Οι δύο δρόμοι της Λαγκάρντ μετά την ΕΚΤ, το ρίσκο της Μελόνι με το δημοψήφισμα στην Ιταλία και τα νέα δεδομένα στα ελληνοτουρκικά

Ο καταλληλότερος μήνας για να αποχωρήσει η Κριστίν Λαγκάρντ από την ΕΚΤ και να μην ανοίξει μύτη στις αγορές

Κριστίν Λαγκάρντ © EPA/THOMAS LOHNES

*** Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η Κριστίν Λαγκάρντ θα εξαντλήσει τη θητεία της στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της, μετά τον θόρυβο που προκλήθηκε από τη διαρροή για πρόωρη αποχώρησή της.

*** Μιλώντας με τραπεζίτες, εδώ στην Αθήνα, αντιλαμβάνομαι ότι οι μετέπειτα δηλώσεις της (περί παραμονής) αντιμετωπίζονται περίπου ως «διορθωτικές». Σε μια προσπάθεια να καθησυχαστούν οι αγορές.

*** Άλλωστε, δεν υπάρχει κανένας λόγος να προκληθεί ανησυχία, σε αυτήν τη συγκυρία, που όλα είναι κυριολεκτικά «στον αέρα». Η Λαγκάρντ μπορεί κάλλιστα να αποχωρήσει τον ερχόμενο Οκτώβριο, χωρίς να ανοίξει μύτη. Υπό τον όρο ότι η κατάσταση διεθνώς θα έχει ομαλοποιηθεί.

*** Αλλά, γιατί τον Οκτώβριο; Επειδή τότε θα ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση -και τυπικά- για την αποχώρησή της. Επισήμως, η Λαγκάρντ θα πρέπει να φύγει από τη Φρανκφούρτη τον Οκτώβριο του 2027. Οπότε, μάλλον δεν θα είναι πρόβλημα για κανέναν να φύγει ακριβώς έναν χρόνο πριν.

*** Θα έχει συμπληρώσει τότε επτά ολόκληρα χρόνια στην ηγεσία της ΕΚΤ.

*** Και μετά; Ποια θα μπορούσε να είναι η επόμενη κίνησή της; Η επικρατέστερη εκδοχή λέει ότι θα πάει επικεφαλής του World Economic Forum του Νταβός. Εξέλιξη η οποία σχεδόν έχει προαναγγελθεί, χωρίς να έχει διαψευστεί.

*** Υπάρχει ωστόσο κι ένα άλλο, πιο… tricky ενδεχόμενο. Αυτό που λέει ότι θα διεκδικήσει την προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας. Απέναντι στο δίδυμο Λε Πεν – Μπαρντελά. Ελλείψει άλλης σοβαρής δημοκρατικής υποψηφιότητας.

*** Άλλωστε, γι’ αυτό και θα αποχωρήσει πρόωρα από την ΕΚΤ, αν τελικά το αποφασίσει. Για να μην επιτρέψει στο δίδυμο, αν εκλεγεί, να διορίσει «δικό του» άνθρωπο στην προεδρία της ευρωπαϊκής τράπεζας.

*** Κι αφού ξεκίνησα ευρωπαϊκά σήμερα, θα συνεχίσω έτσι, πηγαίνοντάς σας στη γειτονική Ιταλία. Εκεί όπου η πρωθυπουργός, Τζόρτζια Μελόνι, αποφάσισε να κόψει τον δικό της γόρδιο δεσμό της δικαιοσύνης, χρησιμοποιώντας το «σπαθί» της. Τι έκανε;

*** Οι Ιταλοί έχουν μεγάλο πρόβλημα με την απονομή δικαιοσύνης και ειδικότερα με την ταχύτητά της. Όπως και στην Ελλάδα, χάνονται επενδυτικά projects, δημιουργούν εκνευρισμό και λειτουργούν ως τροχοπέδη στην ανάπτυξη.

*** Η Μελόνι, λοιπόν, θέλει να εφαρμόσει ριζοσπαστικούς νόμους για να αλλάξει αυτή η εικόνα και επιλέγει να εξασφαλίσει τη λαϊκή συναίνεση. Πώς; Θα προκηρύξει δημοψήφισμα. Κι αν πάρει την έγκριση του λαού, τότε κανείς δεν θα μπορεί να την κατηγορήσει για τίποτα. Και κυρίως να αντιδράσει.

*** Εννοείται ότι θα προηγηθεί εξαντλητικός διάλογος, όλες οι πλευρές θα πουν την άποψή τους και στο τέλος ο λαός θα αποφασίσει. Συμπέρασμα; Αν υπάρχουν διάθεση και βούληση, όλα λύνονται. Για την ιστορία, το δημοψήφισμα θα γίνει 22-23 Μαρτίου.

*** Είναι αίσθησή μου ή στο εξής, όντως, όλες οι επιθετικές ανακοινώσεις της Άγκυρας θα μας «έρχονται» από το τουρκικό υπουργείο Άμυνας; Προσέξτε τι έχει συμβεί, ως προς αυτό το μέτωπο, όλο το τελευταίο διάστημα και θα καταλάβετε τι εννοώ.

*** Το υπουργείο Εξωτερικών τους αποσύρεται, κατά κάποιον τρόπο, στο βάθος της σκηνής και μπροστά βγαίνει ο σκληρός υπουργός Άμυνας. Κάτι μου λέει ότι αυτή η στρατηγική τους θα εφαρμοστεί για αρκετά μεγάλο διάστημα και σίγουρα μέχρι νεωτέρας.