*** Παρακολουθώ με μεγάλη προσοχή τις τελευταίες εξελίξεις στον χώρο αριστερότερα του ΠΑΣΟΚ και οφείλω να πω ότι καταλήγω σε ένα συμπέρασμα. Πως αποτελεί περίπου μονόδρομο για τα κόμματα και τα κομματίδια που προέκυψαν από τη διάσπαση-διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ να επανενωθούν.
*** Για έναν απλό λόγο: Μόνο έτσι έχουν ελπίδα επιβίωσης. Και αναφέρομαι, για να είμαι συγκεκριμένος, σε ό,τι απέμεινε από τον ΣΥΡΙΖΑ της Κουμουνδούρου, στη Νέα Αριστερά, στις κινήσεις του Κοτζιά, του Κόκκαλη ή της Κατσέλη και τέλος.
*** Γιατί το γράφω; Επειδή μαθαίνω ότι στο παρασκήνιο η σκέψη συζητείται και μεταξύ των ίδιων των άμεσα ενδιαφερομένων. Και φέρεονται, μάλιστα, κάποιοι που είχαν αντιρρήσεις έως πρόσφατα να το ξανασκέφτονται.
*** Δηλαδή Φίλης, Σκουρλέτης, Τσακαλώτος από τη μία, Πολάκης από την άλλη, ακόμα και Σακελλαρίδης υπό όρους. Για τον Φάμελλο δεν το συζητώ. Έχει δηλώσει και δημοσίως ότι «αργήσαμε».
*** Γεγονός αποτελεί ότι μόνο υπό αυτές τις συνθήκες θα μπορούσαν να διασφαλίσουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση στις επόμενες εκλογές. Και κατ’ επέκταση πόρους επιβίωσης από τον κρατικό προϋπολογισμό.
*** Εννοείται ότι σε αυτό το σχήμα δεν χώραει η Κωνσταντοπούλου, για την οποία όλοι συμφωνούν ότι δεν θα μπορούσε να είναι παρούσα, ακόμα και αν το ήθελε, ενώ δεν το θέλει -σίγουρα- και ο Γιάνης Βαρουφάκης.
*** Μου λένε ότι ο τελευταίος έχει διαμηνύσει, για παράδειγμα, ότι δεν θα μπορούσε να συνυπάρξει με τους Τσακαλώτο και Σία, από τη στιγμή που υπέγραψαν μνημόνιο. Η δήλωση προθέσεων έγινε σε άλλη φάση.
*** Συγκεκριμένα, όταν εξετάστηκε το ενδεχόμενο συνύπαρξης της Νέας Αριστεράς με το ΜεΡΑ25. Χωρίς βεβαίως να αποκλείεται στο τέλος της ημέρας εκεί να καταλήξει μεμονωμένα ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης.
*** Δεν αποκλείεται επίσης κάποιοι απ’ όλους τους παραπάνω (ή την Αχτσιόγλου, για παράδειγμα) να πάρουν τον δρόμο για την Αμαλίας και τον Τσίπρα. Ο οποίος μπορεί στο τέλος της ημέρας να κάνει κάποιες εκπτώσεις και να δεχτεί στο νέο κόμμα του τον Χαρίτση (ή την Αχτσιόγλου), αλλά…
*** Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει αυτό που θέλει ο Φάμελλος: Να απορροφήσει, ως σώμα, τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι τελειωμένη ιστορία. Ο πρώην πρωθυπουργός είναι της άποψης -και τη λέει- «είδα κι έπαθα να ξεμπλέξω, γιατί να ξαναμπλέξω;».
*** Σας μπέρδεψα λίγο με όλα τα παραπάνω; Πιστέψτε με, όμως, προσπάθησα όσο πιο… απλά γινόταν να σας μεταφέρω την κατάσταση σε έναν χώρο πολύ μπερδεμένο. Αρχίζω να πιστεύω ότι τελικά μπορεί να έχει το μπέρδεμα στο DNA του.
*** Κι όλα τα παραπάνω χωρίς να συνυπολογίσω τον παράγοντα Καρυστιανού, που είναι το τελευταίο αποκούμπι του Στέφανου Κασσελάκη (και των τελευταίων «πιστών» του). Αλλά και τη Μαρία των Τεμπών κανείς άλλος δεν δείχνει διατεθειμένος να την πλησιάσει.
*** Η δήλωση για τις αμβλώσεις την αποξένωσε από μια μεγάλη δεξαμενή εν δυνάμει ψηφοφόρων της, που είναι οι νέες γυναίκες. Και βεβαίως από τη δεξαμενή της Αριστεράς, αφού απηχεί απόψεις περισσότερο (άκρο)δεξιές. Μπερδεύοντας ακόμα περισσότερο την εικόνα.
*** Κερδισμένος στο τέλος της ημέρας θα μπορούσε να θεωρείται ο Νίκος Ανδρουλάκης, αν δεν είχε να διαχειριστεί τη μεγάλη εσωκομματική γκρίνια. Η οποία δείχνει να είναι ατέλειωτη. Με τους πρωταγωνιστές και τους δευτεραγωνιστές να κινούνται στη βάση της λογικής του «εν αναμονή προέδρου».
*** Μόνο που έτσι, αποδεδειγμένα, δεν γίνεται δουλειά…
