Η συνάντηση Tραμπ, Σι και Πούτιν φέρνει στο προσκήνιο τον κίνδυνο μιας νέας κούρσας για πυρηνικά όπλα. Η κατάρρευση των συμφωνιών ελέγχου των εξοπλισμών, οι περιφερειακές συγκρούσεις και οι ανταγωνισμοί των υπερδυνάμεων απειλούν τη διεθνή ασφάλεια.
Η λήξη της συμφωνίας New START, η ενίσχυση του κινεζικού πυρηνικού οπλοστασίου και η επιστροφή των τακτικών πυρηνικών όπλων διαμορφώνουν ένα νέο σκηνικό στρατηγικής αστάθειας.
Η προγραμματισμένη συνάντηση των ηγετών των Ηνωμένων Πολιτειών, της Κίνας και της Ρωσίας, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας – Ειρηνικού (APEC), στη Σεντζέν της Κίνας, αποκτά ιδιαίτερη ιστορική και γεωπολιτική σημασία και αναδεικνύει τις φιλοδοξίες των τριών ηγετών, ενώ Ουκρανία, Ταϊβάν και Ευρώπη φοβούνται μια νέα συνεννόηση των μεγάλων δυνάμεων ερήμην τους.
Σι-Τραμπ-Πούτιν: Η ιστορική συνάντηση των τριών υπερδυνάμεων και το αβέβαιο διπλωματικό στοίχημα
Για πρώτη φορά, οι επικεφαλής των τριών μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων αναμένεται να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι, σε μια περίοδο κατά την οποία η διεθνής αρχιτεκτονική ασφάλειας δοκιμάζεται από πολεμικές συγκρούσεις, στρατηγικούς ανταγωνισμούς και την αποδυνάμωση των μηχανισμών ελέγχου των εξοπλισμών.
Ο Λευκός Οίκος και το Κρεμλίνο επιβεβαίωσαν τα σχέδια για την τριμερή συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ, του Σι Τζινπίνγκ και του Βλαντίμιρ Πούτιν, ενώ η κινεζική πλευρά εμφανίστηκε περισσότερο επιφυλακτική ως προς τη δημόσια προβολή της πρωτοβουλίας. Η συνάντηση αναμένεται να πραγματοποιηθεί την Πέμπτη, στο πλαίσιο της διήμερης συνόδου της APEC, στην οποία συμμετέχουν 21 οικονομίες.
Παρά την πρωτοφανή πολιτική βαρύτητα της συνάντησης, οι προσδοκίες για άμεσες συμφωνίες παραμένουν χαμηλές, αναφέρουν αναλυτές στο BBC. Αμερικανός αξιωματούχος έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν αναμένεται να ανακοινωθεί κάποια συμφωνία για τον πυρηνικό αφοπλισμό. Η πρωτοβουλία αντιμετωπίζεται περισσότερο ως αφετηρία μιας συζήτησης μεταξύ των τριών ηγετών, παρά ως ολοκληρωμένη διαπραγματευτική διαδικασία με άμεσα αποτελέσματα.
Η συγκυρία, ωστόσο, προσδίδει ιδιαίτερο βάρος στην πολιτική αυτή συνάντηση. Ο Τραμπ έχει επιδιώξει να οικοδομήσει προσωπικές σχέσεις τόσο με τον Κινέζο πρόεδρο όσο και με τον Ρώσο ομόλογό του, παρά τις βαθιές διαφωνίες που εξακολουθούν να χωρίζουν τις χώρες τους. Με το Πεκίνο, η προσέγγιση ακολούθησε την αποκλιμάκωση του εμπορικού πολέμου, χωρίς να έχουν επιλυθεί οι αντιθέσεις για την τεχνολογική κυριαρχία, την Ταϊβάν και τη διεθνή οικονομική επιρροή.
Με τη Μόσχα, η αμερικανική κυβέρνηση επιχειρεί να διαμορφώσει διαφορετικό επίπεδο επικοινωνίας, παρά τη συνεχιζόμενη πολεμική σύγκρουση στην Ουκρανία και την εμβάθυνση της ρωσικής συνεργασίας με το Ιράν σε στρατιωτικό, διπλωματικό και πληροφοριακό επίπεδο.
