Πρόσωπο αναφοράς
Για τη δεύτερη διετία της δεύτερης κυβερνητικής θητείας σας έχω γράψει κατά καιρούς πολλά και διάφορα. Είναι κάτι σαν την οστεοπώρωση, που αργά ή γρήγορα «προσβάλλει» τις γυναίκες μιας κάποιας ηλικίας. Ό,τι κι αν κάνει ο πρόεδρος Μητσοτάκης, δεν μπορεί να αποφύγει το πεπρωμένο. Γι’ αυτό κάπου εκεί στον Μάρτιο επέμενα για την ανάγκη να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές, αλλά τσάμπα η επιμονή μου, αφού οι υπέρμαχοι της θεσμικότητας του αρχηγού Κυριάκου επικράτησαν της κοινής λογικής (μου). Αφήνω όλα αυτά στο παρελθόν, για να σας πω ότι, βλέποντας όσα εκτυλίσσονται τις τελευταίες ημέρες, σε όλα τα επίπεδα, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο λόγος που έχει ξεφύγει (κάπως) το πράγμα έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν υπάρχει πρόσωπο αναφοράς στο Μαξίμου. Και επειδή όσοι κατοικοεδρεύουν στο Μέγαρο έχουν κάθε λόγο να μη θέλουν κάποιον νέο παίκτη, αποφεύγουν να χτυπήσουν την πόρτα του πρωθυπουργού, προκειμένου να του επισημάνουν τη σχετική έλλειψη. Για να καταλάβατε τι ακριβώς εννοώ, όταν αναφέρομαι σε «πρόσωπο αναφοράς», αυτό που λείπει, προκειμένου να μαζεύει τα αμάζευτα, είναι ο Δημητριάδης της πρώτης περιόδου, λίγο αργότερα ο Μπρατάκος και ο μέχρι πρότινος Μυλωνάκης. Κακά τα ψέματα, αν δεν βρεθεί και μάλιστα σύντομα ένα τέτοιο πρόσωπο, που να σηκώνει το τηλέφωνο και να μαζεύει υπουργούς και βουλευτές, σε πολύ λίγο θα είναι πλειοψηφία οι γκαφατζήδες.
Το «άδειασμα» στον Θεοχάρη
Διάβαζα δεξιά κι αριστερά για το «άδειασμα» στον υφυπουργό Θεοχάρη, όπως και για τις γκάφες των υπολοίπων, όπως για παράδειγμα αυτή του Τσιάρα. Δεν έχω κανέναν λόγο να υπερασπιστώ κανέναν από τους «αδειασμένους» του Μαξίμου, παρά το γεγονός ότι δεν νομίζω ότι έχουν πει πιο σημαντικά πράγματα από τα όσα λέει καθημερινά ο φίλος μου ο Άδωνις και κυρίως από την γκάφα ολκής που έκανε ο υπουργός Φλωρίδης πριν από κάμποσες μέρες. Γιατί άλλο είναι να λες ότι βρίσκεις κίνηση πηγαίνοντας στην Καρδίτσα και εντελώς διαφορετικό να υποβάλλεις το εκλογικό σώμα σε ένα εκβιασμό του τύπου «αν δεν κερδίσει ο Μητσοτάκης τις εκλογές, θα μπουν οι Τούρκοι στα νησιά». Και γι’ αυτήν τη δήλωση Φλωρίδη δεν είδα κανένα σοβαρό «άδειασμα», σαν αυτό που έγινε στον Θεοχάρη, ο οποίος αναγκάστηκε ο δύσμοιρος σε μια δήλωση-ξεφτίλα για έναν πολιτικό.
