Στην ταράτσα ξενοδοχείου Regal, αμέσως μετά την πλατεία της Μητρόπολης. Κανονική ταράτσα όμως. Όπου δεν φτάνει το ασανσέρ και πρέπει να ανέβεις μερικά σκαλιά για το δώμα που έγινε κουζίνα. Με φάτσα-κάρτα την Ακρόπολη και το πάνω μισό του Παρθενώνα. Μια από τις πολλές ταράτσες που έγιναν εστιατόρια και μπαρ, διότι σαφώς και δεν αφήνεις αναξιοποίητο τέτοιο real estate.
Ο χώρος έχει διασκευαστεί σε ένα μπαρ-εστιατόριο που προσπαθεί να μεταδώσει νοσταλγία και γιορτή. Από τις γραμματοσειρές και το logo μέχρι και τη μουσική που είναι παλιά λαϊκά και ελαφρολαϊκά, remixed πάνω σε ένα εξοντωτικό, αδιάκοπο 120bpm που προσωπικά με κούρασε. Θα περίμενες κανείς να δει αρκετούς ξένους εδώ αλλά όχι, ή μάλλον όχι ακόμα, γιατί δεν άνοιξε η νέα σεζόν. Η πελατεία είναι 100% ελληνική και νεανική.
Η επιμέλεια του menu έχει γίνει από τον Αλέξανδρο Καρακατσάνη (που επίσης επιμελείται τον Προβελέγγιο και συμμετέχει σε ένα project στο Ilisian -πρώην Χίλτον). Στο bar κυριαρχούν τα πολύ δημιουργικά και ιντριγκαδόρικα cocktails που επιμελείται η ομάδα του «Bar In Front of the Bar». Θα περίμενε κανείς πως ο Καρακατσάνης θα έφερνε κάτι από την εξαιρετική γκουρμέ κομψότητα που δοκιμάσαμε από τον ξυλόφουρνο του Monk’s Beard με το άδοξο τέλος, αλλά όχι. Εδώ επέλεξε να προσανατολιστεί σε μια πιο βατή και εύκολα προσλαμβανόμενη νοστιμιά, που μπορεί να έχει απήχηση σε ευρύτερο κοινό. Και με σαφείς μεσανατολίτικες αναφορές που ξέρει καλά. Κεμπάπ λοιπόν, πεϊνιρλί, κόκορας παστιτσάδα που φοριέται πολύ τελευταία, τζατζίκια, χούμους κλπ.
Το μοσχαρίσιο ταρτάρ, για παράδειγμα (18€), σερβίρεται με μια κρέμα καπνιστής μελιτζάνας «χουνγκιάρ μπεγεντί» και toasted ψωμάκια που δυστυχώς είναι ελάχιστα -δεν έβαιναν περισσότερα με 18€ άραγε;- και μετά αναγκαστικά το συνοδεύεις με το κανονικό χειροποίητο ψωμί-πίτα, αλλά δεν παραπονιέσαι γιατί είναι καλύτερο από τις τσιγκούνικες φρυγανίτσες.
Ταρτάρ χουνγκιάρ στην Αθηναϊκή Ταράτσα © Πάνος Πουρνάρας/Powergame
Τα ντολμαδάκια γιαλαντζί στα κάρβουνα με αρωματικό γιαούρτι (12€) είναι πάρα πολύ νόστιμα με το ξεροψημένο αμπελόφυλλο να κάνει τη μεγάλη διαφορά και να περνάει τη γεύση του στη γέμιση σε κάθε δαγκωματιά. Τα μπρόκολα και κουνουπίδια στα κάρβουνα με πετιμέζι ροδιού και ξυνοτύρι Καρπενησίου (15€) ήταν ΟΚ, χωρίς όμως εντάσεις ή θεαματικές αντιθέσεις. Οι κυδωνάτες πατάτες (6€), πολύ τραγανές, αλλά ήρθαν χωρίς κάποια συνοδευτική σως. Ένα μέλος του προσωπικού που μας άκουσε να το συζητάμε, προθυμοποιήθηκε αμέσως να μας φέρει μια από ταχίνι. Αυτές οι πρωτοβουλίες των ανθρώπων εντός εστιατορίου είναι που κάνουν τη διαφορά για ένα εξαιρετικό σέρβις.
