Γενέθλια της ΝΔ
Γενέθλια σήμερα για τη ΝΔ του Καραμανλή (προφανώς του Εθνάρχη) και ήδη έχει γίνει γνωστό ότι θα το γιορτάσουν πανηγυρικά στο παλιό αμαξοστάσιο του ΟΣΥ. Και κομματικό πανηγύρι χωρίς τον πρόεδρο Μητσοτάκη, είναι σαν να λέμε πανηγύρι στα Κουφονήσια χωρίς τον Παναγιώτη Μαύρο (πρόκειται για έναν νέο τραγουδιστή, που ξεκίνησε, επί των ημερών της λαοπρόβλητης κυβέρνησής μας, καριέρα και στις πίστες της Αθήνας). Στις 18:00 ακριβώς είναι προγραμματισμένο το σβήσιμο των 52 κεριών, με τον αρχηγό Κυριάκο να εκφωνεί μια χαρούμενη ομιλία, όπως αυτές που εκφωνούμε σε αντίστοιχες γενέθλιες στιγμές. Με εξαίρεση τον Καραμανλή και τον Σαμαρά, που φυσικά δεν θα παραστούν, σπεύδω να σας πω ότι, εξ όσων πληροφορούμαι, έχει υπάρξει κινητοποίηση από την Πειραιώς, γεγονός που δείχνει ότι θα στοχεύσουν σε μια πιο μεγάλη εκδήλωση σε σύγκριση με αυτήν που διοργάνωσε την Παρασκευή ο Δένδιας. Με δεδομένο ότι καλώς ή κακώς έχουμε εισέλθει στην τελική ευθεία για τις επόμενες κάλπες, είναι περιττό να σας πω ότι η ομιλία του πρωθυπουργού θα είναι εστιασμένη στις μεγάλες στιγμές της παράταξης. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι θα αποφύγει να στείλει και τα μηνύματά του, εντός και εκτός κομματικών συνόρων.
Το λάθος με το sms για τον Σκέρτσο και οι γκόμενες
Περασμένη ώρα χθες το βράδυ, η γνωστή περιφερειακή πηγή που διαθέτω στο Μαξίμου, αδιαφορώντας για τη χαλαρότητα της ημέρας, έσπευσε να με προμηθεύσει με μια πληροφορία μέσω sms. Αν και ήταν κάπως ξεκάθαρο το μήνυμα, μπήκα στον κόπο να κάνω διευκρινιστικές ερωτήσεις. Τι είναι αυτό, ρώτησα τον πληροφοριοδότη μου. Έκανε λάθος ένας συνεργάτης του Μητσοτάκη και αντί να στείλει στον πρόεδρο το μήνυμα, το έβαλε στο status. Κάπου εκεί θυμήθηκα έναν φίλο μου, που αντί να στείλει στην γκόμενα, έκανε λάθος και το έστειλε στη γυναίκα του. «Θέλω απόψε να σε νιώσω». Η σύζυγος, που είχε πάνω από δέκα χρόνια να νιώσει τον σύζυγό της, λίγο έλειψε να βγει στην πλατεία του χωριού και να αρχίσει να χορεύει πεντοζάλη για να το γιορτάσει ομαδικώς (με την καλή έννοια) με τους συγχωριανούς της. Πηγαίνοντας το βράδυ σπίτι ο φίλος μου, αντίκρισε τη σύζυγο σχεδόν ημίγυμνη, σαν έτοιμη από καιρό. «Μωρό μου», είπε και άρχισε να τρίβεται στον δυστυχή φίλο μου, που έσπευσε να πάει στο ψυγείο να πάρει το μπουκάλι με την τσικουδιά, μήπως καταφέρει να τη… νιώσει. Έκανα όλον αυτόν τον πρόλογο για να σας πάω σε αυτό που ένιωσαν προ ημερών τα κυβερνητικά στελέχη του Μαξίμου, που συμμετέχουν στη γνωστή ομάδα στο Whatsapp. Την παραμονή του προηγούμενου Υπουργικού Συμβουλίου, ένας εκ των συμμετεχόντων στην ομάδα, «σπίτι χωρίς Γιάννη, προκοπή δεν κάνει», έκανε λάθος, στέλνοντας το κάτωθι μήνυμα στην ομάδα. «Έλεος πλέον με τον (πιπέρι στο στόμα) Σκέρτσο, που θέλει να βάλω πρώτο θέμα στο Υπουργικό όχι τις 120 δόσεις, αλλά την απαγόρευση των social media για τους ανήλικους». Με κάτι τέτοια και κάτι άλλα που έχω τραβήξει κατά το παρελθόν, τόσο εγώ όσο και κάτι φίλοι, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτός που ανακάλυψε τις εφαρμογές στα τηλέφωνα είτε συνεργάζεται με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, προκειμένου να κάνει τζίρο στις εκκλησίες (με τους γάμους), είτε ο πεθερός του είχε πολυεθνική εταιρεία με γραφεία κηδειών, δεδομένου ότι κάτι κάποιοι κερατάδες στέλνουν στον άλλο κόσμο τους γκόμενους των συζύγων τους. Τελικά, με όλα αυτά θεωρώ ότι έχει δίκιο ο Σκέρτσος που υπεραμύνεται της απαγόρευσης της πρόσβασης των ανηλίκων στα social media. Το επόμενο που περιμένω με αγωνία είναι να εισηγηθεί την απαγόρευση της χρήσης των εφαρμογών των τηλεφώνων από τους ενήλικους και δη από αυτούς που είναι παντρεμένοι και παράλληλα έχουν γκόμενα.
Ευχές υπονόμευσης από Σαμαρά
Τελικά αυτός ο άνθρωπος κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να θυμίζει με κάθε ευκαιρία στους Νεοδημοκράτες πόσο κακό τους έχει κάνει και κυρίως ότι έχει όλη την όρεξη να επαναλάβει τα καμώματά του το ’93. Αν δεν το καταλάβατε, αναφέρομαι στον πρόεδρο Σαμαρά, που ανήμερα των γενεθλίων της ΝΔ έκρινε σκόπιμο να την «πέσει» στο κόμμα που τον έκανε ό,τι τον έκανε, μιλώντας στον αρχαίο φίλο μου, Νίκο Τσιούτσια. Σε ένα βιντεάκι στα social media, ο αρχηγός Αντώνης, αφού απαντά (για την ακρίβεια, δεν απαντά ξεκάθαρα) στο πρόσφατο πρωτοσέλιδο των ομόσταβλων «Παραπολιτικών», ότι δηλαδή θέλει να φτιάξει ένα κόμμα προκειμένου να κάνει ζημιά στον Μητσοτάκη και μετά να το κλείσει, ως μετεξέλιξη της Καρυστιανού μιλάει για «μπάζωμα» στα Τέμπη, ενώ σχολιάζει με τον δικό του καλαματιανό τρόπο τις δηλώσεις του Τσιάρα και του Θεοχάρη.
