Περισσότερα από σαράντα χρόνια μετά την πρώτη εκλογική νίκη του πατέρα του, όταν ο Νικολά Σαρκοζί εξελέγη δήμαρχος του Νεϊγί-συρ-Σεν το 1983, το επώνυμο Σαρκοζί επιστρέφει στην τοπική πολιτική. Αυτή τη φορά, όμως, όχι στα προάστια του Παρισιού αλλά στη Γαλλική Ριβιέρα.
Ο Λουί Σαρκοζί, ο μικρότερος γιος του πρώην προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τη δημαρχία της Μεντόν στις δημοτικές εκλογές του 2026, επιχειρώντας ένα τολμηρό πολιτικό άλμα που ήδη προκαλεί αναταράξεις: διχάζει τη δεξιά και φέρνει αμηχανία στο στρατόπεδο του Εμανουέλ Μακρόν. Στα 28 του χρόνια βρίσκεται στην ίδια ηλικία που ο πατέρας του ξεκινούσε τη δική του διαδρομή προς την εξουσία. Για τους υποστηρικτές του, αυτό συμβολίζει πολιτική συνέχεια και ένστικτο εξουσίας· για τους επικριτές του, πρόκειται για κλασική περίπτωση «κληρονομικού κεφαλαίου», όπου το επώνυμο λειτουργεί ως επιταχυντής πολιτικής ανέλιξης. Ο ίδιος δεν επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί από την οικογενειακή του κληρονομιά· αντίθετα, δηλώνει ανοιχτά ότι εμπνέεται από τον πατέρα του και θεωρεί το όνομά του πλεονέκτημα, όχι βάρος.
Η υποψηφιότητά του στηρίζεται από ένα ευρύ αλλά πολιτικά εύθραυστο μέτωπο: τους Les Républicains, το παραδοσιακό συντηρητικό κόμμα της γαλλικής δεξιάς, το κεντροδεξιό Horizons του Εντουάρ Φιλίπ και τη Renaissance, το κόμμα του προέδρου Μακρόν. Η τριπλή αυτή στήριξη – με σαφή στόχο την αποτροπή επικράτησης της ακροδεξιάς στη Μεντόν – έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό της προεδρικής πλειοψηφίας. Στελέχη της Renaissance μιλούν για ιδεολογική μετατόπιση προς τα δεξιά και για θόλωση των πολιτικών ορίων με την παραδοσιακή συντηρητική παράταξη.
Sur le terrain, auprès des Mentonnais pour annoncer une mesure forte du programme du #RenouveauMentonnais : la baisse de la fiscalité et des impôts. #LS2026 pic.twitter.com/xJT1Bnbnnd
— Louis Sarkozy (@napsarkozy) January 10, 2026
Όπως αναφέρει η DIE WELT, ο Λουί Σαρκοζί έγινε δεκτός με παρατεταμένο χειροκρότημα σε κατάμεστη αίθουσα του ξενοδοχείου «L’Orangerie» στη Μεντόν. Το μήνυμά του βρίσκει ακροατήριο σε μια πόλη που ιστορικά κινείται συντηρητικά, αλλά τα τελευταία χρόνια βρίσκεται υπό ισχυρή επιρροή του Rassemblement National (RN), του ακροδεξιού κόμματος της Μαρίν Λεπέν και του Ζορντάν Μπαρντελά, που αποτελεί τη μετεξέλιξη του Εθνικού Μετώπου. Την ίδια στιγμή, οι Les Républicains δοκιμάζονται από βαθιά κρίση ταυτότητας και αναζητούν επειγόντως μια νέα δυναμική.
Μετά από ομιλία τριών τετάρτων, ο 28χρονος πολιτικός έστειλε το μήνυμα: «Όχι συνθήματα, αλλά έργα, προθεσμίες, αποτελέσματα», για να ολοκληρώσει με τη φράση που προκάλεσε συζητήσεις: «Η αστική δεξιά επέστρεψε!». Σε συνέντευξή του στη Welt am Sonntag, διευκρίνισε ότι αυτό σημαίνει πως «το RN δεν έχει το μονοπώλιο της δεξιάς σε αυτή τη χώρα».
Λουί Σαρκοζί: Από τα Ηλύσια Πεδία στην Αμερική και ξανά στη Γαλλία
Όπως γράφει η ladepeche, η ζωή του Λουί Σαρκοζί ξεκίνησε στην καρδιά της γαλλικής εξουσίας. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε ανάμεσα στο Μέγαρο των Ηλυσίων και τις επίσημες υποχρεώσεις της προεδρίας, μέχρι το διαζύγιο των γονιών του το 2007, που άλλαξε ριζικά την καθημερινότητά του. Η μητέρα του, Σεσίλια Αττίας, εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, παίρνοντας μαζί της τον γιο της.
