Στο επίκεντρο η ακρίβεια
Αν κανείς καθίσει κι αναλύσει σοβαρά τις δημοσκοπήσεις, χωρίς να απαιτούνται ιδιαίτερες γνώσεις, θα διαπιστώσει ότι ένα από τα μεγάλα αγκάθια που αντιμετωπίζει η λαοπρόβλητη κυβέρνησή μας είναι αυτό της ακρίβειας. Έχοντας, λοιπόν, πλήρη εικόνα, προσωπικά ο πρόεδρος Μητσοτάκης, κάτι μου λέει ότι κατά το αμέσως προσεχές διάστημα θα επιδιώξει να βάλει στο ένα παπούτσι τα δυο πόδια των σουπερμαρκετάδων. Εδώ που τα λέμε, και άργησε, δεδομένου ότι μόνο οργή προκαλεί στον κόσμο (εκτός από την κυβέρνηση) η υπερκερδοφορία των συγκεκριμένων επιχειρήσεων.
Ο ανασχηματισμός μπορεί να περιμένει
Αν και ο πρόεδρος Μητσοτάκης έχει ξεκαθαρίσει προς πάσα κατεύθυνση και αποδέκτη ότι δεν σκοπεύει να προχωρήσει (τουλάχιστον άμεσα) σε αναδόμηση του υπάρχοντος κυβερνητικού σχήματος, δεν είναι λίγοι εκείνοι που προσπαθούν να καλλιεργήσουν κλίμα περί του αντιθέτου. Ωστόσο, δεν σας κρύβω ότι το επιχείρημα του αρχηγού Κυριάκου σε όσους τον ρωτούν είναι κάτι περισσότερο από αφοπλιστικό και συνδέεται με τον γαλάζιο πάγκο. Εκτός κι αν υπάρχει έστω και ένας σοβαρός άνθρωπος, εκτός από τον ίδιο τον Μηταράκη, που να πιστεύει στην ανάγκη των αλλαγών, μόνο και μόνο για να επιστρέψει (που δεν πρόκειται να επιστρέψει) στην κυβέρνηση ο Νότης.
Εμπάργκο σε Δοξιάδη
Αν και δεν μου μιλάει άνθρωπος ζωγραφιστός στο Μαξίμου, ομολογώ ότι κάποιοι παλιοί φίλοι μου, κυρίως από λύπηση, φροντίζουν να με τροφοδοτούν (έστω και αραιά) με κάτι πιπεράτες ειδήσεις. Στο πλαίσιο αυτής ακριβώς της ενημέρωσης, έμαθα ότι εδώ και καιρό έχω γίνει συνάδελφος με τον Απόστολο Δοξιάδη, αφού, όπως μου είπαν, βρίσκεται κι αυτός σε κατάσταση εμπάργκο. Εδώ που τα λέμε, και άργησε να τον πάρει χαμπάρι ο αρχηγός Κυριάκος. Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά.
Η διευθύντρια της Αγαπηδάκη
Προ ημερών ένας διευθυντής πρώην υπουργού της κυβέρνησης Μητσοτάκη θέλησε να επικοινωνήσει με τη διευθύντρια της αναπληρώτριας Αγαπηδάκη. Στην αρχή δεν τη βρήκε στο τηλέφωνο, ωστόσο επέμεινε, ώσπου κάποια στιγμή απέσπασε ένα μήνυμα του τύπου «θα σας πάρω με την πρώτη ευκαιρία». Επειδή ο συγκεκριμένος είναι από αυτούς που δεν χαρίζονται, περιμένει πώς και πώς το συνέδριο της ΝΔ, για να βγει στο βήμα και με την «πρώτη ευκαιρία» να καλωσορίσει στην παράταξη τόσο την Αγαπηδάκη όσο και την αφιλόξενη διευθύντριά της.