Ο Λοβέρδος και η Αγαπηδάκη
Με αφορμή το χθεσινό σχόλιο της στήλης για τον Χρυσοχοΐδη και την Αγαπηδάκη, μου τηλεφώνησε ένας συνάδελφος (δημοσιογράφος), για να μου μεταφέρει ένα συμβάν που εκτυλίχθηκε στο περιθώριο τηλεοπτικής εκπομπής με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Λοβέρδο (τον υφυπουργό). Σύμφωνα με τον πληροφοριοδότη μου, ο τελευταίος, που ήταν εκτός εαυτού, έδειχνε σφόδρα ενοχλημένος, από την εύνοια της οποίας τυγχάνει η αναπληρώτρια επί της Υγείας υπουργός. Λες και ο ίδιος δεν ευνοήθηκε και από τον Μητσοτάκη και από την ίδια τη ζωή. Είναι άλλο να συμβαίνει σε μας και εντελώς διαφορετικό στους εχθρούς μας.
Ομιλία Χρυσοχοΐδη στο Περιστέρι
Με αφορμή τον Νεοδημοκρατικό εμφύλιο στα δυτικά, χθες έλαβα μια πρόσκληση από μια παλιά φιλενάδα μου, δίμετρη αστυνομικίνα (κάτι σαν θηλυκός Παύλος Μαρινάκης), που με κάλεσε να πάω την Τέταρτη για ένα ποτό στο Περιστέρι. Λες και είχε χακάρει το πρόγραμμά μου η άτιμη, δεδομένου ότι ήδη είχα προγραμματίσει να βρίσκομαι στην περιοχή, προκειμένου να παραστώ στην ανοικτή εκδήλωση που πραγματοποιεί ο υπουργός Χρυσοχοΐδης αύριο στις 19:00 στο Περιστέρι. Επειδή ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ανταποκρίθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη στην πρόσκληση της δίμετρης αστυνομικίνας, κάνοντας και οικονομία στη βενζίνη, τώρα, που είναι στα ύψη (σαν το μπόι της). Αν και θα ήθελα να συνεχίσω να γράφω για τα δικά μου, να σας πω ότι το μενού της εκδήλωσης του υπουργού Μιχάλη θα περιλαμβάνει πολιτική κουβέντα και μπόλικη ανταλλαγή απόψεων για τα μεγάλα και καθημερινά προβλήματα. Αυτό που ξέρει να κάνει καλά ο Χρυσοχοΐδης, το οποίο τον έφερε πρώτο βουλευτή στην περιοχή.
Διάψευση για Κίμπερλι
Βγήκε χθες ο εκπρόσωπος Μαρινάκης και διέψευσε τον φερόμενο διάλογο που είχε, σύμφωνα με τη Wall Street Journal, η πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, με τον θεόσταλτο της κυβέρνησης, Σταύρο Παπασταύρου. Αναφέρομαι στην αναφορά περί αλλαγής πρωθυπουργού από τους Αμερικανούς, όπως είχε γίνει στη Ρουμανία. Διά του εκπροσώπου της, η κυβέρνηση διέψευσε (όπως αναμενόταν) το γεγονός. Μάλιστα, εξ όσων πληροφορούμαι, εκτός από τα όσα υποστήριξε ο ψηλός του Μαξίμου, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο ακόμη και εντός της μέρας να υπάρξουν κι άλλες διαψεύσεις επί του θέματος. Και προφανώς δεν αναφέρομαι στον υπουργό Παπασταύρου, που κάποια στιγμή οφείλει να βγει και να μας πει τι ακριβώς είχε γίνει (αν είχε γίνει) εκείνο το βράδυ στην πρεσβεία. Μέχρι τότε, και εν αναμονή των άλλων διαψεύσεων, μένω στη χθεσινή δήλωση του εκπροσώπου Μαρινάκη.
Τα περί επιχειρηματιών
Όμως, ακούγοντας προσεκτικά τον Μαρινάκη, δεν σας κρύβω ότι μου προξένησε μια κάποια εντύπωση η αναφορά που έκανε σε σχέση με την κυβέρνηση, η οποία, όπως είπε, δεν εμπλέκεται σε επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς. Εννοεί ίσως ότι το όλο ζήτημα έχει πάρει διαστάσεις από επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς ή ότι το δημοσίευμα της WSJ συνίσταται μέσω επιχειρηματικών ανταγωνισμών; Επειδή είναι κομματάκι δύσκολο να πάρω συγκεκριμένη απάντηση, μένω στην εικασία ότι κάτι παραπάνω θα ξέρει ο υπουργός για να το λέει, τουλάχιστον στο επίπεδο της ελληνικής επιχειρηματικής σκακιέρας. Για να σας το κάνω πιο λιανά, ακούγοντας τον Μαρινάκη, κατάλαβα ότι πίσω από τα χτυπήματα στην Κίμπερλι και στον Μαραφάτσο μάλλον κρύβονται επιχειρηματικά συμφέροντα, χωρίς να μπορώ να τα προσδιορίσω.
