Η προσωρινή παύση των αμερικανικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν έχει ανοίξει μια νέα συζήτηση στην Ουάσινγκτον: κατά πόσο οι ΗΠΑ διαθέτουν επαρκή αποθέματα προηγμένων όπλων για να ανταποκριθούν σε μια νέα μεγάλη στρατιωτική κρίση, ιδιαίτερα στον Ινδο-Ειρηνικό και απέναντι στην Κίνα.
Παρότι ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διαβεβαιώνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν «πολύ περισσότερα πυρομαχικά από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο», τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί δείχνουν ότι ο πόλεμος σχεδόν 40 ημερών με το Ιράν κατανάλωσε τεράστιες ποσότητες προηγμένων οπλικών συστημάτων.
Σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο, το κόστος της επιχείρησης ανήλθε στα 37,5 δισ. δολάρια, με το μεγαλύτερο μέρος να αφορά πυραύλους και πυρομαχικά.
Ωστόσο, η συζήτηση για την αναπλήρωση των αποθεμάτων έχει ενταθεί. Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ, ο οποίος αρχικά είχε αρνηθεί ότι υπάρχουν πιέσεις στα αποθέματα, ζήτησε πρόσφατα από το Κογκρέσο επιπλέον χρηματοδότηση ύψους 87 δισ. δολαρίων για την αντιμετώπιση «κρίσιμων ελλείψεων», συμπεριλαμβανομένου εξοπλισμού, δηλαδή κονδύλι υπερδιπλάσιο από αυτό που ισχυρίζεται ο ίδιος ότι κόστισε ολόκληρος ο πόλεμος με το Ιράν ως τώρα.
13.000 στόχοι επλήγησαν στο Ιράν
Μέχρι την εκεχειρία της 8ης Απριλίου, οι αμερικανικές δυνάμεις είχαν πλήξει περισσότερους από 13.000 στόχους στο Ιράν, ενώ είχαν αναχαιτίσει πάνω από 1.700 ιρανικά drones και βαλλιστικούς πυραύλους.
Αν και η ακριβής εικόνα των αποθεμάτων παραμένει απόρρητη, το Center for Strategic and International Studies (CSIS) εκτιμά ότι χρησιμοποιήθηκαν περισσότεροι από 1.000 πύραυλοι Tomahawk κατά τη διάρκεια του πολέμου, ενώ η επιστροφή των αποθεμάτων στα προπολεμικά επίπεδα ενδέχεται να απαιτήσει χρόνο έως το 2031.
Παράλληλα, εκτιμάται ότι εκτοξεύθηκαν έως και 1.430 αναχαιτιστές Patriot, σχεδόν τα δύο τρίτα από ένα εκτιμώμενο απόθεμα περίπου 2.330 μονάδων πριν από τον πόλεμο.
Πανάκριβοι πύραυλοι εναντίον φθηνών drones
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Κάθε πύραυλος κρουζ Tomahawk κοστίζει περίπου 2,6 εκατ. δολάρια, ενώ κάθε αντιαεροπορικός πύραυλος Patriot περίπου 4 εκατ. δολάρια. Την ίδια στιγμή, χρησιμοποιούνται συχνά για την κατάρριψη drones που κοστίζουν μερικές δεκάδες χιλιάδες δολάρια, δημιουργώντας μια εμφανή αναντιστοιχία κόστους.
Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί και η ταχύτητα αναπλήρωσης των αποθεμάτων. Όπως επισημαίνει ο πρώην συνταγματάρχης των Πεζοναυτών και αναλυτής του CSIS, Μαρκ Κάνσιαν, απαιτούνται τρία έως πέντε χρόνια για την κατασκευή ενός σύγχρονου πυραύλου.
«Οι πύραυλοι που παραλαμβάνουμε σήμερα είναι εκείνοι που χρηματοδοτήθηκαν το 2023», σημειώνει χαρακτηριστικά. To πρόβλημα είναι αν η αμερικανική πολεμική βιομηχανία με τους ρυθμούς παραγωγής που έχει σήμερα μπορεί να προλάβει μελλοντικές απαιτήσεις επί του πεδίου, τόσο όσον αφορά τις ΗΠΑ όσο και τους συμμάχους της.
Ανησυχία για την Κίνα
Η ανησυχία δεν αφορά μόνο τη Μέση Ανατολή. Στην Ουάσινγκτον αυξάνεται ο προβληματισμός ενόψει του λεγόμενου «παραθύρου Ντέιβιντσον», σύμφωνα με το οποίο αρκετοί Αμερικανοί στρατιωτικοί αναλυτές θεωρούν πιθανότερη μια κινεζική επιχείρηση κατά της Ταϊβάν έως το 2027.
Η Κίνα έχει επενδύσει σημαντικά σε υπερηχητικούς πυραύλους και τεχνολογίες μαζικής χρήσης drones, ενώ, σύμφωνα με αμερικανικές εκτιμήσεις, μελετά προσεκτικά τα διδάγματα του πολέμου με το Ιράν.
Προβλήματα και από τον πόλεμο στην Ουκρανία
Οι επιπτώσεις αγγίζουν και την Ουκρανία. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει προειδοποιήσει ότι ο πόλεμος στο Ιράν ασκεί πρόσθετη πίεση τόσο στα αμερικανικά αποθέματα όσο και στις δυνατότητες παραγωγής της αμυντικής βιομηχανίας.
Όπως ανέφερε, οι ΗΠΑ παράγουν περίπου 60 έως 65 πυραύλους Patriot τον μήνα, δηλαδή 700 έως 800 ετησίως, ενώ μόνο κατά την πρώτη ημέρα της αμερικανικής επιχείρησης στο Ιράν χρησιμοποιήθηκαν περίπου 803 πύραυλοι αυτού του τύπου. Το στοιχείο αυτό αναδεικνύει τη δυσκολία αναπλήρωσης των αποθεμάτων όταν η κατανάλωση σε έναν σύγχρονο πόλεμο είναι τόσο μεγάλη.
Παρά τις ανησυχίες, η κυβέρνηση Τραμπ επιμένει ότι οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις διαθέτουν επαρκές οπλοστάσιο για την κάλυψη των στρατηγικών τους αναγκών.
Ωστόσο, ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος έχει ήδη καλέσει τις αμυντικές βιομηχανίες να επιταχύνουν την παραγωγή, αναγνωρίζοντας ότι η μεγαλύτερη πρόκληση πλέον δεν είναι μόνο η ποσότητα των όπλων, αλλά και η δυνατότητα να αντικαθίστανται με τους ρυθμούς που απαιτούν οι σύγχρονες συγκρούσεις.