Η ενημέρωση Γεραπετρίτη και το show της Βουλής
Είναι γνωστό ότι ο υπουργός Γεραπετρίτης ενημερώνει τακτικά την Επιτροπή Εξωτερικών της Βουλής, κάτι που δεν συνήθιζαν οι προκάτοχοί του. Χθες, λοιπόν, ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση της προέδρου της Επιτροπής, Ντόρας Μπακογιάννη, και προσήλθε στη Βουλή για μια συνολική ενημέρωση σχετικά με τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν. Ο Έλληνας ΥΠΕΞ, όπως μου είπαν κάτι εχέμυθοι βουλευτές, δεν άφησε τίποτα αναπάντητο, φροντίζοντας να διαφωτίσει τους συμμετέχοντες γύρω από τα επίμαχα ζητήματα. Από τα πολλά που μου αράδιασε ο συνομιλητής μου ξεχώρισα την ξεκάθαρη αναφορά του ότι ουδέποτε συζητάει χωρικά ύδατα με την Άγκυρα, πράγμα που οι βουλευτές της αντιπολίτευσης φαίνεται οτι κατανόησαν. Μαθαίνω ότι οι εισηγητές κράτησαν τη συζήτηση σε υψηλό επίπεδο, αφού ο Χατζηβασιλείου (ο άνθρωπος ξέρει τα θέματα), ο Μάντζος, η Δούρου, μίλησαν to the point, ο καθένας βέβαια από τη δική του πολιτική σκοπιά. Όμως δεν έλειψαν και τα παρατράγουδα (όχι τα original, της Αννίτας Πάνια), αλλά τα κοινοβουλευτικά της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία με ειρωνεία, προσβολές κατά πάντων και κυρίως μπόλικη δόση αμετροέπειας προσπάθησε να βάλει εμπόδια στην ομαλή διαδικασία. Ο υπουργός Γεραπετρίτης, έχοντας εμπειρία από τα αμφιθέατρα, παρέμεινε σταθερά ψύχραιμος, ενώ η έμπειρη Ντόρα φρόντισε να τη βάλει στη θέση της με συνοπτικές διαδικασίες. Πάντως, εδώ που τα λέμε, εκτός από κρίμα, είναι και άδικο να βλέπουμε πολιτικό ακτιβισμό σε κεκλεισμένων των θυρών συζητήσεις για εθνικά θέματα. Η συνεδρίαση δεν μεταδιδόταν από το κανάλι της Βουλής, οπότε άδικος κόπος για τη Ζωή να στήσει ακόμα ένα σόου.
Ο Άδωνις αποθεώνει τη Στρατινάκη (και τούμπαλιν)
Δεν σας κρύβω ότι, ανοίγοντας τα καστανοπράσινα μάτια μου, δεν πίστευα σ’ αυτά (τα μάτια μου), διαβάζοντας τη χθεσινή ανάρτηση, κάτι σαν απολογία, του φίλου μου του Άδωνι Γεωργιάδη, η οποία αναφερόταν στην κατασπατάληση των κονδυλίων που πήγαν στα προγράμματα κατάρτισης. Και άντε να καταλάβω ότι με την ιδιότητα του πρώην υπουργού Εργασίας, ο Άδωνις θέλησε να εμφανιστεί ως συνήγορος του… διαβόλου! Αυτό που δεν κατάλαβα, ούτε εγώ ούτε και οι περισσότεροι εντός και εκτός Μαξίμου, είναι γιατί έσπευσε να βάλει το χέρι του στο Ευαγγέλιο (έστω κι αυτό του Facebook) για τη Στρατινάκη και τον φίλο της, Ανδρέα Γεωργίου. Προφανώς, για να το κάνει, κάτι παραπάνω από μένα θα γνωρίζει.
! Με την ευκαιρία, ανακουφίστηκα (με την καλή έννοια) διαβάζοντας την ανάρτηση της Άννας Στρατινάκη, αφού κατάλαβα ότι μετά τα όσα έγραψε ο Άδωνις για την ίδια, συνειδητοποίησε ότι η χώρα δεν έχει ξωμείνει από «γενναίους άνδρες». Εν προκειμένω, και πάντα σύμφωνα με τα όσα έγραψε η Στρατινάκη, ένας τέτοιος γενναίος άνδρας είναι ο Άδωνις, που έσπευσε να την αθωώσει μέσα από το Διαδίκτυο.
