Περί εκλογών και… εκνευρισμού
Αν και, όπως ήδη θα γνωρίζετε, δεν ανήκω στον «αξιοζήλευτο κόσμο» των αγαπημένων του προέδρου Μητσοτάκη, παρ’ όλα αυτά κάτι καταφέρνω, με πολύ κόπο ομολογώ, στο πεδίο της αλίευσης των πληροφοριών. Κάπως έτσι, ξεκίνησα να σας γράφω για τις σκέψεις που είχε ξεκινήσει να κάνει ο αρχηγός Κυριάκος σε σχέση με τις πρόωρες εκλογές. Και, όπως μας συνέβαινε στα σχολικά χρόνια, όταν κάποιος από την παρέα μάθαινε το μυστικό μας, βγαίναμε στα κεραμίδια, αν και προσωπικά δυσκολευόμουν λόγω αναστήματος, με αποτέλεσμα να εξαντλώ την τσαντίλα μου στο πάτωμα. Η αλήθεια είναι ότι ο πρωθυπουργός είναι η πρώτη φορά που σκέφτεται να αφήσει αυτά τα ωραία που λέει περί θεσμικότητας, επιχειρώντας το πολιτικά προφανές. Και επειδή το σκέφτεται, αντιλαμβάνομαι ότι τον ενόχλησε το γεγονός ότι ξεκίνησα να το γράφω εδώ και κάτι μέρες, όταν οι υπόλοιποι (οι καλοί της πιάτσας) υποστήριζαν το ακριβώς αντίθετο.
Η «Καθημερινή» και τα υπόλοιπα δημοσιεύματα
Διαβάζοντας τα πρωτοσέλιδα των χθεσινών εφημερίδων, κατάλαβα ότι τελικώς το σενάριο των εκλογών παίζει κανονικά και με τον νόμο, παρά τα όσα ισχυρίζεται ο πρόεδρος Μητσοτάκης, που, εδώ που τα λέμε, ορθώς πράττει και τα ισχυρίζεται. Επειδή, όμως, την «Καθημερινή» του Αλαφούζου, με διευθυντή τον Παπαχελά, δεν τη λες και τόσο «κίτρινη», διαβάζοντας τόσο το πρωτοσέλιδο όσο και το εσωτερικό ρεπορτάζ, δεν σας κρύβω ότι σε κάποια φάση σκέφτηκα να ζητήσω πνευματικά δικαιώματα. Κάνοντας δεύτερες σκέψεις, κατάλαβα ότι και οι εκεί συνάδελφοι επέλεξαν να προτάξουν ως πρώτο θέμα το πολιτικά προφανές. Έγραψαν, δηλαδή, αυτό που σας γράφω από την προηγούμενη εβδομάδα, ότι δηλαδή το μοναδικό παράθυρο με θέα στην αυτοδυναμία είναι το διάστημα από την Παρασκευή μέχρι τη Δευτέρα του Πάσχα. Μετά αρχίζουν τα δύσκολα, μαζί με τα αβέβαια, για τον πρόεδρο Μητσοτάκη και τη λαοπρόβλητη κυβέρνησή του.
Γκάλοπ στους υπουργούς
Με την ευκαιρία, να σας πω ότι από μία περιφερειακή πηγή που διαθέτω στο Μαξίμου, δεδομένου ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης δεν θέλει ούτε να με βλέπει ούτε να με ακούει, και με το ζόρι (κάτι σαν υπόθετο) με διαβάζει, έμαθα ότι τις τελευταίες μέρες έχει αρχίσει και κάνει ένα γκάλοπ σε επίπεδο υπουργών. Συγκεκριμένα, και παρά το γεγονός ότι έχει αποφασίσει να κάνει εκλογές την άνοιξη του ’27, θέλοντας προφανώς να τους μπερδέψει, έχει ξεκινήσει και τους ρωτάει (τους υπουργούς) ποια είναι η άποψή τους σε σχέση με το ενδεχόμενο της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Μπορεί να φαντάζει κάπως σαν έκπληξη, αλλά οι περισσότεροι, σπεύδουν να προτρέψουν τον αρχηγό Κυριάκο να πάρει εδώ και τώρα τις σχετικές αποφάσεις. Το τι θα κάνει τελικά δεν το γνωρίζω, ωστόσο δεν ξέρω πώς, σκεπτόμενος τα όσα κυκλοφορούν στην πιάτσα, το μυαλό μου οδηγήθηκε στο άσμα που ερμηνεύει αργά τα βράδια ο Σταμάτης Γονίδης: «Δικιά μου είναι η ζωή και μου ανήκει». Προφανώς, ο πρόεδρος Μητσοτάκης αντιλαμβάνεται ότι οι όποιες αποφάσεις, σωστές ή λάθος, για πρώτη φορά συνδέονται με τον ίδιο και τη ζωή του.