Στο παιχνίδι οι «Ρώσοι»
Με αφορμή το χτύπημα στην Κίμπερλι, κάθισα και είδα πώς αντιμετώπισαν την όλη ιστορία τα sites που σταθερά και διαχρονικά απηχούν τις θέσεις των Ρώσων. Πριν προλάβει να βγει στον αέρα το επίμαχο δημοσίευμα, έσπευσαν να το αναδημοσιεύσουν, επιβεβαιώνοντας εν πολλοίς ότι εδώ και καιρό βρίσκεται σε εξέλιξη ένα γενικευμένο σχέδιο αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Ο Τσίπρας βλέπει καναλάρχες
Εκτός από τον πρόεδρο Μητσοτάκη, εσχάτως επαφές με τους ισχυρούς των media έχει αρχίσει να έχει και ο πρόεδρος Τσίπρας. Βλέπετε, έστω και με τεράστια χρονοκαθυστέρηση, ο πρώην πρωθυπουργός αντιλήφθηκε ότι αν δεν τα βρει με την εγχώρια διαπλοκή, δεν μπορεί να ελπίζει και σε μεγάλη προκοπή.
Περί συγκρίσεων 2019 και 2026
Δεν θα σας πω ψέματα, ένας από τους λόγους που δεν είχα εμπλακεί μέχρι τώρα στη συζήτηση για το αν ζούσαμε καλύτερα επί Τσίπρα σε σχέση με τη ζωή στα χρόνια του Μητσοτάκη είναι πως δεν αποτελώ το πιο αξιόπιστο δείγμα. Πώς θα μπορούσα να είμαι αντικειμενικός, άλλωστε, όταν επί ημερών Αλέξη είχα ζήσει τι σημαίνει τζάμπα στέγη και φαΐ; Αναφέρομαι, φυσικά, στις αξέχαστες ώρες που έζησα στο αυτόφωρο, όπου φιλοξενήθηκα με όλα τα κομφόρ κατόπιν ενεργειών της Πρώτης Φοράς Αριστερά (με ολίγη από Πάνο Καμμένο), επειδή είχα το κακό συνήθειο να κάνω ό,τι και τώρα: να γράφω πράγματα που δεν αρέσουν στους ενοίκους του Μαξίμου. Επειδή, όμως, η συζήτηση διεξήχθη χθες σε επίπεδο εκπροσώπων, με τον Παύλο Μαρινάκη και τη Θεώνη Κουφονικολάκου να διασταυρώνουν τα ξίφη τους, και επειδή όσο να ‘ναι κάτι ψιλά από την αγορά καταλαβαίνω, θα πω ότι δεν γνωρίζω ούτε έναν άνθρωπο που να αντιλαμβάνεται στοιχειωδώς πώς δουλεύει η οικονομία και να ασπάζεται το αφήγημα της ΕΛΑΣ (όχι της Αστυνομίας, του κόμματος Τσίπρα). Και δεν το λέω γιατί όλοι όσοι συνομιλώ τα βρίσκουν όλα ρόδινα – κάθε άλλο, εξάλλου οι τακτικοί αναγνώστες τα διαβάζετε πολύ συχνά τα «φάλτσα» της κυβέρνησης του αγαπημένου της θείας μου Κυριάκου. Αυτό, όμως, που όλοι αναγνωρίζουν είναι ότι το 2019, σε μια ευνοϊκή συγκυρία, που «έβρεχε λεφτά», η Ελλάδα κρατούσε ομπρέλα. Και ότι αντίστοιχα τα επτά χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη είναι γεμάτα πανδημία, πολέμους και κάθε λογής διεθνείς κρίσεις. Και, παρ’ όλα αυτά, παρ’ όλη την ακρίβεια που έχουν επιβάλει οι διεθνείς συγκυρίες, παρά τα λάθη της, αυτή η κυβέρνηση έχει φέρει τη χώρα σε πολύ καλύτερη μοίρα από αυτήν που θα μπορούσε να βρεθεί με τους διάφορους πολιτικούς του «προοδευτικού χώρου». Γιατί μπορεί να ακούμε την εξυπνάδα πως οι οικονομικοί δείκτες δεν τρώγονται, αλλά άμα είναι να παίξουμε με ατάκες Δημοτικού, ούτε η προοδευτικότητα τρώγεται.