Το φιλί Παπασταύρου στην Κίμπερλι
Έβλεπα και ξανάβλεπα τη φωτογραφία που έσπευσε να μου προωθήσει ο συναγωνιστής Φουσκίδης και ειλικρινά δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν αληθινή. Αναφέρομαι σ’ αυτό το τρυφερό ενσταντανέ του υπουργού Παπασταύρου με την πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, το οποίο έμοιαζε με φωτομοντάζ, αφού δεν σας κρύβω ότι δεν του το είχα του επί της Ενεργείας κυβερνητικού αξιωματούχου. Ωστόσο, πολλές φορές, όπως λέει και η θεία μου από τα Χανιά, τα φαινόμενα (όχι τα καιρικά, αλλά τα άλλα, της ζωής) σε απατούν, βάζοντάς σε δεύτερες και τρίτες σκέψεις για την αθωότητα ακόμη και των φίλων σου. Επειδή γνωρίζω ότι ο Φουσκίδης σταθερά και διαχρονικά ζηλεύει τον Παπασταύρου, έσπευσα να δω αν η φωτογραφία που μου έστειλε ήταν original ή προϊόν μοντάζ. Προς μεγάλη μου απογοήτευση, διαπίστωσα ότι όντως το συγκεκριμένο ενσταντανέ είχε «τραβηχτεί» μέσα στο Μαξίμου, με τον πρόεδρο Μητσοτάκη από ντροπή να γυρνά την πλάτη στον υπουργό του, προκειμένου να ασπαστεί ανενόχλητος την πρέσβειρα, υποδεχόμενος και το ελαφρύ χέρι της στο τσουπωτό μαγουλάκι του. Πάντως, σε κάτι στιγμές αναγνωρίζω το μεγαλείο του αρχηγού Κυριάκου, ο οποίος όχι μόνο δεν μπαίνει εμπόδιο, αλλά γυρνά (με την καλή έννοια του όρου) την πλάτη στην ευτυχία των συμμαθητών του, ακόμη και τώρα, που βρίσκονται λίγο πριν από τη σύνταξη.
! Μετά το Μαξίμου, όσοι βρέθηκαν στο πρωθυπουργικό μέγαρο για τις υπογραφές εθεάθησαν στο γνωστό ψαράδικο «Ιώδιο» του Κολωνακίου, το οποίο, για όσους δεν το γνωρίζουν, αποτελεί το αγαπημένο στέκι της Κίμπερλι.
O Παπασταύρου και οι έντεκα μήνες που έφεραν τη Chevron στην Ελλάδα
Αφήνω τα μικρά για να πάω στα μεγάλα, τα οποία, κατά κοινή παραδοχή, αναδεικνύουν σε πρωταγωνιστή της χθεσινής μέρας, της πανηγυρικής εκδήλωσης στο Μουσείο Ακρόπολης για την έλευση της Chevron στην Ελλάδα, τον υπουργό Σταύρο (Παπασταύρου), στον οποίο όλοι πιστώνουν ότι πήρε πάνω του από την πρώτη στιγμή το θέμα και έτρεξε τον διεθνή διαγωνισμό -από την εκδήλωση ενδιαφέροντος έως τις υπογραφές- σε 11 μήνες. Το μισό διάστημα, δηλαδή, σε σχέση με τους διαγωνισμούς για παλαιότερες παραχωρήσεις, που διαρκούσαν 22 μήνες. Ενδεικτικό του «σπριντ» Παπασταύρου ήταν ότι πέντε μόλις ημέρες μετά την εκδήλωση αρχικού ενδιαφέροντος από τη Chevron (26 Μαρτίου 2025), ο υπουργός είχε στο ακουστικό του τον Doug Burgum, υπουργό Εσωτερικών και πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου Ενεργειακής Κυριαρχίας των ΗΠΑ, για να του δώσει το μήνυμα της αποδοχής του ενδιαφέροντος του αμερικανικού κολοσσού από την ελληνική κυβέρνηση. Ακολούθησε ένα σερί αποφάσεων του υπουργού Σταύρου, που έδειξε αποφασισμένος να μη χάσει καθόλου χρόνο: Επίσημη αποδοχή του ενδιαφέροντος της Chevron στις 4 Απριλίου. Νέα απόφαση, μία εβδομάδα αργότερα, στις 11 Απριλίου, για τον καθορισμό των συντεταγμένων των προς μίσθωση θαλάσσιων οικοπέδων.
