Κλείνει ο κύκλος της Solo στην ελληνική αγορά μπίρας, καθώς, σύμφωνα με τις πληροφορίες του ρεπορτάζ, η εταιρεία οδηγείται πλέον και επισήμως σε διακοπή λειτουργίας, έπειτα από ένα διάστημα κατά το οποίο οι ετικέτες της είχαν αποσυρθεί από την αγορά. Πρόκειται για ένα εγχείρημα που ξεκίνησε στην Κρήτη στα τέλη του 2015, συνδυάζοντας την τοπική ταυτότητα με την τεχνογνωσία του Νορβηγού ζυθοποιού Kjetil Jikiun και τη φιλοδοξία να αποκτήσει διακριτή θέση στην ελληνική craft σκηνή.
Η Solo επιχείρησε να χτίσει την παρουσία της γύρω από μπίρες με έντονο γευστικό χαρακτήρα, διαφορετικές συνταγές και ονόματα εμπνευσμένα από την κρητική λαλιά. Το «Σκοτίδι», ο «Ασκιανός», ο «Φουριάρης» και το «Ψακί» αποτέλεσαν χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της προσέγγισης, συνδέοντας το προϊόν με τον τόπο προέλευσής του.
Η συνάντηση της Κρήτης με τη νορβηγική ζυθοποιία
Στην αφετηρία της επιχειρηματικής προσπάθειας βρέθηκαν ο Νικόλας Λουκάκης και ο Kjetil Jikiun, με τον δεύτερο να διαθέτει ήδη σημαντική διαδρομή στη διεθνή μικροζυθοποιία ως συνιδρυτής της νορβηγικής Nøgne Ø. Η εγκατάστασή του στην Κρήτη και η συνεργασία του με τους Έλληνες εταίρους του έδωσαν στη Solo έναν συνδυασμό τοπικής αναφοράς και διεθνούς εμπειρίας.
Η δραστηριότητα αναπτύχθηκε με σημείο αναφοράς το Ηράκλειο και το χωριό Αλάγνι. Η γκάμα έφτασε να περιλαμβάνει δέκα διαφορετικές ετικέτες, με κοινό χαρακτηριστικό τη φρέσκια, αφιλτράριστη και απαστερίωτη μπίρα. Η επιλογή αυτή συνδεόταν με την επιδίωξη των δημιουργών της να διατηρούν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα κάθε συνταγής και να πειραματίζονται με διαφορετικά στυλ.
Κεντρικό μήνυμα της μάρκας ήταν η φράση «η καλή μπίρα είναι ανθρώπινο δικαίωμα». Μέσα από αυτήν, η Solo περιέγραφε την πρόθεσή της να απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο κοινό καταναλωτών που αναζητούσαν ποιοτικές επιλογές και επαφή με την κουλτούρα της μικροζυθοποιίας.
Οι ετικέτες και το επισκέψιμο ζυθοποιείο
Το εύρος των προϊόντων της αποτύπωνε αυτή τη φιλοσοφία. Από τη «Χωριάτικη», τύπου Saison, και την «Αμερικάνα», τύπου Pale Ale, μέχρι το «Ψακί», μια India Pale Ale, η εταιρεία δοκίμαζε διαφορετικές γευστικές κατευθύνσεις. Στη σειρά περιλαμβάνονταν επίσης ο «Φουριάρης», τύπου Imperial IPA, ο «Ασκιανός», τύπου Porter, και το «Σκοτίδι», τύπου Imperial Stout.
Η παραγωγική της βάση στεγαζόταν σε βιομηχανικό κτίριο 300 τ.μ. στην Καλλιθέα, δίπλα στη ΒΙΠΕ Ηρακλείου. Ο χώρος είχε σχεδιαστεί ώστε να φιλοξενεί, πέρα από την παραγωγή, γευσιγνωσίες, ξεναγήσεις, σεμινάρια και εκδηλώσεις. Η άμεση επικοινωνία με τον καταναλωτή αποτελούσε μέρος της εμπορικής και επικοινωνιακής της προσέγγισης.
Το επίσημο κλείσιμο έρχεται να επισφραγίσει την αποχώρηση που είχε ήδη προηγηθεί στο εμπορικό πεδίο. Για τη Solo ολοκληρώνεται έτσι μια διαδρομή που ξεκίνησε με τη συνάντηση μιας παρέας από την Κρήτη με έναν έμπειρο Νορβηγό ζυθοποιό και άφησε πίσω της μια οικογένεια προϊόντων με αναγνωρίσιμη κρητική ταυτότητα.
