Το «Θηρίο» είναι η πιο πρόσφατη προσθήκη στη σειρά των πολλών νέων εστιατορίων που άνοιξαν προς το τέλος του 2025. Είναι η νέα προσπάθεια του team που λειτουργεί αρκετά επιτυχημένα τη «Στρίγγλα» στο Μαρούσι, και πάλι με τον Θωμά Μάτσα (το θηρίο) στην κουζίνα.
Μόνο που εδώ δεν είναι μόνο στην κουζίνα, είναι και στο σερβίρισμα και στην επαφή με τον πελάτη. Διότι εδώ η κουζίνα κάνει το σερβίρισμα. Η προσέγγιση είναι γνωστή από τα ιαπωνικά shushi bar, όπου ο πελάτης κάθεται μπροστά στην μπάρα που τον χωρίζει από την κουζίνα. Συνήθως, εκεί δεν παραγγέλνεις, ακολουθείς το σύστημα omakase και ο σεφ αναλαμβάνει να σε ταΐσει ό,τι ιδιαίτερο έχει τη συγκεκριμένη ημέρα. Αυτό που γίνεται, δηλαδή, και στο Sushi Mou λίγο πιο πέρα.
Εδώ, όμως, παραγγέλνεις κανονικά. Και μάλιστα από 20 πιάτα! Συν τρία επιδόρπια. Μεγάλος αριθμός πιάτων για ένα εστιατόριο των 16 καθισμάτων. Υπάρχει και μια πίσω μπάρα που δεν έχει άμεση επαφή με την κουζίνα, αλλά και πάλι το πιάτο έρχεται και φινίρεται μπροστά σου. Και άλλο ένα «τραπέζι του σεφ» στο υπόγειο, που ακόμα δεν λειτουργεί. Όταν πήγαμε ήταν η τρίτη ή τέταρτη ημέρα λειτουργίας του «Θηρίου», οπότε υποθέτουμε πως ακόμα γίνεται ένα fine-tuning στη λειτουργικότητα της κουζίνας και τα ίδια τα πιάτα.
Έχουμε λοιπόν καλά και λιγότερο καλά νέα: Στα καλά, εξαιρετική η αρχή με μια σούπα ημέρας που μας ξετρέλανε. Σελινόριζα με σουτζούκι και λάδι από παστουρμά. Το ζυμωτό καρβελάκι έρχεται με ελιές, ελαιόλαδο και βλαστάρια κάπαρης από τη Λιβαδειά (από εκεί είναι ο Μάτσας, δεν είχαμε ιδέα ότι βγάζει κάπαρη η Λιβαδειά, μάλλον επειδή τους είναι αχρείαστη στα κοψίδια και τα σουβλάκια).
Σούπα Σελινόριζα στο Thirio © Powergame.gr
Τυροκαυτερή γενναία και στιβαρή με φέτα, γκερεμέζι, πράσινο τσίλι και μπούκοβο. Σε ποσότητα, όμως, που για να καταναλωθεί, χρειάζεσαι ολόκληρο το καρβέλι του ψωμιού και αν δεν κάνεις φρόνιμη κατανάλωση (οπότε θα μείνει αφάγωτη), κινδυνεύεις να χορτάσεις μόνο με αυτήν. Νομίζω πως η μισή ποσότητα (και η μισή τιμή) ανά δύο άτομα, θα ήταν πιο σοφή επιλογή.
Θεϊκός λαχανοντολμάς με κιμά από προβατίνα και μοσχάρι και με μάραθο (και αυγολέμονο φυσικά) έρχεται μέσα σε λάχανο savoy και καψαλίζεται εξωτερικά. Η «πίτα της μαμάς» με τα αρωματικά χορταρικά, γιαούρτι και φέτα Λιβαδειάς, έρχεται σε ταπεράκι. Καλή τύχη με το να το εξηγήσουν αυτό το εντελώς ελληνικό αστείο στους ξένους πελάτες. Όπως και το «ζακέτα να πάρεις».
Λαχανοντολμάς στο εστιατόριο Thirio © Powergame.gr
Το cinnamon roll με κόκορα παστιτσάδα και κρέμα μετσοβόνε, είναι δυναμίτης. Πλούσιο και ρουστίκ πιάτο με γεύση «πάρε να ‘χεις / ω να σου», που συνεπάγεται και κάποιο ρίσκο για τη γευστική ένταση των επόμενων πιάτων.
Τα τρία διαφορετικά είδη κουνουπιδιού, με λευκή σοκολάτα και λάδι παστουρμά, είναι καταπληκτική δημιουργία κι αν νομίζετε πως είναι υπερβολή να βάζεις τέτοια περιγραφή σε κουνουπίδι, περιμένετε μέχρι να το δοκιμάσετε.
Κουνουπίδια με λευκή σοκολάτα στο Thirio © Powergame.gr
Στα λιγότερο καλά νέα, το μπλε καβούρι με κοφτό μακαρονάκι, μπισκ γαρίδας και τοπιναμπούρ, χάθηκε κάπου στη διαδρομή. Με κάποια γραβιέρα μέσα στη σάλτσα (που δεν αναφέρεται στην περιγραφή του μενού), έγινε υπερβολικά αλμυρό πιάτο και η λεπτή γεύση του καβουριού εξαφανίστηκε παντελώς.
Το πιάτο με μπλε καβούρι στο εστιατόριο Thirio © Powergame.gr
Τα καπνιστά χόρτα με τη λακέρδα επίσης νομίζουμε πως δεν θα λείψουν αν αφαιρεθούν από το μενού. Η παστή λακέρδα είναι γνωστή wine killer και ζητάει είτε ρετσίνα είτε τσίπουρο. Προσωπική ταπεινή άποψη, εδώ θα μπορούσε να μπει ένας ημίπαστος ή μακράς ωρίμανσης τόνος, με χαμηλωμένες εντάσεις αλμυρότητας. Τέλος, το πιάτο με το μοσχάρι με λαχανικά, με μια πολύ γευστική πολέντα και κάστανα, είναι μεν εξαιρετικά νόστιμο, αλλά το μοσχάρι (σιδηρόδρομος) ήταν ελαφρώς σκληρό.
Στα επιδόρπια δοκιμάσαμε μια τάρτα σοκολάτας με ποσέ αχλάδι που ήταν ΟΚ και ένα πολύ αρωματικό ρυζόγαλο καμένο σαν κρεμ μπρουλέ που μας κέρδισε.
Γνωστή πλέον η μαγειρική φιλοσοφία του Θωμά Μάτσα. Η κουζίνα του είναι πληθωρική και απολύτως comfort. Και εδώ στο Thirio δεν παίρνει πολλά ρίσκα με κομψές και διακριτικές γεύσεις. Στοχεύει κατευθείαν στις ισχυρές δόσεις νοσταλγικής νοστιμιάς. Και βλέποντας την όλο και αυξανόμενη με την πάροδο της ώρας επικοινωνία των -άσχετων μεταξύ τους- παρεών που ανταλλάσσουν απόψεις για τις γεύσεις που δοκιμάζουν, δουλεύει μια χαρά.
Θα ξαναπάμε για τον άλλο μισό κατάλογο, αλλά σίγουρα το Thirio έχει ήδη τοποθετηθεί δυνατά στη σκηνή της εστίασης του Αθηναϊκού κέντρου.
