*** Όσοι τον έχουν συναντήσει τελευταία εκτιμούν ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα δώσει τελικά το «παρών» στην επόμενη εκλογική μάχη, όποτε κι αν γίνει. Με δικό του κόμμα. Ωστόσο, εγώ επιμένω. Θα το κάνει, αλλά υπό έναν απαράβατο όρο.
*** Ότι οι εξειδικευμένες πανελλαδικές μετρήσεις που έχει ζητήσει να γίνουν για λογαριασμό του δεν θα του εξασφαλίζουν απλώς την είσοδο στη Βουλή. Δηλαδή, δεν θα του δίνουν απλώς ένα 3% – 4%.
*** Αλλά θα του διασφαλίζουν μια αξιοπρεπή κοινοβουλευτική παρουσία και παρέμβαση. Αντάξια ενός πρώην πρωθυπουργού. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα έχει νόημα να κάνει την κίνηση, ως «ουρά» της Καρυστιανού, για παράδειγμα.
*** Εν προκειμένω, υπάρχουν και θέματα πολιτικού εγωισμού. Και δικαιολογημένα, θα προσθέσω. Γιατί φαντάζεστε, ας πούμε, τον Βελόπουλο με 8%-9% και τον Σαμαρά με 4% στην επόμενη Βουλή;
*** Την ίδια ώρα, στο υπό σύσταση κόμμα Τσίπρα, έχουν ξεκινήσει να διατυπώνουν και τις πρώτες βασικές προτάσεις τους για τη διακυβέρνηση της χώρας. Γιατί καλές οι καταγγελίες κατά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, αλλά πρέπει και «κάτι» πρακτικό να πεις στον κόσμο. Ως εναλλακτική.
*** Τι ακούω λοιπόν; Ότι μια από τις προτάσεις που επεξεργάζεται το οικονομικό επιτελείο του (που μεταξύ μας είναι και το πιο συντεταγμένο) είναι και η δημιουργία ενός Ταμείου Σύγκλισης, όπως το ονομάζει.
*** Ο λόγος αφορά σε έναν φορέα, ο οποίος θα συμβάλει στην ανάπτυξη της χώρας. Πώς; Θα χρηματοδοτηθεί από το κράτος με μια «μαγιά» 1,5 – 2 δισ. ευρώ, για να ξεκινήσει να υλοποιεί επενδύσεις. Και στην συνέχεια, θα προστίθενται και νέα κεφάλαια, συνεχώς.
*** Από που θα βρεθούν αυτά τα λεφτά; Κάπου εδώ ξεκινούν οι «γενικότητες». Γιατί, η απάντηση που δίνεται είναι από τα υπερπλεονάσματα. Με βάση το σχέδιο, στην πορεία θα προστεθούν και ιδιωτικά κεφάλαια. Ο στόχος;
*** Επαναλαμβάνω: Θα χρηματοδοτεί κρίσιμες επενδύσεις στις υποδομές και στα δίκτυα. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, μιλούν για ένα επενδυτικό σχήμα που θα ευνοεί τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Για να βοηθηθεί η ανάπτυξη.
*** Η πρόταση θα κατατεθεί τις επόμενες μέρες. Λίγο αόριστη, επαναλαμβάνουμε, αλλά δεν παύει να είναι μια πρόταση. Κι από τέτοιες έχει μεγάλη ανάγκη ο δημόσιος διάλογος. Δεν φτάνουν μόνο οι καταγγελίες.
*** Στο μεταξύ, σύμφωνα με μια νεότερη εκδοχή, που ακούω από τη Χαριλάου Τρικούπη σχετικά με την επιχειρούμενη διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν έκανε ποτέ καμία σχετική συζήτηση με τη Θεοδώρα Τζάκρη. Και τότε, από πού προκύπτει η όλη φημολογία;
*** Το πιο πιθανό είναι ότι η αντιπρόεδρος – μέχρι σήμερα – του κόμματος Κασσελάκη, συζήτησε το ενδεχόμενο της επιστροφής στο ΠΑΣΟΚ με κάποιον ή κάποιους από τους συνεργάτες του προέδρου του. Και όχι με τον ίδιο.
*** Συνεπώς, ο Ανδρουλάκης δεν δεσμεύεται με κάτι. Και το αναφέρω επειδή ξέρω ότι για την Τζάκρη υπάρχουν πραγματικά μεγάλες αντιδράσεις, ακόμα και στο επιτελείο του, ως προς την προοπτική της συνεργασίας μαζί της.
*** Ακόμα δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να γίνει και δεύτερη πρόσκληση στον Κώστα Καραμανλή για να συμμετάσχει στο τελευταίο συνέδριο της ΝΔ. Από τη στιγμή που ξεκαθάρισε στην Ντόρα Μπακογιάννη ότι δεν θα πάει (και σύμφωνα με μια εκδοχή, την προέτρεψε αστειευόμενος «να μην πάει ούτε κι αυτή, γιατί τι θα κερδίσει;»), όλα τα υπόλοιπα ήταν περιττά.
*** Στο Μέγαρο Μαξίμου θα έπρεπε να έχουν καταλάβει ότι ο Καραμανλής είναι «ξένο σώμα» πλέον με την ΝΔ. Τουλάχιστον όσο και ο Σαμαράς. Τέλος.
