Φρουροί της Επανάστασης: Παραδέχονται ότι ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ είναι το “απόλυτο όπλο” τους

Για την Ουάσιγκτον, και ειδικά για τον Ντόναλντ Τραμπ, η κατάσταση εξακολουθεί να δημιουργεί ένα σύνθετο αδιέξοδο

Δορυφορική εικόνα των Στενών του Ορμούζ © wikipedia / Jacques Descloitres

Οι Φρουροί της Επανάστασης του Ιράν δήλωσαν σήμερα ότι ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ, στρατηγικής σημασίας θαλάσσια οδός για τον παγκόσμιο εφοδιασμό με πετρέλαιο και φυσικό αέριο, αποτελεί την καθοριστική στρατηγική της Τεχεράνης στη σύγκρουσή της με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ και η διατήρηση του αποτρεπτικού αποτελέσματος που προκύπτει για την Αμερική και τους υποστηρικτές του Λευκού Οίκου στην περιοχή είναι η καθοριστική στρατηγική της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν», δήλωσαν οι Φρουροί σε ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στο επίσημο κανάλι τους στο Telegram.

Η δήλωση των Φρουρών της Επανάστασης αποτυπώνει με σαφήνεια τη βασική στρατηγική του Ιράν: τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ ως μέσο πίεσης προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους.

Για την Ουάσιγκτον, και ειδικά για τον Ντόναλντ Τραμπ, η κατάσταση δημιουργεί ένα σύνθετο αδιέξοδο. Από τη μία πλευρά, η απώλεια ελέγχου ή η ανοχή σε παρεμβάσεις του Ιράν υπονομεύει την αξιοπιστία της αμερικανικής αποτροπής. Από την άλλη, μια άμεση στρατιωτική κλιμάκωση ενέχει υψηλό κόστος και απρόβλεπτες συνέπειες σε μια ήδη εύθραυστη διεθνή συγκυρία.

Οι πιθανές επιλογές της αμερικανικής πλευράς κινούνται σε τρία βασικά επίπεδα.

Πρώτον, η στρατιωτική ενίσχυση της παρουσίας στον Κόλπο, με στόχο την προστασία της ναυσιπλοΐας και την αποτροπή περαιτέρω ενεργειών, χωρίς όμως άμεση σύγκρουση.

Δεύτερον, η οικονομική και διπλωματική πίεση, μέσω κυρώσεων και διεθνούς κινητοποίησης, ώστε να περιοριστεί η ικανότητα της Τεχεράνης να διατηρήσει την ένταση.

Τρίτον, ένα πιο ριψοκίνδυνο σενάριο νέας στρατιωτικής επέμβασης, το οποίο θα επιχειρούσε να επαναφέρει τον έλεγχο, αλλά με σοβαρό κίνδυνο γενικευμένης σύγκρουσης και εξίσου αμφίβολα αποτελέσματα.

Η επιλογή μιας ελεγχόμενης αποκλιμάκωσης μέσω διαπραγματεύσεων δεν φαίνεται να αποδίδει διότι απαιτεί πολιτικό κόστος και αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Σε κάθε περίπτωση, το Ιράν φαίνεται να ποντάρει στον χρόνο και στην πίεση των αγορών, γνωρίζοντας ότι όσο παρατείνεται η κρίση, τόσο αυξάνεται το δίλημμα για την αμερικανική πλευρά.