Ζυγίζει τα δεδομένα
Από τα λίγα που καταφέρνω και μαθαίνω από το Μαξίμου, αυτό που κρατώ είναι ότι ο αρχηγός Κυριάκος εσχάτως έχει αρχίσει και μπερδεύεται. Αυτό ακριβώς το μπέρδεμα είναι που τον έχει βάλει σε δίλημμα σε σχέση με το αν θα πρέπει να αιφνιδιάσει με πρόωρες εκλογές. Πάντως, αν θέλετε την εκτίμησή μου, ίσως είναι η πρώτη φορά που στο πρωθυπουργικό μυαλό, έστω και με ποσοστό 10% (που είναι τεράστιο για το μυαλό του Μητσοτάκη), στριφογυρίζει η ιδέα της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Άλλωστε, αν κάτι μπορεί να πει κανείς με σιγουριά ότι διαθέτει ο αρχηγός Κυριάκος, είναι το ένστικτο που οδηγεί στον πολιτικά ορθό δρόμο.
Το εφιαλτικό σενάριο του Οκτωβρίου
Δεν ξέρω όλοι αυτοί που μαζεύονται στον πρωινό ή μεσημεριανό καφέ του Μαξίμου τι ακριβώς εισηγούνται στον πρόεδρο Μητσοτάκη και φυσικά αν τολμούν να του πουν (όλη) την αλήθεια, ωστόσο κάτι μου λέει, αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς, ότι αν ένας χρόνος πρέπει να αποκλειστεί από τα εκλογικά σενάρια, αυτός δεν είναι άλλος από το προσεχές φθινόπωρο. Και αυτό γιατί, με δεδομένο ότι τα απόνερα του πολέμου (εφόσον έχει τελειώσει) θα έρθουν κάπου εκεί προς τον Σεπτέμβρη – Οκτώβρη, θα είναι (σχεδόν) απαγορευτική κάθε σκέψη για εκλογές. Εκτός κι αν τα τσακάλια που έχει και τον συμβουλεύουν τον αρχηγό Κυριάκο θεωρούν ότι οι ανατιμήσεις στα ράφια θα είναι ήπιες, ότι οι τιμές σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο εν όψει του επόμενου χειμώνα θα έχουν πέσει στα Τάρταρα και άλλα τέτοια ωραία. Με δεδομένο ότι κανείς δεν γνωρίζει πότε και αν θα έχει τελειώσει ο πόλεμος, ούτε φυσικά πόσο κακό θα κάνει στις οικονομίες όλων των κρατών, το προφανές είναι να προσφύγει κανείς σε εκλογές όταν δεν θα έχουν αρχίσει να καταγράφονται οι συνέπειες και φυσικά όταν ο ίδιος καταγράφει δυναμική, όπως συμβαίνει στην παρούσα φάση με τον πρόεδρο Μητσοτάκη.
Το τυχαίο γεγονός με τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι
Και επειδή ό,τι κανείς έχει ζήσει ως βίωμα δεν χρειάζεται και πολύ μεγάλη ανάλυση, θα σας θυμίσω κάτι πρόσφατο, για να καταλάβετε πόσο αλλάζουν από τη μία στιγμή στην άλλη τα δεδομένα στην πολιτική. Όταν ο Τσίπρας έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, έκανε μια πανηγυρική εκδήλωση στο Ζάππειο. Τότε δεν ήταν λίγοι που τον προέτρεπαν να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές, με τον ίδιο να επιλέγει το αντίθετο. Και ενώ ήταν καβάλα στ’ άλογο, ήρθε η πυρκαγιά στο Μάτι για να ανατρέψει τα πάντα και για τον Τσίπρα και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή, εκτός από τα απόνερα του πολέμου, που θα επηρεάσουν κυρίως την οικονομία, η λαοπρόβλητη κυβέρνησή μας έχει να διαχειριστεί το θέμα των υποκλοπών και της δεύτερης δικογραφίας του ΟΠΕΚΕΠΕ, προφανώς και θα πρέπει να συμπεριλάβει στην άσκηση και την πιθανότητα του «τυχαίου γεγονότος», δεδομένου ότι μεσολαβεί ένα καλοκαίρι, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.
