*** H Άγκυρα μεγαλοπιάνεται. Αυτό είναι λίγο – πολύ γνωστό. Και το δείχνει (το φωνάζει, για την ακρίβεια) σε κάθε ευκαιρία. Ο Ερντογάν φαντασιώνεται διάφορα, κατά καιρούς, την ώρα που οι Τούρκοι οικονομικά την βγάζουν δύσκολα. Αλλά αυτά είναι δικά τους θέματα. Ας τα λύσουν μεταξύ τους.
*** Εγώ, εδώ, θα αναφερθώ στο πόσο επικίνδυνοι καθίστανται οι γείτονες ακριβώς επειδή μεγαλοπιάνονται. Και θα σας πάω ως την Σαουδική Αραβία, για να σας το αποδείξω. Τι πάνε να κάνουν εκεί; Οι συνήθως καλά ενημερωμένες πηγές μου, μου λένε:
*** Η Άγκυρα φέρεται να πρότεινε στο Ριάντ τη δημιουργία μιας τουρκικής στρατιωτικής βάσης, στο πρότυπο αυτής που διατηρεί στο Κατάρ. Και στο πλαίσιο της συμφωνίας της Μέκκας. Μόνο που οι Σαουδάραβες εμφανίζονται διστακτικοί.
*** Γιατί εκείνοι ζήτησαν απλώς συνδρομή έναντι των ανταρτών Χούθι, και των επιθέσεων τους εναντίον του Ριάντ. Την οποία, όμως, οι Τούρκοι αρνήθηκαν. Για τους δικούς τους (θρησκευτικούς και όχι μόνο) λόγους. Θέλουν όμως να φτιάξουν βάση. Πώς συμβιβάζονται αυτά τα δυο;
*** Το πιθανότερο είναι ότι το κάνουν, για να λένε ότι έχουν στρατιωτική παρουσία σε επτά χώρες, σε διάφορες ηπείρους, λες και είναι οι… ΗΠΑ. Ενώ είναι άγνωστο αν έχουν τα απαραίτητα logistics και ενώ είναι αμφίβολο αν μπορούν να παράσχουν οποιαδήποτε αμυντική βοήθεια.
*** Θα θυμίσω μόνο ότι στην πρώτη φάση του ιρανικού πολέμου, όταν εκτοξεύθηκαν πύραυλοι κατά του Ιντσιρλίκ, αποδείχθηκε εμπράκτως ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις δεν είχαν καμία απολύτως δυνατότητα αναχαίτισης! Και για αυτό επιστρατεύθηκαν συστοιχίες από χώρες του ΝΑΤΟ.
*** Το πιο τρελό όμως είναι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να επαναληφθεί τώρα και στη Σαουδική Αραβία. Μόνο που αυτή τη φορά τους Tούρκους μπορεί να κληθούν να προστατεύσουν (μαντέψτε) οι… ελληνικές πυροβολαρχίες Patriot που είναι εγκατεστημένες εκεί!
*** Κι αυτό γιατί η Τουρκία είναι παντελώς «γυμνή», ως προς αυτό το μέτωπο. Και τι θα γίνει σε μια τέτοια περίπτωση; Μήπως θα έπρεπε λοιπόν οι Tούρκοι, πριν ονειρεύονται βάσεις και προεκτάσεις, πρώτα να φροντίσουν και να τις διασφαλίσουν;
*** Προσοχή: Το ερώτημα δεν είναι (καθόλου) ρητορικό.
*** Κι ας έρθω σε πιο εσωτερικά θέματα. Ακούω ότι δυο υπουργοί έχουν αναλάβει από το Μέγαρο Μαξίμου τη δύσκολη αποστολή να διαχειριστούν το φαινόμενο «Κασιδιάρης» και «συγκεντρώσεις ακροδεξιών». Για να μην επαναληφθούν εικόνες, όπως εκείνη της Θεσσαλονίκης προ ημερών.
*** Ο λόγος αφορά στους Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και Γιώργο Φλωρίδη. Μου λένε ότι ο πρωθυπουργός έχει ήδη μιλήσει και με τους δυο και τους έχει ξεκαθαρίσει ότι «κάτι πρέπει να γίνει». Τι έχω να παρατηρήσω εγώ; Εύκολο να το λες, αλλά δύσκολο να το κάνεις.
*** Ο Κασιδιάρης έμαθε καλά να παίζει το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Για παράδειγμα, οι συγκεντρώσεις του γίνονται σε κλειστούς χώρους. Οπότε η αστυνομία δεν μπορεί να τις απαγορεύσει. Οι δε δικαστές, που δίνουν την σχετική άδεια, εξ αυτού του λόγου είναι με τα χέρια δεμένα.
*** Ωστόσο, αυτό που ξέρω εγώ, είναι ότι το κράτος όταν θέλει, μπορεί. Αποδεδειγμένα. Συνεπώς, αυτό που καλούνται να κάνουν τα δυο συναρμόδια υπουργεία είναι να προλαμβάνουν τον Κασιδιάρη, πριν καν κινηθεί. Και είμαι σίγουρος ότι θα τη βρουν τη λύση, στο τέλος.