Στις 30 Απριλίου ακολουθεί η τρίτη απόφαση για την προκήρυξη του διαγωνισμού, χωρίς τις καθυστερήσεις του παρελθόντος. Λίγες ημέρες αργότερα ο Παπασταύρου προσγειώνεται στο Τέξας για επαφές με Chevron, Cheniere και ExxonMobil, για να στείλει διά ζώσης και σε υψηλό επίπεδο το μήνυμα ότι η Ελλάδα κινείται πλέον στον ρυθμό του «drill, baby, drill». Στις αρχές Ιουνίου δημοσιεύεται ο διεθνής διαγωνισμός στην Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που ολοκληρώνεται τον Σεπτέμβριο με την κατάθεση προσφοράς από την κοινοπραξία της Chevron με την Helleniq Energy. Στα τέλη Νοεμβρίου οι τέσσερις συμβάσεις -για τα ισάριθμα θαλάσσια οικόπεδα-, αφού πρώτα περνούν από την Επιτροπή Αξιολόγησης της ΕΔΕΥΕΠ, κατατίθενται στο Ελεγκτικό Συνέδριο προς έγκριση. Στις 15 Ιανουαρίου 2026 το Ελεγκτικό Συνέδριο εγκρίνει τις συμβάσεις. Έναν μήνα και μία ημέρα αργότερα, οι συμβάσεις υπογράφονται παρουσία του πρωθυπουργού, σε ένα ισχυρό statement -που θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι Αμερικανοί- ότι η Ελλάδα «πατάει γκάζι» στις έρευνες για υδρογονάνθρακες. Επόμενο ορόσημο είναι η κατάθεση των συμβάσεων προς κύρωση στη Βουλή το αμέσως επόμενο διάστημα, ώστε να τεθούν σε ισχύ και να ανοίξει ο δρόμος για το πρώτο ορόσημο επί του πεδίου, που είναι η έναρξη των σεισμικών ερευνών προς τα τέλη του έτους. Άντε μ’ όλα αυτά να ξαναπεί κανείς ότι ο Παπασταύρου είναι δυσκοίλιος στις υπογραφές…
Τα ενθουσιώδη μηνύματα από τις ΗΠΑ για την ιστορική συμφωνία
Δεν προξενεί, λοιπόν, έκπληξη που ο υπουργός Σταύρος έλαβε εύσημα και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού για την ιστορική συμφωνία, διά στόματος του Jarrod Agen, του ισχυρού εκτελεστικού διευθυντή του Ενεργειακού Συμβουλίου Ενεργειακής Κυριαρχίας και εκ των στενότερων συνεργατών του Doug Burgum. «Deals, Deals, Deals! Συζητούσαμε στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου με τον Σταύρο Παπασταύρου την αδιάκοπη επιδίωξη του προέδρου Τραμπ για ενεργειακές συμφωνίες. Και να τος, μία ημέρα αργότερα, μαζί με την πρέσβειρα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, να κλείνει ακόμα ένα ιστορικό ελληνο-αμερικανικό ενεργειακό deal». Αυτό έγραψε ο κ. Agen, δίνοντας συγχαρητήρια σε Παπασταύρου και Γκίλφοϊλ για «ένα ακόμα μεγάλο βήμα στη διατλαντική ενεργειακή συνεργασία ΗΠΑ και Ελλάδας» και αναδημοσιεύοντας το μήνυμα της Κίμπερλι στο Χ για την υπογραφή των συμφωνιών στο Μέγαρο Μαξίμου.
I was proud to join @PrimeMinisterGr Mitsotakis and @YpenGR Minister Papastavrou to support 🇺🇸 🇬🇷 energy cooperation at today’s historic signing ceremony between @Chevron, @HELLENiQENERGY and Herema. This landmark agreement will unleash untapped potential for hydrocarbon… pic.twitter.com/yJTv3UR0WG
— Ambassador Kimberly Guilfoyle (@USAmbassadorGR) February 16, 2026
Στο ίδιο μήκος κύματος και το μήνυμα της ανώτερης συμβούλου του Εθνικού Συμβουλίου Ενεργειακής Κυριαρχίας, Brittany Kelm, με ενεργή συμβολή σε όλες τις διατλαντικές ενεργειακές ζυμώσεις των τελευταίων μηνών σε Αθήνα και Ουάσιγκτον. Η Kelm έκανε λόγο για μία ακόμα νίκη για την Ελλάδα και την αμερικανική ενέργεια, που ακολούθησε την παραγωγική συνάντηση με τον υπουργό Σταύρο στο Μόναχο. «Μόλις επέστρεψε στην Ελλάδα, υπέγραψε αυτήν τη σημαντική συμφωνία με τη Chevron και την πρέσβειρα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Προσβλέπουμε σε περισσότερη ελληνο-αμερικανική συνεργασία στην Ουάσιγκτον την επόμενη εβδομάδα», έγραψε η ωραία Brittany, παραπέμποντας στη «Σύνοδο Κορυφής» για τον Κάθετο Διάδρομο στις 24 Φεβρουαρίου.
