Έντονος προβληματισμός καταγράφεται στην αγορά των αγροτικών φωτοβολταϊκών με τους παραγωγούς να δέχονται σημαντικές οικονομικές πιέσεις την ώρα που καταγράφεται απαισιοδοξία τα έργα που μπορούν να κάνουν αίτηση στην πλατφόρμα του ΔΕΔΔΗΕ για την ανάπτυξη αγροβολταϊκών έργων συνολικής ισχύος 130 MW. Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με τον πρόσφατο νόμο που τέθηκε σε ισχύ στη χώρα μας στα τέλη του 2025 κάθε περιφερειακή ενότητα θα μπορεί να φιλοξενήσει εγκαταστάσεις έως 10 MW, ενώ η ισχύς κάθε μεμονωμένου συστήματος δεν θα υπερβαίνει τα 200 kW.
Πρόστιμα για το set-point
«Πονοκέφαλο» στους παραγωγούς δημιουργεί μια σειρά από παράγοντες, από την υποχρεωτική εγκατάσταση συστημάτων τηλεδιαχείρισης μέχρι τις περικοπές παραγωγής και τις μηδενικές ή αρνητικές τιμές στο χρηματιστήριο ενέργειας. Το ζήτημα ανέδειξε αρχικά με ανάρτησή του ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αγροτικών Φωτοβολταϊκών (ΠΣΑΦ), επισημαίνοντας ότι ήδη έχουν ξεκινήσει να επιβάλλονται πρόστιμα σε παραγωγούς φωτοβολταϊκών που δεν έχουν εγκαταστήσει τον εξοπλισμό τηλεδιαχείρισης παραγωγής, γνωστό ως set-point. Σύμφωνα με όσα επισημαίνει ο Σύνδεσμος, περίπου 1.200 παραγωγοί φωτοβολταϊκών, κυρίως με εγκαταστάσεις άνω των 400,00kW, έχουν ήδη λάβει ειδοποιήσεις από τον ΔΑΠΕΕΠ για επιβολή προστίμων, επειδή δεν έχουν εγκαταστήσει το σύστημα τηλεδιαχείρισης. Από αυτούς είναι και περίπου 40 αγρότες, εκ των οποίων περίπου 30 είναι και Μέλη του ΠΣΑΦ. Μάλιστα, σύμφωνα με την ίδια ανάρτηση, τα αγροτικά αυτά έργα δεν ξεπερνούν συνολικά τα 80 σε όλη τη χώρα.
Για όσους παραγωγούς δεν έχουν προχωρήσει στην εγκατάσταση του συστήματος, προβλέπεται πρόστιμο που υπολογίζεται περίπου στο 5% της παραγωγής του φωτοβολταϊκού πάρκου. Το πρόστιμο εφαρμόζεται αναδρομικά από τον Φεβρουάριο του 2025 και συνεχίζει να επιβάλλεται μέχρι τη στιγμή που θα εγκατασταθεί ο εξοπλισμός τηλεδιαχείρισης. Στην πράξη, όπως αναφέρεται, σε αρκετές περιπτώσεις το ποσό μπορεί να φτάνει περίπου τις 2.000 ευρώ για έναν παραγωγό.
Μεγάλα κόστη εγκατάστασης και οι «τρύπες» στα έσοδα
Πέρα από την επιβολή του προστίμου, οι παραγωγοί καλούνται να επωμιστούν και το κόστος εγκατάστασης του συστήματος τηλεδιαχείρισης. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει ο ΠΣΑΦ, το κόστος αυτό κυμαίνεται περίπου από 2.500 έως 5.000 ευρώ ανά φωτοβολταϊκό πάρκο ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να φτάσει ακόμη και τις 6.000 ευρώ, όταν απαιτούνται πρόσθετες τηλεπικοινωνιακές συνδέσεις ή αναβαθμίσεις στον εξοπλισμό των inverter.
Ο ΠΣΑΦ παρουσιάζει και ένα θεωρητικό παράδειγμα για το πώς μπορεί να διαμορφωθεί η οικονομική εικόνα ενός φωτοβολταϊκού έργου το 2026: ένα φωτοβολταϊκό πάρκο θα μπορούσε να αποφέρει συνολικά ετήσια έσοδα περίπου 51.000 ευρώ από την πώληση της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγει. Ωστόσο, από το ποσό αυτό πρέπει να αφαιρεθούν μια σειρά από σημαντικές δαπάνες.
Πρώτα απ’ όλα, περίπου 6.000 ευρώ απαιτούνται κάθε χρόνο για τη συντήρηση του έργου, την κάλυψη πιθανών βλαβών, την ασφάλιση του εξοπλισμού και άλλα λειτουργικά έξοδα. Παράλληλα, περίπου 38.000 ευρώ κατευθύνονται στην αποπληρωμή του τραπεζικού δανείου που έχει ληφθεί για την κατασκευή της εγκατάστασης. Επιπλέον, ένα σημαντικό μέρος της παραγωγής ενδέχεται να μην αποζημιωθεί λόγω περικοπών παραγωγής ή μηδενικών και αρνητικών τιμών στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, η απώλεια αυτή εκτιμάται περίπου στις 15.000 ευρώ. Με βάση τα στοιχεία αυτά, το τελικό οικονομικό αποτέλεσμα γίνεται αρνητικό, καθώς ο παραγωγός ενδέχεται να χρειαστεί να καλύψει ακόμη και περίπου 8.000 ευρώ από την τσέπη του για να συνεχίσει να λειτουργεί το φωτοβολταϊκό του πάρκο.
Σπανούλης: Ο παραγωγός πληρώνεται μόνο για μέρος της ενέργειας
Αναφερόμενος στο ζήτημα, ο πρόεδρος του ΠΣΑΦ και του ΠΣΑΘ Κώστας Σπανούλης, μιλώντας στο energygame.gr, εξηγεί ότι το πρόβλημα αφορά κυρίως φωτοβολταϊκά έργα που συμμετέχουν στην αγορά μέσω ΦΟΣΕ και είναι ενταγμένα στο χρηματιστήριο ενέργειας.
Όπως επισημαίνει: «Σε αυτές τις περιπτώσεις η ενέργεια που παράγεται δεν απορροφάται πάντα πλήρως από το σύστημα. Έτσι, ο παραγωγός πληρώνεται μόνο για ένα μέρος της παραγωγής του». Ο ίδιος τονίζει ότι το φαινόμενο δεν περιορίζεται πλέον σε απλούς περιορισμούς ισχύος, όπως συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια.
«Δεν πρόκειται απλώς για περικοπές ισχύος, όπως γινόταν παλαιότερα. Σε αρκετές περιπτώσεις τα πάρκα ουσιαστικά κλείνουν, είτε κατεβάζοντας διακόπτες είτε λόγω των αρνητικών τιμών στην αγορά, με αποτέλεσμα ο παραγωγός να πληρώνεται μόνο για μέρος της ενέργειας που παράγει», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Διαβάστε περισσότερα στο energygame.gr.
