Στο αρχείο παραμένει η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών, καθώς ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ευάγγελος Μπακέλας, αποφάσισε να μην ανασύρει τη σχετική δικογραφία, απορρίπτοντας τη νέα μήνυση που είχε κατατεθεί την 1η Σεπτεμβρίου 2026 από εν ενεργεία στέλεχος της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ).
Όπως προκύπτει από την εισαγγελική διάταξη, η νέα μήνυση δεν περιείχε νέα στοιχεία ή αποδεικτικά δεδομένα που θα μπορούσαν να ανατρέψουν τις προηγούμενες εισαγγελικές κρίσεις και να δικαιολογήσουν την επανενεργοποίηση της ποινικής έρευνας για την υπόθεση των παρακολουθήσεων.
Η εξέλιξη, όπως αναφέρει ο ιστότοπος parapolitika.gr, αφορά μία νέα προσπάθεια δικαστικής διερεύνησης της υπόθεσης, με βασικό άξονα το ενδεχόμενο τέλεσης του αδικήματος της κατασκοπείας, αλλά και τις ποινικές ευθύνες των τεσσάρων ιδιωτών που έχουν ήδη καταδικαστεί σε πρώτο βαθμό για την υπόθεση Predator.
Το σκέλος της κατασκοπείας και η ιδιότητα του μηνυτή
Η μήνυση στρεφόταν, μεταξύ άλλων, κατά των τεσσάρων ιδιωτών που έχουν καταδικαστεί πρωτοδίκως για την υπόθεση των υποκλοπών, μεταξύ των οποίων και ο Ταλ Ντίλιαν. Πρόκειται για τα πρόσωπα που συνδέονται με τη χρήση του λογισμικού παρακολούθησης Predator και των οποίων η υπόθεση αναμένεται να εκδικαστεί σε δεύτερο βαθμό στις 11 Δεκεμβρίου 2026.
Κεντρικό επιχείρημα του μηνυτή ήταν ότι η ιδιότητά του ως εν ενεργεία στελέχους της ΕΥΠ προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στη διερεύνηση του ενδεχομένου κατασκοπείας, καθώς η παρακολούθηση προσώπων που υπηρετούν σε κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας ενδέχεται, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να συνδέεται με ζητήματα εθνικής ασφάλειας.
Ωστόσο, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν έκρινε ότι το συγκεκριμένο στοιχείο αρκεί από μόνο του για την επανεκκίνηση της ποινικής διαδικασίας.
Ειδικότερα, σύμφωνα με το σκεπτικό της διάταξης, για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος της κατασκοπείας, όπως αυτό προβλέπεται στο άρθρο 148 του Ποινικού Κώδικα, δεν αρκεί να διαπιστώνεται ότι μεταξύ των προσώπων που παρακολουθούνταν υπήρχαν κρατικοί αξιωματούχοι ή υπάλληλοι. Απαιτούνται συγκεκριμένα στοιχεία που να συνδέουν τις πράξεις παρακολούθησης με πληροφορίες οι οποίες συνιστούν κρατικό απόρρητο και να πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις του αδικήματος.
Κατά την εισαγγελική κρίση, το συγκεκριμένο ζήτημα είχε ήδη αξιολογηθεί στις προηγούμενες έρευνες, χωρίς η νέα μήνυση να εισφέρει διαφορετικά πραγματικά περιστατικά ή αποδεικτικά δεδομένα.
Οι προηγούμενες αρχειοθετήσεις και το «οιονεί δεδικασμένο»
Στην αιτιολογία της απόφασης γίνεται αναφορά στις προηγούμενες εισαγγελικές κρίσεις για την υπόθεση και συγκεκριμένα στα πορίσματα του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχιλλέα Ζήση, της 25ης Ιουλίου 2024 και της 7ης Ιανουαρίου 2025, καθώς και στην πράξη του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, στις 27 Απριλίου 2026, με την οποία η δικογραφία είχε επίσης τεθεί στο αρχείο.