Ο Κύρτσος αποκαλεί Οδυσσέα τον Ανδρουλάκη
Την τιμητική τους είχαν οι αναρτήσεις, αφού εκτός απ’ αυτήν του Άδωνι για τη Στρατινάκη, «έπεσα» πάνω σε μια δεύτερη, αυτήν τη φορά του Κύρτσου (του Γιώργη), που δεν σας κρύβω ότι τη διάβαζα και την ξαναδιάβαζα, γιατί νόμιζα ότι κάποιος είχε χακάρει τον λογαριασμό του πρώην ευρωβουλευτή. Γιατί ακόμη και ο πρόεδρος Ανδρουλάκης δεν πιστεύει ότι είναι ο «Οδυσσέας του πολιτικού συστήματος», όπως τον αποκαλεί ο Κύρτσος. Και καλά, καταλαβαίνω την αγωνία του τελευταίου να βρει πολιτική στέγη, έστω κι αν αυτή είναι η ετοιμόρροπη του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί πρέπει να ξοδέψει κανείς τόσο σάλιο για να εξασφαλίσει μία θέση κάτω από τον πράσινο ήλιο. Περί ορέξεως, όμως, κολοκυθόπιτα.
Μπορεί ο Τσίπρας να έγραψε την Ιθάκη όμως ο Οδυσσέας του πολιτικού μας συστήματος είναι ο Ανδρουλάκης.
Αντιμετώπισε την Καϊλή με τη διασύνδεση Μαξίμου.
Τον κυνήγησαν με κοριούς και predator αλλά άντεξε.
Δίνει ελληνική και ευρωπαϊκή μάχη με τον μητσοτακικό μηχανισμό κουκουλώματος…— Γιώργος Κύρτσος (@GiorgosKyrtsos) February 14, 2026
Το ΠΑΣΟΚ προαναγγέλλει την περιφέρεια Εξωτερικού
Και μια και ασχολήθηκα με τον πρόεδρο Ανδρουλάκη, να σας πω ότι χθες άνοιξε η πλατφόρμα εκδήλωσης ενδιαφέροντος υποψηφιότητας για τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ, γι’ αυτούς που θέλουν να είναι υποψήφιοι στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Όσοι πιστοί προσέλθουν, είναι υποχρεωμένοι να συμπληρώσουν διάφορα στοιχεία. Ένας από τους επιμελείς πληροφοριοδότες της στήλης εντόπισε ένα ωραίο στη συγκεκριμένη εφαρμογή, το οποίο ωραίο σου ζητάει να επιλέξεις την εκλογική περιφέρεια που θες να είσαι υποψήφιος. Ανάμεσα στους νομούς υπάρχει και μια περιφέρεια, αυτή του εξωτερικού. Ωστόσο, εδώ υπάρχει μια λεπτομέρεια, που έχει να κάνει με το γεγονός ότι ακόμη δεν έχει θεσμοθετηθεί, καθώς χρειάζονται 200 ψήφοι για να υλοποιηθεί η εξαγγελία Μητσοτάκη. Προφανώς ο Ανδρουλάκης γνωρίζει κάτι παραπάνω και μας το έχει κρύψει.
Οι Ζαφειρόπουλος – Ροδόπουλος και η Δίκαιη Μετάβαση
Απ’ ό,τι φαίνεται, ο κ. Ζαφειρόπουλος της ΆΠΟΨΗΣ εξειδικεύεται εκτός των άλλων και σε ζητήματα Δίκαιης Μετάβασης και ειδικότερα σε αυτά που αφορούν τη μετα-λιγνιτική περίοδο. Σε συνέχεια των προηγούμενων δράσεων και έργων, σήμερα θα δούμε μια μεγάλη δουλειά που κατέληξε στη συγκεκριμένη εταιρεία του εκλεκτού φίλου του προέδρου της ΓΣΕΕ, Γιάννη Παναγόπουλου. Σύμφωνα με τα χαρτάκια, πριν από λίγα χρόνια δημιουργήθηκε μια κρατική εταιρεία με τη χαρακτηριστική ονομασία ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΕ (πρώην ΕΛΕΔΑΜ στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ), στην οποία διευθύνουσα σύμβουλος είναι η Δέσποινα Γκαράνη, ενώ μέλος στο ΔΣ ήταν μέχρι τον Οκτώβριο του 2025 ο φοβερός και τρομερός (κάτι σαν τον Tσάφο) πρώην υφυπουργός Περιβάλλοντος, Δημήτρης Οικονόμου, ο οποίος μέχρι και σήμερα αναφέρεται ότι είναι και σύμβουλος του πρωθυπουργού σε θέματα χωροταξίας, αν και αμφιβάλλω ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης γνωρίζει ότι έχει έναν τέτοιον σύμβουλο.