Στο επίκεντρο των συνομιλιών αναμένεται να βρεθεί και ο πόλεμος στο Ιράν. Ο Αμερικανός πρόεδρος επιθυμεί να συζητήσει το ζήτημα με τους δύο συνομιλητές του, καθώς η Κίνα αποτελεί τον μεγαλύτερο αγοραστή ιρανικού πετρελαίου και διατηρεί στενές εμπορικές σχέσεις με την Τεχεράνη. Αντίθετα, σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο, το Ουκρανικό δεν αναμένεται να αποτελέσει αντικείμενο της τριμερούς διαπραγμάτευσης.
Η διαφορετική αντιμετώπιση των δύο συγκρούσεων αποκαλύπτει και τις προτεραιότητες της Ουάσιγκτον. Ο Τραμπ επιδιώκει να επικεντρώσει τη συνάντηση στην πυρηνική ασφάλεια και στη Μέση Ανατολή, αποφεύγοντας μια διαδικασία που θα μπορούσε να εκληφθεί ως διαπραγμάτευση για την τύχη της Ουκρανίας χωρίς την παρουσία της ίδιας της ουκρανικής ηγεσίας.
Σι-Τραμπ-Πούτιν: Η λήξη της New START και το αδιέξοδο για τον πυρηνικό αφοπλισμό
Το σημαντικότερο ζήτημα που καθιστά αναγκαία την τριμερή συνάντηση είναι η κατάρρευση του τελευταίου σημαντικού πλαισίου ελέγχου των πυρηνικών εξοπλισμών μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας. Η συμφωνία New START έληξε τον Φεβρουάριο του 2026, καταργώντας τους περιορισμούς που ίσχυαν για τα δύο μεγαλύτερα πυρηνικά οπλοστάσια του πλανήτη. Με την εξέλιξη αυτή τερματίστηκε ένας από τους σημαντικότερους μηχανισμούς στρατηγικής σταθερότητας, ο οποίος είχε συμβάλει επί δεκαετίες στον περιορισμό του κινδύνου μιας ανεξέλεγκτης πυρηνικής αντιπαράθεσης.
Η Μόσχα είχε προτείνει την παράταση της συμφωνίας για έναν ακόμη χρόνο, αλλά ο Τραμπ απέρριψε την πρόταση, υποστηρίζοντας ότι απαιτείται ένα νέο, βελτιωμένο και εκσυγχρονισμένο πλαίσιο, στο οποίο θα συμμετέχει υποχρεωτικά και η Κίνα.
Η αμερικανική προσέγγιση βασίζεται στην εκτίμηση ότι το παλαιό διμερές μοντέλο δεν ανταποκρίνεται πλέον στη σημερινή κατανομή στρατηγικής ισχύος. Οι ΗΠΑ και η Ρωσία διαθέτουν, σύμφωνα με εκτιμήσεις που παρατίθενται στο αρχικό υλικό, περισσότερες από 5.000 πυρηνικές κεφαλές η καθεμία, ενώ το κινεζικό απόθεμα υπολογίζεται σε περίπου 500 έως 600. Παρά τη σημαντική απόσταση, το Πεκίνο επιταχύνει την ανάπτυξη των πυρηνικών δυνατοτήτων του, επιδιώκοντας να ενισχύσει τη θέση του στο διεθνές σύστημα αποτροπής.
Η κινεζική ηγεσία, ωστόσο, δεν επιθυμεί να συμμετάσχει σε μια διαδικασία που θα μπορούσε να περιορίσει την ανάπτυξη του οπλοστασίου της χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις υφιστάμενες διαφορές με τις δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις. Το Πεκίνο έχει χαρακτηρίσει άδικη, μη εύλογη και μη ρεαλιστική την απαίτηση να συμμετάσχει σε τριμερείς διαπραγματεύσεις πυρηνικού αφοπλισμού υπό τις σημερινές συνθήκες.
Για την Ουάσιγκτον, αντίθετα, η συμμετοχή της Κίνας θεωρείται πλέον απαραίτητη. Ο Έντγκαρ Κέιγκαν, πρώην Αμερικανός πρεσβευτής στη Μαλαισία και αναλυτής του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών, επισημαίνει στο Associated Prees ότι το Πεκίνο δεν επιθυμεί να αποδεχθεί ένα πλαίσιο που θα το αντιμετωπίζει ως ισότιμη πυρηνική δύναμη με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, καθώς αυτό θα συνεπαγόταν και αντίστοιχες δεσμεύσεις.
