*** Σήμερα θα ξεκινήσω το σημείωμα από τους γείτονές μας στη Βόρεια Μακεδονία. Κι αυτό γιατί ακούω ότι ο δρόμος τους προς την ΕΕ δεν είναι ακριβώς στρωμένος με ροδοπέταλα, όπως ενδεχομένως περίμεναν. Και «πέφτουν από τα σύννεφα» – ή κάνουν ότι «πέφτουν».
*** Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, προ ημερών διαμαρτυρήθηκαν στις Βρυξέλλες ότι υπόκεινται σε ένα ιδιότυπο… μπούλινγκ. Πώς το κατάλαβαν; Επειδή, λέει, η αρμόδια επιτροπή διεύρυνσης απαιτεί συγκεκριμένες αλλαγές στο εθνικό τους Σύνταγμα.
*** Μάλιστα, σαν «καλοί μαθητές», το πάνε και ένα βήμα παραπέρα. Υποστηρίζουν ότι πίσω από τις ευρωπαϊκές απαιτήσεις κρύβεται βουλγαρικός δάκτυλος. Ευτυχώς, δηλαδή, που δεν είπαν -πάλι- ελληνικός. Έστω από συνήθεια. Τους έχω, όμως, δυσάρεστα νέα.
*** Οι γείτονες πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουν ότι η ένταξη και πολύ περισσότερο η λειτουργία τους εντός της ΕΕ δεν συνεπάγεται μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις. Και ενίοτε ανελαστικές. Όπως καλή ώρα.
*** Τώρα, να σας κάνω και μια πρόβλεψη; Το αμέσως επόμενο διάστημα, αν δεν τους περάσει -που δεν θα τους περάσει- η απαίτησή τους να αφήσουν το Σύνταγμά τους ως έχει, τότε θα αρχίσουν, εμμέσως πλην σαφώς, να απειλούν. Πώς; Θα αφήνουν να διαρρέει ότι θα αναζητήσουν «απάνεμο λιμάνι» στη Μόσχα. Και θα πασπαλίσουν τον κίνδυνο και με ολίγον από Κίνα.
*** Το έχουν κάνει και στο παρελθόν (και όχι μόνο αυτοί, αλλά και πολλοί άλλοι). Το θέμα είναι αν οι Βρυξέλλες έχουν διδαχθεί από άλλες ανάλογες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, τους Ούγγρους του Όρμπαν, αλλά και όχι μόνο.
*** Τα νεότερα από την «Ελπίδα» δεν είναι και τα καλύτερα. Φαντάζομαι ότι θα έχετε ακούσει ή διαβάσει για τις αποχωρήσεις στελεχών, τις παραιτήσεις και τα συναφή. Και το ερώτημα που εύλογα τίθεται, τώρα, είναι πού θα καταλήξει όλο αυτό.
*** Αυτό που μαθαίνω εγώ είναι ότι στην Αιόλου, η αντίληψη που υπάρχει είναι ότι η κατάσταση δεν είναι και τόσο άσχημη, όσο φαίνεται δημοσκοπικά. Υπό την έννοια ότι το κόμμα εξακολουθεί να έχει τη διείσδυση που είχε στο ευρύ κοινό. Συμπέρασμα;
*** Όπως και στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, έτσι και στην περίπτωση της Ελπίδας, «φταίνε τα γκάλοπ». Κατ’ αρχάς, ανθρώπινο να πω και λογικό. Όταν βρίσκεσαι σε δύσκολη θέση, αναζητείς έναν καλό λόγο για να την εξηγήσεις, αρκεί οι ευθύνες να μην πέφτουν πάνω σου. Όλοι το έχουμε περάσει.
*** Ως τρίτος, πάντως, παρακολουθώντας τα δεδομένα, έχω να πω ότι κάτι πρέπει να κάνουν στην Αιόλου, και γρήγορα. Κινδυνεύουν.
*** Στην Κουμουνδούρου πάλι η Δούρου και ο Παππάς τρέχουν να συμμαζέψουν τα… ασυμμάζευτα. Δύσκολη αποστολή. Τα περισσότερα στελέχη ζουν με τις ένδοξες αναμνήσεις του παρελθόντος. Γιατί; Επειδή πάσχουν από ένα παράξενο είδος μικρο-μεγαλοϊδεατισμού. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
*** Αυτό που τους καίει αυτήν τη στιγμή είναι να περιχαρακώσουν μια βάση για να τη χρησιμοποιήσουν ως αφετηρία επανάκαμψης. Γι’ αυτό η Δούρου συναντά στελέχη, αλλά και βουλευτές και στο πλαίσιο αυτό, για παράδειγμα, προ ημερών είδε τη Νίνα Κασιμάτη.
*** Δεν ξέρω τι συζήτησαν, αν και μπορώ να φανταστώ, όπως κι εσείς άλλωστε. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι και μετά τη συγκεκριμένη συνάντηση τα σχέδια της Κασιμάτη δεν άλλαξαν ιδιαίτερα. Αν με καταλαβαίνετε…