Ανακάλυψε το «μπάζωμα» που «ξέχασε» το ’23
Ακούγοντας τον πρόεδρο Σαμαρά, κατάλαβα ότι πράγματι ετοιμάζει ένα πολιτικό μόρφωμα που θα έχει μία και μόνη αποστολή, που δεν είναι άλλη από το να επιφέρει πολιτική ζημιά στη ΝΔ. Όμως, βλέποντας και ξαναβλέποντας το χθεσινό βιντεάκι των Σαμαρά – Τσιούτσια, δεν σας κρύβω ότι πριν από κάθε άλλη σκέψη, σκέφτηκα να τον καλωσορίσω στον δρόμο που άνοιξε η πρωτοπόρος του είδους, Μαρία Καρυστιανού. Γιατί, εδώ που τα λέμε, όσο κι αν θέλει κανείς να ακούσει με συμπάθεια αυτά που εσχάτως εκστομίζει ο πρόεδρος Αντώνης, στην καλύτερη θα τον συνδέσει με την αρχηγό της Ελπίδας. Όχι τίποτε άλλο, αφού είχα ανέβει τη σκάλα του αεροπλάνου στην πτήση από Χανιά, κι έχοντας πάρει την πρώτη κρυάδα, σκέφτηκα ότι ο Σαμαράς μετά το δυστύχημα των Τεμπών (και το «μπάζωμα» που σήμερα καταγγέλλει) ήταν υποψήφιος, και δη χωρίς σταυρό, με το «κόμμα του Μητσοτάκη» στην Καλαμάτα. Σκέφτηκα, λοιπόν, ευρισκόμενος στον αέρα, κάπου στα 20.000 πόδια (υποθέτω ότι πρόκειται για ανοικτά πόδια, αλλά ακόμη τόσα χρόνια δεν έχω δώσει απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα) ότι ο αρχηγός Αντώνης δεν είχε ακούσει κάτι τότε για το «μπάζωμα» και άρχισε να το ακούει μετά τη διαγραφή του, από τον Μητσοτάκη. Με αυτά και κάτι άλλα ακόμη, έχω αρχίσει να πιστεύω ότι κάτι δεν πάει και τόσο καλά με τις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» του Μεσσήνιου. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όταν προσγειώθηκα στο «Ελ. Βενιζέλος», πέρασε σαν αστραπή από το μυαλό μου μια σκέψη κάτι σαν ιστορική ιδέα, την οποία κρίνω σκόπιμο να στείλω στον πρόεδρο Σαμαρά. Αν όντως πιστεύει ότι εξελέγη βουλευτής το ’23, λίγες μέρες μετά το δυστύχημα των Τεμπών, και ενώ είχε στηθεί σκευωρία «μπαζώματος», το ελάχιστο που έχει να κάνει είναι να παραδώσει σήμερα κιόλας το πρωί τη βουλευτική έδρα που κέρδισε, επειδή η ΝΔ κατάφερε, σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει, να κουκουλώσει τα ίχνη μιας εθνικής τραγωδίας.
! Πάντως, τώρα που το ξανασκέφτομαι, με δεδομένο ότι ο πρόεδρος Σαμαράς έχει υιοθετήσει (εν πολλοίς) τη ρητορική της Καρυστιανού, δεν θα ήταν άσχημη ιδέα, αφού παραιτηθεί της βουλευτικής ιδιότητας, να επιχειρήσει κι ένα προσκλητήριο πολιτικής «συγχώνευσης» στην πρόεδρο της Ελπίδας. Άλλωστε, εδώ που τα λέμε, δεν έχει και τόσο μεγάλο ενδιαφέρον να ακούμε για το «μπάζωμα» και τις άλλες θεωρίες συνωμοσίας στερεοφωνικά. Αρκεί ο ένας από τους δύο, τουλάχιστον για αρχηγός του κόμματος…
Η διπλή αναφορά
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν σας κρύβω ότι έχει αρχίσει και με «φτιάχνει» (με τι φτιάχνομαι ο άνδρας…) το γεγονός ότι μέσα σε ένα δίμηνο ο πρόεδρος Αντώνης έχει αντιδράσει δύο φορές σε αυτά που γράφουμε για τον ίδιο, τόσο εδώ σε αυτήν την ταπεινή στήλη όσο και στα ομόσταβλα «Παραπολιτικά». Την πρώτη φορά μάς την έπεσε αντιδρώντας στον χαρακτηρισμό τα «γεροντάκια του Muppet Show» και χθες, για τα όσα έγραφε ο συναγωνιστής Κουρτάκης στα «Παραπολιτικά», σε σχέση με την Αποστολή, όχι του Ιερώνυμου, αλλά του κόμματος Σαμαρά. Επειδή γνωρίζω τον Μεσσήνιο από μικρό παιδάκι (γεράσαμε και οι δύο), προφανώς και αντιλαμβάνομαι την επιλογή του και φυσικά τα όσα υποστηρίζει περί μητσοτακικών εφημερίδων και δημοσιογράφων. Πάντα του άρεσαν και οι ταμπέλες και τα τσιτάτα, εκτός από την υπονόμευση στους Μητσοτάκηδες…
Το «πέσιμο» Σαμαρά στη Φον ντερ Λάιεν
Αφήνοντας στην άκρη οικονομικούς δείκτες και στατιστικές, η πιο ανησυχητική ένδειξη για την οικονομική κατάσταση κάθε χώρας είναι να βλέπεις ηλικιωμένους να δουλεύουν υπερωρίες. Κάπως έτσι θα σκέφτηκε ο πρόεδρος Σαμαράς και, για να αποδείξει ότι η Ελλάδα πάει κατά διαόλου, πέρασε ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο στα social media, με δύο βίντεο το ένα χειρότερο από το άλλο. Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά. Το Σάββατο το πρωί ο παλαίμαχος Μεσσήνιος εμφανίστηκε με φόντο τον Λευκό τον Πύργο για να καταγγείλει την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για τον θαυμασμό που εξέφρασε «για τη δήθεν “μακεδονική γλώσσα” και τον αντίστοιχο “πολιτισμό” των Σκοπίων». Θα μου πείτε, πού είναι το νέο; Όπως το γεροντάκι του Muppet Show έχτισε την ΠΟΛΑΝ 1 πάνω στις «ανησυχίες» του για το Μακεδονικό, το ίδιο επιδιώκει να κάνει και με την ΠΟΛΑΝ 2. Αυτό, όμως, που μου έκανε εντύπωση ήταν η αναφορά του ότι η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εκπροσωπεί «μια αδιευκρίνιστη Ευρώπη». Όχι γιατί ο Σαμαράς δεν έχει ευρωσκεπτικιστικό παρελθόν – κάθε άλλο. Αλλά γιατί η πρόεδρος Ούρσουλα από το 2010 ως το 2019 (δηλαδή καθ’ όλη την πρωθυπουργία Σαμαρά) ήταν το No 2 του CDU πίσω από τη Μέρκελ, την οποία ο Μεσσήνιος μια χαρά αναγνώριζε ως ηγέτιδα της Ευρώπης. Επίσης, από το 2019 μέχρι να διαγραφεί από τη ΝΔ για δεύτερη φορά, δεν θυμάμαι τον πρόεδρο Αντώνη να λέει κακό λόγο για τη Φον ντερ Λάιεν. Αλλά, εδώ που τα λέμε, είναι γνωστό ότι οι «ανησυχίες» για την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον πλανήτη «επισκέπτονται» διαχρονικά τον Σαμαρά όταν ο Μεσσήνιος ξεμένει από καρέκλα.
