*** Τι αποκαλύπτεται μόλις τώρα όσον αφορά τη Βενεζουέλα επί Μαδούρο και τον ρόλο που έπαιζε σε συνεργασία με την Τουρκία; Ότι ήταν ένας από τους βασικούς βραχίονες μέσω των οποίων έσπαγαν διάφορα κατά καιρούς εμπάργκο της διεθνούς κοινότητας σε διάφορες χώρες.
*** Στη δε περίπτωση του Ιράν, το Καράκας φέρεται να αποτελούσε βασικό προμηθευτή της Τεχεράνης, χρησιμοποιώντας την Κωνσταντινούπολη ως εφοδιαστικό διάδρομο. Προφανώς, όχι εν αγνοία του προέδρου Ερντογάν.
*** Το γεγονός επιβεβαιώνει τη θεωρία όσων υποστηρίζουν στην Ουάσιγκτον ότι «η Τουρκία είναι ένας διεθνής ταραξίας, στον οποίο δεν πρέπει να βασιζόμαστε». Γεγονός το οποίο, την ίδια ώρα, βελτιώνει τη θέση της Ελλάδας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Έτσι λειτουργούν αυτά.
*** Με την ευκαιρία, θα σας μεταφέρω εδώ και μια άλλη πληροφορία που έρχεται σε γνώση μου, μέσω συνήθως καλά ενημερωμένων πηγών. Σύμφωνα με αυτήν, η Άγκυρα ασκεί πιέσεις ώστε να επιστρέψει στη Μόσχα τους S-400.
*** Για την ακρίβεια, ο Ερντογάν ζητάει από τον Πούτιν να τους πάρει πίσω, προκειμένου να μπορέσει να αγοράσει τα F-35 από τον Τραμπ. Τι άλλο μαθαίνω; Ότι ο Πούτιν έχει στυλώσει τα πόδια και αρνείται να …συμμορφωθεί. Και κάπως έτσι, ο Ερντογάν παραμένει εγκλωβισμένος.
*** Κι αφού είμαι σε περιβάλλον Τουρκίας, να σας αναφέρω και κάτι ακόμα: Προχθές μεγάλη γαλλική εφημερίδα είχε ολοσέλιδο ρεπορτάζ για τον άγριο πόλεμο διαδοχής που εξελίσσεται τους τελευταίους μήνες στο παρασκήνιο της τουρκικής πολιτικής σκηνής. Εξαιρετικά κατατοπιστικό, έχω να σημειώσω.
*** Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές; Οι γνωστοί τρεις, δηλαδή ο γιος του Ερντογάν (Μπιλάλ), ο γαμπρός του Ερντογάν (Μπαϊρακτάρ) και ο υπουργός Εξωτερικών του Ερντογάν (Φιντάν). Προς το παρόν, ο εύκολος στόχος -τουλάχιστον σε αυτήν τη φάση- είναι ο τελευταίος.
*** Ο Φιντάν δέχεται το ένα πισώπλατο χτύπημα πίσω από το άλλο. Τόσο εντός της Τουρκίας όσο και εκτός (π.χ. στη Συρία). Θα αντέξει; Άγνωστο. Αν έπρεπε να στοιχηματίσω, θα πόνταρα στο «όχι».
*** Και θα συνεχίσω σε διεθνές επίπεδο, πηγαίνοντας πιο «κεντρικά» και για την ακρίβεια στις Βρυξέλλες. Από εκεί ακούω ότι στην έδρα της ΕΕ έχει πέσει -για τα καλά- στο τραπέζι των συζητήσεων η προοπτική της άμεσης συγκρότησης κοινού ευρωπαϊκού στρατού. Ο λόγος;
*** Γίνεται ξεκάθαρα πλέον συνείδηση ότι αργά ή γρήγορα ο πρόεδρος Τραμπ θα αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις που βρίσκονται στην Ευρώπη, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Από πολλούς θεωρείται πλέον απλώς θέμα χρόνου.
*** Και το γεγονός, με τη σειρά του, θα έχει αποτέλεσμα τη διάλυση της Συμμαχίας και την ενίσχυση της επιθετικότητας της Μόσχας. Γι’ αυτό και η συγκρότηση ενός ευρωπαϊκού στρατού, 100.000 ανδρών και γυναικών για αρχή, κρίνεται κάτι παραπάνω από επείγουσα διαδικασία.
*** Βεβαίως, το πρόβλημα με την ΕΕ είναι ότι δεν μπορεί να αποφασίσει γρήγορα και (ακόμα περισσότερο) να υλοποιήσει ό,τι αποφασίσει.
*** Και κάτι τελευταίο. Ως απόδειξη ότι ο Τραμπ δεν υπολογίζει καθόλου την ΕΕ, ως οντότητα, είναι ότι στο board για την επίβλεψη της ειρήνης στην Γάζα αναφέρεται το εξής: Σ’ αυτό συμμετέχουν μεμονωμένες ευρωπαϊκές χώρες (π.χ. Βρετανία, Γερμανία κ.ά.), αλλά όχι και η ΕΕ.
*** Εννοείται, δε, ότι το «παρών» δίνει και η Τουρκία του Ερντογάν…
