Σε μεγάλο βαθμό παρέλυσε ο δημόσιος τομέας της Ιρλανδίας καθώς πραγματοποιείται η πρώτη γενικευμένη απεργιακή κινητοποίηση από το 2009, όταν η χώρα βρισκόταν στο αποκορύφωμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Αιτία της κινητοποίησης είναι η διαφωνία με την κυβέρνηση σχετικά με τους όρους διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων για τις μισθολογικές αυξήσεις.
Περίπου 300.000 εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι στον τομέα υγείας, δημόσιοι υπάλληλοι και άλλοι εργαζόμενοι συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις έξω από χώρους εργασίας, μεταξύ των οποίων και το κοινοβούλιο, έπειτα από μήνες άκαρπων προσπαθειών μεταξύ συνδικάτων και υπουργών προκειμένου να συμφωνηθεί το πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για αυξήσεις των αποδοχών.
«Στο τέλος της μέρας μάς απομένουν ελάχιστα χρήματα και οι μισθοί μας παραμένουν εδώ και καιρό σχεδόν στάσιμοι», δήλωσε η Μισέλ, νοσηλεύτρια που συμμετείχε στη διαμαρτυρία έξω από το νοσοκομείο St. Vincent, στο νότιο Δουβλίνο.
Οδηγοί που περνούσαν από το σημείο κόρναραν εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους στους απεργούς, μεταδίδει το Reuters.
Η νοσηλεύτρια, η οποία είναι έγκυος και μητέρα ενός παιδιού και δεν θέλησε να αποκαλύψει το επώνυμό της, εξήγησε ότι η ίδια και ο σύζυγός της αναγκάζονται να επιλέγουν ποιους λογαριασμούς θα πληρώσουν και ποιους θα αφήσουν για αργότερα.
Όπως ανέφερε, το κόστος της καθημερινής μετακίνησής της με αυτοκίνητο από και προς την εργασία της, συνολικής απόστασης 30 χιλιομέτρων, έχει αυξηθεί σημαντικά εξαιτόας της ανόδου των τιμών στα καύσιμα.
«Δανείζεσαι από τον έναν για να πληρώσεις τον άλλον. Αυτή η κατάσταση δεν είναι πλέον βιώσιμη», είπε χαρακτηριστικά.
Οι βασικές υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένων των τμημάτων επειγόντων περιστατικών των νοσοκομείων, συνεχίζουν να λειτουργούν και οι δημόσιες συγκοινωνίες εκτελούν κανονικά τα δρομολόγιά τους. Ωστόσο, οι πυροσβεστικές υπηρεσίες και τα ασθενοφόρα λειτουργούν με περιορισμένο προσωπικό.
Τα νοσοκομεία έχουν ήδη προειδοποιήσει για «σημαντικές και εκτεταμένες διαταραχές» στη λειτουργία τους, καθώς χιλιάδες προγραμματισμένες ιατρικές πράξεις έχουν ακυρωθεί εξαιτίας της απεργίας.
Τα συνδικάτα επιμένουν ότι οι μισθολογικές αυξήσεις πρέπει να υπερβαίνουν τον πληθωρισμό και ότι το ζήτημα των αποδοχών πρέπει να εξεταστεί πριν από άλλα θέματα, όπως η παραγωγικότητα, επικαλούμενα τις έντονες πιέσεις που ασκεί στους εργαζομένους το αυξημένο κόστος ζωής.
Από την πλευρά τους, οι υπουργοί απέρριψαν αυτούς τους όρους, υποστηρίζοντας ότι συνιστούν απόκλιση από τις προηγούμενες συμφωνίες.
Σειρά μισθολογικών συμφωνιών είχε διασφαλίσει την εργασιακή ειρήνη στη χώρα μετά τις μεγάλες περικοπές αποδοχών που είχαν προκαλέσει την απεργιακή κινητοποίηση του 2009.
Παρότι η οικονομία και τα δημόσια οικονομικά της Ιρλανδίας συγκαταλέγονται στα ισχυρότερα της Ευρώπης, οι υψηλές τιμές έχουν διαβρώσει σημαντικό μέρος των οικονομικών οφελών για τους εργαζομένους.
Ωστόσο, εμφανίστηκαν ορισμένες ενδείξεις προόδου στις διαπραγματεύσεις. Ο Κέβιν Κάλιναν, πρόεδρος της επιτροπής δημόσιων υπηρεσιών του Ιρλανδικού Κογκρέσου Συνδικάτων, δήλωσε ότι οι κυβερνητικές αναφορές στο ενδεχόμενο να συζητηθεί κατά προτεραιότητα το ζήτημα των μισθών δημιουργούν «κάποιους λόγους αισιοδοξίας».
Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός Μίχολ Μάρτιν δήλωσε ότι χαιρετίζει «τον τόνο και τη στάση» των συνδικαλιστικών ηγεσιών.
Πάντως, εάν δεν αρθεί το αδιέξοδο, έχει προγραμματιστεί δεύτερη ημέρα απεργιακών κινητοποιήσεων για την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου.