Οι ονομαστικές αναφορές του ΚΚΕ
Ένα από αυτά που μου έχουν κάνει εντύπωση και σπεύδω να το μοιραστώ μαζί σας είναι η αλλαγή τακτικής που έχει επιλέξει μέχρι και το ΚΚΕ, έναντι του Μητσοτάκη. Όσοι ασχολούμαστε έμμεσα ή άμεσα με την πολιτική έχουμε καταλάβει ότι το ΚΚΕ αποφεύγει τις ονομαστικές αναφορές, επιλέγοντας τις αοριστολογίες του τύπου «Ο καταραμένος διεθνής καπιταλισμός» και άλλα που σχετίζονται με τον επίσης «διεθνή ιμπεριαλισμό» και φυσικά όσα αφορούν τις εργασιακές σχέσεις, τους ισχυρούς του χρήματος και δεν ξέρω τι άλλο λένε, χωρίς ποτέ να αναφέρονται σε ονοματεπώνυμα. Επειδή μου αρέσουν αυτά, σπεύδω να επισημάνω, για όση αξία μπορεί να έχει, ότι η πρώτη φορά που έγινε προσωπική αναφορά σε εμπλοκή πρωθυπουργού σε σκάνδαλο από το ΚΚΕ ήταν το ’89, στον Ανδρέα Παπανδρέου, και προσφάτως από τον Κουτσούμπα για τον πρόεδρο Μητσοτάκη, με αφορμή την υπόθεση των υποκλοπών. Συγκεκριμένα, μιλώντας στη Ράνια Τζίμα στο in.gr, υποστήριξε ότι δεν μπορεί να μη γνώριζε ο πρωθυπουργός. Υποθέτω ότι τα τσακάλια που συμβουλεύουν τον αρχηγό Κυριάκο έχουν αντιληφθεί τι σημαίνει η ονομαστικοποίηση εν όψει των όσων σχεδιάζονται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Η πρόταση δυσπιστίας από Ανδρουλάκη
Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρόεδρος Ανδρουλάκης έχει αρχίσει και κάνει δεύτερες και τρίτες σκέψεις σε σχέση με το αν πρέπει να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας, εν όψει της προ ημερησίας συζήτησης για το Κράτος Δικαίου, που θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Παρασκευή στη Βουλή, δεν είναι λίγοι εκείνοι που λένε ότι ο πρωθυπουργός δεν είναι έτοιμος (εφόσον το επιχειρήσει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ) να σηκώσει το γάντι και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Βλέπετε, ο αρχηγός Κυριάκος, αν για κάτι μας έχει πείσει, είναι ότι τόσο μεγάλες αποφάσεις δεν τις λαμβάνει και τόσο γρήγορα. Ενδεικτικό τούτου είναι το γεγονός του πόσο δυσκολεύεται στους ανασχηματισμούς. Το θέμα, ωστόσο, είναι ότι αν πάρει η κυβέρνηση ψήφο εμπιστοσύνης στις 5 Απριλίου, πώς ύστερα από δέκα μέρες θα προσφύγει σε πρόωρες εκλογές;
Η κυβέρνηση και η καταδίκη Ντίλιαν
Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, ανάμεσα στα πολλά που έκανα, ήταν να ακούσω και τις απαντήσεις που έδωσε ο εκπρόσωπος Μαρινάκης, όταν κλήθηκε να σχολιάσει τις δηλώσεις του ιδιοκτήτη του Predator, Ταλ Ντίλιαν. Με δεδομένο ότι ακούω και διαβάζω διάφορα σε σχέση με το αν υπάρχει ή όχι σύμβαση, τιμολόγια ή δεν ξέρω τι άλλο μεταξύ Δημοσίου και Ισραηλινού επιχειρηματία, θα περίμενα από τον εκπρόσωπο της λαοπρόβλητης κυβέρνησης μια πιο ξεκάθαρη απάντηση. Για παράδειγμα, αν είναι σίγουροι (που νομίζω ότι είναι) ότι δεν έχει συμβληθεί το κράτος με τον Ντίλιαν, δεν έχει παρά στη σημερινή ενημέρωση των πολιτικών συντακτών ο ψηλός του Μαξίμου να βγει και να πει το προφανές. Ότι δηλαδή ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση δεν εκβιάζονται από κανέναν επιχειρηματία και για κανέναν λόγο. Τόσο απλά, όχι τίποτε άλλο, η αναφορά στον Νίξον ήταν βαριά και δεν μπορεί να παραμένει αναπάντητη ή απαντημένη, όπως απαντήθηκε.
Γεύμα στου «Δουράμπεη»
Λίγο έλειψε να πέσω πάνω (με την καλή πάντα έννοια) στον πρόεδρο Μητσοτάκη, αφού βρεθήκαμε στο ίδιο εστιατόριο με διαφορά ολίγων λεπτών. Βλέπετε, εκείνος επέλεξε να πάει και να γευματίσει κανονική ώρα στου «Δουράμπεη» στον Πειραιά, σε αντίθεση με την αφεντιά μου, που πήγε προς το απόγευμα. Όπως έσπευσαν να με ενημερώσουν κάτι θαμώνες, ο πρωθυπουργός, που συνοδευόταν από τη σύζυγό του, Μαρέβα, έδειχνε ευδιάθετος, εκτός από χορτασμένος, δεδομένου ότι ο πληροφοριοδότης μου τον εντόπισε στο φεύγα.
