Καθώς πύραυλοι εκτοξεύονται και οι τιμές του πετρελαίου εκτινάσσονται, ο πόλεμος με το Ιράν αποκαλύπτει μια ακόμη μεγάλη ευαλωτότητα όσον αφορά στους πόρους στη Μέση Ανατολή: το νερό. Όπως αναφέρει το Gzero Media, το γλυκό νερό αποτελεί εδώ και καιρό σπάνιο αγαθό σε μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από ξηρό κλίμα και περιορισμένες βροχοπτώσεις, όμως οι επιθέσεις σε μονάδες αφαλάτωσης της περιοχής, οι οποίες μετατρέπουν το θαλασσινό νερό σε πόσιμο, απειλούν να εντείνουν κι άλλο το σοβαρό αυτό πρόβλημα.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, τουλάχιστον δύο μονάδες αφαλάτωσης έχουν υποστεί ζημιές μέχρι στιγμής στη σύγκρουση: το Μπαχρέιν δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι ένα ιρανικό drone έπληξε μια μονάδα εκεί, προκαλώντας «υλικές ζημιές». Το Ιράν αρνείται την ευθύνη και ταυτόχρονα κατηγορεί τις ΗΠΑ για επίθεση σε εγκατάσταση στο νησί Κεσμ, η οποία οδήγησε σε διακοπή της παροχής νερού σε 30 χωριά -ισχυρισμό που η Ουάσινγκτον επίσης απορρίπτει. Προς το παρόν δεν είναι σαφές το πώς λειτουργεί καμία από τις δύο εγκαταστάσεις.
Στο μεταξύ προηγούμενες ιρανικές επιθέσεις στο λιμάνι Τζέμπελ Άλι του Ντουμπάι πραγματοποιήθηκαν μόλις 12 μίλια από μία από τις μεγαλύτερες μονάδες αφαλάτωσης στον κόσμο, υπογραμμίζοντας πόσο κοντά βρίσκεται ήδη αυτή η κρίσιμη υποδομή στη γραμμή πυρός.
Το Eurasia Group προειδοποίησε στην έκθεσή του με τίτλο Top Risks και θέμα τους κορυφαίους κινδύνους για το 2026 ότι το νερό θα μπορούσε να μετατραπεί αφενός σε «γεμάτο όπλο», έτοιμο να χρησιμοποιηθεί στις πιο επικίνδυνες συρράξεις του κόσμου, αφετέρου σε εργαλείο προς εκμετάλλευση.
Η πλειονότητα των κρατών του Κόλπου είναι εξαρτημένη από τις μονάδες αφαλάτωσης: περίπου το 42% του πόσιμου νερού στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα προέρχεται από αφαλάτωση, το 70% στη Σαουδική Αραβία και σχεδόν το 90% στο Ομάν, το Κατάρ και το Κουβέιτ. Το Ισραήλ επίσης αντλεί με αυτόν τον τρόπο το μισό από το πόσιμο νερό του.
Το Ιράν, αντίθετα, εξαρτάται πολύ λιγότερο από την αφαλάτωση, η οποία αντιπροσωπεύει μόλις το ένα έως τρία τοις εκατό του συνολικού πόσιμου νερού της χώρας. Ωστόσο, αντιμετωπίζει και το ίδιο πίεση στο θέμα του νερού, έπειτα από χρόνια σοβαρής ξηρασίας. Πριν ξεκινήσει ο πόλεμος, ο πρόεδρος της χώρας Μασούντ Πεζεσκιάν πρότεινε τη μετεγκατάσταση της πρωτεύουσας από την Τεχεράνη, επειδή η μείωση των αποθεμάτων νερού είχε καταστήσει την πόλη «μη κατοικήσιμη».
Το Gzero Media υπενθυμίζει ότι το διεθνές δίκαιο απαγορεύει τη στοχοποίηση πολιτικών υποδομών κρίσιμων για την επιβίωση ενός πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων των εγκαταστάσεων ύδρευσης. Ωστόσο, υπάρχει και προηγούμενο για τέτοιου είδους επιθέσεις στην περιοχή. Κατά την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ τη δεκαετία του 1990 και στον Πόλεμο του Κόλπου, οι ιρακινές δυνάμεις απελευθέρωσαν σκόπιμα εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο, προκαλώντας μία από τις μεγαλύτερες πετρελαιοκηλίδες στην ιστορία. Η πετρελαιοκηλίδα απείλησε να μολύνει τους αγωγούς που χρησιμοποιούνται για τη συλλογή θαλασσινού νερού στις μονάδες αφαλάτωσης, προκαλώντας έναν πυρετώδη αγώνα δρόμου για την προστασία των βαλβίδων στις εγκαταστάσεις της περιοχής.
Το συμπέρασμα: το νερό θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό μοχλό πίεσης καθώς η σύγκρουση με το Ιράν συνεχίζεται. Αν οι επιθέσεις σε μονάδες αφαλάτωσης ενταθούν, η σύγκρουση θα μπορούσε σύντομα να επηρεάσει τον πιο ζωτικό πόρο για τους ανθρώπους του Κόλπου.