Η εταιρεία η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΕ προχώρησε σε διεθνή διαγωνισμό για την υλοποίηση του έργου «ΚΕΝΤΡΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΔΑΜ», η οποία έχει ενταχθεί στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Δίκαιη Αναπτυξιακή Μετάβαση». Ο συνολικός προϋπολογισμός του έργου κυμαινόταν στα 25.000.000€ περίπου. Τον διαγωνισμό για λογαριασμό της ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΑΕ τον διεξήγαγε το Τ.Α.Ι.Π.Ε.Δ και ανάδοχος του έργου αναδείχθηκε η ένωση εταιρειών ΆΠΟΨΗ ΑΕ – E.E.O GROUP, δηλαδή μια συμμαχία των εταιρειών Ζαφειρόπουλου – Ροδόπουλου. Μάλιστα, σύμφωνα με τη σύμβαση, κοινός εκπρόσωπος της Ένωσης ορίστηκε ο Χαράλαμπος (Μπάμπης) Ζαφειρόπουλος.
Δείτε τις σχετικές αποφάσεις ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ
Εξασφάλιση χρηματοδότησης από Παπαθανάση
Συνεχίζω και γράφω. Όπως προκύπτει από τα σχετικά έγγραφα, η χρηματοδότηση του έργου εξασφαλίσθηκε από τον αναπληρωτή Παπαθανάση, με τους Ροδόπουλο – Ζαφειρόπουλο να αναλαμβάνουν τη δουλειά την 31η Μαΐου 2024, έναντι σχεδόν 25.000.000€, για 60 μήνες, δηλαδή 5 χρόνια. Για να είμαστε ακριβείς, η συγκεκριμένη κοινοπραξία πήρε το έργο έναντι του ποσού των 20.508.408,60€, πλέον ΦΠΑ ποσού 3.976.274,07 (ήτοι συνολικού ποσού 24.484.682,67€). Η εκτιμώμενη αξία χωρίς ΦΠΑ στη διακήρυξη ήταν 20.924 877.42€. Κάτι περισσότερο από 400.000€ έδωσαν έκπτωση και ανέλαβαν τη μεγάλη αυτή δουλειά. Όπως διαβάζουμε στη διακήρυξη, το έργο αφορά την ανάπτυξη και τη λειτουργία τριών (3) Κέντρων Δεξιοτήτων, με κάλυψη του συνόλου των λιγνιτικών περιοχών με κατάλληλες φυσικές υποδομές (2 στη Δυτική Μακεδονία και 1 στη Μεγαλόπολη), που θα επιτρέπουν την καθημερινή επαφή και συνεργασία των στελεχών και συμβούλων της Πράξης με τους ωφελούμενους. Το έργο θα υλοποιηθεί ως ένα ενιαίο έργο, με τίτλο «Κέντρα Δεξιοτήτων», και θα περιλαμβάνει 4 Φάσεις: Φάση Α – Σχεδιασμός και οργάνωση των Κέντρων ανάπτυξης Δεξιοτήτων & Απασχόλησης στις περιοχές ΔΑΜ, Φάση Β – Παρατηρητήριο Δεξιοτήτων Μετάβασης και τοπικής Αγοράς Εργασίας, Φάση Γ – Λειτουργία των Κέντρων ανάπτυξης Δεξιοτήτων & Απασχόλησης στις περιοχές ΔΑΜ, Φάση Δ – Δικτύωση, Προβολή και Δημοσιότητα της Δράσης. Από το 2024, που ανέλαβε τη συγκεκριμένη δουλειά το δίδυμο Ροδόπουλος – Ζαφειρόπουλος, κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πόσο έχει προχωρήσει το έργο, σε τι στάδιο βρίσκεται και φυσικά ποιο είναι το παραδοτέο, προκειμένου να εκταμιευτούν τα δεκάδες εκατομμύρια.