Το ξέπλυμα στον Τσίπρα και η απάντηση του εκπροσώπου Μαρινάκη
Μένω λίγο ακόμα στο «πέσιμο» Σαμαρά στη Φον ντερ Λάιεν, γιατί, όπως πάντα συμβαίνει, οι εθνικές ανησυχίες εμποδίζουν το γεροντάκι του Muppet Show να δει όλη την αλήθεια – και δη τα σημεία που δεν τον συμφέρουν. Και αναφέρομαι, φυσικά, στη φράση ότι «η κατάσταση πλέον εξελίσσεται χειρότερα και από το φιάσκο των Πρεσπών». Αν και φίλος του προέδρου Αντώνη δεν υπήρξα ποτέ, με ειλικρινή μου λύπη σας γράφω ότι πίστευα ότι θα είχε έστω τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια να μην ξεπλύνει μέχρι και τον Τσίπρα μπροστά στο μίσος του για το Μητσοτακαίικο. Τελικά έπεσα έξω ακόμα και σε αυτό, καθώς μια (ατυχέστατη, καμία αντίρρηση) δήλωση της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θεωρήθηκε βαρύτερη από την ίδια τη συμφωνία που οδήγησε σε αυτές τις δηλώσεις. Αντίθετα, βλέποντας χθες στη συναγωνίστρια Μαυραγάνη τον εκπρόσωπο Μαρινάκη, αυτό που κατάλαβα είναι ότι το Μαξίμου (όχι το κτίριο) αποφάσισε επιτέλους πως αρκετά «χάιδεψε» τον Σαμαρά και ότι από εδώ και πέρα δεν θα αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Αφού ξεκαθάρισε ότι «η Ελλάδα διατηρεί διαπραγματευτικά εργαλεία σε σχέση με την ευρωπαϊκή πορεία της Βόρειας Μακεδονίας», ο ψηλός της κυβέρνησης θύμισε ότι το 2019, επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που τώρα νοσταλγεί το γεροντάκι του Muppet Show, ο πρόεδρος Μητσοτάκης είχε προειδοποιήσει ότι, αν ψηφιστεί η Συμφωνία των Πρεσπών, δεν θα είναι δυνατόν να ακυρωθεί μονομερώς.
Πόνεσε παραπάνω και από τους Σκοπιανούς ο Σαμαράς
Συνεχίζω ακάθεκτος το σαμαρικό ρεπορτάζ με το δεύτερο θέμα που έθιξε ο κομματάρχης της ΠΟΛΑΝ 1 (και οσονούπω της ΠΟΛΑΝ 2) στο σαββατιάτικο διάγγελμά του, την επιστροφή των οστών του Τσάρου Σαμουήλ στη Βουλγαρία. Τώρα, τι πόνος έπιασε τον Σαμαρά για τα λείψανα ενός Βούλγαρου ηγεμόνα που αποδήμησε εις Κύριον προ χιλίων ετών, δεν μπορώ να το ξέρω. Και, χωρίς να ξέρω, δεν μου φαίνεται πειστικός ο ισχυρισμός του ότι σε αντάλλαγμα πήραμε πίσω από τους γείτονές μας «μόνο» 48 από τα «χιλιάδες» κλεμμένα εκκλησιαστικά κειμήλια. Ξέρω, όμως, ποιοι επιδοκίμασαν την ελληνοβουλγαρική συμφωνία και ποιοι πόνεσαν εξαιτίας της. Από τη μία είναι η Ιερά Σύνοδος, η οποία χαιρέτισε «με ιδιαίτερη ικανοποίηση τη σημαντική συμφωνία επιστροφής στη χώρα μας», χαρακτηρίζοντάς την «επιτυχία για την πατρίδα μας, που, μεταξύ άλλων, αντανακλά και τη σταθερή συναντίληψη και τη διαρκή συνέργεια Πολιτείας και Εκκλησίας για την επίτευξη εθνικών στόχων με ιδιαίτερο αποτύπωμα». Και από την άλλη είναι οι Σκοπιανοί, οι οποίοι φοβούνται τα λείψανα του Σαμουήλ περισσότερο απ’ όσο τρέμει η θεία μου το φάντασμα του μπάρμπα μου. Το MKD.mk κατηγορεί την κυβέρνηση των γειτόνων για σιωπή, ενώ όλα τα ΜΜΕ «έχουν πάθει Σαμαρά» από την ανάποδη, βλέποντας βουλγαρικό αλυτρωτισμό πίσω από τα οστά. Τώρα, πώς γίνεται ο πρόεδρος Αντώνης να πηγαίνει κόντρα στην Εκκλησία της Ελλάδας και να ευθυγραμμίζεται με τους Σκοπιανούς, μόνο το θολωμένο του μυαλό μπορεί να το απαντήσει.
Ο Τσιούτσιας απαγγέλλει «Παραπολιτικά»
Θα ήμουν, όμως, πιο αχάριστος και από τον ίδιο τον Σαμαρά αν παρέλειπα να ευχαριστήσω τον αρχαίο φίλο μου Νίκο Τσιούτσια για την, ανώνυμη έστω, αναφορά στο ρεπορτάζ των ομόσταβλων «Παραπολιτικών», ότι το νέο (από)κόμμα του προέδρου Αντώνη προορίζεται για «μιας χρήσης», με μόνο στόχο να ρίξει τον Μητσοτάκη. Γιατί δεν υπάρχει καλύτερη επιβεβαίωση για ένα ρεπορτάζ από το να μη διαψεύδεται από τον ενδιαφερόμενο. Και, αν το προσέξατε, στην απάντησή του ο παλαίμαχος Μεσσήνιος το «έριξε στο τσάμικο», αλλά απάντηση δεν έδωσε. Θα μου πείτε, και να έδινε, τι αξιοπιστία έχει ένας πολιτικός που δήλωνε το 1993 ότι δεν θα επέστρεφε στη ΝΔ ούτε για να αναλάβει αρχηγός της; Όσο για τον χαρακτηρισμό «μητσοτακικές εφημερίδες», πίσω από τον οποίο ο «σαμαρικός δημοσιολόγος» Τσιούτσιας (βλέπετε τι ωραία που τα γράφουμε κι εμείς;) έκρυψε τα «Παραπολιτικά», του υπόσχομαι ότι, αν συγκινηθεί ο πρόεδρος Κυριάκος και άρει το εμπάργκο που μου έχει επιβάλει εδώ και κοντά 18 μήνες, θα του στείλω δώρο γλυκά στα νέα γραφεία του κόμματος – αν μέχρι τότε τα έχουν βρει. Και να μην ανησυχεί, ξέρω κάποια healthy ζαχαροπλαστεία, γιατί για τα μισά στελέχη της ΠΟΛΑΝ 2 τα γλυκά απαγορεύονται αυστηρά με εντολή γιατρού.
