Οι σωστοί πρωταγωνιστές στα γενέθλια της ΝΔ, η διαφορετική αντιμετώπιση των πρώην, το αόρατο “καρφί”, η επιλεκτική αμνησία Τσίπρα και το ποδαρικό Δούκα

Τα γενέθλια της ΝΔ

Από επαγγελματική διαστροφή και μόνο, αποφάσισα παρέα με τον συναγωνιστή Φουσκίδη να κάνω ένα πέρασμα από την εκδήλωση εορτασμού των 52ων γενεθλίων της ΝΔ. Αν και δεν με ενθουσιάζουν κάτι τέτοιες εκδηλώσεις, σπεύδω να σημειώσω ότι ήταν από τις καλά οργανωμένες των τελευταίων χρόνων. Για να ακριβολογώ, επί των ημερών της ηγεσίας Μητσοτάκη, ενδεχομένως να ήταν και η καλύτερη. Και το γράφω αυτό γιατί, συνομιλώντας με κάτι αρχαίους Νεοδημοκράτες, με εξαίρεση τις επισημάνσεις τους σε σχέση με την απουσία των πρώην προέδρων του κόμματος, διέκρινα ότι η χθεσινή μέρα τούς ξύπνησε όμορφες αναμνήσεις. Μια και το ’φερε η κουβέντα, να σας πω ότι από απόσταση (γιατί ως γνωστόν δεν ανήκω στους εκλεκτούς του) κατάφερα να βγάλω ένα ακόμη συμπέρασμα, από αυτά που σε κάτι τέτοιες περιόδους κάνουν και τη διαφορά. Αναφέρομαι στο συμπέρασμα της μετάλλαξης του αρχηγού Κυριάκου, ο οποίος κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές γίνεται άλλος άνθρωπος. Για να ακριβολογώ, μετατρέπεται σε παίκτη περιοχής, που καταφέρνει να σκοράρει όταν έρθει η ώρα του τελικού, εν προκειμένω των εκλογών.

Καλή ισορροπία

Τα γενέθλια των ιστορικών κομμάτων έχουν διαχρονικά μια διπλή παγίδα: από τη μία να βουλιάξουν στη νοσταλγία και από την άλλη να ενδώσουν στον πειρασμό του αυτοθαυμασμού της σημερινής ηγεσίας. Με πιο απλά λόγια, είτε να ξεχάσουν το σήμερα είτε να ξεχάσουν το χθες. Και τολμώ να πω ότι η χθεσινή γιορτή της Νέας Δημοκρατίας, αν και δεν θα μείνει στην ιστορία για κάποια σπουδαία καινοτομία, κατάφερε να αποφύγει τις κακοτοπιές. Και, εδώ που τα λέμε, είτε μιλάμε για επέτειο ίδρυσης κόμματος είτε για επέτειο γάμου, αυτά που μπορούν να πάνε στραβά είναι πολύ περισσότερα από εκείνα που μπορούν να εντυπωσιάσουν. Οπότε, από τη στιγμή που η εκδήλωση στο αμαξοστάσιο του ΟΣΥ δεν θα μείνει αξέχαστη για τους λάθος λόγους, θεωρείται αυτόματα πετυχημένη. Τώρα, από άποψη προσέλευσης, τα γενέθλια της ΝΔ επίσης δεν πήραν καθόλου άσχημο βαθμό. Προφανώς δεν μιλάμε για επιστροφή στις συγκεντρώσεις της δεκαετίας του ‘80, αλλά στη νέα πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί ως προς τις σχέσεις κομμάτων και πολιτών, ο χώρος γέμισε – και γέμισε για τα καλά.