Στην Αμερική φοίτησε στη στρατιωτική ακαδημία Valley Forge στην Πενσυλβάνια, υιοθετώντας έναν αυστηρό τρόπο ζωής που καλλιέργησε την εικόνα πειθαρχίας και φυσικής αντοχής που προβάλλει μέχρι σήμερα. Το όνειρό του να καταταγεί στον αμερικανικό στρατό δεν υλοποιήθηκε, λόγω της πολιτικής βαρύτητας του ονόματός του. Ακολούθησαν σπουδές στη διπλωματία και τη φιλοσοφία, επαγγελματική εμπειρία στον τραπεζικό τομέα στην Μπογκοτά, η δημιουργία μιας μικρής εταιρείας υποδημάτων και τελικά η επιστροφή στη Γαλλία, με αφορμή την έκδοση βιβλίου για τον Ναπολέοντα το 2025 – μια κίνηση που πολλοί ερμήνευσαν ως προάγγελο της πολιτικής του εισόδου.
Μετά από συμβουλή του δημάρχου Νίκαιας και ισχυρού παράγοντα της δεξιάς στην περιοχή, Κριστιάν Εστροζί, ο Λουί Σαρκοζί εγκατέλειψε το Νεϊγί και επέλεξε τη Μεντόν ως πολιτικό πεδίο δράσης. Μαζί με τη σύζυγό του Ναταλί και το παιδί τους εγκαταστάθηκε μόνιμα στην πόλη, επιχειρώντας να πείσει ότι δεν πρόκειται για «αλεξιπτωτιστή» υποψήφιο.
Η στρατηγική του βασίζεται στην υψηλή ορατότητα και την πρόκληση. Προτάσεις όπως μια μορφή υποχρεωτικής πειθαρχικής-στρατιωτικής εκπαίδευσης για μετανάστες και μικροπαραβάτες ή η κατάργηση φαναριών και πινακίδων στους δρόμους προκάλεσαν αντιδράσεις και ειρωνικά σχόλια, εξασφαλίζοντας όμως διαρκή παρουσία στα μέσα ενημέρωσης. Πίσω από τις αιχμηρές διατυπώσεις, ο βασικός άξονας του προγράμματός του είναι η ασφάλεια: ενίσχυση της δημοτικής αστυνομίας, περιπολίες με σκύλους στα σημεία διακίνησης ναρκωτικών και μείωση του φόρου ακίνητης περιουσίας.
Ο γιος του πρώην Γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί, Λουί Σαρκοζί και η σύζυγός του, Νατάλι Χουσίκ © EPA/TERESA SUAREZ
Η εικόνα του «σκληρού» πολιτικού και ο θαυμασμός του στον Τραμπ
Ιδιαίτερα ενεργός στα κοινωνικά δίκτυα, ο Λουί Σαρκοζί καλλιεργεί μια προσεκτικά σχεδιασμένη εικόνα «σκληρού» αλλά σύγχρονου πολιτικού: ασχολείται με βραζιλιάνικο ζίου-ζίτσου, είναι bodybuilder, μοτοσικλετιστής, ιδιοκτήτης σκύλων και φέρει τατουάζ με ιστορικές αναφορές. Όπως σημειώνει η DIE WELT, δεν κρύβει τον θαυμασμό του για τον Χαβιέρ Μιλέι και τον Ντόναλντ Τραμπ, στην ορκωμοσία του οποίου είχε παραστεί. «Δεν πάσχω από την “ασθένεια Anti-Trump”», δηλώνει, προσθέτοντας ότι στη γεωπολιτική «δεν πρόκειται για ηθικές κρίσεις αλλά για συμφέροντα». Για τη δράση της ICE σχολιάζει: «Ο Τραμπ κάνει ό,τι ανακοίνωσε».
Ο Λουί Σαρκοζί επιχειρεί να ενσαρκώσει ένα πρότυπο «νέας δεξιάς» που συνδυάζει κοινωνικό συντηρητισμό, έμφαση στην ασφάλεια, επικοινωνιακή επιθετικότητα και έντονο προσωπικό branding μέσω των social media – μια προσέγγιση που τον διαφοροποιεί από τη θεσμική, πιο συγκρατημένη παράδοση της γαλλικής δεξιάς.
Η πιο έντονη αντιπαράθεση ξέσπασε μετά την καταδίκη του πατέρα του, όταν έγραψε: «Τι τύχη να έχεις έναν τέτοιο πατέρα». Για τους επικριτές του, η φράση αυτή αποτυπώνει την αδυναμία του να αποκοπεί από ένα βαρύ πολιτικό παρελθόν. Ο ίδιος δηλώνει «εμβολιασμένος» απέναντι στην κριτική και παραδέχεται χωρίς περιστροφές: «Θα ήταν υποκρισία να πούμε ότι το να ονομάζεσαι Σαρκοζί δεν βοηθά στην πολιτική».
Με τις δηλώσεις του περί πιθανής «συνεργασίας» ακόμη και με την ακροδεξιά να ρίχνουν βαριά σκιά στην υποψηφιότητά του, ο Λουί Σαρκοζί επιχειρεί να χαράξει τη δική του διαδρομή. Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει ανοιχτό: θα λειτουργήσει το βαρύ οικογενειακό του όνομα ως εφαλτήριο πολιτικής ανόδου ή θα αποδειχθεί βαρίδι στην πρώτη του εκλογική αναμέτρηση;