Στους ρυθμούς του Ρούμπιο
Από αύριο και για κάνα διήμερο η κυβερνητική ζωή θα κινηθεί στους ρυθμούς της επίσκεψης Ρούμπιο (του Μάρκο). Απολύτως λογικό, αφού από μόνο του (χωρίς ατζέντα) είναι γεγονός, και δη από τα μεγάλα, η επίσκεψη του Αμερικάνου υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα. Ο στενός συνεργάτης του Τραμπ εξυπακούεται ότι, εκτός από τον πρόεδρο Μητσοτάκη και τον υπουργό Γεραπετρίτη, θα συναντηθεί και με άλλα κυβερνητικά στελέχη, Θεού θέλοντος και… Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου επιτρεπούσης. Και το αναφέρω αυτό γιατί έμαθα από μια καλή διπλωματική πηγή ότι η υφυπουργός Εξωτερικών δεν είναι και τόσο ένθερμη στο να ανοιχτεί και τόσο στους υπουργούς ο Ρούμπιο. Προφανώς, τον θέλει για λίγους και καλούς.
Στήριξη σε Κίμπερλι
Εκτός από αυτά που θα συζητήσει με Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη (και δεν είναι και λίγα) ο υπουργός Ρούμπιο, είμαι σίγουρος από αίσθηση (για την ακρίβεια διαίσθηση), ότι θα επαναλάβει και προφορικώς αυτό που μας είπε και γραπτώς, σε σχέση με την Αμερικανίδα πρέσβειρα στην Αθήνα. Αν δεν το καταλάβατε, έχω ως βεβαιότητα ότι ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας θα στηρίξει δημόσια και στον προφορικό λόγο (του) την Κίμπερλι, που και την πιστεύει (όπως μαθαίνω) και την εκτιμά.
Συνάντηση Τραμπ – Κυριάκου
Μου είπαν ότι ο Ρούμπιο θα ερωτηθεί για την πιθανότητα, έπειτα από δύο χρόνια (ζωή να έχουν και οι δύο), να υπάρξει συνάντηση Μητσοτάκη – Τραμπ. Όταν μου μετέφεραν το συγκεκριμένο ενδεχόμενο (της ερώτησης στον Ρούμπιο), σχεδόν μηχανικά πήγε το μυαλό μου στο καλοκαίρι του ’93 και στον τότε ΥΠΕΞ των ΗΠΑ. Ήταν όταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Γουόρεν Κρίστοφερ, σε μια αποστροφή των δηλώσεών του κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψής του στην Ελλάδα, ξεστόμισε στους δημοσιογράφους τη μαγική φράση «τον Οκτώβριο, που θα γίνουν οι εκλογές στην Ελλάδα…». Έως ότου να εξηγήσει ο άνθρωπος ότι επρόκειτο για λάθος διατύπωση και μέχρι να πειστούν γι’ αυτό οι δύσπιστοι της χώρας, ο Κρίστοφερ… επιβεβαιώθηκε. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έπεσε και έγιναν εκλογές τον Οκτώβριο (αντί για τον επόμενο Απρίλιο), όπως προφήτευσε ο Αμερικανός. Η ρετσινιά, όμως, είχε μείνει. Ο Kρίστοφερ προανήγγειλε τις ελληνικές εκλογές! Προφανώς και δεν περιμένω μια αντίστοιχη λάθος διατύπωση από τον Ρούμπιο, αλλά επειδή το μυαλό μου πήγε στο συμβάν με τον Κρίστοφερ, επηρεασμένος και από το βιντεάκι με τον Σαμαρά, που ήταν ο άνθρωπος που το ’93 επίσπευσε τις εκλογές, ρίχνοντας την κυβέρνηση του πρεσβύτερου Μητσοτάκη, είπα να σας φρεσκάρω τη μνήμη.
Η «ευλογία» του Ρούμπιο
Συνεχίζω και γράφω για την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού. Από μια πηγή που σπάνια με ρίχνει στα βράχια μαθαίνω ότι ο Μάρκο Ρούμπιο καταφθάνει αύριο στην Ελλάδα, για μια κάθε άλλο παρά εθιμοτυπική επίσκεψη. Όπως μου είπε ο πληροφοριοδότης μου, ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ θα προσγειωθεί στην Αθήνα έχοντας μαζί του όχι απλώς μια φορτωμένη ατζέντα, αλλά και αναλυτικά χρονοδιαγράμματα. Και επειδή ο άνθρωπός μου έδειχνε να ξέρει πολλά, ρώτησα αν ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας θα πει κάτι για το καλώδιο διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου ή αν, λόγω γαλλικών συμφερόντων, θα το θεωρήσει εκτός της δικαιοδοσίας του. Και εκεί η πηγή μου με άφησε άναυδο. Ο Ρούμπιο, λέει, όταν ήταν μικρός ήθελε να γίνει πάστορας. Και μπορεί να έμπλεξε με τους αμαρτωλούς της πολιτικής, αλλά το παιδικό του όνειρο του έχει αφήσει συνήθειο να «ευλογεί» κρίσιμα και περίπλοκα γεωστρατηγικά έργα. Και, όπως με διαβεβαίωσε, οι «ευλογίες» του συναγωνιστή Μάρκο έχουν σαρωτικά ποσοστά επιτυχίας. Συνεπώς, μην εκπλαγείτε αν ακόμα και μέσα στον μήνα ξεκινήσουν οι απαραίτητες έρευνες για τα επόμενα στάδια.