Πότε ψήφισε πρώτη φορά ΝΔ ο Θεοδωρικάκος
Παρακολούθησα τη συνέντευξη που παραχώρησε στον συναγωνιστή Φουσκίδη στο iefimerida ο υπουργός Θεοδωρικάκος και δεν σας κρύβω ότι ήταν από αυτές που με καθήλωσαν για κάμποσα λεπτά στην οθόνη του κινητού μου. Μάλιστα, κοντοστάθηκα στην απάντηση του φίλου μου του Τάκη στην ερώτηση «Πότε ψήφισε για πρώτη φορά ΝΔ». Χωρίς να χάσει χρόνο, ο υπουργός επί της Αναπτύξεως όχι μόνο δεν δυσκολεύτηκε να απαντήσει, αλλά απεναντίας, αποκάλυψε ότι είχε ψηφίσει το 2000 τον Καραμανλή. Επειδή μου προξένησε μια κάποια εντύπωση, άρχισα να ψάχνω (τι διαστροφή κι αυτή), αφού κατάλαβα ότι είχε μπερδέψει τα χρόνια ο άνθρωπος. Και όντως έτσι είναι, αφού βρήκα ένα δελτίο Τύπου, σύμφωνα με το οποίο τον Νοέμβριο του 2001 είχε αναλάβει διευθυντής του γραφείου Τύπου του ΠΑΣΟΚ, αντικαθιστώντας τον επίσης φίλο μου Δημήτρη Καρύδη. Προφανώς και ο υπουργός Θεοδωρικάκος δεν είχε κάποια σκοπιμότητα να πει ψέματα, ωστόσο ένα μυαλό (ακόμη κι από τα καλά, όπως είναι του Τάκη) χειμώνα, καλοκαίρι, μπορεί να κάνει και λάθη, όταν επιχειρεί βουτιές στο μακρινό παρελθόν. Γι’ αυτό και θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να ξεκουράζονται τα μυαλά μας.
View this post on Instagram
Το 2023 επαναλαμβάνεται;
Αυτό το Σαββατοκύριακο έβαλα τον πληροφοριοδότη μου να δουλέψει διπλοβάρδια στην πλαϊνή πόρτα του Μαξίμου, προκειμένου να υφαρπάξει κάποια πρώτη αντίδραση του κυβερνητικού στρατηγείου για τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. «Είχα να δω έτσι τον Πίνατ από το πρώτο εξάμηνο του 2023», ήταν οι πρώτες λέξεις του ωτακουστή μου. «Έπρεπε να δεις πόσο αποφασιστικά βγήκε για τον απογευματινό προαυλισμό του». Όπως, λοιπόν, στην πανδημία μετρούσαμε τη διασπορά από τα ανθρώπινα λύματα, κάπως έτσι και τώρα από τα σκυλίσια λύματα ο άνθρωπός μου κατάλαβε ότι ο πρόεδρος Κυριάκος έχει μπει κανονικά σε «φάση 2023». Τι εννοώ με αυτό: Για όποιον δεν θυμάται, πριν από τις προηγούμενες εθνικές εκλογές το μεγάλο σουξέ της αντιπολίτευσης ήταν η περίφημη «κυβέρνηση των ηττημένων». Για όποιον κάνει πως δεν θυμάται, ήταν εκείνη η συζήτηση που κόντεψε να δώσει στη ΝΔ την αυτοδυναμία ήδη από την πρώτη κάλπη, με την απλή αναλογική. Προς Θεού, δεν ισχυρίζομαι ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα τρία χρόνια μετά. Ωστόσο, όποιος αγνόησε τα διδάγματα της Ιστορίας συνήθως δεν τα πήγε ιδιαίτερα καλά…
Ο λογαριασμός ενός ήρεμου Συνεδρίου
Μια παλιά ΠΑΣΟΚική καραβάνα μου έχει πει ότι «αν δεν δεις καρεκλιές σε Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, πάει να πει ότι κύλησε όπως το ήθελε ο πρόεδρος». Με βάση, λοιπόν, αυτό το αξίωμα, πιθανολογώ ότι το τριήμερο που μας πέρασε ήταν ένα καλό τριήμερο για τον πρόεδρο Ανδρουλάκη. Ωστόσο, αν ήμουν στη θέση του κραταιού Νικόλα, θα με προβλημάτιζε το γεγονός ότι οι υπόλοιποι δελφίνοι μού προσέφεραν μια τόσο ήσυχη διαδικασία. Και αναφέρομαι, φυσικά, στην περίφημη άρνηση συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, με τον Χάρη Δούκα να εμφανίζεται δικαιωμένος στην ομιλία του για μια προσπάθεια τεσσάρων μηνών, που αποτυπώθηκε στην εισήγηση Σκανδαλίδη. Ωστόσο, κάτι μου λέει ότι τα δύσκολα τώρα ξεκινούν για το ΠΑΣΟΚ. Και αυτό γιατί η εν λόγω απόφαση δεν είναι αποκλειστικά πολιτική, αλλά και «αριθμητική»: Αφού δεν θα συνεργαστεί με τη ΝΔ, τότε με ποιους θέλει και, κυρίως, με ποιους μπορεί να συνεργαστεί η Χαριλάου Τρικούπη; Και αν στο πρώτο σκέλος η απάντηση είναι «με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά», μιλάμε για ένα κόμμα που δεν έχει σίγουρη θέση στην επόμενη Βουλή και ένα ακόμη που έχει… σχεδόν καπαρωμένη παρουσία στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Συνεπώς, ακόμα και αν η «απλή μέθοδος των τριών» οδηγήσει σε συμφωνία, δύσκολα θα οδηγήσει και σε πλειοψηφία.