Οι προηγούμενες αποφάσεις είχαν προκαλέσει αντιδράσεις και δημόσια κριτική. Στη νέα διάταξη, πάντως, επισημαίνεται ότι οι προηγούμενες εισαγγελικές κρίσεις δημιουργούν ένα καθεστώς «οιονεί δεδικασμένου» ως προς τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά, με αποτέλεσμα η επανεξέταση να προϋποθέτει την εμφάνιση νέων στοιχείων ή αποδείξεων.
Ο εισαγγελέας Ευάγγελος Μπακέλας καταλήγει ότι τέτοια στοιχεία δεν προέκυψαν από τη μήνυση της 1ης Σεπτεμβρίου, γεγονός που δεν επιτρέπει την ανάσυρση της υπόθεσης από το αρχείο.
Γιατί δεν μπορεί να ασκηθεί νέα δίωξη κατά των τεσσάρων ιδιωτών
Διαφορετική είναι η νομική αιτιολογία για το σκέλος της μήνυσης που αφορά τους τέσσερις ιδιώτες οι οποίοι έχουν ήδη καταδικαστεί πρωτοδίκως.
Σύμφωνα με τη διάταξη, για τις πράξεις της επέμβασης σε σύστημα αρχειοθέτησης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και της αθέμιτης παραβίασης του απορρήτου τηλεφωνικών επικοινωνιών και προφορικών συνομιλιών υφίσταται εκκρεμοδικία.
Ειδικότερα, οι τέσσερις κατηγορούμενοι έχουν ήδη κριθεί ένοχοι από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, ενώ έχουν ασκήσει εφέσεις κατά της καταδικαστικής απόφασης. Κατά συνέπεια, η υπόθεση βρίσκεται σε εκκρεμή δικαστική διαδικασία και δεν μπορεί να κινηθεί δεύτερη ποινική δίωξη κατά των ίδιων προσώπων για τις ίδιες πράξεις.
Παράλληλα, για το αδίκημα του άρθρου 370Β παρ. 1 του Ποινικού Κώδικα, η εισαγγελική διάταξη επικαλείται την παρέλευση της νόμιμης τρίμηνης προθεσμίας για την υποβολή έγκλησης, καθώς και την ύπαρξη αμετάκλητης κρίσης ως προς τη συγκεκριμένη πτυχή για τους 108 παθόντες.
Οι τέσσερις λόγοι της αρχειοθέτησης
Στο καταληκτικό μέρος της διάταξης, η νέα μήνυση τίθεται στο αρχείο κατ’ εφαρμογή του άρθρου 43 παρ. 3 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ως αστήρικτη στον νόμο.
Η εισαγγελική κρίση βασίζεται σε τέσσερις βασικούς άξονες:
- Εκκρεμοδικία: Για τις πράξεις που αφορούν την παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών και την επέμβαση σε σύστημα αρχειοθέτησης προσωπικών δεδομένων, υπάρχει ήδη πρωτοβάθμια καταδικαστική απόφαση και εκκρεμεί η εκδίκαση των εφέσεων.
- Δεδικασμένο και εκπρόθεσμη έγκληση: Για το αδίκημα του άρθρου 370Β παρ. 1 του Ποινικού Κώδικα, δεν υποβλήθηκε έγκληση εντός της προβλεπόμενης τρίμηνης προθεσμίας, ενώ έχει προηγηθεί αμετάκλητη κρίση για τους 108 παθόντες.
- «Οιονεί δεδικασμένο» για την κατασκοπεία: Οι προηγούμενες εισαγγελικές έρευνες δεν είχαν εντοπίσει τις προϋποθέσεις στοιχειοθέτησης του συγκεκριμένου αδικήματος, ενώ η νέα μήνυση δεν προσκόμισε στοιχεία που να δικαιολογούν διαφορετική αξιολόγηση.
- Απουσία νέων αποδεικτικών δεδομένων: Δεν προέκυψε νέο πραγματικό περιστατικό ή στοιχείο που να μην είχε ήδη εξεταστεί από τις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές.
Με βάση τα παραπάνω, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου καταλήγει ότι δεν συντρέχει λόγος επανεξέτασης των ήδη αρχειοθετημένων πτυχών της υπόθεσης ούτε προκύπτουν δεδομένα για την τέλεση άλλης αξιόποινης πράξης.