Στέλεχος του ΠΑΣΟΚ ζητάει οδοιπορικά από τα κανάλια
Όσοι μετακινείστε στην πόλη σίγουρα έχετε διαπιστώσει ότι τους τελευταίους μήνες η εύρεση ταξί έχει εξελιχθεί σε δύσκολη πίστα. Όχι, η «κίτρινη φυλή» δεν τελεί υπό εξαφάνιση, αλλά η ζήτηση έχει αυξηθεί τόσο πολύ, που πλέον πιο εύκολα βρίσκεις ψηφοφόρο της Νέας Αριστεράς, παρά ελεύθερο ταρίφα. Στην επιβάρυνση αυτής της κατάστασης μαθαίνω ότι συμβάλλει και ανερχόμενο πολιτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, το οποίο μετακινείται με ταξί από και προς τα κανάλια που εμφανίζεται (με αρκετά μεγάλη συχνότητα). Θα μου πείτε, με τον τρόπο αυτόν είναι σίγουρο ότι θα είναι στην ώρα του, χωρίς να χάνει χρόνο για πάρκινγκ. Και θα συμφωνούσα μαζί σας, αν δεν μάθαινα ότι το εν λόγω στέλεχος ζητάει από το κανάλι να του πληρώνει τα… πηγαινέλα του. Καταλαβαίνω ότι η προσπάθεια του στελέχους να εκλεγεί σε περιφέρεια της Αττικής (και δη πάνω από νυν μέλος του Κοινοβουλίου, που είχε βάλει κάποτε και για πρόεδρος του κόμματος), απαιτεί καλή διαχείριση του μπάτζετ. Από την άλλη, όμως, δεν είναι δα και κανένας… «πανεπιστήμονας της πολιτικής» (για να παραφράσω τον αξέχαστο Ντούσαν Ίβκοβιτς), ώστε τα κανάλια να του καλύπτουν οδοιπορικά για να λέει τις σοφίες του. Και όχι τίποτε άλλο, χωρίς κανάλια θα παραμείνει γνωστός μόνο μεταξύ της προεδρικής φρουράς του κραταιού Νικόλα.
Κινείται ανοδικά
Σε τρεις δημοσκοπήσεις που έχουν πέσει στα χέρια μου και έχουν δει οι καστανοπράσινοι οφθαλμοί μου, προκύπτει μια περαιτέρω συσπείρωση της ΝΔ. Ενδεχομένως ο πρόεδρος Μητσοτάκης να είναι και ο μόνος που κερδίζει από τη δεξαμενή των αναποφάσιστων. Γι’ αυτό και από δω και πέρα θα στοχεύσει αποκλειστικά και μόνο σε αυτούς.
Διαφωνούν για τον φόρο στα καύσιμα
Για να καταλάβετε πόσο δημοκρατικές είναι οι διαδικασίες εντός της λαοπρόβλητης κυβέρνησής μας, εσχάτως μαθαίνω ότι τόσο ο υπουργός Πιερρακάκης όσο και ο υφυπουργός Πετραλιάς δείχνουν να διαφωνούν με κάποια από τα ζητήματα που θέτει ο πρόεδρος Μητσοτάκης προς την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, για το πώς πρέπει η Ευρώπη να αντιμετωπίσει το θέμα της ακρίβειας στα καύσιμα. Αν κατάλαβα καλά, υπουργός και υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας ετοιμάζουν και μια σύντομη μελέτη, για να δικαιολογήσουν στον απόλυτο βαθμό τη διαφωνία τους.
Στα Χανιά (;) ο Μητσοτάκης
Έχοντας πάει σ’ ένα μνημόσυνο, μιας συμμαθήτριάς της την οποία η θεία μου αποκαλούσε μεγάλη, παρά το γεγονός ότι η δικιά μου είναι κάνα, δυο χρόνια μεγαλύτερη, μπήκε στον πειρασμό (η θεία μου πάντα) να «χτυπήσει» κάνα κιλό κόλλυβα. Όπως ήταν λογικό, η υπερβολική χρήση των ως άνω την οδήγησε βράδυ Παρασκευής στην κλινική του Γαβριλάκη. Μη έχοντας να κάνει κάτι σοβαρό την επομένη, η 86χρονη Χανιώτισσα θρονιάστηκε στον δερμάτινο καναπέ που βρίσκεται έξω από το γραφείο του ιδιοκτήτη Ηλία. Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, αφού το μυαλό της θείας μου είχε γίνει κάτι σαν τις σοκολατίνες (τις πάστες), άκουσε κάτι το οποίο έσπευσε να μου μεταφέρει περασμένη ώρα και ενώ είχα φτάσει ήδη στη «Μέλισσα», προκειμένου να ακούσω τον Κουβαρά με τους φίλους του, αρχής γενομένης από τη Γιώτα Νέγκα. Σύμφωνα, λοιπόν, με την 86χρονη Χανιώτισσα, εκτός από τον Τσίπρα, σκέφτεται σοβαρά (αν δεν το έχει ήδη αποφασίσει) να είναι υποψήφιος στη γενέτειρα των Μητσοτάκηδων και ο πρόεδρος Ανδρουλάκης. Οπότε το μόνο που μένει για να κλείσει η τριάδα (προφανώς και όχι η Αγία), είναι να δούμε και τον Μητσοτάκη να επιλέγει τα Χανιά, για να είναι υποψήφιος. Εδώ που τα λέμε, είναι και ο μόνος στον οποίο ταιριάζει γάντι μια τέτοια εξέλιξη, δηλαδή να είναι υποψήφιος στη γενέτειρά του.
Στου Δένδια τη μάζωξη Εξάρχου – Νικηφοράκης
Για την εκδήλωση της Παρασκευής του Δένδια είμαι βέβαιος ότι έχετε δει κι έχετε διαβάσει πολλά και διάφορα. Αυτό που ενδεχομένως να μην έχετε δει, και θα σας το προσφέρω σήμερα πρωί πρωί με την αυγούλα, είναι μία φωτογραφία, από αυτές που, σύμφωνα με τους Κινέζους, πολλές φορές αξίζουν περισσότερο από χίλιες λέξεις. Μπαίνοντας (με την αθώα του όρου έννοια) στον χώρο της εκδήλωσης, ο υπουργός Δένδιας έπεσε πάνω (πάλι με την αθώα έννοια) στον ισχυρό άνδρα της AKTOR, Αλέξανδρο Εξάρχου, και τον σκληρό Μητσοτακικό Στέλιο Νικηφοράκη, έχοντας μαζί τους ένα ολόθερμο -από κοινού- τετ α τετ. Κάτι σαν Κινέζος, αφήνω τη φωτογραφία εδώ, αποφεύγοντας κάθε σχόλιο που θα την αδικούσε (τη φωτογραφία πάντα).
ΥΓ.: Με αφορμή, πάντως, το συγκεκριμένο στιγμιότυπο, δεν ξέρω πώς ταξίδεψα στο μακρινό πλέον 2004, τότε που άρχισε να δομείται η μετέπειτα στενή φιλία ανάμεσα στον καραμανλικό Δένδια και τον μητσοτακικό Νικηφοράκη, που όχι μόνο άντεξε στον χρόνο, αλλά μέρα με τη μέρα θυμίζει αυτό που λένε στο χωριό μου για το παλιό καλό κρασί. Όσοι, μάλιστα, γνωρίζουν, δεν διστάζουν να παραδεχτούν ότι εκλείπουν τέτοιες φιλίες στην πολιτική. Και, για να μην παρεξηγηθώ, μέρες που είναι, σπεύδω να κάνω και μια αυτονόητη επισήμανση, που σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς δεν είναι δα και τόσο αυτονόητη, η οποία συνδέεται με την αφοσίωση του Νικηφοράκη στους φίλους του, γιατί αν έγραφα στους Μητσοτάκηδες (και είναι πολλοί, πανάθεμά τους), ενδεχομένως να αδικούσα και την ίδια τη λέξη (αφοσίωση).
