«Η βελτιστοποίηση της ενέργειας είναι στοίχημα επιβίωσης και προαπαιτούμενο για να συνεχίσουμε να παράγουμε στην Ευρώπη», επισημαίνει ο Σταύρος Λαμπρόπουλος, Strategy & Supply Chain Senior Director (Διευθυντής Στρατηγικής & Εφοδιαστικής Αλυσίδας) της ΣΙΔΕΝΟΡ, περιγράφοντας τις πιέσεις που αντιμετωπίζει η ευρωπαϊκή και η ελληνική χαλυβουργία από το ενεργειακό κόστος.
Όπως εξηγεί, μιλώντας στο energygame.gr, παρά τις επενδύσεις που έχουν πραγματοποιηθεί για τη βελτίωση της ενεργειακής αποδοτικότητας και την προσαρμογή της παραγωγής στις ανάγκες του ηλεκτρικού συστήματος, οι υψηλές τιμές ηλεκτρικής ενέργειας και οι πρόσθετες επιβαρύνσεις διαμορφώνουν ένα ιδιαίτερα απαιτητικό περιβάλλον για την ενεργοβόρο βιομηχανία.
Στο 55% το μερίδιο της ενέργειας στο κόστος κατεργασίας
Ο κ. Σταύρος Λαμπρόπουλος, Strategy & Supply Chain Senior Director της ΣΙΔΕΝΟΡ @ ΣΙΔΕΝΟΡ
Η συζήτηση για το ενεργειακό κόστος αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τη ΣΙΔΕΝΟΡ, έναν όμιλο της Viohalco που δραστηριοποιείται στην παραγωγή, τη μεταποίηση και την εμπορία προϊόντων χάλυβα, με ηγετική θέση στην Ελλάδα και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Όπως εξηγεί ο κ. Λαμπρόπουλος, ο χάλυβας παράγεται διεθνώς με δύο βασικές μεθόδους: είτε από ορυκτό σιδηρομετάλλευμα και άνθρακα είτε από την ανακύκλωση παλαιοσιδήρου (scrap), ο οποίος τήκεται σε ηλεκτρικούς κλιβάνους. Η ΣΙΔΕΝΟΡ εφαρμόζει αποκλειστικά τη δεύτερη μέθοδο, η οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει το ένα δέκατο του ενεργειακού αποτυπώματος σε σύγκριση με την παραγωγή από ορυκτό σιδηρομετάλλευμα.
Η συγκεκριμένη μέθοδος αντιπροσωπεύει σήμερα το 50% της παραγωγής χάλυβα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ, όπως αναφέρει, η συμμετοχή της αναμένεται να φτάσει στο 70% έως το 2030, λόγω του περιβαλλοντικού και οικονομικού οφέλους της.
Στην παραγωγή χάλυβα από scrap, ο κρισιμότερος πόρος είναι η ενέργεια και κυρίως η ηλεκτρική, η οποία απαιτείται τόσο για την τήξη του scrap όσο και για την έλαση και τη διαμόρφωση του σιδήρου. Η ενεργειακή κρίση που ξεκίνησε το 2022 άλλαξε σημαντικά τη διάρθρωση του κόστους κατεργασίας.
Όπως επισημαίνει ο κ. Λαμπρόπουλος, το μερίδιο της ενέργειας στο κόστος κατεργασίας αυξήθηκε από περίπου 30% σε πάνω από 45% από την έναρξη της ενεργειακής κρίσης το 2022 και παρέμεινε σε αυτά τα επίπεδα τα επόμενα χρόνια. Με τη ραγδαία αύξηση των τρεχουσών τιμών ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου, έχει πλέον ξεπεράσει το 55%.
Ο ίδιος υπογραμμίζει ότι «ακόμη και τα πιο αποδοτικά εργοστάσια από πλευράς ενέργειας – όπως οι μονάδες της ΣΙΔΕΝΟΡ, που συγκαταλέγονται στις κορυφαίες 5% παγκοσμίως – είναι σε ασφυκτικές συνθήκες. Όσο αποτελεσματικά και αν λειτουργεί ένα εργοστάσιο, είναι φύσει αδύνατον να αντισταθμίσει ένα διαρθρωτικά υψηλότερο κόστος ηλεκτρικής ενέργειας, διπλάσιο ή τριπλάσιο σε σχέση με τους γειτονικούς ανταγωνιστές του όπως π.χ. στην Τουρκία ή στην Αίγυπτο».
Η πίεση στην ευρωπαϊκή χαλυβουργία και οι άνισοι όροι ανταγωνισμού
Περιγράφοντας την κατάσταση του κλάδου στην Ευρώπη, ο κ. Λαμπρόπουλος αναφέρει ότι η ευρωπαϊκή χαλυβουργία έφτασε στο ναδίρ το 2025, καταγράφοντας, όπως σημειώνει, τη χαμηλότερη παραγωγή από τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσει την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να λάβει μέτρα για τον περιορισμό των εισαγωγών χάλυβα από τρίτες χώρες, οι οποίες είχαν πολλαπλασιαστεί και, κατά την εκτίμησή του, απειλούσαν με αφανισμό την ευρωπαϊκή χαλυβουργία.
Όπως εξηγεί, στην απόφαση αυτή συνέβαλε και η σημασία του κλάδου για την απασχόληση. Κάθε άμεση θέση εργασίας στη χαλυβουργία στηρίζει περίπου έξι έμμεσες θέσεις, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται.
Σε εθνικό επίπεδο, η ελληνική Πολιτεία εφαρμόζει μέτρα που περιλαμβάνονται στην ευρωπαϊκή εργαλειοθήκη για την αντιμετώπιση του ενεργειακού κόστους. Ο κ. Λαμπρόπουλος αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στο πρόσφατα ανακοινωθέν METSAF και στην αντιστάθμιση του έμμεσου κόστους εκπομπών CO₂.
Διαβάστε περισσότερα στο energygame.gr
