Ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, προχώρησε στην κατάργηση των Δικαστικών Συμβουλίων για τους βουλευτές και φυσικά για τους απλούς πολίτες, φρόντισε να καλύψει τους υπουργούς και φυσικά τον εαυτό του, που είναι και εξωκοινοβουλευτικός υπουργός. Όπως αποκαλύπτει σήμερα η στήλη Big Mouth του powergame.gr, ο κ. Φλωρίδης κατήργησε τα Δικαστικά Συμβούλια (το δικονομικό φίλτρο που επιτρέπει ενίοτε ταχύτερη απονομή Δικαιοσύνης ώστε οι πολίτες να μην είναι όμηροι των γνωστών καθυστερήσεων) για τους πολίτες και το διατήρησε για τους υπουργούς, ακόμη και γι’ αυτούς που δεν έχουν τη λαϊκή εντολή.
Όπως αναφέρεται στο Big Mouth «έτσι, ο Χατζηβασιλείου και οι υπόλοιποι (σ.σ. που είναι βουλευτές) βγαίνουν στον τάκο, σε αντίθεση με τον Τριαντόπουλο, που προστατεύεται, λες και το «έγκλημα» είναι διαφορετικό όταν το διαπράττει ο βουλευτής. Μια και το ‘φερε η κουβέντα, θα είχε αξία να έβγαιναν πρωί πρωί με την αυγούλα, έστω και ντουέτο, οι Σκέρτσος και Φλωρίδης και να ζητούσαν αυτό που άλλαξε για όλους εμάς στον ποινικό κώδικα να ισχύσει και για τους υπουργούς και δη τους εξωκοινοβουλευτικούς, οι οποίοι είναι και μειωμένης λαϊκής αποδοχής, δεδομένου ότι επί της ουσίας διορίζονται από τον πρωθυπουργό, ο οποίος στηρίζεται από τους βουλευτές, οι οποίοι εκλέγονται από τους πολίτες».
Σύμφωνα με τους άσπονδους φίλους του υπουργού Δικαιοσύνης, η κατάργηση των Δικαστικών Συμβουλίων (με την εξαίρεση των υπουργών!) επιτρέπει σε εισαγγελείς να στέλνουν σε ποινικές δίκες πολίτες και συχνά πολιτικούς χωρίς να ενδιαφέρονται να αποδείξουν σε κανέναν ότι συντρέχουν εις βάρος τους αποχρώσες ενδείξεις ενοχής. Με απλά λόγια, ο κ. Φλωρίδης άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για το εισαγγελικό τσουβάλιασμα. Στο Big Mouth τονίζεται πως «κάπως έτσι, φτάσαμε σε αυτό που ζούμε σήμερα, να βλέπουμε να ανθεί (και να βασιλεύει) η κατηγορία της ηθικής αυτουργίας ακόμα και στην περίπτωση που δεν έχουμε ούτε αδίκημα ούτε καν αυτουργό».
Και η στήλη καταλήγει «για να καταλάβετε (αυτό που δυσκολεύομαι, ομολογώ, να κατανοήσω), αυτό που βιώνουμε στην παρούσα φάση δεν στέκει σε οποιαδήποτε λογική, πέραν αυτής που ανακάλυψε ο Φλωρίδης. Έτσι, βλέπουμε έναν βουλευτή να υποβάλλει αίτημα σε έναν υπουργό, το αίτημα να απορρίπτεται, άρα να μην υπάρχει παράνομη πράξη, αφού αυτή δεν έγινε (η πράξη), και παρ’ όλα αυτά ο βουλευτής να κατηγορείται για ηθική αυτουργία, χωρίς κανείς να προσδιορίζει για ποιο πράγμα κατηγορείται ως ηθικός αυτουργός».
Με βάση τις νομοθετικές αλλαγές Γ. Φλωρίδη π.χ. οι εμπλεκόμενοι στην πρόσφατη υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ «όχι μόνο δεν μπορούν να διωχθούν, όπως θα έπρεπε, αλλά οδηγούνται άνθρωποι σε μακροχρόνιες δικαστικές περιπέτειες, με ανυπόστατες και αόριστες συχνά κατηγορίες, με αποτέλεσμα να καταστρέφονται ανεπανόρθωτα. (…). Πριν από τον νόμο Φλωρίδη οι πολίτες δεν ήταν στο έλεος ενός κακού εισαγγελέα. Υπήρχαν Δικαστικά Συμβούλια, να ελέγξουν υπερβολές ή και κακές εισαγγελικές πράξεις, και έτσι αυτές (οι κακές εισαγγελικές πράξεις) ήταν πολύ λιγότερες, όπως και οι δίκες σε αριθμό. Αλλά ο Γ. Φλωρίδης και η κυβέρνηση έκριναν ότι για κάποιον λόγο αυτό έπρεπε να αλλάξει και νομοθέτησαν, αφήνοντας τους πολίτες στο έλεος οπουδήποτε κακού εισαγγελέα, ο οποίος με ανυπόστατες κατηγορίες περί δήθεν ηθικής αυτουργίας χωρίς αδίκημα και χωρίς αυτουργό μπορεί να οδηγήσει σε δίκη οποιονδήποτε».
Σύμφωνα με το «Big Mouth» ο Γ. Φλωρίδης «εσχάτως σκέφτεται να παραιτηθεί. Αυτός ήταν και ο λόγος που, ενώ ο πρόεδρος Μητσοτάκης είχε αποφασίσει να τον «καρατομήσει», τελικώς του έδωσε «παράταση ζωής», περιμένοντας να φύγει μόνος του».