Ένα απατηλό όνειρο και η σκληρή πραγματικότητα
Έβλεπα χθες στην τηλεόραση το μπάχαλο με τις ταραχές στη Γαλλία, από τους μαθητές που βρίσκονται στους δρόμους μία εβδομάδα, και τις μεγάλες διαμαρτυρίες στην Ισπανία για το στεγαστικό, όταν, ανήσυχος είναι αλήθεια, έγειρα στον καναπέ για έναν υπνάκο. Και τότε είδα έναν από τους εφιάλτες που με ταλαιπωρούν κάθε τόσο και δεν λένε να με αφήσουν να ησυχάσω ακόμα και όταν κλείνουν βαριά τα μάτια μου. Στο όνειρό μου είδα ξαφνικά σε πλήρη απαρτία τον πρωινό καφέ του Μαξίμου (άλλο απωθημένο αυτό, να τον βλέπω συχνά από τότε που μου έκοψαν την καλημέρα), να συζητούν για τις αναταραχές στη Γαλλία και την Ισπανία. Όλοι οι παριστάμενοι έσπευσαν να καθησυχάσουν τον πρόεδρο Κυριάκο ότι δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας για ανάλογες εκρήξεις στην Ελλάδα. Μάλιστα, είδα -στο όνειρο- ότι ο Σκέρτσος παρουσίασε γραφήματα, που έδειχναν πόσο αποδίδουν τα μέτρα για τη στέγη, πόσο μεγάλη αποδοχή έχουν οι ρυθμίσεις για τα ενοίκια, πόση ικανοποίηση υπάρχει στην κοινή γνώμη από το ότι ο πληθωρισμός ανέβηκε πάνω από το 5% και όχι παραπάνω, πόσο δραστικά επενεργούν τα ευρωπαϊκά προγράμματα για την κατάρτιση, που εφαρμόζονται στη χώρα μας με μοναδικό τρόπο, πόσο επαρκώς καλύπτονται τα κενά στα Γυμνάσια και Λύκεια. Πεισμένοι όλοι οι παριστάμενοι για τον στιβαρό έλεγχο της κατάστασης στη χώρα και τη σταθερότητα, που παραμένει ακλόνητη, σηκώθηκαν -πάντα στον ύπνο μου αυτά- και έσπευσαν στα κανάλια για να περάσουν το μήνυμα αγάπης και αισιοδοξίας. Το πώς αντέδρασε ο πρόεδρος Κυριάκος δεν πρόλαβα να το δω, γιατί ξύπνησα. Και τότε συνειδητοποίησα ότι το όνειρο που είδα δεν ήταν εφιάλτης, αλλά η ίδια η πραγματικότητα…
Ο «καυτός» για την Ντόρα Νοέμβρης
Σας έχω γράψει ότι η Ντόρα παρουσιάζει πλέον ένα κάποιο (όχι μικρό) ενδιαφέρον. Όχι ως γυναίκα, που ποτέ δεν έπαψε, αλλά ως «αντάρτισσα», εν όψει μάλιστα και των εκλογών. Η ψηλή, που για τους δικούς της λόγους τα έχει πάρει στο κρανίο (έχει και μεγάλο), μετά την πρόσφατη ταβανόπροκα περί της αλαζονείας των υπουργών, έχω την αίσθηση ότι όχι μόνο δεν σκοπεύει να πατήσει φρένο, αλλά απεναντίας θα λειτουργεί πιο απελευθερωμένη στον δρόμο προς τις κάλπες. Άλλωστε, είναι ένα δρομολόγιο (αυτό της απελευθέρωσης, όπως λέμε φτου ξελευτεριά) που το έχει διανύσει ουκ ολίγες φορές στη ζωή της. Εκτός από τις δηλώσεις και τα υπόλοιπα ωραία, η Μπακογιάννη αναμένεται μέσα στον Νοέμβρη (εκεί προς το δεύτερο δεκαήμερο) να παρουσιάσει και το βιβλίο που έχει γράψει, το οποίο αποτελεί ουσιαστικά την αυτοβιογραφία της. Στην εκδήλωση, που κατά πάσα πιθανότητα θα πραγματοποιηθεί στο Μέγαρο Μουσικής, σκοπεύει να καλέσει και την παλιά και τη φρέσκια εκδοχή της ΝΔ. Αυτό σημαίνει ότι, με εξαίρεση τον πρόεδρο Σαμαρά, θα προσκληθούν όλοι οι υπόλοιποι. Από τον Καραμανλή και τον Μεΐμαράκη μέχρι τον Παυλόπουλο και τον Αλογοσκούφη.
Αλλαγή φρουράς στη ρωσική πρεσβεία
Διά γυμνού οφθαλμού γίνονται πλέον αντιληπτά τα παιχνίδια αποσταθεροποίησης της λαοπρόβλητης κυβέρνησης Μητσοτάκη. Όπως αντιληπτό έχει γίνει ποιοι εντός και εκτός συνόρων τα ενθαρρύνουν. Με αφορμή το χθεσινό τηλεφώνημα που δέχτηκα από μια παλιά φίλη μου, Ρωσίδα, ξανθιά, 1,90 με γαλάζια (σαν τη θάλασσα) μάτια, απλά επιβεβαίωσα και το ζωηρό ενδιαφέρον που επιδεικνύουν οι Ρώσοι και οι εδώ «αντιπρόσωποί» τους, για να ανατρέψουν την πολιτική κυριαρχία του αρχηγού Κυριάκου. Σύμφωνα με τη δίμετρη Ρωσίδα φίλη μου, η οποία κάθε που με βλέπει είναι σαν να αντικρίζει τον εν Ελλάδι άντρα σε μινιατούρα, έπειτα από 12 χρόνια, συντελείται αλλαγή φρουράς στη ρωσική πρεσβεία στην Αθήνα, αφού αποχωρεί ο Αντρέι Μάσλοφ και τη θέση θα πάρει ο Γιούρι Γκόρλατς. Όπως μου μετέφερε η γαλανομάτα φίλη μου, ο νέος πρέσβης είναι «σοβαρός λογαριασμός» και δεν έχει καμία σχέση με αυτόν που ερμηνεύει η ιεραπόστολος Λιόλιου. Αν κατάλαβα καλά, (γιατί όταν μου μιλάει η λεγάμενη, έστω και τηλεφωνικώς, το τελευταίο που σκέφτομαι, είναι ο Γεραπετρίτης και οι σχέσεις της Ελλάδας με τη Ρωσία), ο νέος Ρώσος πρέσβης δεν είναι ένας διπλωμάτης της σειράς, που απλώς κάνει καριέρα. Επί επτά συναπτά έτη συμμετείχε στη ρωσική αποστολή στο ΝΑΤΟ, την περίοδο της υπόθεσης Σκριπάλ (αν το θέλετε λιανά, μιλάμε για τη σοβαρότερη διπλωματική κρίση της Ρωσίας με τη Δύση), και ακολούθως ανέλαβε το Κέντρο Διαχείρισης Κρίσεων του ρωσικού ΥΠΕΞ, με επιχειρήσεις ακόμη και στη Γάζα. Επειδή εσχάτως ακούω και διαβάζω πολλά και ενδιαφέροντα, δεν σας κρύβω ότι αν ήμουν στη θέση των κυβερνώντων (που δεν είμαι και δύσκολα θα βρεθώ), θα με ανησυχούσε η ως άνω αλλαγή φρουράς.