Είναι θέμα (και) ύφους
Μια και αναφέρθηκα στη σύγκρουση των εκπροσώπων Μαρινάκη και Κουφονικολάκου, θα μου επιτρέψετε να μην μπω στη διαδικασία του ποιος έχει δίκιο ή άδικο. Δεν είναι πως δεν έχω άποψη, αλλά η δουλειά των κυβερνητικών εκπροσώπων δεν κρίνεται μόνο από τις θέσεις που καλούνται να υπερασπιστούν, αλλά και από τον τρόπο που επικοινωνούν αυτές τις θέσεις. Είναι, λοιπόν, και θέμα ύφους. Και σε αυτό το ύφος νομίζω ότι αποτυπώθηκε χθες η ξεκάθαρη υπεροχή του ψηλού της κυβέρνησης απέναντι στη συντρόφισσα Θεώνη. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Το μήνυμα του κυβερνητικού εκπροσώπου είχε δύο ευανάγνωστα κομμάτια. Ένα, ότι η οικονομία δεν μετριέται από έναν μόνο δείκτη. Εδώ ο εκπρόσωπος Μαρινάκης έφερε πολλά και διάφορα παραδείγματα: τον δείκτη ατομικής κατανάλωσης (της Eurostat, βεβαίως βεβαίως), τις 600 χιλιάδες θέσεις εργασίας, την άνοδο δύο θέσεων στον μέσο μισθό. Και δύο, ότι η ίδια η κυβέρνηση αναγνωρίζει πως δεν είναι όλα ρόδινα, αλλά και ότι αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να κάψουμε ό,τι έχουμε κατακτήσει με κόπο. Όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε για τον πρόεδρο Τσίπρα, «είναι νομίζω ο τελευταίος άνθρωπος αυτήν τη στιγμή στη χώρα που μπορεί να μιλάει για νέο μνημόνιο», για να καταλήξει πως η πραγματικότητα στη χώρα «δεν είναι ιδανική, πρέπει να γίνουν πολλά ακόμα. Αλλά δεν θα ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε». Με απλά λόγια, ο ψηλός υπερασπίστηκε τα (ουκ ολίγα) θετικά πεπραγμένα της κυβέρνησης, χωρίς όμως να δώσει λαβή ότι αυτοδοξάζεται – ένα λάθος στο οποίο υποπίπτουν διαχρονικά πολλοί κυβερνητικοί (κάθε κυβέρνησης).
