Μία γυναίκα που για χρόνια κοιτούσε τον ίδιο τοίχο χωρίς να μπορεί να εντοπίσει τι ακριβώς δεν πήγαινε καλά τελικά είδε το σπίτι της να αλλάζει όψη όταν τοποθέτησε ταπετσαρία στον τοίχο πίχω από την οθόνη της τηλεόρασης. Η διακοσμητική επιλογή της μπορεί να ακούγεται ξεπερασμένη, φαίνεται όμως ότι μπορεί να κάνει θαύματα.
Πριν από αυτό, η τηλεόρασή της ήταν τοποθετημένη πάνω από ένα λευκό ράφι, ο τοίχος ήταν βαμμένος σε μπεζ απόχρωση όπως και όλοι οι υπόλοιποι του σπιτιού στον ίδιο όροφο. Κι όμως, κάθε βράδυ, μπαίνοντας σε αυτό το δωμάτιο, κάτι της φαινόταν παράταιρο. Ο τοίχος επιτελούσε τον ρόλο του με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει σε ένα νοικιασμένο σπίτι: απλώς υπήρχε εκεί – και αυτό ήταν όλο.
Ένας άδειος, μπεζ τοίχος στο σαλόνι, με τέσσερις μικρές τρύπες από τη βάση της τηλεόρασης κοντά στο πάνω μέρος, ξύλινο δάπεδο, λευκά σοβατεπί και μια λευκή ταμπλαδωτή πόρτα στα δεξιά.
Τον ξαναέβαψε μία φορά. Δοκίμασε ένα δεύτερο χρώμα λίγους μήνες αργότερα. Τελικά, παραιτήθηκε από την προσπάθεια και απλώς έμαθε να ζει με αυτό. Μια μαύρη τηλεόραση να «αιωρείται» πάνω σε έναν επίπεδο τοίχο, με ένα μοναχικό λευκό ράφι από κάτω – σαν κάποιο σκηνικό αντικείμενο που ξέμεινε εκεί, ξεχασμένο από όλους.
Τον περασμένο μήνα, έκανε κάτι που δεν της είχε περάσει ποτέ από το μυαλό. Απέφυγε εντελώς το βάψιμο, επέλεξε μια ταπετσαρία σε απαλή κρεμ απόχρωση με σχέδια από φύλλα φοίνικα σε υπόλευκο φόντο, και την τοποθέτησε σε ολόκληρο τον τοίχο της τηλεόρασης, συνεχίζοντας μέχρι και κατά μήκος της σκάλας. Όταν ξαναμπήκε στο δωμάτιο, η εικόνα δεν ήταν απλώς βελτιωμένη. Έμοιαζε σαν να βρισκόταν σε ένα εντελώς διαφορετικό σπίτι.
Γιατί το χρώμα έχανε πάντα τη μάχη
Να κάτι για το οποίο κανείς δεν σε προειδοποιεί όταν τοποθετείς μια τηλεόραση πάνω από το τζάκι: όταν η οθόνη είναι σβηστή, μετατρέπεται σε ένα σκληρό, μαύρο ορθογώνιο που δεσπόζει ακριβώς στο κέντρο του τοίχου που τραβάει τα περισσότερα βλέμματα στο σπίτι σου. Οποιοδήποτε ενιαίο χρώμα στον τοίχο πίσω της καταλήγει απλώς να λειτουργεί ως φόντο για αυτό το «κουτί». Το βλέμμα σου πέφτει πάνω στην τηλεόραση και δεν βρίσκει πού αλλού να σταθεί. Το ράφι από κάτω μοιάζει σαν να βρέθηκε εκεί κατά λάθος, σαν να «τρύπωσε» τυχαία στο κάδρο.
Το απλό βάψιμο δεν μπορεί να σώσει έναν τέτοιο τοίχο, καθώς παραμένει μια ενιαία, επίπεδη επιφάνεια – ανεξάρτητα από την απόχρωση που θα επιλέξεις. Μπορείτε να επιλέξετε πιο ψυχρούς ή θερμούς τόνους, μια πιο ατμοσφαιρική ή φωτεινή διάθεση, ή ακόμα και έναν εντυπωσιακό μαύρο τοίχο-εστιακό σημείο, αλλά το δωμάτιο θα εξακολουθεί να δίνει την αίσθηση ότι κάτι λείπει. Η λύση δεν είναι περισσότερο χρώμα, αλλά πραγματική υφή που προσφέρει ενδιαφέρον στο βλέμμα.