Δείτε τη σχετική απόφαση ΕΔΩ
Το ταξίδι της Παντελοπούλου στο Ρίο ντε Τζανέιρο
Σχετικά με το χθεσινό δημοσίευμα της στήλης για τα άπειρα ταξίδια της γεν. γραμματέως του ΕΣΠΑ, Παντελοπούλου (μέχρι πρότινος στελέχους του ΠΑΣΟΚ, όπως μου σφύριξαν), και επειδή μου έκανε μεγάλη εντύπωση το ταξίδι στο Ρίο ντε Τζανέιρο, προσπάθησα να βρω τον λόγο αυτού του ταξιδιού, γιατί πουθενά δεν αναφέρεται η αιτιολογία. Και επειδή όποιος ψάχνει βρίσκει, όπως έλεγε κάποιος παλιός συνάδελφος, ο λόγος ήταν η παρουσία της στο «OECD Rural Development Conference», δηλαδή στο Συνέδριο Αγροτικής Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ, όπου μάλιστα έκανε εισήγηση. Τώρα τι δουλειά έχει η γεν. γραμματέας του ΕΣΠΑ με την αγροτική ανάπτυξη, όταν αυτό το θέμα είναι αρμοδιότητα άλλου υπουργείου, μάλλον πρέπει να μας απαντήσει αυτός που υπέγραψε το έγγραφο, δηλαδή ο αναπληρωτής Παπαθανάσης. Πάντως, ελπίζω στο συνέδριο να υπήρχε και κάποιος εκπρόσωπος του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, ώστε να αναπτύξει ορθά και κυρίως θεσμικά τις ελληνικές θέσεις για την αγροτική ανάπτυξη…
Ο Πουλόπουλος αγοράζει (;) το Open
Φούντωσαν χθες κάτι φρέσκιες πληροφορίες, που ήθελαν τον μεγαλοεπιχειρηματία Γιώργο Πουλόπουλο να έχει έρθει σε συμφωνία με την ιδιοκτησία του τηλεοπτικού σταθμού Open, προκειμένου να αγοράσει το συγκεκριμένο κανάλι. Οι διακινητές της πληροφορίας ανέφεραν ότι το deal έχει «κλείσει» κι ότι εκείνο που μένει είναι να υπάρξουν οι επίσημες ανακοινώσεις. Τώρα, αν θα προηγηθούν (οι ανακοινώσεις) των καρναβαλικών εκδηλώσεων, θα φανεί τις επόμενες μέρες.
«Μαύρη Ζωή» για τις γυναίκες στην ΠΛΕΛΕ
Δεν πέρασαν παρά λίγες μέρες από την ανεξαρτητοποίηση της Ελένης Καραγεωργοπούλου και μία ακόμα περίπτωση έρχεται να προστεθεί στη μακρά λίστα των γυναικών που βιώνουν «μαύρη Ζωή» στην Πλεύση Ελευθερίας. Ο λόγος για την Άννα Καρακίτσου, εργαζόμενη στο κόμμα της προέδρου Ζωής, η οποία προέβη σε καταγγελία προς την Επιθεώρηση Εργασίας, το περιεχόμενο της οποίας αν μη τι άλλο είναι… πρωτότυπο. Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει η κυρία Καρακίτσου, μεταξύ πολλών άλλων «φιλεργατικών» πρακτικών, η συντρόφισσα Ζωή χρονομετρούσε την παραμονή της στην τουαλέτα και απαγόρευε ακόμα και την «καλημέρα» των εργαζομένων της σε συναδέλφους τους από άλλα κόμματα. Φυσικά, πέρα από αυτά τα απίθανα, υπάρχουν και πιο… πεζές καταγγελίες, για οφειλόμενους μισθούς, για απαξιωτικές συμπεριφορές, για ψυχολογική πίεση που ξεπερνούσε τα όρια του bullying και για εξαντλητικά ωράρια. Η απάντηση της συντρόφισσας Ζωής, που έχει έναν ένοχο για καθετί που συμβαίνει στον πλανήτη; Δεν γνωρίζει την υπόθεση και θα τοποθετηθεί όταν ενημερωθεί. Ωστόσο, θα έλεγα να το κάνει γρήγορα, γιατί αυτό το τελευταίο κρούσμα ενδέχεται να είναι και το… φαρμακερό. Και το λέω αυτό γιατί η κυρία Καρακίτσου τυγχάνει αδερφή του συζύγου της Τζώρτζιας Κεφαλά, της βουλευτή της ΠΛΕΛΕ. Και, ως γνωστόν, στον επόμενο βουλευτή που θα χάσει η συντρόφισσα Ζωή «καίγεται», με την Κοινοβουλευτική Ομάδα της να διαλύεται. Αν, πάντως, η Τζώρτζια Κεφαλά δεν διαψεύσει τους ισχυρισμούς της συγγενούς της, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε αν η ιεροκήρυκας του ηθικισμού θα έχει το θάρρος να ανεξαρτητοποιηθεί – ή έστω να παραιτηθεί και να παραδώσει την έδρα της…
