Με την πρώτη εβδομάδα της Διάσκεψης του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή COP31 να έχει ολοκληρωθεί, το βασικό ζητούμενο που αναδείχθηκε είναι το κατά πόσον το παγκόσμιο κίνημα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνεί το μήνυμά του. Καθώς οι κυβερνήσεις καλούνται να αντιμετωπίσουν αυξανόμενες εσωτερικές πιέσεις και γεωπολιτικές εντάσεις που αναδιαμορφώνουν τις διεθνείς προτεραιότητες, η παραδοσιακή προσέγγιση της περιβαλλοντικής ευθύνης φαίνεται να χάνει μέρος της πολιτικής της απήχησης. Στη θέση της διαμορφώνεται ένα νέο αφήγημα, το οποίο παρουσιάζει την κλιματική δράση όχι απλώς ως υποχρέωση προστασίας του πλανήτη, αλλά ως οικονομική και στρατηγική αναγκαιότητα.
Πρόκειται για μια σημαντική αλλαγή προσέγγισης για ένα κίνημα που επί χρόνια δυσκολεύεται να μετατρέψει την επιστημονική προειδοποίηση για την κλιματική κρίση σε ουσιαστική πολιτική και κοινωνική υποστήριξη. Το κατά πόσο, ωστόσο, αυτή η νέα επικοινωνιακή στρατηγική μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική πρόοδο παραμένει ανοιχτό ερώτημα.
Μια νέα γλώσσα για την κλιματική δράση
Η αλλαγή της ρητορικής ήταν εμφανής καθ’ όλη τη διάρκεια των πρώτων ημερών της συνόδου, καθώς πολιτικοί ηγέτες και εκπρόσωποι διεθνών οργανισμών επιχείρησαν να συνδέσουν την ενεργειακή μετάβαση με ζητήματα που απασχολούν άμεσα τους πολίτες. Οι διαταραχές στον παγκόσμιο ενεργειακό εφοδιασμό, εξαιτίας του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν, σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ανέδειξαν την ευαλωτότητα των χωρών που εξαρτώνται από εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου. Οι αυξημένες τιμές των καυσίμων και οι πληθωριστικές πιέσεις ενίσχυσαν περαιτέρω το επιχείρημα ότι η εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα συνεπάγεται σημαντικούς οικονομικούς και πολιτικούς κινδύνους.
Ενδεικτικής της νέας προσέγγισης ήταν και η τοποθέτηση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, ο οποίος υπογράμμισε ότι τα τρία τέταρτα της ανθρωπότητας ζουν σε χώρες που εισάγουν ορυκτά καύσιμα και παραμένουν εκτεθειμένες σε διακυμάνσεις τιμών τις οποίες δεν μπορούν να ελέγξουν. Η λύση, σύμφωνα με τον ίδιο, βρίσκεται στην επιτάχυνση της μετάβασης στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και όχι στη διαιώνιση της εξάρτησης από τις ολοένα πιο απρόβλεπτες διεθνείς αγορές καυσίμων.
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο εκτελεστικός γραμματέας της UNFCCC, Σάιμον Στιλ, υπογράμμισε τη σύνδεση μεταξύ της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα, του πληθωρισμού και της οικονομικής επιβάρυνσης των νοικοκυριών, χαρακτηρίζοντας το πολιτικό κόστος της υφιστάμενης ενεργειακής πραγματικότητας ολοένα δυσκολότερο να αντιμετωπιστεί.
Η ενεργειακή ασφάλεια στο επίκεντρο
Κατά την πρώτη εβδομάδα της Συνόδου αναδείχθηκε επίσης η έννοια του εξηλεκτρισμού. Τουρκία και Αυστραλία, οι οποίες μοιράζονται την ηγεσία της φετινής διάσκεψης, επιδιώκουν να εξασφαλίσουν συμφωνία για την αύξηση του μεριδίου της ηλεκτρικής ενέργειας στην παγκόσμια τελική ενεργειακή κατανάλωση στο 35% έως το 2035, από λίγο πάνω από το ένα πέμπτο που αντιστοιχεί σήμερα, σε μια πρωτοβουλία που ονομάζουν «35 by 35».
Διαβάστε περισσότερα στο energygame.gr
