*** Στην Κουμουνδούρου αντιλαμβάνονται ότι τελικά μπορεί και να έχουν την πολυτέλεια του πολιτικού χώρου, στο πλαίσιο της αντεπίθεσης που επιχειρούν. Ο στόχος τους; Να προσεγγίσουν εκ νέου πρώην στελέχη και βουλευτές τους, οι οποίοι αποχώρησαν στο παρελθόν, για διάφορους λόγους.
*** Και, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο λόγος αφορά όλους εκείνους που πίστεψαν ότι η επόμενη μέρα τους, πολιτικά, βρίσκεται στην ΕΛΑΣ και στον Αλέξη Τσίπρα. Μόνο που στην πορεία κατάλαβαν, εκ του αποτελέσματος, ότι οι προσδοκίες τους τελικά ήταν φρούδες.
*** Από την Αμαλίας δεν έχουν σκοπό να καλέσουν κανέναν ή σχεδόν κανέναν. Κι όσοι δεν εντάσσονται στο «σχεδόν», που είναι και οι συντριπτικά περισσότεροι, κάτι θα πρέπει να κάνουν. Γι’ αυτό και ξαναβλέπουν προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
*** Η Κουμουνδούρου, πάλι, δεν έχει κανένα πρόβλημα να τους ανοίξει και πάλι τις πόρτες της. Υπό τον όρο, βεβαίως, ότι το διαζύγιο που προηγήθηκε δεν ήταν πολύ άσχημο (δηλαδή, με εκατέρωθεν «κακές» δηλώσεις, αφορισμούς κ.λπ.). Για έναν πολύ απλό λόγο: Τη συμφέρει. Και εξηγούμαι:
*** Κατ’ αρχάς, επικοινωνιακά θα φανεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμα «ζωντανός» κομματικός προορισμός, που επιλέγεται και προτιμάται. Και άρα, όχι «νεκροταφείο στελεχών». Αυτό αναμένεται να λειτουργήσει και ψυχολογικά, εκτός από επικοινωνιακά. Αλλά το κυριότερο είναι ότι μπορεί να λειτουργήσει κυρίως δημοσκοπικά.
*** Ο βασικός στόχος όσων έχουν απομείνει στο κόμμα είναι να δημιουργήσουν ένα κάποιο «ρεύμα», που θα τους οδηγήσει πάνω από τον πήχη του 3% στις εκλογές. Και θα τους επιτρέψει να επανεκλεγεί στη Βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ.
*** Θα τα καταφέρουν; Θα δείξει.
*** Ξέρετε ότι ο Μαρκ Ρούμπιο στην Τουρκία θεωρείται… φιλέλληνας; Υπό την έννοια ότι από τη στιγμή που δεν τρέφει τα καλύτερα των συναισθημάτων για τους ίδιους τους Τούρκους, άρα είναι «εχθρός». Και τον κατηγορούν για διάφορα, από την εποχή που ήταν στη Γερουσία.
*** Τι ισχύει απ’ όλα αυτά; Στην πραγματικότητα, ελάχιστα. Για να καταλάβετε, στην Άγκυρα έχουν φτάσει στο σημείο να υποστηρίζουν ότι ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών διατηρεί ακόμα και σήμερα επαφές με το δίκτυο των γκιουλενιστών (ή ό,τι έχει απομείνει από αυτούς).
*** Για όποιον έχει την παραμικρή, ρεαλιστική, αίσθηση του τι συμβαίνει στην Ουάσιγκτον, όλο αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας απλός παραλογισμός. Όπως και πολλά απ’ όσα «κυκλοφορούν», τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία.
*** Και κάτι ακόμα: Οι Τούρκοι τον χρεώνουν 100% στο φιλοϊσραηλινό λόμπι των ΗΠΑ. Αλλά, εν πολλοίς, και γι’ αυτό ισχύει ό,τι και με τα παραπάνω.
*** Και θα κλείσω πάλι με Αριστερά. Αυτήν τη φορά με τα νεότερα από την Πατησίων. Όπως ακούω, εκεί φαίνεται να το έχουν πάρει απόφαση ότι θα πάνε σε Συνέδριο πριν από το τέλος του έτους. Το πιθανότερο είναι ότι θα το κάνουν Δεκέμβριο. Αλλιώς, δεν βγαίνουν (και) οι χρόνοι.
*** Κατά τη διάρκειά του θα εκλέξουν και τον νέο τους πρόεδρο. Αν έχετε αγωνία για το ποιος μπορεί να είναι, να σας ενημερώσω ότι ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης την έχει (μάλλον) κλειδωμένη τη θέση. Μεταξύ μας;
*** Δεν νομίζω ότι θα κατέβει και κανείς άλλος υποψήφιος για τη θέση.
