών ενεργειών, άλλοι σύμμαχοι επιλέγουν πιο επιφυλακτική στάση, περιορίζοντας τη συμμετοχή ή τη διευκόλυνση τέτοιων επιχειρήσεων.
