Η αυξανόμενη χρήση εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης από τους μαθητές οδηγεί εκπαιδευτικούς στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες σε σημαντικές αλλαγές στη διδασκαλία και στην αξιολόγηση.
Στόχος είναι να διαπιστώνουν τι πραγματικά κατανοούν οι μαθητές και κατά πόσο μπορούν να σκέφτονται αυτόνομα, χωρίς να βασίζονται στις απαντήσεις των ψηφιακών εργαλείων.
Η Τρίστεν Τσανγκ, εκπαιδευτικός ανθρωπιστικών μαθημάτων στην έκτη τάξη σχολείου του Σαν Φρανσίσκο, εγκατέλειψε τις εργασίες έκθεσης που εκπονούνταν στο σπίτι και τις αντικατέστησε με προφορικές εξετάσεις.
Υποβάλλει στους μαθητές 15 ερωτήσεις για τους χαρακτήρες, την πλοκή, τα θέματα και τις μεταφορές ενός κειμένου, τις οποίες μπορούν να απαντήσουν ακόμη και μέσα σε πέντε λεπτά.
Αντίστοιχα, ο καθηγητής Αγγλικών Ράστι Σέιμπ αφιερώνει περισσότερο χρόνο στη συγγραφή μέσα στην τάξη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι μαθητές της πρώτης τάξης γυμνασίου εργάζονται επί έναν ολόκληρο μήνα πάνω σε μία έκθεση, ώστε ο εκπαιδευτικός να παρακολουθεί τη διαδικασία και να εντοπίζει τις δυσκολίες τους.
Στη Νέα Υόρκη, ο καθηγητής μαθηματικών Μπόμπσον Γουόνγκ αναθέτει λιγότερες ασκήσεις για το σπίτι και αυξάνει την εξάσκηση μέσα στην τάξη, προκειμένου να παρακολουθεί καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο οι μαθητές προσεγγίζουν τα προβλήματα.
Η τεχνητή νοημοσύνη διχάζει την εκπαιδευτική κοινότητα
Τα σχολεία δεν έχουν καταλήξει σε ενιαία στάση απέναντι στη νέα τεχνολογία. Ορισμένοι εκπαιδευτικοί επιδιώκουν την ενσωμάτωσή της στη μαθησιακή διαδικασία, ενώ άλλοι θεωρούν αναγκαίο να περιοριστεί η χρήση της.
Η επίδραση της τεχνητής νοημοσύνης στις μαθησιακές επιδόσεις εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης. Πείραμα του Χάρβαρντ το 2025 έδειξε ότι ένας ειδικά σχεδιασμένος ψηφιακός βοηθός βελτίωσε τη μάθηση και την ενεργή συμμετοχή των μαθητών.
Αντίθετα, μελέτη του Εργαστηρίου Μέσων του MIT διαπίστωσε ότι όσοι χρησιμοποίησαν το ChatGPT για να γράψουν εκθέσεις ολοκλήρωσαν τη δουλειά ταχύτερα, αλλά φάνηκε να καταβάλλουν λιγότερη διανοητική προσπάθεια.
Έρευνα του οργανισμού RAND για το 2025 κατέγραψε, πάντως, ότι η πλειονότητα των Αμερικανών μαθητών και εκπαιδευτικών σε βασικά μαθήματα χρησιμοποιούσε ήδη εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για σχολικές εργασίες.
Επιστροφή στο χαρτί και στην προφορική εξέταση
Ορισμένοι εκπαιδευτικοί επιλέγουν να περιορίσουν τη χρήση οθονών, επιστρέφοντας σε τετράδια, χειρόγραφες εργασίες και πρακτικές δραστηριότητες. Ο Ρεξ Οβάγιε, καθηγητής Αγγλικών σε προάστιο του Σικάγο, χρησιμοποιεί φορητούς υπολογιστές μόνο σε περίπου μία στις δέκα σχολικές ημέρες.
Η καθηγήτρια Μέγκαν Χάιλαντ, σε προάστιο της Νέας Υόρκης, ζητά από τους μαθητές να γράφουν με το χέρι, εκτός εάν χρειάζονται ειδικές διευκολύνσεις. Παράλληλα, σχεδιάζει πρωτότυπες δραστηριότητες για να ελέγχει την κατανόηση λογοτεχνικών έργων.
Σε μία περίπτωση, οι μαθητές έπρεπε να παρουσιάσουν μια μαγειρική δημιουργία που να αποτυπώνει την κατανόησή τους για το μυθιστόρημα «Η ιστορία δύο πόλεων».
Άλλοι εκπαιδευτικοί προσπαθούν να δυσκολέψουν την αντιγραφή από τα ψηφιακά εργαλεία, διατυπώνοντας ερωτήματα που απαιτούν πρωτότυπες ερμηνείες και όχι προβλέψιμες απαντήσεις. Παράλληλα, ορισμένοι ζητούν από τους μαθητές να στηρίζουν τις εργασίες τους σε εξειδικευμένα επιστημονικά άρθρα.
Από την απαγόρευση στην υπεύθυνη χρήση
Δεν αντιμετωπίζουν όλοι οι εκπαιδευτικοί την τεχνητή νοημοσύνη ως απειλή. Ο καθηγητής κοινωνικών επιστημών Μάικλ Ζαγκάρι τη χρησιμοποιεί για να προσαρμόζει ιστορικά κείμενα σε διαφορετικά επίπεδα ανάγνωσης, να συνοψίζει άρθρα και να προετοιμάζει εκπαιδευτικό υλικό.
Ενθαρρύνει επίσης τους μαθητές να αξιοποιούν την τεχνολογία ως αφετηρία για ερευνητικές εργασίες, μαθαίνοντάς τους να διατυπώνουν αποτελεσματικά ερωτήματα και να αξιολογούν τις απαντήσεις.
Η βασική πρόκληση για τα σχολεία δεν είναι πλέον αν η τεχνητή νοημοσύνη θα παραμείνει στην εκπαίδευση, αλλά πώς θα χρησιμοποιείται χωρίς να υπονομεύει την κριτική σκέψη. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να βρουν την ισορροπία ανάμεσα στις δυνατότητες της νέας τεχνολογίας και στην ανάγκη οι μαθητές να αποκτούν πραγματικές γνώσεις, δεξιότητες και αυτονομία.