Οι εθιμοτυπικές… ψιλές
Καθώς, όμως, έκλεινα χθες το βράδυ τη στήλη, ένας φίλος που πέρασε για λίγο αργά το απόγευμα της Κυριακής από το Tae Kwon Do με ενημέρωσε ότι κατά την έναρξη της καταμέτρησης καταγράφηκε μια αρκετά μεγάλη (σε σφοδρότητα και διάρκεια) ένταση μεταξύ εκπροσώπων του Χάρη Δούκα και του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο λόγος; Ότι οι φίλοι του Δούκα των Αθηνών απαιτούσαν η καταμέτρηση για την Κεντρική Επιτροπή να γίνεται σε δημόσια θέα, με την «προεδρική φρουρά» να απαντά ότι κάθε τάση εκπροσωπείται στις εφορευτικές επιτροπές. Μάλιστα, πλησιάζοντας περισσότερο, ο φίλος διαπίστωσε ότι κάποιοι σύντροφοι κόντεψαν να πιαστούν στα χέρια, με τους ψυχραιμότερους να παρεμβαίνουν την τελευταία στιγμή. Επειδή έρχεται δύσκολη εβδομάδα, αντί να μάθω πόσο έληξε (η Κεντρική Επιτροπή και το ξύλο), προτίμησα να πάω για ένα ποτό. Έτσι κι αλλιώς, στο ΠΑΣΟΚ τέτοια γεγονότα είναι η επιβεβαίωση ότι έγινε πράγματι Συνέδριο.
Τα παιδιά και τα κορίτσια
Αποτελεί σχεδόν «εθιμικό δίκαιο» η ανοχή του προεδρείου σε κάθε Συνέδριο να είναι λίγο μεγαλύτερη στα «βαριά» ονόματα των ομιλητών. Εξάλλου, με τον νέο «κόφτη» που ισχύει στη Βουλή, είναι λογικό τα κοινοβουλευτικά στελέχη να νιώθουν λίγο πιο άνετα χωρίς την απειλή ότι το μικρόφωνό τους θα κλείσει σε συγκεκριμένο χρόνο. Αυτήν την άνεση εκμεταλλεύτηκε και η Νάντια Γιαννακοπούλου στην ομιλία της το Σάββατο, η οποία διήρκεσε κάπου 15 λεπτά – περίπου το διπλάσιο του χρόνου που είχε στη διάθεσή της, δηλαδή. Ωστόσο, μόλις η βουλευτής κατέβηκε από το βήμα, ο προεδρεύων ζήτησε «με σεβασμό στις γυναίκες και τους βουλευτές να συντομεύουν». Εγώ, που είμαι καλοπροαίρετος, καταλαβαίνω τι ήθελε να πει ο σύντροφος πρόεδρος. Κάποιος κακοπροαίρετος, όμως, θα αναρωτιόταν τι θα έλεγαν τα στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη αν ένα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας έκανε ένα λεκτικό ολίσθημα που ουσιαστικά θα θύμιζε το παλιό (και όχι καλό) «έχω δύο παιδιά κι ένα κορίτσι».
