Αν και προβλήθηκε ως βασικό εργαλείο για την επίτευξη μηδενικών εκπομπών, η ανάπτυξη της αγοράς του πράσινου υδρογόνου συνεχίζει να αντιμετωπίζει σοβαρά εμπόδια, λόγω του υψηλού κόστους και της χαμηλής ζήτησης. Ειδικοί κρίνουν τους στόχους της ΕΕ για εγκατάσταση ηλεκτρολυτών έως το 2030 ως πλέον μη ρεαλιστικούς, με χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία να υποχωρούν από τα αρχικά σχέδιά τους, ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο δεκάδες μεγάλα έργα χαμηλού άνθρακα υδρογόνου έχουν ακυρωθεί ή «παγώσει», καθώς οι εταιρείες εγκαταλείπουν επενδύσεις χωρίς εξασφαλισμένους αγοραστές. Την ίδια ώρα, η ταχεία πρόοδος των μπαταριών και ο φθηνότερος εξηλεκτρισμός περιορίζουν περαιτέρω τον ρόλο του υδρογόνου, οδηγώντας τα αρχικά φιλόδοξα σχέδια να κάνουν ένα βήμα πίσω μπροστά στην οικονομική πραγματικότητα.
«Είναι γεγονός ότι η αγορά το 2025 δεν εξελίχθηκε όπως αρχικά αναμενόταν», αναφέρει ο κ. Δημήτρης Τριανταφυλλόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της Hellenic Hydrogen, εξηγώντας πως πρόκειται για κάτι που είναι πλέον ξεκάθαρο σε όλους όσοι δραστηριοποιούνται στον κλάδο. Τα προβλήματα που έχουν αναδειχθεί δεν αποτελούν έκπληξη, καθώς καταγράφονται και στις σχετικές μελέτες που δημοσιεύονται διεθνώς και αφορούν κυρίως το ρυθμιστικό πλαίσιο και ειδικότερα την ευρωπαϊκή πραγματικότητα.
Ο παράγοντας του κόστους
Κεντρικό ζήτημα, σύμφωνα με τον ίδιο, παραμένει το κόστος. Όπως εξηγεί ο κ. Τριανταφυλλόπουλος, η Κίνα, σε αντίθεση με περιοχές που εξαρτώνται από εισαγωγές, αναπτύσσει την αγορά της κυρίως εντός των συνόρων της. Δημιουργούνται έτσι πολύ μεγάλες μονάδες ηλεκτρόλυσης, οι οποίες όμως εξυπηρετούν πρωτίστως την εγχώρια αγορά.
Όπως τονίζει, αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο: «Οι Κινέζοι ακολουθούν σταθερά το ίδιο μοντέλο. Κατασκευάζουν μεγάλα εργοστάσια στη χώρα τους, αποκτούν τεχνογνωσία, βελτιώνονται, γίνονται πιο ανταγωνιστικοί και στη συνέχεια επεκτείνονται διεθνώς». Το ίδιο, όπως λέει, συνέβη με τα φωτοβολταϊκά και τα ηλεκτρικά οχήματα και εκτιμά ότι το ίδιο θα συμβεί και με τους ηλεκτρολύτες, αλλά με χρονική υστέρηση. Η συνέπεια είναι ότι μέχρι σήμερα το κόστος του πράσινου υδρογόνου δεν έχει μειωθεί όσο ανέμενε η αγορά.
Ταυτόχρονα, η ζήτηση παραμένει το δεύτερο μεγάλο αγκάθι. Όπως υπογραμμίζει, όταν δεν υπάρχει ουσιαστικός τρόπος να καταστεί κανείς ανταγωνιστικός έναντι των ορυκτών καυσίμων, ιδίως σε χώρες όπου αυτά φορολογούνται ελάχιστα ή καθόλου, ένα πράσινο καύσιμο δυσκολεύεται να σταθεί απέναντι σε μια οικονομία δεκαετιών, με πλήρως ανεπτυγμένες υποδομές, χαμηλά κόστη και εφοδιαστικές αλυσίδες κομμένες και ραμμένες στα ορυκτά καύσιμα.
Πιέσεις, αλλά όχι κατάρρευση της αγοράς
Όλοι αυτοί οι παράγοντες, σύμφωνα με τον κ. Τριανταφυλλόπουλο, άσκησαν ισχυρές πιέσεις στην αγορά. Παρ’ όλα αυτά, επισημαίνει ότι υπάρχει και η «άλλη όψη. Όπως λέει, αν κάποιος διαβάσει προσεκτικά τις μελέτες, θα διαπιστώσει ότι έργα συνεχίζουν να προχωρούν τόσο στην Ευρώπη όσο και διεθνώς, απλώς όχι με τον ρυθμό, την ένταση και το μέγεθος που ανέμενε η αγορά πριν από τρία ή τέσσερα χρόνια. Συμπερασματικά, εκτιμά ότι η αγορά θα αναπτυχθεί, αλλά με πιο ομαλό και σταδιακό ρυθμό. Καθοριστικό ρόλο θα παίξουν οι μεγάλοι παίκτες, καθώς ήδη παρατηρούνται συγχωνεύσεις και αναδιαρθρώσεις. Παράλληλα, αρκετές εταιρείες δεν εγκαταλείπουν τα σχέδιά τους: διυλιστήρια, εταιρείες λιπασμάτων και ναυτιλιακές εταιρείες συνεχίζουν να επενδύουν στο υδρογόνο.
Διαβάστε περισσότερα στο enegygame.gr