Το αδιέξοδο αποκαλύπτει μια βασική αντίφαση της νέας πυρηνικής πραγματικότητας: οι ΗΠΑ επιδιώκουν να επεκτείνουν τον έλεγχο των εξοπλισμών σε περισσότερες δυνάμεις, ενώ η Κίνα θεωρεί ότι δεν έχει ακόμη φτάσει στο επίπεδο που θα δικαιολογούσε αντίστοιχους περιορισμούς. Η τριμερής συνάντηση μπορεί να ανοίξει έναν δίαυλο επικοινωνίας, αλλά δεν φαίνεται να διαθέτει τις προϋποθέσεις για άμεση συμφωνία.

Ποιες χώρες έχουν πυρηνικά όπλα ©BBC
Τραμπ και τακτικά πυρηνικά όπλα: Η επικίνδυνη επιστροφή της αποτροπής
Η σύγχρονη εξοπλιστική αντιπαράθεση δεν αφορά μόνο τον αριθμό των πυρηνικών κεφαλών. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η ανάπτυξη των λεγόμενων τακτικών πυρηνικών όπλων, τα οποία προορίζονται θεωρητικά για χρήση σε περιφερειακά πεδία επιχειρήσεων και όχι για την ολοκληρωτική καταστροφή του εδάφους μιας αντίπαλης δύναμης.
Η συγκεκριμένη κατηγορία θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνη επειδή δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι ένα πυρηνικό πλήγμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε περιορισμένη κλίμακα. Η αντίληψη ότι ένα τέτοιο όπλο μπορεί να επιτύχει έναν συγκεκριμένο στρατιωτικό στόχο χωρίς να οδηγήσει σε γενικευμένη σύγκρουση αυξάνει τον κίνδυνο λανθασμένων υπολογισμών. Από τη στιγμή, όμως, που θα χρησιμοποιηθεί πυρηνικό μέσο, η αντίδραση του αντιπάλου δεν μπορεί να προβλεφθεί με ασφάλεια.
Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ απέσυραν ή αποθήκευσαν σχεδόν το σύνολο των τακτικών πυρηνικών όπλων τους, διατηρώντας περίπου εκατό σε συμμαχικές βάσεις στην Ευρώπη. Η Ρωσία διατήρησε πολύ μεγαλύτερο απόθεμα, με εκτιμήσεις να υπολογίζουν τη διαφορά περίπου στο δέκα προς ένα υπέρ της Μόσχας.
Ο Βλαντίμιρ Πούτιν έχει επανειλημμένα χρησιμοποιήσει την πυρηνική απειλή ως στοιχείο στρατηγικής πίεσης κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία. Η Κίνα, από την πλευρά της, ενισχύει τις αντίστοιχες δυνατότητές της, επιδιώκοντας να αποτρέψει μια αμερικανική στρατιωτική παρέμβαση σε ενδεχόμενη κρίση γύρω από την Ταϊβάν. Η Ουάσιγκτον εξετάζει ως απάντηση την επανατοποθέτηση δικών της τακτικών πυρηνικών όπλων στην Ασία.
Έτσι διαμορφώνεται ένας νέος κύκλος αμοιβαίας καχυποψίας, στον οποίο κάθε πλευρά επικαλείται τις κινήσεις των άλλων για να δικαιολογήσει τη δική της στρατιωτική ενίσχυση.
Μια διαφορετική προσέγγιση προτείνει ο Τζόελ Γουίτ, πρώην αξιωματούχος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, ο οποίος έχει συμμετάσχει επί δεκαετίες σε διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας. Η πρότασή του είναι να συνδεθεί οποιαδήποτε αμερικανική κίνηση ενίσχυσης της αποτροπής στην Ασία με μια παράλληλη πρωτοβουλία ελέγχου των εξοπλισμών.
Το ιστορικό παράδειγμα που επικαλείται μέσω του Bloomberg είναι η στρατηγική της διπλής απόφασης του ΝΑΤΟ το 1979, η οποία συνδέθηκε με τον τότε καγκελάριο της Δυτικής Γερμανίας, Χέλμουτ Σμιτ. Η απόφαση προέβλεπε αφενός την ανάπτυξη αμερικανικών πυραυλικών συστημάτων μέσου βεληνεκούς στη Δυτική Ευρώπη και αφετέρου την ταυτόχρονη έναρξη διαπραγματεύσεων με τη Σοβιετική Ένωση για την εξάλειψη αυτής της κατηγορίας όπλων.