Η άνοδος της θείας μου στην Αθήνα
Μετά την εκδρομή της στο Ηράκλειο την περασμένη Πέμπτη, φαίνεται ότι η θεία μου από τα Χανιά έχει πάρει φόρα – και, ως γνωστόν, βρίσκει πάντα τρόπους να με εκπλήξει. Χθες το απόγευμα, εκεί που ετοιμαζόμουν να κάνω το ρεπορτάζ μου για σήμερα, η 86χρονη Χανιώτισσα μου ζήτησε να της βρω για αύριο… Airbnb για τρία άτομα στο Ψυχικό. Αφού είδα κι έπαθα να καταλάβω τι ακριβώς ήταν το «Μπει δε μπει», μια και τα αγγλικά της δεν είναι και… fluent, που λέμε στην Κίσσαμο, απόρησα τι τη φέρνει στα μέρη μας. «Μου έπεμψε μήνυμα στο κινητό ο ντελικανής μας για τα εγκαίνια, γίνεται να λείψω, μωρέ;», μου αντιγύρισε. Με τα πολλά, έβγαλα άκρη: η θεία μου «ανηφορίζει» στα μέρη μας για να παραστεί στα εγκαίνια του πολιτικού γραφείου του εκπροσώπου Μαρινάκη, ο οποίος ως γνωστόν θα είναι υποψήφιος στον βόρειο τομέα. Μάλιστα, δεν έρχεται μόνη της, αλλά ξεσήκωσε και δύο συμμαθήτριές της από την κλινική του Γαβριλάκη, να πάρουν απόψε το καράβι από τη Σούδα, για να δώσουν το «παρών» στην επίσημη πρώτη του ψηλού της κυβέρνησης. Περιττό, δε, να σας πω ότι έχει κάνει κανονικότατη κινητοποίηση σε όλους τους (ουκ ολίγους) συλλόγους Κρητών των βορείων προαστίων, ξεκαθαρίζοντας ότι θα πάρει παρουσίες η ίδια αυτοπροσώπως.
Τα ακατανόητα επιχειρήματα του Βενιζέλου
Η αλήθεια είναι ότι η δημόσια στάση του Βαγγέλη Βενιζέλου μου φαινόταν εδώ και καιρό ακατανόητη, ωστόσο τα λεγόμενά του γύρω από τη συνταγματική αναθεώρηση νομίζω πως μπερδεύουν ακόμα και τον πλέον καλοπροαίρετο αναγνώστη. Στο άρθρο του στο Βήμα της Κυριακής, ο διαπρεπής συνταγματολόγος χαρακτηρίζει «πρωθυπουργοκεντρική» την πρωτοβουλία Μητσοτάκη να απευθυνθεί πρώτα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ, ισχυριζόμενος ότι η αντιπολίτευση καθίσταται «στόχος εκβιασμού». Μπορεί να φταίει που δεν διαθέτω νομική παιδεία, αλλά όσες συνταγματικές αναθεωρήσεις θυμάμαι, πάντα αυτές ξεκινούσαν με πρωτοβουλία (και σαφή κατεύθυνση) του εκάστοτε πρωθυπουργού και κινούνταν μέσω των κοινοβουλευτικών ομάδων. Τι θα έπρεπε, δηλαδή, να κάνει ο (όποιος) Μητσοτάκης; Να πει στην αντιπολίτευση «οι προτάσεις της πλειοψηφίας είναι αυτές, ελάτε να συζητήσουμε» ή μήπως να ζητήσει από τα υπόλοιπα κόμματα να επιβάλουν την ατζέντα; Αν δεν έχασα κάποια συνταγματική αναθεώρηση, πότε ακριβώς συνέβη αυτό; Από εκεί και πέρα, όμως, παρατηρούμε έναν ιδιότυπο εκβιασμό, που «εκβιαστής» και «εκβιαζόμενος» συμφωνούν επί της αρχής στην αναγκαιότητα της μεταρρύθμισης του καταστατικού μας χάρτη και, σε γενικές γραμμές, στο περιεχόμενο των αλλαγών, αλλά δεν συμφωνούν στο πότε θα επικυρώσουν τη συμφωνία τους. Αυτό ο πρόεδρος Βαγγέλης το χαρακτηρίζει εκβιασμό, ξεχνώντας, όμως, δύο πράγματα: Πρώτον, ότι στα χρόνια που μεσουρανούσε μια χαρά καλοδεχόταν τις 180 ψήφους της αντιπολίτευσης στην πρώτη (προτείνοντας) Βουλή. Και, δεύτερον, ότι στην επόμενη Βουλή πιθανότατα οι ψήφοι των «νορμάλ» κομμάτων να μην επαρκούν για το 180. Και τότε τι θα προτείνει ο ΠτΔ (Προσκεκλημένος της Δημοκρατίας) Βενιζέλος; Να δεχτούμε τις ψήφους των άκρων ή να αφήσουμε τουλάχιστον μια ακόμα πενταετία να περάσει, μήπως και τότε καταφέρουμε να συμφωνήσουμε στα αυτονόητα για τον υπόλοιπο πλανήτη;
