Σύμφωνα με ρεπορτάζ των The New York Times, η στρατιωτική δράση του Ισραήλ στον Νότιο Λίβανο αποτελεί ένα συγκροτημένο στρατηγικό σχέδιο για την απόκτηση πλήρους ελέγχου μιας εκτεταμένης ζώνης που φτάνει μέχρι τον ποταμό Λιτάνι.
Η περιοχή αυτή, η οποία αντιπροσωπεύει περίπου το 10% της συνολικής έκτασης του Λιβάνου, αντιμετωπίζεται πλέον από την ισραηλινή ηγεσία ως μια μελλοντική «ζώνη ασφαλείας». Το ρεπορτάζ αναδεικνύει τέσσερις βασικούς πυλώνες μέσω των οποίων το Ισραήλ εδραιώνει την κυριαρχία του στα εδάφη αυτά.
1. Ισοπέδωση των μεθοριακών κοινοτήτων
Ο πρώτος και πιο εμφανής τρόπος ελέγχου είναι η συστηματική καταστροφή των χωριών κατά μήκος της συνοριακής γραμμής. Το ρεπορτάζ επισημαίνει ότι το Ισραήλ εφαρμόζει μια στρατηγική που ο ίδιος ο Ισραηλινός Υπουργός Άμυνας, Ισραήλ Κατς, παρομοίασε με το μοντέλο της Ράφα και της Μπέιτ Χανούν στη Γάζα. Με τη χρήση μπουλντοζών και ελεγχόμενων κατεδαφίσεων, ολόκληρες γειτονιές και χωριά, όπως η Άιτα αλ-Σαάμπ και η Κιαμ, ισοπεδώνονται.
🇱🇧 Lebanon said Israeli strikes hit near Beirut’s main airport road on Tuesday.Israeli Defence Minister Israel Katz said his country’s military would occupy a swathe of southern Lebanon.
FRANCE 24’s Olivia Bizot reports from Tyre, Lebanon pic.twitter.com/9vvv1GVdjK
— FRANCE 24 English (@France24_en) April 3, 2026
Αυτή η τακτική δεν αποσκοπεί μόνο στην απομάκρυνση των μαχητών της Χεζμπολάχ, αλλά στη δημιουργία μιας «νεκρής ζώνης» όπου η επιστροφή των κατοίκων καθίσταται πρακτικά αδύνατη. Η καταστροφή των υποδομών είναι τόσο ολοκληρωτική που, ακόμη και αν τερματιστούν οι εχθροπραξίες, δεν θα υπάρχουν οι βασικές προϋποθέσεις για την επανεγκατάσταση του άμαχου πληθυσμού.
Χάρτης © The New York Times
2. Αποκοπή του νότου μέσω καταστροφής γεφυρών
Μια κρίσιμη κίνηση για τον γεωγραφικό έλεγχο της περιοχής είναι η καταστροφή των υποδομών σύνδεσης. Οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν ανατινάξει τις περισσότερες από τις μεγάλες γέφυρες που διασχίζουν τον ποταμό Λιτάνι. Ο ποταμός αυτός αποτελεί το φυσικό σύνορο μεταξύ του νότιου τμήματος και του υπόλοιπου Λιβάνου.
Σύμφωνα με την ανάλυση των The New York Times, η κίνηση αυτή εξυπηρετεί δύο στόχους για το Ισραήλ:
- στρατιωτικούς, καθώς εμποδίζει τη Χεζμπολάχ να στείλει ενισχύσεις και πολεμικό υλικό από τον βορρά προς τις γραμμές του μετώπου και
- διοικητικούς, αφού απομονώνει πλήρως την επικράτεια νότια του Λιτάνι, καθιστώντας την μια κλειστή περιοχή υπό ισραηλινή επιτήρηση. Η αποκοπή αυτή δυσχεραίνει επίσης τη ροή ανθρωπιστικής βοήθειας και τροφίμων, αυξάνοντας την πίεση σε όσους αμάχους έχουν παραμείνει.
3. Χερσαία εισβολή και μόνιμες θέσεις για τον στρατό του Ισραήλ
Η φυσική παρουσία στρατευμάτων είναι ο τρίτος πυλώνας. Το ρεπορτάζ αναφέρει την ανάπτυξη τουλάχιστον 5.000 στρατιωτών και τη χρήση αρμάτων μάχης Merkava και τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού.
Δορυφορικές εικόνες που ανέλυσε η εφημερίδα επιβεβαιώνουν ότι οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν εγκαταστήσει νέες στρατιωτικές θέσεις μέσα σε λιβανέζικες πόλεις, όπως η Μεΐς αλ-Τζαμπάλ, όπου τεθωρακισμένα εντοπίστηκαν ακόμη και γύρω από νοσοκομειακά συγκροτήματα.
🚨⚡️The situation in the southern suburb of Lebanon’s capital after another series of Israeli airstrikes. pic.twitter.com/7epMbRhZRi
— RussiaNews 🇷🇺 (@mog_russEN) April 3, 2026
Η μετατροπή πολιτικών κτιρίων σε στρατιωτικά φυλάκια υποδηλώνει μια πρόθεση μακροχρόνιας παραμονής για το Ισραήλ και όχι μια απλή, προσωρινή επιδρομή.
4. Στοχοποίηση οικονομικών και πολιτικών υποδομών
Τέλος, το Ισραήλ επιδιώκει να διαλύσει το δίκτυο υποστήριξης της Χεζμπολάχ πλήττοντας υποδομές που θεωρούνται «οικονομικοί πνεύμονες» της οργάνωσης. Αυτό περιλαμβάνει τον βομβαρδισμό πρατηρίων καυσίμων της εταιρείας Al-Amana, ανταλλακτηρίων συναλλάγματος και άλλων εμπορικών εγκαταστάσεων.
Ενώ το Ισραήλ υποστηρίζει ότι αυτές οι υποδομές χρηματοδοτούν την ένοπλη δράση, το ρεπορτάζ τονίζει ότι τα πλήγματα αυτά διαλύουν την καθημερινότητα των πολιτών. Η καταστροφή των σταθμών καυσίμων, που συχνά παρείχαν επιδοτούμενη ενέργεια στους φτωχότερους κατοίκους, οδηγεί σε οικονομική κατάρρευση της περιοχής.
Εκτοπισμένοι κάτοικοι κάθονται έξω από τις σκηνές τους σε έναν πρόχειρο καταυλισμό στην παραλιακή περιοχή της Βηρυτού, στον Λίβανο © EPA/WAEL HAMZEH
Είναι προφανές πως οι The New York Times μεταφέρουν μια εικόνα μεθοδικής προσπάθειας de facto προσάρτησης ή, τουλάχιστον, μόνιμης κατοχής της περιοχής από πλευράς Ισραήλ. Ο συνδυασμός της εδαφικής ισοπέδωσης, της στρατηγικής απομόνωσης μέσω του Λιτάνι και της εγκατάστασης μόνιμων στρατιωτικών βάσεων δείχνει ότι το Ισραήλ προετοιμάζει το έδαφος για μια μακρά παρουσία, την οποία ο Λίβανος και η διεθνής κοινότητα φοβούνται ότι θα εξελιχθεί σε προσάρτηση εδαφών.
Η δήλωση του Ισραήλ ότι οι εκτοπισμένοι δεν θα επιστρέψουν αν δεν διασφαλιστεί απόλυτα η ασφάλεια στο βόρειο Ισραήλ, θέτει ένα αόριστο χρονικό πλαίσιο που ενισχύει τις ανησυχίες για μόνιμο εκτοπισμό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.
