Όταν καταναλωτές και αναλυτές σκέφτονται την τιμή του πετρελαίου, το βλέμμα τους στρέφεται σχεδόν αυτόματα στους δείκτες των διεθνών αγορών. Πετρέλαιο Brent ή West Texas Intermediate (WTI) μονοπωλούν τα πρωτοσέλιδα και τις συζητήσεις και, αν οι τιμές τους ξεπεράσουν τα 100 δολάρια το βαρέλι, η είδηση γίνεται αμέσως ο παγκόσμιος πήχης για το αν το πετρέλαιο είναι «ακριβό» ή «φτηνό». Ωστόσο, αυτή η χρηματιστηριακή τιμή αποτυπώνει μόνο τη μία πλευρά του νομίσματος. Στην πραγματικότητα, το τελικό κόστος προσδιορίζεται από έναν παράγοντα που μέχρι πρόσφατα παρέμενε στην αφάνεια: τους ναύλους των δεξαμενόπλοιων. Κι αυτό γιατί, προτού το αργό πετρέλαιο μετατραπεί σε βενζίνη, πετρέλαιο κίνησης ή καύσιμο αεροσκαφών, πρέπει να φτάσει σε ένα διυλιστήριο και το κόστος αυτής της μεταφοράς έχει εκτοξευθεί σε πρωτοφανή επίπεδα.
Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία του Reuters, η ναύλωση ενός supertanker (VLCC) για τη μεταφορά 2 εκατομμυρίων βαρελιών αργού πετρελαίου από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ιαπωνία αγγίζει πλέον το αστρονομικό ποσό των 81 εκατομμυρίων δολαρίων.
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της επιβάρυνσης, το κόστος αυτό μεταφράζεται σε περίπου 40,50 δολάρια επιπλέον για κάθε βαρέλι που βρίσκεται πάνω στο πλοίο. Μόλις έναν χρόνο νωρίτερα, το ίδιο ακριβώς ταξίδι κόστιζε μόλις 9 εκατομμύρια δολάρια. Με τα τρέχοντα δεδομένα, το κόστος των ναύλων και μόνο λειτουργεί ως μια τεράστια, «κρυφή» πρόσθετη αξία πάνω στην αρχική τιμή του πετρελαίου, ανατρέποντας πλήρως τα οικονομικά δεδομένα της αγοράς ενέργειας.
Η Οδύσσεια προς το διυλιστήριο
Για τους περισσότερους, η αγορά των δεξαμενόπλοιων αποτελεί μια σκοτεινή και εξειδικευμένη γωνιά του παγκόσμιου εμπορίου. Κι όμως, ένα βαρέλι αργού πετρελαίου είναι χρήσιμο μόνο αν καταφέρει να φτάσει σε ένα διυλιστήριο ικανό να το επεξεργαστεί. Σε περιόδους γεωπολιτικής σταθερότητας, η θαλάσσια μεταφορά είναι τόσο φθηνή ανά βαρέλι, που κανείς δεν τη λαμβάνει υπόψη. Τα γιγαντιαία τάνκερ εκμεταλλεύονται τις οικονομίες κλίμακας, επιτρέποντας στο πετρέλαιο να ταξιδεύει στη μισή υδρόγειο χωρίς οι ναύλοι να επισκιάζουν την αξία του φορτίου.
Αυτό το αποδοτικό σύστημα κατέρρευσε όταν τα πλοία άρχισαν να σπανίζουν και τα ταξίδια έγιναν μεγαλύτερα και πιο επικίνδυνα. Σύμφωνα με την Υπηρεσία Πληροφοριών Ενέργειας των ΗΠΑ (EIA), οι τιμές των δεξαμενόπλοιων κατέγραψαν ιστορικά ρεκόρ, καθώς το κόστος ασφάλισης εκτινάχθηκε και τα πλοία αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν πολύ μακρύτερες διαδρομές για να αποφύγουν ζώνες συγκρούσεων. Οι μεγαλύτερες αποστάσεις δεσμεύουν τα πλοία για περισσότερες ημέρες στη θάλασσα, μειώνοντας τεχνητά τη διαθεσιμότητα του παγκόσμιου στόλου, ακόμη και αν ο φυσικός αριθμός των τάνκερ παραμένει ίδιος.