Άσπα Τσίνα και αυτογκόλ
Η αγαπημένη μου Θεώνη Κουφονικολάκου, από την άλλη, στην απάντησή της νομίζω πως προσπάθησε να δώσει δίκιο στον εκπρόσωπο Μαρινάκη. Το γράφω με αγάπη, αλλά η ένταση με την οποία απάντησε είχε κάτι από… Άσπα Τσίνα (θυμάστε, την αοιδό από το Fame Story – ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια). Αν, λοιπόν, η κυρία Κουφονικολάκου θέλει «να τελειώνει η πλάκα», ίσως πρέπει να εξετάσει τη θέση της εκπροσώπου ενός εξωραϊστικού συλλόγου, γιατί στην πολιτική ο καθένας δικαιούται να προβάλλει τα επιχειρήματά του. Αυτό που δεν δικαιούται είναι να λέει ψέματα, όπως έκανε η συντρόφισσα Κουφονικολάκου επικαλούμενη το «Γερούν, γερά», το οποίο υπήρξε ένα από τα πλέον εμετικά fake news της εποχής ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (και ο ανταγωνισμός δεν ήταν καθόλου αμελητέος). Γενικά, να πω ότι η φίλη μου η Θεώνη εμφανίστηκε «μνημονιακότερη» των παλιών συντρόφων του Τσίπρα – που μάλλον γι’ αυτό τους έχει αφήσει στον εξώστη. Θα το έκλεινα εδώ, αν τα νεύρα της συντρόφισσας Κουφονικολάκου δεν προκαλούσαν δύο σοβαρά «αυτογκόλ». Το ένα ήταν η μομφή προς τον Κώστα Καραμανλή («το κόμμα που εκτροχίασε δημοσιονομικά τη χώρα, απέκρυψε στοιχεία και έφυγε νύχτα»), τον οποίο έχει επαινέσει πολλάκις ο πρόεδρος Αλέξης. Και το δεύτερο είναι ότι επιτέθηκε στους δύο πιο όψιμους υποστηρικτές του συντρόφου Τσίπρα, τους Σαμαροβενιζέλους, αναφέροντας πως η ΝΔ «συμμετείχε σε μία αποτυχημένη κυβέρνηση, που όχι μόνο έθεσε ανέφικτους δημοσιονομικούς στόχους, όχι μόνο άφησε άδεια ταμεία, αλλά υπονόμευσε και τη διαπραγματευτική θέση της χώρας». Φυσικά, ποιος έχει χάσει την αξιοπρέπειά του για να τη βρουν οι πρώην πρόεδροι των «συστημικών» κομμάτων, που το μόνο που τους ενδιαφέρει πια είναι η με κάθε κόστος πτώση του Μητσοτάκη;
Η δύναμη των λέξεων
Κλείνω τη μάχη των εκπροσώπων με μια παρατήρηση που νομίζω πως έχει σημασία. Και αυτή λέει ότι ο καλός εκπρόσωπος απαντά σε αυτό που τον ρώτησαν. Προσέξτε, λοιπόν, μια ωραία λεπτομέρεια: ο Μαρινάκης έκανε λόγο για «τρίτο μεγαλύτερο και αχρείαστο μνημόνιο». Τι απάντησε η Κουφονικολάκου; Ότι το μνημόνιο Τσίπρα δεν ήταν «το χειρότερο μνημόνιο». Το λες και εκτός θέματος. Αλλά νέα είναι στη θέση, θα κάνει λάθη και θα μάθει. Αρκεί να μη χρειαστεί τόσα λάθη όσα και ο πρόεδρός της, γιατί έχουμε πει: η καρέκλα του εκπροσώπου είναι ηλεκτρική.
Τι κρύβει ο λυρισμός του Σαμαρά;
Διαβάζοντας στο Πρώτο Θέμα (και αλλού) τη διαρροή «η φήμη είναι πιο αποτελεσματική από το γεγονός», μέσω της οποίας οι κύκλοι του Αντώνη Σαμαρά (δηλαδή ο Νίκος ο Τσιούτσιας, ο Χρύσανθος ο Λαζαρίδης και 2-3 ακόμη) εξηγούν γιατί ο Μεσσήνιος δεν προχωράει άμεσα στην ίδρυση κόμματος, δεν σας κρύβω ότι ενθουσιάστηκα. Αρχικά, γιατί είναι καλό να έχουμε πολιτικούς που μαθαίνουν από το παρελθόν τους. Και σίγουρα με το email Χαρδούβελη ο Αντώνης Σαμαράς έμαθε πολύ καλά (και πολύ σκληρά) πόσο χρήσιμο είναι για τους λαϊκιστές να κάνεις rebranding μιας φήμης και να