Το διπλό αφήγημα της ΝΔ
Μένω λίγο ακόμα στο θέμα του 2023, γιατί αυτό που βλέπω είναι μια αναγκαστική μεν, αλλά όχι απαραίτητα κακή στρατηγική για τη Νέα Δημοκρατία. Με τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ (στα χαρτιά, τουλάχιστον) εκτός εξίσωσης, η κυβερνώσα παράταξη μπορεί να απευθυνθεί στα δύο βασικά της ακροατήρια με καθαρό μήνυμα: Στους μεν «σκληρούς» δεξιούς πλέον μπορεί να μιλά με την ασφάλεια ότι η ψήφος στη ΝΔ θα οδηγήσει σε κυβέρνηση ΝΔ και όχι σε «πράσινα» υπουργεία. Στους δε κεντρώους το αφήγημα θα είναι ότι η αυτοδυναμία της ΝΔ είναι το ανάχωμα στην επάνοδο των «σκληρά» δεξιών κομμάτων στην κυβέρνηση. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι η τελευταία παρουσία κόμματος δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας σε κυβέρνηση (στην οποία συμμετείχε η ΝΔ) συνέπεσε με τους τελευταίους μήνες που το ΠΑΣΟΚ διατηρούσε τα εκλογικά και κοινοβουλευτικά πρωτεία. Αναφέρομαι, φυσικά, στην κυβέρνηση Παπαδήμου, όπου συμμετείχε το ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη – κάτι που δεν έδειχνε να ενοχλεί ιδιαίτερα ούτε τον τότε πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Γιώργο Παπανδρέου, ούτε τον διάδοχό του λίγους μήνες μετά, Ευάγγελο Βενιζέλο, ούτε τον τότε (οριακά) νεολαίο και προαλειφόμενο για γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής, Νίκο Ανδρουλάκη.
Έτοιμος ο Αλέξης για το κόμμα του
Φαίνεται πως η φιλολογία για τις πρόωρες εκλογές, που φτάνει κατά κύματα στις παρυφές του Μαξίμου, από υπουργούς, βουλευτές, πολιτευτές και άλλες… Νεοδημοκρατικές δυνάμεις, άρχισε να επηρεάζει τους σχεδιασμούς των φιλόδοξων να κάνουν κόμμα – και να επιταχύνουν τους σχεδιασμούς τους. Πρώτος και καλύτερος ο Αλέξης Τσίπρας, που βλέπει η συνεχής παρουσίαση της «Ιθάκης» να μπατάρει επικίνδυνα και να έχει κλείσει προ πολλού τον κύκλο της. Στη Λαμία, το περασμένο Σάββατο, δήλωσε ότι όποτε και να γίνουν εκλογές, ο Μητσοτάκης θα έχει απέναντί του μια συγκροτημένη αντιπολίτευση – περίεργο, τα ίδια είπε και ο Ανδρουλάκης στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Τώρα αναμένουμε εμείς -αλλά και πολλοί παλιοί σύντροφοί του στον υπό διάλυση ΣΥΡΙΖΑ- την πρώτη τηλεοπτική συνέντευξη, που θα δώσει την Πέμπτη στο φιλόξενο κανάλι του AΝΤ1, του Κυριακού. Κάποιοι στοιχηματίζουν ότι εκεί θα εξαγγείλει τη δημιουργία του νέου φορέα. Αναμένουμε στο ακουστικό μας.
Ο Τσίπρας και τα… πεζούλια του Βελουχιώτη
Εν τω μεταξύ, το Σάββατο στη Λαμία, ενώπιον ενός κατά πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑϊκού και μεγάλης ηλικίας ακροατηρίου, μια αποστροφή της ομιλίας του έκανε μεγάλη εντύπωση και καταχειροκροτήθηκε. Την παραθέτω όπως μου την έστειλαν. «Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σε όποια χώρα υπάρχουν τέτοια. Ενώ εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Ποιοι είναι, λοιπόν, οι πατριώτες; Αυτοί που τρέχουν όπου βρουν κέρδη ή εμείς, που παραμένουμε με τα πεζούλια μας σε αυτόν τον τόπο;». Φυσικά, ο Αλέξης Τσίπρας δεν διαθέτει πεζούλια στη Λαμία, απλώς βρήκε την ευκαιρία να διαβάσει απόσπασμα από την ομιλία του Άρη Βελουχιώτη στην κεντρική πλατεία της πόλης…
Ένας ξεχωριστός θαμώνας στην «παρέα της Λυκόβρυσης»