Για ένα διυλιστήριο, η διάκριση μεταξύ της χρηματιστηριακής τιμής και του τελικού κόστους παράδοσης (delivered cost) είναι ζήτημα επιβίωσης. Δεν έχει σημασία μόνο πόσο κοστίζει το πετρέλαιο στην αποβάθρα εξαγωγής· οι ναύλοι, οι ασφάλειες και οι καθυστερήσεις ενσωματώνονται όλα στην τελική τιμή τη στιγμή που το βαρέλι ξεφορτώνεται.
Παγκόσμια ασφυξία στις μεταφορές
Η τρέχουσα κρίση στις θαλάσσιες μεταφορές αναπτύχθηκε καθώς οι γεωπολιτικές εντάσεις αναδιοργάνωσαν βίαια τους παραδοσιακούς εμπορικούς δρόμους. Οι επιθέσεις σε εμπορικά πλοία, τα αυξημένα ασφάλιστρα κινδύνου και οι συνεχείς μεταφορές φορτίων από πλοίο σε πλοίο (ship-to-ship) απορρόφησαν τεράστιο μέρος της μεταφορικής ικανότητας.
Οι συνέπειες είναι ήδη ορατές στον τρόπο με τον οποίο κινείται το πετρέλαιο διεθνώς. Το κόστος μεταφοράς από την Ακτή του Κόλπου των ΗΠΑ προς την Ασία κατέστησε το αμερικανικό αργό οικονομικά ασύμφορο για τους Ασιάτες αγοραστές. Διυλιστήρια που υπό άλλες συνθήκες θα αγόραζαν αμερικανικά βαρέλια στρέφονται πλέον σε προμηθευτές από τη Μέση Ανατολή ή τη Λατινική Αμερική, απλώς και μόνο επειδή άλλαξαν οι μαθηματικές ισορροπίες των ναύλων.
Αυτή η πίεση οδήγησε σε μια παράδοξη συσσώρευση βαρέος αργού πετρελαίου στην αμερικανική ήπειρο. Αν και το βαρύ πετρέλαιο είναι πολύτιμο για τα σύνθετα διυλιστήρια -ιδιαίτερα σε περιόδους έλλειψης ντίζελ-, η μεταφορά του στο εξωτερικό έχει γίνει απαγορευτική. Την ίδια στιγμή, τα διυλιστήρια των ΗΠΑ λειτουργούν ήδη σε οριακά επίπεδα χωρητικότητας και δεν μπορούν να απορροφήσουν κάθε βαρέλι που αδυνατεί να εξαχθεί. Έτσι, δημιουργείται το εξής οξύμωρο: μια περιοχή μπορεί να πνίγεται στο πλεόνασμα πετρελαίου, ενώ μια άλλη να αντιμετωπίζει σοβαρές ελλείψεις, όχι λόγω έλλειψης παραγωγής, αλλά επειδή η γέφυρα των logistics έχει γίνει υπερβολικά ακριβή.
Στις τσέπες των καταναλωτών
Η διαδρομή ενός τάνκερ προς την Ιαπωνία φαντάζει μακρινή για έναν οδηγό που γεμίζει το αυτοκίνητό του, όμως το πετρέλαιο και τα καύσιμα αποτελούν ένα ενιαίο, παγκόσμιο σύστημα. Όταν το κόστος μεταφοράς αυξάνεται κατά δεκάδες δολάρια ανά βαρέλι, οι στρεβλώσεις μετακυλίονται γρήγορα.
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο αργό πετρέλαιο. Τα διυλισμένα προϊόντα (βενζίνη, ντίζελ, κηροζίνη) μεταφέρονται επίσης με δεξαμενόπλοια, πράγμα που σημαίνει ότι η αύξηση των ναύλων τροφοδοτεί άμεσα τις πληθωριστικές πιέσεις, ιδιαίτερα σε περιοχές που εξαρτώνται από τις εισαγωγές ενέργειας. Αν και η μετακύλιση στις λιανικές τιμές των καυσίμων δεν είναι γραμμική, καθώς μεσολαβούν φόροι, τοπικά αποθέματα και περιθώρια διύλισης, το κόστος μεταφοράς είναι πλέον πολύ μεγάλο για να αγνοηθεί ως δευτερεύον στοιχείο της εφοδιαστικής αλυσίδας.
Διαβάστε περισσότερα στο energygame.gr