Το δημοσίευμα της WSJ…
Και σαν να μην έφταναν τα μαντάτα που έσπευσε να μου μεταφέρει η Ρωσίδα δίμετρη φίλη μου, είχα και κάτι άλλους φίλους, μητσοτακικούς, που μένουν στην Αστόρια, οι οποίοι όλο το Σαββατοκύριακο μου έλεγαν για κάτι κακό που έγραψαν σε μια μεγάλη εφημερίδα της Αμερικής για τον Κάθετο Διάδρομο, λες και εγώ είμαι ο Παπασταύρου και γνωρίζω τι είναι ο κάθετος ή ο οριζόντιος, διάδρομος πάντα. Επειδή, όμως, δεν ήθελα να τους στεναχωρήσω τώρα, που ετοιμάζω τη βαλίτσα μου για να πάω να τους συναντήσω, μπήκα στον κόπο να μάθω ποιο ήταν το νόημα αυτής της μεγάλης έρευνας της WSJ. Τι ακριβώς αποκαλύφθηκε που δεν ήταν ήδη γνωστό ή δεν προέκυπτε από δημόσια αρχεία; Και τι το κακό ή μη νόμιμο τελικά επικαλείται το συγκεκριμένο δημοσίευμα; Από τη σύντομη έρευνα, μέσω τηλεφωνημάτων, έπειτα από κάμποσες ώρες, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το μεγάλο «έγκλημα» είχε να κάνει με το γεγονός ότι η Αμερικανίδα πρέσβειρα παλεύει να περάσει το αμερικανικό LNG από την Ελλάδα και αυτό δεν αρέσει σε κάποιους, που προφανώς έχουν και ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις, εκτός από εταιρείες και συνεταιριλίκια με τους Ρώσους. Επειδή, λοιπόν, δεν διανοούμαι ότι μπορεί έστω και ένας Έλληνας (τύπου Τσάφου) να μη θέλει η Αμερική να δημιουργήσει στην Ελλάδα την πύλη εισόδου του φυσικού της αερίου για την Ανατολική Ευρώπη, σκέφτηκα (έπειτα από κάμποσα τηλέφωνα που έκανα) ότι μόνο οι Τούρκοι έχουν όφελος από το να αποτύχει ο ελληνικός Κάθετος Διάδρομος και ενδεχομένως οι Αλβανοί, που αποφάσισαν τελικά να κάνουν FSRU αυτό που ο συναγωνιστής Εξάρχου δημόσια δήλωσε ότι δεν πρόκειται να κάνει, γιατί κάτι τέτοιο θα έπληττε τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας.
…η νάρκη των Αλβανών στον Κάθετο Διάδρομο…
Και βγαίνει ξαφνικά μια ανακοίνωση ότι τελικά οι Αλβανοί θα το κάνουν με μια εταιρεία που βασικό πελάτη της έχει τους Τούρκους. Ποιο το νόημα ενός τέτοιου FSRU (πρόκειται για ένα πλοίο που είναι κάτι σαν σταθμός μεταφόρτωσης) στην Αλβανία, παρά μόνο για να παρακάμψουν τον ελληνικό Κάθετο διάδρομο και να δημιουργηθεί εκεί μια ακόμα πύλη εισόδου LNG στα Νοτιοδυτικά Βαλκάνια, αλλά σε κράτος που δεν εμποδίζεται αν αγοράσει ρωσικό, διότι ως γνωστόν η Αλβανία δεν είναι κράτος-μέλος της ΕΕ; Και τι αναφέρει σε απλά μεταφρασμένα ελληνικά το περιβόητο άρθρο της WSJ; Ότι κακώς οι ΗΠΑ προωθούν τα συμφέροντα του Εξάρχου και της AKTOR με τέτοιον τρόπο, καθώς οι δύο προαναφερθέντες (AKTOR και Εξάρχου) δεν κάνουν εμπορία φυσικού αερίου. Αυτό το κάνει μία άλλη εταιρεία, η Atlantic See LNG, στην οποία το ελληνικό Δημόσιο, αν δεν με απατά η ολίγον ασθενής μνήμη μου, συμμετέχει με 40%. Επίσης, και εγώ αν ήμουν στη θέση τους (των Αμερικάνων), έναν Εξάρχου θα έψαχνα να βρω για να εξυπηρετεί τα συμφέροντά μου, δεδομένου ότι στην Ελλάδα οι εταιρείες που ασχολούνται με το θέμα είναι γνωστό ότι συνδέονται και από την καλή και από την ανάποδη με τους Ρώσους.
…και ο στόχος της Τουρκίας
Αυτό δεν είναι, φαντάζομαι, δύσκολο να γίνει αντιληπτό ή γνωστό από τους σπουδαίους και διάσημους δημοσιογράφους της WSJ. Άρα ποιες σκοπιμότητες υπηρετεί ένα άρθρο που στην ουσία δεν αποκαλύπτει τίποτα το παράνομο ή το μεμπτό, απλά σκοπεύει να δημιουργήσει πολιτικής φύσεως πίεση στην αποφασιστικότητα της αμερικανικής κυβέρνησης να προωθήσει τον Κάθετο Διάδρομο από την Ελλάδα, αντί από την Αλβανία ή την Τουρκία; Η απάντηση είναι κάτι περισσότερο από προφανής. Διότι η Ελλάδα είναι χώρα της ΕΕ και άρα δεσμεύεται να μην αγοράζει ή νεμπορεύεται ρωσικό φυσικό αέριο από το 2027 και μετά, ενώ στην Τουρκία και την Αλβανία κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν συμβαίνει, αλλά και οι δύο αυτές χώρες συνιστούν σημεία που θα επέτρεπαν την ανάμειξη ρωσικού με αμερικανικό, παρά την απαγόρευση.
! Αποτέλεσμα όλου αυτού του θορύβου ήταν να συσπειρωθεί σύσσωμο το αμερικανικό επιτελείο πίσω από την προσπάθεια της Γκίλφοϊλ για την υποστήριξη του ελληνικού Κάθετου Διαδρόμου και της ελληνικής Atlantic See LNG. Ούτε παραγγελία να το είχε κάνει ο Εξάρχου αυτό που έγινε. Βγήκε και η ελληνική κυβέρνηση άμεσα, να υποστηρίξει τον εθνικό χαρακτήρα του Κάθετου Διαδρόμου, και όλα καλά.