Η πρωτοβουλία προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και μαζικές διαδηλώσεις σε ευρωπαϊκές χώρες. Ωστόσο, το 1987 ο Ρόναλντ Ρίγκαν και ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ υπέγραψαν συμφωνία για την κατάργηση των χερσαίων πυραύλων ενδιάμεσου βεληνεκούς. Ο Σμιτ θεωρούσε ότι η στρατηγική της διπλής απόφασης είχε δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για αυτή την εξέλιξη.
Η εφαρμογή ενός αντίστοιχου μοντέλου σήμερα θα ήταν σαφώς δυσκολότερη, καθώς θα απαιτούσε τη συμμετοχή τόσο της Κίνας όσο και της Ρωσίας. Η βασική λογική, όμως, παραμένει επίκαιρη: η στρατιωτική αποτροπή πρέπει να συνοδεύεται από συγκεκριμένη διπλωματική πρόταση, διαφορετικά η εξοπλιστική ενίσχυση κινδυνεύει να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.
Η νέα «Γιάλτα» και ο φόβος των συμφωνιών ερήμην της Ουκρανίας και της Ευρώπης
Πέρα από την πυρηνική διάσταση, η συνάντηση στη Σεντζέν επαναφέρει τις συγκρίσεις με τη Διάσκεψη της Γιάλτας του 1945, όταν οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Σοβιετικής Ένωσης καθόρισαν βασικές παραμέτρους της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων. Η ιστορική εκείνη συνάντηση συνδέθηκε με τη διαίρεση της Γερμανίας και του Βερολίνου σε τέσσερις ζώνες κατοχής και με τον καθορισμό των μεταπολεμικών ισορροπιών.
Σήμερα, ο φόβος μιας ανάλογης συνεννόησης μεταξύ των τριών ισχυρότερων δυνάμεων προκαλεί ανησυχία από την Ουκρανία και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έως την Ταϊπέι. Το Κίεβο και κράτη της ΕΕ φοβάται ότι η Μόσχα θα επιχειρήσει να εξασφαλίσει ερήμην τους μια συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου με όρους που θα εξυπηρετούν τις ρωσικές επιδιώξεις.
Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει εκφράσει δημόσια την αντίθεσή του σε μια διαδικασία που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αναδιανομή επιρροής μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Για το Κίεβο, το ενδεχόμενο μιας συμφωνίας ερήμην του αποτελεί απειλή για την εδαφική ακεραιότητα και την πολιτική ανεξαρτησία της χώρας.
Για τη Μόσχα, αντίθετα, η ίδια η πραγματοποίηση της συνάντησης συνιστά σημαντικό διπλωματικό κέρδος. Παρά τις δυτικές κυρώσεις και τη διεθνή απομόνωση που ακολούθησε την εισβολή στην Ουκρανία, η συμμετοχή του Πούτιν σε μια τριμερή σύνοδο τέτοιου επιπέδου ενισχύει την εικόνα της Ρωσίας ως αναγκαίου συνομιλητή στη διαμόρφωση των παγκόσμιων ισορροπιών.
Την ίδια ώρα όμως, σύμφωνα με αποκαλύψεις των New York Times και της γερμανικής Bild, η Ρωσία επιδιώκει την αποδυνάμωση της πυρηνικής προστασίας που παρέχουν η Βρετανία και η Γαλλία στους Ευρωπαίους συμμάχους τους, την επιστροφή της στρατιωτικής παρουσίας του ΝΑΤΟ στα επίπεδα του 1997 και τον αποκλεισμό της Ουκρανίας από τη Συμμαχία. Στα σενάρια που δημοσιοποίησε η Bild περιλαμβάνονται ακόμη η αποχώρηση της Φινλανδίας από το ΝΑΤΟ και η απομάκρυνση συμμαχικών βάσεων από τις χώρες της Βαλτικής.
Η κινεζική στάση στο ζήτημα των πυρηνικών παρουσιάζει, ωστόσο, μια σημαντική αντίφαση. Το Πεκίνο επιδιώκει να εμφανίζεται ως υπερασπιστής της πολυμερούς συνεργασίας και της ισότιμης συμμετοχής των κρατών στις διεθνείς διαδικασίες. Μια κλειστή συνεννόηση των μεγάλων δυνάμεων για ζητήματα ασφάλειας και γεωπολιτικής επιρροής θα μπορούσε να υπονομεύσει αυτό το αφήγημα.
Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο εμφανής λόγω της οικονομικής διάστασης της συνόδου της APEC. Η Σεντζέν, η οποία μετατράπηκε μέσα σε λίγες δεκαετίες από μικρό αλιευτικό οικισμό σε διεθνές κέντρο τεχνολογίας και οικονομικής δραστηριότητας, αποτελεί για την κινεζική ηγεσία ευκαιρία προβολής της ανάπτυξης και της διεθνούς επιρροής της χώρας. Η τριμερής συνάντηση, όμως, ενδέχεται να επισκιάσει την οικονομική ατζέντα και να μεταφέρει το διεθνές ενδιαφέρον στη στρατηγική αντιπαράθεση.
Η Κίνα διεκδικεί κεντρικό ρόλο στη νέα διεθνή τάξη
Η σύνοδος κορυφής της APEC στη Σεντζέν αποτελεί ευκαιρία για τον Σι Τζινπίνγκ να προβάλει το κινεζικό όραμα για την αναδιαμόρφωση της παγκόσμιας διακυβέρνησης, σε μια περίοδο κατά την οποία η αμερικανική επιρροή αμφισβητείται. Το Πεκίνο επιδιώκει να εμφανιστεί ως εκπρόσωπος του Παγκόσμιου Νότου, προωθώντας ένα πολυπολικό σύστημα με ισχυρότερη συμμετοχή των αναπτυσσόμενων χωρών, εξηγούν αναλυτες στους Financial Times.
Κεντρικό εργαλείο αυτής της στρατηγικής αποτελεί η πρωτοβουλία του Σι για την παγκόσμια διακυβέρνηση, η οποία προβάλλει την ανάγκη ενός δικαιότερου διεθνούς συστήματος, με επίκεντρο τον ΟΗΕ και περιορισμό της μονομερούς επιβολής ισχύος.
Η Κίνα αξιοποιεί τις επενδύσεις της, τις εμπορικές σχέσεις και την πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος», μέσω της οποίας έχει διοχετεύσει πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια σε υποδομές διεθνώς. Παράλληλα, ενισχύει την παρουσία της στους BRICS και σε άλλους πολυμερείς οργανισμούς.
Ωστόσο, αναλυτές επισημαίνουν στους FT ότι η οικονομική ισχύς δεν αρκεί για την ανάληψη παγκόσμιας ηγεσίας. Το Πεκίνο εμφανίζεται επιφυλακτικό να αναλάβει αντίστοιχες ευθύνες για τη διεθνή ασφάλεια, ενώ η στάση του απέναντι στους πολέμους στην Ουκρανία και στο Ιράν αναδεικνύει τα όρια της διπλωματικής του παρέμβασης.
Το ερώτημα είναι εάν η Κίνα επιδιώκει πραγματικά μια πολυμερή διεθνή τάξη ή ένα σύστημα στο οποίο οι κανόνες θα αντανακλούν τις δικές της πολιτικές προτεραιότητες. Η σύνοδος της Σεντζέν προσφέρει μια χαρακτηριστική εικόνα αυτής της στρατηγικής: προβολή διεθνούς συνεργασίας, αλλά με αυστηρά ελεγχόμενο πλαίσιο συζητήσεων και ισχυρό πρωταγωνιστικό ρόλο της διοργανώτριας χώρας.
Το Πεκίνο κερδίζει σταδιακά έδαφος, όμως η μετατροπή του σε παγκόσμια ηγεμονική δύναμη παραμένει ένα ανοιχτό γεωπολιτικό στοίχημα.

Σι Τζινπίνγκ και Βλαντιμίρ Πούτιν © EPA/SERGEY BOBYLEV /HOST PHOTO AGENCY RIA NOVOSTI
Η στρατηγική σύμπλευση Μόσχας – Πεκίνου και οι φιλοδοξίες του Τραμπ
Σε αυτό το πλαίσιο η σχέση Πούτιν – Σι αποτελεί ένα από τα σταθερότερα στοιχεία της σημερινής γεωπολιτικής πραγματικότητας. Οι δύο ηγέτες έχουν συναντηθεί περισσότερες από 40 φορές από το 2013 και έχουν οικοδομήσει στενή προσωπική και πολιτική σχέση. Η συνεργασία τους ενισχύθηκε ιδιαίτερα μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, όταν η Κίνα αύξησε τις αγορές ρωσικών ενεργειακών προϊόντων και εξελίχθηκε σε σημαντικό προμηθευτή τεχνολογικών εξαρτημάτων για τη ρωσική οικονομία και αμυντική βιομηχανία.