Ένα διακριτικό, επαναλαμβανόμενο μοτίβο δίνει στο βλέμμα μια κατεύθυνση πάνω στον τοίχο. Το μάτι περιπλανιέται ανάμεσα στα φύλλα και τις απαλές καμπύλες, αντί να «κολλάει» πάνω στην οθόνη. Ξαφνικά, το ράφι πάνω από το τζάκι δείχνει να εντάσσεται οργανικά σε μια επιφάνεια με σχεδιαστική ταυτότητα, αντί να μοιάζει απλώς «κολλημένο» πάνω σε έναν άδειο τοίχο.
Κατεβαίνοντας τη σκάλα, το πρόβλημα παρέμενε το ίδιο· απλώς γινόταν αντιληπτό από μια διαφορετική οπτική γωνία.
Το χρώμα κάλυπτε τον τοίχο ενιαία, από το ταβάνι μέχρι το σοβατεπί. Χωρίς διακοπή, χωρίς ρυθμό, χωρίς κανένα στοιχείο που να τραβάει το βλέμμα. Η κουπαστή, ο διάδρομος της σκάλας, το χαλί — όλα μέσα στον χώρο κατεύθυναν το βλέμμα προς έναν τοίχο που δεν είχε τίποτα να «απαντήσει».
Πώς πραγματοποιήθηκε η τοποθέτηση
Δεν πρόκειται για μια απλή χειροτεχνία του Σαββατοκύριακου, αλλά ούτε και για μια πλήρη ανακαίνιση.
Ο τεχνικός ξεκίνησε προβάλλοντας μια κατακόρυφη γραμμή λέιζερ στον τοίχο, η οποία λειτούργησε ως οδηγός. Στα παλιά σπίτια —ειδικά σε εκείνα που είναι χτισμένα σε σειρά— οι τοίχοι σπάνια είναι απόλυτα κατακόρυφοι, οπότε αυτή η δέσμη λέιζερ είναι το κλειδί για όλη τη διαδικασία. Αν έστω και μία λωρίδα ταπετσαρίας αποκλίνει κατά ένα τέταρτο της ίντσας (περίπου 6 χιλιοστά), τότε, μέχρι να φτάσει στο ταβάνι, τα μοτίβα με τα φύλλα θα έχουν αρχίσει να γέρνουν.
Οι δύο πρώτες λωρίδες ταπετσαρίας σε κρεμ απόχρωση, με μοτίβο φύλλων φοίνικα, τοποθετούνται στον τοίχο της σκάλας. Μια κόκκινη δέσμη λέιζερ διατρέχει κατακόρυφα τον τοίχο, λειτουργώντας ως οδηγός για την τοποθέτηση της επόμενης λωρίδας.
Στη συνέχεια, προχώρησε λωρίδα-λωρίδα, ανεβαίνοντας κατά μήκος της σκάλας και καλύπτοντας ολόκληρο τον τοίχο όπου βρίσκεται η τηλεόραση. Κάθε λωρίδα πιέστηκε σταθερά πάνω στην επιφάνεια και λειάνθηκε από το κέντρο προς τα έξω με ένα σφουγγάρι, ώστε να απομακρυνθούν οι φυσαλίδες αέρα, ενώ στο κάτω μέρος κόπηκε προσεκτικά κατά μήκος του σοβατεπί. Δεν χρειάστηκε εξειδικευμένο συνεργείο ούτε περίπλοκος εξοπλισμός. Μόνο μια σκάλα, ένα σφουγγάρι, ένα κοφτερό μαχαίρι και ένα λέιζερ. Κοντινό πλάνο ενός τεχνίτη που χρησιμοποιεί ένα κίτρινο σφουγγάρι για να λειάνει ένα φρεσκοτοποθετημένο τμήμα ταπετσαρίας σε απόχρωση κρεμ με μοτίβο φύλλων φοίνικα, στον τοίχο κατά μήκος της σκάλας, πάνω από μια σκάλα με μοκέτα.
Ο συνολικός χρόνος για έναν τοίχο αυτού του μεγέθους, συμπεριλαμβανομένου του κλιμακοστασίου ήταν ένα απόγευμα. Το λευκό πλαίσιο του τζακιού μοιάζει πλέον με πραγματική ξυλουργική κατασκευή, καθώς το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των φύλλων στο φόντο τού προσδίδει μια αίσθηση στήριξης. Η τηλεόραση παραμένει ένα μαύρο ορθογώνιο, αλλά δεν δείχνει πλέον να «αιωρείται» καθώς έχει ενταχθεί μέσα σε ένα μοτίβο.
