Το More Φίλings άνοιξε στο ίδιο σημείο στο Κουκάκι, όπου πριν συναντούσαμε την πολύ καλή «Φάμπρικα του Ευφρόσυνου». Πίσω από το εγχείρημα είναι ο Βάιος Κορομηλάς που αποχώρησε από το σχήμα του «Τσίφτη», ο ζαχαροπλάστης Αλέξανδρος Κόνιαρης που λειτουργούσε το Φίλings, στο Παγκράτι και που μετέφερε τη δυσανάγνωστη και για ξένους αλλά και ντόπιους πελάτες γραφή του ονόματος, και ο chef Γιώργος Ζαχείλας.
Μαθαίνουμε πως στη διάρκεια της μέρας σερβίρει brunch και προϊόντα από το δικό τους διπλανό micro-bakery (δεν το είδαμε) και από το απόγευμα γίνεται μπιστρό. Έξυπνο επιχειρηματικό μοντέλο με δεδομένα τα εκατοντάδες Airbnb της περιοχής.
Μικρό και minimal μαγαζί. Δηλαδή πιο minimal και άσπρο δεν γίνεται. Συναντήσαμε γνώριμα και έμπειρα πρόσωπα στο πολύ καλό σέρβις από τον κάποτε αγαπημένο μας «Τσίφτη», ενώ κάποια στιγμή κάναμε και παρέα με τους διπλανούς μας διότι με τα τραπέζια τόσο στριμωχτά, έρχεται κάπως φυσικά αυτή η εξέλιξη. Ευτυχώς συμπαθέστατοι όλοι και καλοφαγάδες, αρχίσαμε και συζήτηση για τα αγαπημένα μας μαγαζιά. Οι μικρές και κοντές καρέκλες, φτυστές με τις «Τσαούσογλου» που μας έχουν στοιχειώσει απ’ το σχολείο και η δυνατή rap δεν βοηθάνε την κατάταξη στην κατηγορία «μπιστρό» όπως την έχουμε συνηθίσει. Αλλά πάλι, η πιο δημιουργική μαγειρική φιλοσοφία δεν σε αφήνει και να το κατατάξεις σε κατηγορία γαστρο-ταβέρνα/κουτούκι/μεζεδοπωλείο.
Τα αρχικά ψωμάκια πάντως με τίτλο «τα ψωμιά του Φίλινγκς» (που ήρθαν με ένα παντελώς αδιάφορο ελαιόλαδο) ήταν μόνο ένα είδος. Δεν έχεις την αίσθηση πως κάτι ιδιαίτερο μπορεί να συμβαίνει στο δίπλα micro bakery και πως υπάρχει κάποια σύνδεση των δύο μαγαζιών. Ούτε καν τον βαρυσήμαντο τίτλο δεν δικαιολογούν. Μας είπαν πως κανονικά σερβίρουν ένα set διαφόρων τύπων ψωμιού που για κάποιο λόγο δεν ήταν διαθέσιμο τη συγκεκριμένη μέρα.
Συμπαθητική η σαλάτα με τα παντζάρια, καπνιστό κατσικίσιο γιαούρτι και καραμελωμένα καρύδια (11€), μας άρεσε ακόμα περισσότερο το πιάτο με τα γλυκούλια (και σε εμφάνιση και σε γεύση) μικρά καρότα με στρατσιατέλα και φουντούκι (11€).
Παντζάρια με γιαούρτι © PowerGame
Καρότα με στρατσιατέλα © PowerGame
Η ταραμοσαλάτα με chimichurri και αντζούγια ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα (7€). Από τα καλύτερα της βραδιάς η νόστιμη και η ρεβιθάδα με το καλαμάρι (16€).
Ταραμοσαλάτα με αντζούγια © PowerGame
Ρεβιθάδα με καλαμάρι © PowerGame
Αντίθετα τα ζυμαρικά με γαρίδα, ζωμό καραβίδας και καφέ (18€), έπασχαν από μια ασαφή γεύση που δεν ανέδειξε τα πολλά υποσχόμενα συστατικά. Καλύτερα ήταν τα πράγματα με τα κολάρα σφυρίδας σε γιουβέτσι (26€), με μόνη παρατήρηση την λίγο πιο εμφανή απ’ όσο έπρεπε παρμεζάνα που χρησιμοποιήθηκε για το δέσιμο. Όπως πολύ εύστοχα παρατήρησαν από δίπλα (που δύο ώρες μετά είχαμε γίνει μια παρέα), «το τυρί στα πιάτα είναι πλέον η σύγχρονη κρέμα γάλακτος».
Ζυμαρικά με γαρίδα © PowerGame
Σφυρίδα γιουβέτσι © PowerGame
Το δείπνο συνοδεύτηκε από ένα πολύ καλό chardonnay Lapis Luna που τιμολογήθηκε σε λίγο πιο πάνω από το Χ2 της λιανικής του τιμής (44€). Είδαμε το ροζέ ξινόμαυρο του Θυμιόπουλου και το Aiora Μοσχόπολις στα 34€ (Χ3 δηλαδή). Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πως σε μια τόσο περίεργη πολιτική τιμολόγησης, το καλιφορνέζικο ήταν σχεδόν ευκαιρία.
Πολύ καλά ήταν τα τρία επιδόρπια, curd λεμόνι με σορμπέ βοτάνων, gianduja με πικρή σοκολάτα παγωτό φουντούκι και ανθό αλατιού και μια τάρτα με παγωτό αλατισμένης καραμέλας.
Συνολικά οι εντυπώσεις είναι καλές. Αλλά η αλήθεια είναι πως πήγαμε με μεγαλύτερες προσδοκίες. Ναι μεν δεν υπήρξαν απογοητεύσεις (εκτός από ένα πιάτο), ναι η κουζίνα είναι νόστιμη και δημιουργική με έξυπνους συνδυασμούς, αλλά μας έλλειψε το στίγμα, η μοναδικότητα που θα έκανε τη διαφορά στη δεδομένη χρονική στιγμή που η πόλη κατακλύζεται από προσφορά παρόμοιων εστιατορίων. Θα μπορούσαμε δηλαδή αυτά τα πιάτα να τα έχουμε φάει και κάπου αλλού που επιπλέον δεν διαθέτουν και micro bakery ή τόση εμπειρία στην εστίαση.
Μπορεί όμως να επιστρέψουμε για να δούμε και τις επιδόσεις στα κρεατικά που επίσης έχουν υποσχόμενες περιγραφές.
