*** Υπάρχει μια εκτίμηση ότι η εμφάνιση του κόμματος Καρυστιανού θα σηματοδοτήσει το τέλος των φιλοδοξιών για ένα νέο κόμμα Σαμαρά. Κρατάω (σοβαρές) επιφυλάξεις επ’ αυτού. Πού εδράζεται η σχετική επιχειρηματολογία;
*** Στο γεγονός ότι η «Μαρία των Τεμπών» εκφέρει έναν λόγο ο οποίος παραπέμπει δεξιότερα -για την ακρίβεια, πολύ δεξιότερα- της Νέας Δημοκρατίας. Η ατάκα για τις αμβλώσεις θα την ακολουθεί για όσο καιρό βρίσκεται στο προσκήνιο, να μου το θυμάστε.
*** Ας είναι. Ωστόσο, όσοι απορρίπτουν αυτήν τη θέση υποστηρίζουν ότι «η Καρυστιανού εκφράζει κάτι το εντελώς αντισυστημικό, ενώ ο Σαμαράς είναι απολύτως συστημικός». Συνεπώς, πού υπάρχει ταύτιση; Κι αν εντοπίζεται σε κάποια ή κάποιες θέσεις, είναι κάτι τελείως μεμονωμένο και συγκυριακό.
*** Θα συμφωνήσω, ωστόσο οφείλω να πω ότι δεν είναι μόνο οι θέσεις περί των αμβλώσεων που παραπέμπουν δεξιότερα της ΝΔ. Είναι το γενικότερο κλίμα. Δείτε, για παράδειγμα, με ποιους συγχρωτίζεται, ποιοι την περιβάλλουν και ποιοι την υποστηρίζουν.
*** Πού καταλήγουν όλα αυτά; Στο γεγονός ότι αν κάποιο κόμμα κινδυνεύει πραγματικά, τότε αυτή είναι η Νίκη. Αλλά και στο ότι ο χώρος φαίνεται να αποκτά ένα νέο αστέρι. Για όσο καιρό αντέξει.
*** To πιστεύετε ή όχι, η γεωστρατηγική κρίση που εξελίσσεται, με τις «ταρζανιές» του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, που αυξάνουν την ανησυχία για την επόμενη μέρα διεθνώς, πριμοδοτεί την… κυβέρνηση. Για την ακρίβεια, όχι μόνο την ελληνική, αλλά σχεδόν το σύνολο των ευρωπαϊκών.
*** Μας το έλεγε δημοσκόπος προχθές και εξηγούσε: Όταν προκύπτουν θέματα εθνικής ή διεθνούς ασφάλειας, η κοινή γνώμη έχει την τάση να συσπειρώνεται γύρω από την εκάστοτε κυβέρνησή της. Ως μιας μορφής αντίδραση.
*** Και, κάπως έτσι, ο Μητσοτάκης καρπώνεται κι από αυτήν την εξέλιξη. Στην περίπτωσή του, όμως, για έναν επιπλέον λόγο. Σύμφωνα με τον ίδιο δημοσκόπο, η αντίληψη που υπάρχει στην κοινή γνώμη είναι ότι κανείς από τους εν δυνάμει πολιτικούς αντιπάλους του δεν κρίνεται ικανότερος για να διαχειριστεί μια τέτοια κατάσταση. Ούτως ή άλλως.
*** Έρχεται τώρα και η (διεθνής) κρίση και «δένει το γλυκό».
*** Για την ιστορία, έβλεπα τις προάλλες τα επιμέρους στοιχεία σχετικής μέτρησης. Σύμφωνα με αυτά, πάνω από το 80% των ερωτηθέντων ανησυχεί για τις γεωπολιτικές εξελίξεις. Οπότε αντιλαμβάνεστε το νερό που πέφτει στο δημοσκοπικό αυλάκι της κυβέρνησης.
*** Με αφορμή, πάντως, όλα τα παραπάνω, δεν θα παραλείψω να (σας) αναφέρω και κάτι ακόμα, σχετικό: Πρόσφατα ο Τομ Μπάρακ, πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα, έκανε λόγο για τις πολύ καλές σχέσεις του με τη συνάδελφό του στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ.
*** Και τις προάλλες η τελευταία πήρε τη σκυτάλη, για να αποθεώσει με δηλώσεις της τη μεταξύ τους άψογη σχέση. Και με την ευκαιρία, την προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Πώς;
*** Δηλώνοντας ότι αυτή η σχέση θα μπορούσε να αποδειχθεί πολλαπλά ωφέλιμη στο μέλλον. Χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις. Σε κάποιους, πάντως, στην Αθήνα «σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο». Τι εννοούσε η «ποιήτρια»;
*** Γιατί, αν εννοούσε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αυτό θα συνεπαγόταν ότι με την περίπτωσή μας θα ασχοληθεί (και) ο πρόεδρος Τραμπ. Κι αυτό είναι κάτι που το ξορκίζουν όλοι όσοι είναι έστω και λίγο σχετικοί με το θέμα…