τη μετατρέπεις σε κάτι ισχυρότερο από γεγονός. Ότι τώρα ο Αντώνης Σαμαράς είναι με τη μεριά της φήμης, είναι πρόβλημα δικό του και της υστεροφημίας του. Αυτό, όμως, που με προβλημάτισε είναι μήπως ο παλαίμαχος Μεσσήνιος αρχίζει να κάνει δεύτερες σκέψεις για τη χρησιμότητα της ΠΟΛΑΝ 2 – που, αν με ρωτάτε, δεν χρειάζονται δεύτερες σκέψεις, καθώς πρόκειται για μια αναμφίβολα τραγική ιδέα. Στον προβληματισμό μου συνέβαλε και το γεγονός ότι στο ίδιο ρεπορτάζ διάβασα ότι το γεροντάκι του Muppet Show τελικά δεν θα «γειτονέψει» με τις Εκδόσεις Λιβάνη, καθώς οι συζητήσεις με τον ιδιοκτήτη μπήκαν στο ψυγείο – τώρα, θα είναι κρίμα ο τελευταίος, που πέρασε το κατώφλι των (για λίγο και παρ’ ολίγον) γραφείων να είναι ο Αλέξης Παππάς, αλλά αυτή είναι η μοίρα των μεγάλων πολιτικών, να συνδέονται με ατυχείς συμπτώσεις. Όλα τα παραπάνω δεν τα γράφω για να πω ότι ο φίλος μου ο Σαμαράς έχει αρχίσει να φοβάται μη γίνει ρεζίλι των σκυλιών – εξάλλου έχει αποδείξει και στο παρελθόν ότι μπροστά στο γινάτι του δεν λογαριάζει ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Αν κάνει πίσω, δεν θα είναι από φόβο, αλλά από αναλαμπή λογικής στο θολωμένο του μυαλό. Σε αυτό το σενάριο, όμως, εμένα άλλο με ανησυχεί: μη στρέψει τον λυρικό του οίστρο από τις διαρροές στη λογοτεχνία. Είδαμε και πάθαμε να ξεχάσουμε την «Ιθάκη» (με πρώτο τον Τσίπρα).
Νέα εταιρεία στο δημοσκοπικό κουρμπέτι με άρωμα… Λούκας Κατσέλη
Μια νέα εταιρεία δημοσκοπήσεων μπαίνει στο προσκήνιο εν όψει του θερμού προεκλογικού χειμώνα. Πρόκειται για τη Veritable Polls, η οποία, εκτός των άλλων, ετοιμάζεται να ριχτεί στη μάχη των μετρήσεων για τα πολιτικά κόμματα. Με γραφεία στην Πανεπιστημίου, εξορμά στην αγορά έχοντας γενικό διευθυντή τον γνωστό δημοσιογράφο Νίκο Στέφο – και καλή του επιτυχία. Υπάρχει, ωστόσο, ένα ενδιαφέρον στοιχείο, που είναι η σύνδεση της εταιρείας με την επιχείρηση πιστοποιήσεων Swiss Approval. Κεντρικό πρόσωπο της εταιρείας αυτής είναι ο διευθύνων σύμβουλος Μελέτης Τζαφέρης, ο οποίος εμφανίζεται και ως ο βασικός υποστηρικτής του εγχειρήματος της Veritable Polls. Ο Μελέτης Τζαφέρης έχει χρηματίσει στο παρελθόν, από το 2004 έως το 2009, γενικός γραμματέας στα υπουργεία Υγείας, Ανάπτυξης και Τουριστικής Ανάπτυξης – επί πρωθυπουργίας, δηλαδή, του Κώστα Καραμανλή. Ωστόσο, το 2012 εμφανίζεται υποψήφιος με τη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη. Το τι κάνει σήμερα πολιτικά, είναι ασαφές. Το ενδιαφέρον είναι πως στη Swiss Approval εμφανίζεται από τον Ιούλιο του περασμένου έτους η… Λούκα Κατσέλη, ως πρόεδρος της εταιρείας. Κρατώ μια επιφύλαξη για το αν εξακολουθεί να προεδρεύει της εταιρείας, αν και δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα επίσημη πράξη παραίτησής της. Οπότε η απορία μου είναι πώς ένας παράγοντας με νεοδημοκρατικό προφίλ -ήταν και υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ το 2009- επέλεξε τη Λούκα Κατσέλη, που όλοι ξέρουμε ότι κινείται σε άλλον πολιτικό πλανήτη…