Αρχίζουν να φτάνουν πολλά στ’ αυτιά μου για την περιβόητη «παρέα της Λυκόβρυσης» – θυμίζω ότι μιλάμε για το bar restaurant στην καρδιά του Κολωνακίου. Η κουβέντα με έναν τακτικό θαμώνα της πλατείας μού έφερε στον νου το όνειρο που είχα δει πρόσφατα, με πρωταγωνιστή έναν επιχειρηματία, μάλλον από την Κύπρο, που με τη βοήθεια της ικανότατης συντρόφου του έκανε χρυσές δουλειές. Ο φίλος αυτός μου είπε πως αν αναζητήσει κάποιος στο ΓΕΜΗ τις εταιρείες του Κύπριου επιχειρηματία, θα δει στα διοικητικά του συμβούλια όντως να επαναλαμβάνονται κάποια ονόματα, ειδικά εκείνο του πρώην επικεφαλής δημόσιου φορέα, που επλήγη από «αιφνίδιο θάνατο». Όνομα κτυπητό και σπανιότατο, αν και όχι σε ένα πολύ μικρό νησί του Αιγαίου… Μου είπε ακόμη ότι ο συγκεκριμένος συνδεόταν και με την εκπροσώπηση ενός μεγάλου Ιταλού επιχειρηματία, ο οποίος έφτιαξε εταιρεία διαχείρισης δανείων και ακούστηκε πρόσφατα να συμμετέχει ως μέγας επενδυτής στο μεγαλύτερο real estate development project της χώρας. Άκουσα, μάλιστα, ότι ο φίλος του πρώην στελέχους του δημόσιου φορέα και συνεργάτης επιφανούς τραπεζίτη έφτασαν στο παραένα για να αγοράσει ο Ιταλός ένα πολύ μεγάλο χαρτοφυλάκιο συστημικής τράπεζας, αλλά στο τσακ χάλασε η δουλειά. Έπειτα απ’ όλα αυτά, άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως τελικά αυτά που βλέπω στον ύπνο μου έχουν συμβεί και φτάνουν -δεν ξέρω πώς- στον καναπέ μου όταν αποκοιμιέμαι. Μήπως κάποιος μου τα ψιθυρίζει ενώ κοιμάμαι; Μυστήρια πράγματα…
Το μεγάλο breakthrough για τον Κάθετο Διάδρομο
Breakthrough -που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικανοί-, δηλαδή ένα μεγάλο βήμα προόδου που «σπάει» ένα παρατεταμένο αδιέξοδο, σημειώθηκε την Παρασκευή που μας πέρασε για τον Κάθετο Διάδρομο Φυσικού Αερίου. Όπως μου εξήγησαν κάτι καλοί μου φίλοι, που γνωρίζουν το θέμα, η συμφωνία στην οποία κατέληξαν οι Διαχειριστές των δικτύων φυσικού αερίου των χωρών από τις οποίες διέρχεται η «λεωφόρος» (Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Μολδαβία, Ουκρανία) και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιλύουν τρία βασικά «αγκάθια» του Κάθετου Διαδρόμου. Επειδή δεν καταλαβαίνω απ’ αυτά, τους ζήτησα να μου το κάνουν λιανά, κάτι που έκαναν με μεγάλη χαρά. Έχουμε και λέμε, λοιπόν: Πρώτον, τα ακριβά τέλη διέλευσης σε σχέση με άλλες ανταγωνιστικές διαδρομές αερίου στη Βόρεια, Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη: Η ταρίφα που συμφωνήθηκε στα επίπεδα των 6-7 ευρώ/MWh καθιστά πλέον ελκυστικό τον Κάθετο Διάδρομο, όπως θα διαβάσετε και στο αναλυτικό ρεπορτάζ του powergame.gr. Δεύτερον, τη ρυθμιστική αβεβαιότητα, καθώς η Κομισιόν κατά πώς φαίνεται ήρε τις ενστάσεις της και έτσι καταλήξαμε -έπειτα από μήνες διαπραγματεύσεων- σε ένα πλαίσιο συμβατό με το κοινοτικό δίκαιο, αίροντας ένα ακόμα εμπόδιο που επικαλούνταν διάφοροι παράγοντες της αγορές. Και τρίτον, το χρονικό διάστημα για το οποίο μπορεί κάποιος να δεσμεύσει δυναμικότητα για τη μεταφορά αερίου μέσω του Κάθετου Διαδρόμου. Μέχρι τώρα αυτό μπορούσε να γίνει μόνο για έναν μήνα -με «κλείδωμα» του «χώρου» στα τέλη του προηγούμενου-, κάτι που ήταν ουσιαστικά δώρον άδωρον για τις εταιρείες, αφού δεν προλάβαιναν να κλείσουν φορτία LNG, να βρουν το τάνκερ κ.λπ. Τώρα πλέον προσφέρεται η δυνατότητα για δέσμευση δυναμικότητας για μεγαλύτερα διαστήματα, έως και έναν χρόνο, κάτι που επίσης ζητούσε επιτακτικά η αγορά.