Στο πάρτι και η θεία μου από τα Χανιά

Ανάμεσα σε εκείνους που έδωσαν το «παρών» στο αμαξοστάσιο του ΟΣΥ ήταν και η θεία μου από τα Χανιά. Μετά το «ρεκτιφιέ» που της έκανε ο γιατρός, κλινικάρχης και άνθρωπος Γαβριλάκης, η 86χρονη Χανιώτισσα μαζί με τρεις συμμαθήτριές της, που έχουν εικόνισμα τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη πάνω από το κρεβάτι τους, μπούκαραν στο βραδινό καράβι από τη Σούδα την Κυριακή το βράδυ και μου εμφανίστηκαν φρέσκιες φρέσκιες (αφού είχαν κλείσει καμπίνα) το πρωί της Δευτέρας στην Αθήνα. Όπως μου μετέφερε χθες βράδυ η θεματοφύλακας του Μητσοτακισμού, είδε αρκετούς παλιούς συναγωνιστές της από τα χρόνια που όργωνε όχι μόνο την Κρήτη, αλλά ολόκληρη την Ελλάδα. Μάλιστα, η αρχόντισσα των Χανίων δεν έκατσε πίσω πίσω, αλλά, όπως μου εξιστόρησε, διακρίθηκε στα δυναμικά σκριν, προκειμένου να βγάλει φωτογραφίες με όλους τους αγαπημένους της υπουργούς και βουλευτές. Όπως μου είπε, με αυτούς που δυσκολεύτηκε περισσότερο λόγω… μεγάλης ζήτησης ήταν ο υπουργός Πιερρακάκης και ο εκπρόσωπος Μαρινάκης, αλλά και ο Μάκης Βορίδης και ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης. Αυτό, τέλος, που επίσης ξεχώρισε το έμπειρο (και χωρίς καταρράκτη, χάρη στην επέμβαση που έκανε) μάτι της ήταν η κινητοποίηση της ΟΝΝΕΔ. «Έτοιμα για εκλογές τα κοπέλια μου», μου είπε με νόημα.

Οι σωστοί πρωταγωνιστές

Από τη γιορτή της ΝΔ δεν έλειψαν επίσης τα vintage στοιχεία. Όπως μου μετέφερε η θεία μου, συγκινήθηκε ιδιαίτερα βλέποντας μια μακέτα του θρυλικού αυτοκινήτου με το οποίο οι Νεοδημοκράτες πανηγύριζαν στην Ομόνοια τη νίκη του γέρου Μητσοτάκη το 1989, αλλά και ένα photo booth, από αυτά που έχουν πλέον όλοι οι γάμοι, με φόντο τη Ρηγίλλης. Και εδώ ήταν η βασική διαφορά σε σχέση με τους εορτασμούς του ΠΑΣΟΚ πριν από έναν μήνα στην Κρήτη, όπου πρωταγωνιστές στο… remake της δεκαετίας του ’80 με τα τρακτέρ και τα υπόλοιπα συμπαρομαρτούντα ήταν οι ίδιοι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, σε ένα θέαμα τουλάχιστον αμήχανο (για να το πω όσο πιο διακριτικά μπορώ). Χθες, στο «γαλάζιο πάρτι», στο νοσταλγικό κομμάτι μπορούσαν να συμμετάσχουν όσοι ήθελαν, για όσο ήθελαν. Και κυρίως ήταν απλοί πολίτες, στους οποίους η υπερβολή (ή αν θέλετε μια κάποια γραφικότητα) συγχωρείται πιο εύκολα απ’ ό,τι σε πολιτικούς πρώτης γραμμής.

Επιστροφή στα παλιά

Δεν υπήρξα ποτέ ΟΝΝΕΔίτης, όπως άλλωστε και πολλοί από τους υπουργούς της λαοπρόβλητης κυβέρνησής μας. Ωστόσο, εισερχόμενος στο industrial σκηνικό που είχε στήσει ο γραμματέας Κυρανάκης για τα 52α γενέθλια της ΝΔ, ένα δάκρυ πήγε να κυλήσει στο πρόσωπό μου. Βλέπετε, όσα χρόνια θυμάμαι τον Κυριάκο ως πρόεδρο σε επίσημες περιστάσεις της γαλάζιας παράταξης, ουδέποτε συνόδευαν την παρουσία του ήχοι που παραδοσιακά ξεσήκωναν παλαιότερα το δεξιό ακροατήριο. Θα ήταν άλλωστε… τερατογένεση, που είχε πει κάποτε και ο ίδιος (για άλλο πράγμα βέβαια), να ακούγεται το «Μύρισε θυμάρι και βασιλικό» κι από κάτω να βλέπει κανείς τον Φλωρίδη, την Αγαπηδάκη, τον Τάκη και τον Άκη τον Σκέρτσο να παραληρούν με τον στίχο «Ζέρβα, απ’ τον τάφο έλα και βγες, θ’ αναστηθεί ξανά ο ΕΔΕΣ», σαν ΔΑΠπίτες παλιάς κοπής. Το πιο πιθανό είναι ότι θα τους ερχόταν αναγούλα, αν δεν είχαν ήδη κάνει εμετό.

