Ο Αντώνης Σαμαράς, μίλησε στη Βουλή και έστρεψε τα βέλη του στην κυβέρνηση, κάνοντας λόγο για εξωτερική πολιτική χωρίς διορατικότητα, χαρακτηρίζοντάς την ως «show off που φυσάει ο άνεμος» και κατήγγειλε την αδράνεια στα ελληνοτουρκικά. Ο πρώην πρωθυπουργός, αναφέρθηκε ακόμα στη συμφωνία Chevron-Helleniq Energy, επικρίνοντας τη διάταξη που ανοίγει την πόρτα για το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και απομειώνει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Πρότεινε το δόγμα της αποτροπής έναντι της Τουρκίας, όχι του μακρινού Ιράν, και καταγγέλλει τα κατευναστικά μηνύματα που εκπέμπει η κυβέρνηση.
Ειδικότερα, ο Αντώνης Σαμαράς, αναφέρθηκε από το βήμα της Βουλής στις πρόσφατες αιχμές του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για «επαγγελματίες ανησυχούντες». «Αναρωτιέμαι, όταν μιλά ο πρωθυπουργούς για επαγγελματίες ανησυχούντες, ποιους εννοεί; Δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι αναφέρεται σε δύο πρώην πρωθυπουργούς. Αν όμως έχουν δίκιο τα παπαγαλάκια του, θα πρέπει ο κ. Μητσοτάκης να ανησυχεί και μένω εδώ», δήλωσε ο κ. Σαμαράς.
«Θα μου κάνει εμένα μαθήματα η μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία;» διερωτήθηκε ο πρώην πρωθυπουργός. «Δεν υπάρχουν επαγγελματίες ανησυχούντες, αλλά επαγγελματίες εφησυχασμένοι», σημείωσε – μεταξύ άλλων.
Ο πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να εντάξει την ελληνική συζήτηση στο ευρύτερο διεθνές περιβάλλον, υποστηρίζοντας ότι οι παγκόσμιες εξελίξεις απαιτούν γεωπολιτική αντίληψη και στρατηγική διορατικότητα, στοιχεία που -όπως είπε- δεν χαρακτηρίζουν την παρούσα κυβέρνηση. Κατηγόρησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι κινείται με όρους επικοινωνιακού εντυπωσιασμού και όχι μακροπρόθεσμου σχεδιασμού, συνοψίζοντας τη στάση αυτή στο «δόγμα του όπου φυσάει ο άνεμος».
Ειδική αναφορά έκανε στη Μέση Ανατολή, επισημαίνοντας ότι οι συσχετισμοί έχουν μεταβληθεί δραστικά σε σχέση με το παρελθόν, με τον αραβικό κόσμο να βρίσκεται σήμερα πολύ πιο κοντά στο Ισραήλ, ενώ απέναντί του παραμένουν κυρίως το Ιράν και η Τουρκία. Στο σημείο αυτό εστίασε ιδιαίτερα στην Άγκυρα, την οποία παρουσίασε ως δύναμη που αισθάνεται ότι χάνει τον παραδοσιακό γεωπολιτικό της ρόλο, βλέπει να ενισχύονται απειλές γύρω της και αντιδρά ολοένα πιο νευρικά.
Ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η Ευρώπη παρακολουθεί αμήχανη τις εξελίξεις, χωρίς σταθερή γραμμή απέναντι στις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα, το Ισραήλ, το Ιράν ή ακόμη και στα ζητήματα που αφορούν την ίδια την επικράτειά της, φέρνοντας ως παράδειγμα την Κύπρο. Για τη Λευκωσία, μάλιστα, πρότεινε ανοιχτά μόνιμη συστάθμευση ελληνικών και ευρωπαϊκών δυνάμεων στο νησί, θεωρώντας ότι η παρούσα συγκυρία αποτελεί ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί.
Ο κ. Σαμαράς χαρακτήρισε θετικές τις κινήσεις αποστολής φρεγατών και αεροσκαφών στην Κύπρο, καθώς και την ανάπτυξη Patriot στην Κάρπαθο, σημείωσε όμως ότι αυτά δεν αρκούν εάν δεν εντάσσονται σε μια συνεκτική και διαρκή πολιτική έναντι της Τουρκίας. Ανέφερε, μάλιστα, ότι η κυβέρνηση δεν αντέδρασε στην περίπτωση της Κάσου, ενώ η τουρκική Navtex που, όπως είπε, «χωρίζει το Αιγαίο στη μέση» εξακολουθεί να ισχύει. Με αυτό το επιχείρημα, επέμεινε ότι «η Αθήνα εξακολουθεί να εκπέμπει θολά και κατευναστικά μηνύματα προς την Άγκυρα».
Ξεχωριστή αιχμή αποτέλεσε η αναφορά του πρώην πρωθυπουργού στην παράγραφο 3 του άρθρου 30 της σύμβασης με τη Chevron, την οποία χαρακτήρισε «απαράδεκτη». Κατά τον πρώην πρωθυπουργό, «η συγκεκριμένη διατύπωση, η οποία προβλέπει ενδεχόμενες συνέπειες σε περίπτωση συμφωνίας της Ελλάδας με ένα ή περισσότερα γειτονικά κράτη για οριοθέτηση ΑΟΖ, δημιουργεί επικίνδυνη γκρίζα ζώνη». Ο ίδιος υποστήριξε ότι «η διατύπωση αυτή αφήνει ανοιχτό παράθυρο για έμμεση αποδοχή μειωμένης θαλάσσιας περιοχής και, κατ’ επέκταση, για υπονόμευση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, με φόντο και το τουρκολιβυκό μνημόνιο».
Σύμφωνα με τον κ. Σαμαρά, «η κυβέρνηση εμφανίζει τη διάταξη ως τεχνική νομική πρόβλεψη για την προστασία του Δημοσίου από μελλοντικές απαιτήσεις της εταιρείας, στην πράξη όμως -όπως είπε- η Ελληνική Δημοκρατία καταγράφει η ίδια, με δική της υπογραφή, την πιθανότητα απομείωσης της περιοχής που μισθώνει». «Αυτό είναι αδιανόητο», είπε, απορρίπτοντας και τη ρητορική σύμφωνα με την οποία η συγκεκριμένη σύμβαση «ακυρώνει» το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