Η Μόσχα έχει επίσης επανειλημμένα εκφράσει την υποστήριξή της στην κινεζική πολιτική για την Ταϊβάν, ενώ οι δύο χώρες έχουν ενισχύσει τη διπλωματική τους συνεργασία απέναντι στις δυτικές πιέσεις.
Η αμερικανική πολιτική προσθέτει νέες αβεβαιότητες. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει προχωρήσει σε διευθετήσεις που αφορούν την προμήθεια ρωσικού ντίζελ, με προσωρινές εξαιρέσεις από τις κυρώσεις και δυνατότητα πώλησης σημαντικών ποσοτήτων καυσίμων. Παράλληλα, η χαλάρωση ορισμένων περιορισμών στις ενεργειακές εξαγωγές της Ρωσίας έχει προκαλέσει προβληματισμό στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Την ίδια στιγμή, οι εμπορικές και τεχνολογικές διαφωνίες μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου παραμένουν άλυτες. Η τεχνητή νοημοσύνη, η τεχνολογική κυριαρχία και η Ταϊβάν εξακολουθούν να αποτελούν βασικά πεδία ανταγωνισμού, ενώ ο πόλεμος στο Ιράν επιβαρύνει περαιτέρω τις σχέσεις.
Για τον Τραμπ, η συνάντηση αποτελεί ευκαιρία να αναδείξει τον προσωπικό του ρόλο στη διεθνή διπλωματία. Έχει συναντηθεί με τον Πούτιν επτά φορές και με τον Σι οκτώ φορές, ενώ η πολιτική του χαρακτηρίζεται από την πεποίθηση ότι οι απευθείας επαφές μεταξύ ηγετών μπορούν να επιτύχουν αποτελέσματα που οι παραδοσιακοί διπλωματικοί μηχανισμοί αδυνατούν να εξασφαλίσουν.
Ωστόσο, οι προηγούμενες θεαματικές συναντήσεις του με τον Ρώσο πρόεδρο και τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν, δεν οδήγησαν σε ουσιαστικές συμφωνίες. Η προσωπική διπλωματία μπορεί να δημιουργήσει πολιτικό momentum, αλλά δεν υποκαθιστά τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις και τους μηχανισμούς εφαρμογής τους.
Το τελικό αποτέλεσμα στη Σεντζέν θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο οι τρεις ηγέτες μπορούν να υπερβούν τις συμβολικές κινήσεις. Ο Πούτιν επιδιώκει να ενισχύσει τη διεθνή θέση της Ρωσίας και να προωθήσει μια συμφωνία για την Ουκρανία με ευνοϊκούς όρους. Ο Σι θέλει να διατηρήσει την ελευθερία στρατηγικών επιλογών της Κίνας, χωρίς δεσμεύσεις που θα περιορίσουν την ανάπτυξη του πυρηνικού της οπλοστασίου. Ο Τραμπ αναζητά μια διεθνή επιτυχία που θα ενισχύσει την πολιτική του εικόνα και θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό στοιχείο της πολιτικής του παρακαταθήκης.
Η ιστορική εμπειρία της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου αποδεικνύει ότι ακόμη και οι μεγαλύτεροι αντίπαλοι μπορούν να καταλήξουν σε συμφωνίες, όταν αντιλαμβάνονται ότι το κόστος μιας ανεξέλεγκτης αντιπαράθεσης υπερβαίνει τα οφέλη της στρατιωτικής υπεροχής.
Η συνάντηση στη Σεντζέν μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία μιας νέας προσπάθειας ελέγχου των πυρηνικών εξοπλισμών. Μπορεί, όμως, να περιοριστεί σε μια εντυπωσιακή διπλωματική παράσταση, χωρίς ουσιαστικές δεσμεύσεις. Σε αυτή την περίπτωση, η διεθνής κοινότητα θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια νέα περίοδο πυρηνικής αστάθειας, στην οποία οι αποφάσεις των ισχυρότερων δυνάμεων θα επηρεάζουν την ασφάλεια ολόκληρου του πλανήτη.
Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι ποιος από τους τρεις ηγέτες θα αποκομίσει το μεγαλύτερο πολιτικό όφελος από τη συνάντηση, αλλά εάν θα καταφέρουν να αποτρέψουν μια νέα εξοπλιστική αναμέτρηση. Διαφορετικά, η πρωτοβουλία που παρουσιάζεται ως ευκαιρία για την ειρήνη μπορεί να καταγραφεί ως ακόμη ένας σταθμός στην πορεία προς μια επικίνδυνη εποχή πυρηνικού ανταγωνισμού.
