Μέσα σε ελάχιστο διάστημα, ο Σι Τζινπίνγκ έχασε δύο βασικούς του συμμάχους: πρώτα τον Μαδούρο στη Βενεζουέλα- που πλέον κρατείται στις φυλακές των ΗΠΑ- και πριν από λίγα 24ωρα τον θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν, Χαμενεΐ. «Δράστης» και στις δύο περιπτώσεις, ο Ντόναλντ Τραμπ. Μάλιστα, ο θάνατος του Χαμενεΐ ήταν η σπίθα που έβαλε μπουρλότο -για μια ακόμη φορά- στη Μέση Ανατολή. Κι όμως, πέρα από τις φραστικές καταδίκες της Κίνας για τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, οι Κινέζοι αποφεύγουν να βάλουν το χέρι τους στη φωτιά. Καμία διάθεση εμπλοκής στη σύρραξη. Κι όλα αυτά, καθώς σε λίγες μέρες επίκειται η συνάντηση των δύο Προέδρων -της Κίνας και των ΗΠΑ- που προσώρας θα πραγματοποιηθεί στις 30 Μαρτίου λες και δεν ίπτανται οι πύραυλοι και τα drones ακατάπαυστα στην ευρύτερη περιοχή μας.
Είναι αλήθεια ότι η Κίνα διατηρεί ισχυρές σχέσεις με το Ιράν. Άλλωστε προμηθεύεται σχεδόν το 80% του ιρανικού πετρελαίου για τις ενεργειακές της ανάγκες. Έχει στηρίξει κατά καιρούς και με υλικό χρήσιμο για πυραύλους και με έργα υποδομής. Αλλά παράλληλα η Κίνα διατηρεί καλές σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες του Κόλπου, που τώρα πλήττονται από τα ιρανικά πυρά. Ζυγίζει τις ισορροπίες. Πάνω απ’ όλα όμως -προς το παρόν- η Κίνα δεν διακινδυνεύει πιθανή επιδείνωση στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ.
Από τη μια δεν θέλει να ακυρώσει τη θετική συγκυρία προσέγγισης των δύο χωρών, σε μια φάση που το οικονομικό αλλά και ενεργειακό παιχνίδι περιπλέκεται μεν αλλά και εμφανίζει σημάδια σύγκλισης. Από την άλλη, το Πεκίνο κάνει και τους δικούς του υπολογισμούς. Μια μακρόχρονη εμπλοκή των Αμερικανών στον Περσικό ισοδυναμεί με απώλεια πυραύλων, τζετ και κατ’ επέκταση, με προβλήματα στην παρουσία των ΗΠΑ στον Ινδικό-Ειρηνικό, δηλαδή τη ζώνη άμεσου ενδιαφέροντος του Πεκίνου.
Οι επιλογές της Κίνας τής δίνουν μεγαλύτερη ευελιξία κινήσεων, μειώσουν τους κινδύνους στρατηγικής επέκτασης και περιορίζουν τα κόστη υποστήριξης συμμάχων που εμπλέκονται στον πόλεμο, όπως το Ιράν. Κάποιοι την χαρακτηρίζουν πραγματιστική προσέγγιση των πραγμάτων. Ορισμένοι την θεωρούν εξαιρετικά τυχοδιωκτική, καθώς στις κρίσιμες ώρες η στήριξη του Πεκίνου σε φίλιες χώρες δεν υφίσταται. Αυτό δημιουργεί συνθήκες κρίσης αξιοπιστίας παρά μιας ήρεμης δύναμης, που δεν εμπλέκεται στα δύσκολα.