Η αμερικανική πίεση και ο ρόλος-κλειδί των Παπασταύρου και Εξάρχου
Το breaktrough αυτό δεν θα είχε επιτευχθεί χωρίς την πίεση των Αμερικανών προς όλες τις κατευθύνσεις, από την Κομισιόν έως κάποιες χώρες του Κάθετου Διαδρόμου που έδειχναν λιγότερη προθυμία από άλλες. Είναι όπως κάτι κοπέλες στο σχολείο, που δεν ανταποκρίνονταν με τίποτα στις ευγενικές προσκλήσεις μου. Κρίσιμος, όμως, όπως μαθαίνω, ήταν επίσης ο ρόλος του υπουργού Σταύρου (Παπασταύρου), που επί μήνες εργαζόταν (εντός και εκτός συνόρων, κυρίως εκτός) εντατικά για να λύσει τα προβλήματα, ευρισκόμενος σε ανοιχτή «γραμμή επικοινωνίας» με την Ουάσιγκτον. Είναι ενδεικτικό ότι κατά το τελευταίο του ταξίδι στο Χιούστον έκανε «στενό μαρκάρισμα» (με την αθώα του όρου έννοια) στην επικεφαλής της Γενικής Διεύθυνσης Ενέργειας της Κομισιόν, Ντίτε Γιόργκενσεν, ενώ είχε κρίσιμες επαφές και με τον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ για τον Κάθετο Διάδρομο, Τζόσουα Βολτζ, ο οποίος είχε υποσχεθεί επί αθηναϊκού εδάφους ότι θα έκανε whatever it takes για να ξεκλειδώσει το project και πράγματι έσπρωξε τα πράγματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Και last but not least -μια και είμαι σε αμερικανικό mood-, κρίσιμος ήταν ο ρόλος του συναγωνιστή Εξάρχου, CEO της AKTOR και της Atlantic SEE LNG Trade, που πρώτος «έβαλε στην πρίζα» τον Κάθετο Διάδρομο τον Νοέμβριο στην PTEC, υπογράφοντας το πρώτο μακροπρόθεσμο συμβόλαιο προμήθειας αμερικανικού LNG με τη Venture Global και έδωσε συνέχεια με ένα νέο κύμα deals στην Ουάσιγκτον τον περασμένο μήνα. Ο Εξάρχου σε κάθε ευκαιρία αναδείκνυε την τεράστια γεωπολιτική σημασία του έργου για την Ελλάδα (αφού της δίνει κομβικό ρόλο στο εγχείρημα της εξάλειψης του ρωσικού αερίου στην Ευρώπη και της αντικατάστασής του με αμερικανικό LNG) και την ανάγκη να στηριχθεί θεσμικά η λειτουργία του. Η θετική εξέλιξη αποτελεί σαφώς δικαίωση των προσπαθειών της ελληνικής πλευράς, ανοίγει τον δρόμο για τη σύναψη νέων μακροχρόνιων συμβολαίων LNG και οδηγεί σε «νέα πίστα» τον Κάθετο Διάδρομο. Και κάτι, αλλά δεν ξέρω τι, μου λέει ότι σύντομα θα έχουμε κι άλλες καλές ειδήσεις…
Παράσταση νίκης για Credia
Οι Αυξήσεις Μετοχικού Κεφαλαίου των τραπεζών, εκτός όλων των άλλων, αποτελούν και κάτι σαν ψήφο εμπιστοσύνης των ανθρώπων που τις «τρέχουν». Λογικό, αφού πρόκειται για μαγαζιά που επί της ουσίας «εμπορεύονται» χρήμα, άρα έχουν μια ξεχωριστή ευαισθησία για τους επενδυτές. Εν προκειμένω -και αναφέρομαι στην αύξηση κεφαλαίου της Credia-, πρέπει να σας πω ότι η παρουσία της Ελένης Βρεττού δίνει μια παράσταση νίκης (και δη από τα αποδυτήρια) στην όλη διαδικασία. Με βάση τα όσα κυκλοφόρησαν, τρεις επενδυτές έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον να συμμετάσχουν, συνολικά με 110 εκατ. ευρώ. Πρόκειται για το αμερικανικό fund Discovery Capital Management του Ρόμπερτ Σιτρόνε, το καναδικό Fiera Capital, επικεφαλής του οποίου είναι ο Ζαν-Γκι Ντεζαρντέν, και την επενδυτική εταιρεία Marbella Investments, συμφερόντων του εφοπλιστή Ηλία Γκότση. Εκτός, όμως, από τους παραπάνω, υπάρχει κόσμος και κοσμάκης που, αξιολογώντας τη σοβαρή δουλειά που έχει γίνει από τη Βρεττού και την ομάδα της στην Credia, αποφάσισε να επενδύσει κεφάλαια σε μια τράπεζα που πριν από χρόνια κινούνταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Και το κάνουν (δηλαδή επενδύουν) γιατί πιστεύουν στις προοπτικές του μαγαζιού.