Επίσης, μας γοήτευσε η ευγενέστατη χαμογελαστή σερβιτόρα που προσπαθούσε να μας διευκολύνει με τη φωτογράφηση, κρατώντας μας το επιτραπέζιο φωτιστικό στη σωστή γωνία. Να τα λέμε κι αυτά.
Το Shawarma για 2 άτομα με μοσχαρίσια στηθοπλευρά, σελινόριζα ψητή, αραβικές πίτες (στα 38€), είναι ένα πολύ νόστιμο, αλλά και διασκεδαστικό πιάτο, όπου φτιάχνεις τα γευστικά σαντουιτσάκια σου και βάζεις και τέσσερα διαφορετικά συνοδευτικά (πίκλες αγγουριού, χόρτα, τζατζίκι κλπ) για να παίξεις με τους συνδυασμούς. Το Adana kebap από χταπόδι με καυτερή πιπεριά και μυρωδικά (15€), θα μπορούσε να λείπει. Έβγαζε και μια μεταλλική γεύση που μάλλον έδειχνε πως κάτι δεν πήγε καλά.
Adana kebap από χταπόδι με καυτερή πιπεριά και μυρωδικά © Πάνος Πουρνάρας/Powergame
Το μεγάλο αστέρι όμως είναι ένα: Το κατσικάκι στον ξυλόφουρνο με άγρια χόρτα στα κάρβουνα και γιαούρτι για 2 άτομα (45€). Ιδανικό ψήσιμο με το ξεκοκαλισμένο κρέας να έχει καραμελώσει τέλεια, μια θεϊκή ρουστίκ νοστιμιά. Αξίζει να πας μόνο γι’ αυτό το πιάτο και να κάνεις πρόωρο Πάσχα!
Κατσικάκι στην Αθηναϊκή Ταράτσα © Πάνος Πουρνάρας/Powergame
Η κάρτα κρασιών είναι επαρκής και με μερικές καλές επιλογές, Συνοδέψαμε το δείπνο με ένα Peppoli Chianti Classico που είχε τιμολογηθεί στο Χ2 της λιανικής τιμής, και πήραμε και δύο από τα τρία επιδόρπια: Χαλβά (που θα τον θέλαμε λίγο πιο στεγνό), με παγωτό κανέλα (που το θέλαμε λίγο πιο έντονο) και γαλακτομπούρεκο (που το θέλαμε με περισσότερη προσωπικότητα).
Και τρεις παρατηρήσεις: Όταν καθίσαμε ζητήσαμε μεταλλικό νερό και ήρθε μια απροσδιόριστη φιάλη άγνωστης ελληνικής μάρκας με ένα εντελώς άνοστο νερό που αποκλείεται να ήταν μεταλλικό. Ευτυχώς είχαν εναλλακτική και ζητήσαμε να μας το αλλάξουν.
Το πιάτο shawarma στην Αθηναϊκή Ταράτσα © Πάνος Πουρνάρας/Powergame
Το γεγονός πως δεν μπορεί να φτάσει ασανσέρ στο χώρο του εστιατορίου και πρέπει να ανέβεις σκάλες (και να τις ξανακατέβεις για την τουαλέτα) κάνει αδύνατη την πρόσβαση σε ΑΜΕΑ.
Επίσης ο χώρος δείχνει να είναι κάπως προχειροφτιαγμένος, με τα τραπέζια να είναι αρκετά χαμηλά και τις πολύ ασταθείς καρέκλες να υπολείπονται σε άνεση. Αλλά με αυτό το κατσικάκι και το εξαιρετικό σέρβις τα ξεχνάς όλα αυτά.