! Αξίζει, όμως, τώρα, που έχει πέσει η σκόνη, να αναρωτηθεί κανείς με ποιες σκοπιμότητες εδώ στην Ελλάδα κινήθηκε το συγκεκριμένο δημοσίευμα και ποιοι κυβερνητικοί ή μη το προώθησαν (γιατί, εδώ που τα λέμε, έγινε κι αυτό). Επειδή κάτι έχω στο μυαλό μου, αργά ή γρήγορα, είναι κάτι σαν επιβεβλημένο να γίνει και μια εσωτερική έρευνα, εντός της κυβέρνησης. Γιατί υπάρχει μια μικρή περίπτωση να συμβαίνει αυτό που λένε για τα κάστρα, που πέφτουν από μέσα. Όπως και το άλλο, που έλεγε ο συχωρεμένος ο Μητσοτάκης (ο πρεσβύτερος), για το τι πρέπει να κάνει κάποιος πριν ξεκινήσει να συνωμοτεί. Να βρει τον… μακάκα, για να κερδίσει χρόνο, χρήμα και κυρίως να απαλλαγεί από τον κόπο.
Τελειώνει το deal Πουλόπουλου – Χατζηνικολάου
Διάβασα στα ομόσταβλα «Παραπολιτικά» του Σαββάτου ότι οδεύει προς ολοκλήρωση το deal ανάμεσα στον επιχειρηματία Γιώργο Πουλόπουλο και τους Νίκο Χατζηνικολάου και Ανδρέα Κουρή, για να αποκτήσει ο πρώτος ποσοστό στο μιντιακό συγκρότημα της Real. Εξ όσων κατάλαβα (γιατί από αυτά δεν σκαμπάζω), θα δημιουργηθεί μια holding, ενώ ήδη υπάρχει και μία ακόμη εταιρεία, στην οποία θα πάρει μετοχές το αφεντικό της Bright. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, αφού ολοκληρώθηκε ο οικονομικός έλεγχος, και τα έχουν βρει σε όλα τα υπόλοιπα, μένουν τα τυπικά για να πέσουν και οι υπογραφές. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι από τη στιγμή που «θέλει η νύφη κι ο γαμπρός», εκείνο που μένει είναι να επισημοποιηθεί ο… γάμος (εν προκειμένω επιχειρηματικός).
Ο ναύαρχος, ο πρόεδρος Νίκος και το φουσκωτό με τον Stefanos
Σήμερα το μεσημέρι, λοιπόν, ο ναύαρχος Αποστολάκης συναντά τον νέο αρχηγό της καρδιάς του, τον πρόεδρο Νίκο, και προσχωρεί στο ΠΑΣΟΚ. Καλώς να ορίσει στη μεγάλη πράσινη οικογένεια, που πλέον αγκαλιάζει με στοργή αυτούς που όχι μόνο της γύρισαν την πλάτη στα δύσκολα, όχι μόνο εκλέχτηκαν με άλλο κόμμα, αλλά ύμνησαν και άλλους φερέλπιδες αρχηγούς. Ακριβώς πριν από τρία χρόνια, ο ναύαρχος, σε μια καταδρομική επιχείρηση, όπως την είχε χαρακτηρίσει, πήγε με τον τότε ανερχόμενο αστέρα Στέφανο Κασσελάκη στη Μακρόνησο, κάνοντας φίλους και εχθρούς να σκάσουν από τη ζήλια τους. Κι επειδή θα ακούσουμε σήμερα τα γνωστά λιβανίσματα στον πρόεδρο Ανδρουλάκη, θα σας θυμίσω τι έλεγε για τον Stefanos την επομένη της καταδρομικής επιχείρησης: «Κάθε υποψηφιότητα που είναι φρέσκια και έχει νέες ιδέες και μπορεί να σηκώσει τους νέους από τον καναπέ για να ψηφίσουν, είναι ευπρόσδεκτη. Ο Κασσελάκης είναι αυτό ακριβώς. Πιστεύω σε καθετί καινούργιο που δίνει ελπίδα και κεντρίζει το ενδιαφέρον των νέων». Αλλά γιατί ξύνω πληγές, εδώ δεν θυμούνται πολλοί τι έφαγαν χθες το μεσημέρι στο κυριακάτικο τραπέζι, θα πάει το μυαλό τους τόσο πίσω; Σε αυτό υποθέτω ποντάρει ο πρόεδρος Νίκος και ανοίγει τις αγκάλες του στον ναύαρχο σήμερα, στον Μιχελογιαννάκη αύριο, στην Κασιμάτη μεθαύριο, ενώ η διεύρυνση αναμένεται να αποκτήσει θριαμβευτικό χαρακτήρα με την ενσωμάτωση της Τζάκρη. Και εις ανώτερα!
Η Λιακούλη ενώνει τον… Όλυμπο
Μπορεί ο γέροντας Σαμαράς, με τη σύμπλευση του ΠΑΣΟΚ, είναι η αλήθεια, να στηλίτευσε τον διαχωρισμό των κειμηλίων με τη συμφωνία με τη Βουλγαρία, ασκώντας δριμεία κριτική στην κυβέρνηση, αλλά με άφησε άφωνο η εξίσου δριμεία κριτική της βουλευτού Λάρισας του ΠΑΣΟΚ στον πρωθυπουργό για… «απαράδεκτο διαχωρισμό του ενιαίου Ολύμπου». Αφορμή, η πρόσφατη περιοδεία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Πιερία και οι αναφορές του στον Όλυμπο, που ως γνωστόν πατάει και στην Πιερία και στη Θεσσαλία. Άστραψε και βρόντηξε η Λιακούλη, λέγοντας ότι «η βιαστική αναφορά του κ. Μητσοτάκη στο Λιτόχωρο ότι ο Όλυμπος πατάει και στη Θεσσαλία, όχι μόνο δεν αποτελεί αναγνώριση, αλλά είναι η κυνική ομολογία του αποκλεισμού της Θεσσαλίας, εξαιτίας της κομματικής επιλογής των ομογάλακτων παραγόντων της κυβέρνησης για τη φιέστα τους, που οδήγησε στον πρωτοφανή τεμαχισμό του παγκόσμιου brand». Ομολογώ πως δεν περίμενα να ακούσω τέτοια αναφορά -που μεταξύ μας δεν την πολυκατάλαβα…- ότι, δηλαδή, μια περιοδεία του πρωθυπουργού στη μία μεριά του Ολύμπου ισοδυναμεί με παραγνώριση του… Θεσσαλικού Κάμπου. Ας κάνουμε, πάντως, λίγη υπομονή, διότι η βουλευτής ανακοίνωσε «ημερίδα για την Ανάπτυξη του Ολύμπου στην Ελασσόνα, με καλεσμένη και την Πιερία». Να δω πού θα τους χωρέσει τους 120.000 κατοίκους του νομού…