Τα τραγούδια που έγραψαν ιστορία

Δεν ξέρω, πάντως, πώς θα αισθάνθηκαν όλοι αυτοί και κάτι άλλοι, όταν χθες, με φόντο την ανάγκη επανασυσπείρωσης της βάσης και προ της απειλής του κόμματος Σαμάρα, άρχισαν να ακούνε το εμβατήριο που καθιερώθηκε επί προεδρίας Βασίλη Μιχαλολιάκου στην ΟΝΝΕΔ, το οποίο ηχούσε back to back στη διάρκεια της αναμονής της άφιξης Μητσοτάκη. Για να καταλάβετε τι κοσμογονία επικρατεί στο Μαξίμου σε σχέση με αυτά τα ζητήματα και εν όψει των δημοσκοπήσεων, επίσης για πρώτη φορά, ο αρχηγός Κυριάκος έκανε προσωπική είσοδο με το «Σε περιμένω να έρθεις και πάλι», τον ύμνο δηλαδή (του εκλιπόντος Ρόμπερτ Ουίλιαμς) που συνδέθηκε άρρηκτα με την εποχή του πατέρα Μητσοτάκη και τις νικηφόρες εκλογικές αναμετρήσεις του ’89-’90. Δεν ξέρω αν το ήθελε ο ίδιος ή υπέκυψε στις σχετικές παραινέσεις του Κυρανάκη. Άλλωστε, βλέποντάς τον, από μακριά, μου θύμισε κάτι φιλενάδες μου, που όταν πηγαίνουμε στον Ρέμο το απολαμβάνουν, σε αντίθεση με όταν εμφανιζόμαστε στον Τερλέγκα και τον Ζαζόπουλο (στην υγειά της αχάριστης), που νιώθουν σαν να έχουν πάει σε κινέζικο μπουζουξίδικο.

Το βίντεο που έλειπε

Και κάπου εκεί, μέσα στην αναπόληση της γαλάζιας ιστορίας, υπήρχε κάποιος που έλειψε από τις αναφορές του πρωθυπουργού, έστω κι αν η εποχή του μνημονεύτηκε στα βίντεο και τα ηχητικά ντοκουμέντα που έπαιζαν στον χώρο. Ο λόγος, φυσικά, για τον Αντώνη Σαμάρα, για την περίοδο διακυβέρνησης του οποίου ο Κυριάκος αυτήν τη φορά δεν είπε λέξη… Πάντως, μια και προβλήθηκαν πολλά βίντεο, δεν σας κρύβω ότι θα είχε μια ιστορική αξία να βλέπαμε και ένα από το ’93, τότε που ο Συμπιλίδης ανέτρεψε την κυβέρνηση του πρεσβύτερου Μητσοτάκη, προσχωρώντας στο μετέπειτα κόμμα που ίδρυσε ο πρόεδρος Σαμαράς.

Απουσίαζαν τα γεροντάκια του Muppet Show

Επειδή έγινε μπόλικη κουβέντα με αφορμή την απουσία των Καραμανλή και Σαμαρά από τα χθεσινά γενέθλια της ΝΔ, σπεύδω να σας πω ότι τα εκατομμύρια των αγωνιστών της παράταξης έχουν αντιληφθεί (πλέον) και τον ρόλο και τα γινάτια τους. Άλλωστε, γνωρίζουν ότι ο μεν Καραμανλής είχε κάνει ό,τι περνούσε από τα χέρια του για να παραμείνει στη διακυβέρνηση η κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων, ο δε Σαμαράς είχε επενδύσει στην αδυναμία του νεότερου Μητσοτάκη να κερδίσει εκλογές, μήπως και ο ίδιος κάνει comeback. Τα γεροντάκια του Muppet Show δυστυχώς δεν μπορούν να χωνέψουν ότι ο σημερινός πρωθυπουργός έχει καταφέρει να σχηματίσει δύο αυτοδύναμες κυβερνήσεις, ότι είναι επί 7,5 χρόνια κυβερνήτης της χώρας και κυρίως ότι χωρίς αυτούς διεκδικεί και μια τρίτη κυβερνητική θητεία. Και δεν μπορούν να το χωνέψουν γιατί ο νεότερος Μητσοτάκης, κάθε πρωί πριν πάει στο Μαξίμου, αποφάσισε να μην τους τηλεφωνεί για να τους ζητάει τη γνώμη τους.

Η ιστορία γράφεται από τους παρόντες

Βλέποντας τα όσα είχε οργανώσει ο γραμματέας Κυρανάκης και κυρίως ακούγοντας τα όσα είπε ο πρόεδρος Μητσοτάκης, θα σας μεταφέρω μια κοινοτοπία, γράφοντας ότι η ιστορία γράφεται από τους παρόντες. Το γεγονός ότι τα γεροντάκια του Muppet Show αποφάσισαν να κάνουν ζημιά στην παράταξη που ίδρυσε ο εθνάρχης Καραμανλής προφανώς και δεν αφορά κανέναν, πλην των ιδίων και κάποιων πικραμένων, που ενδεχομένως να είχαν ονειρευτεί κάτι διαφορετικό για τις ζωές τους. Είναι κρίμα, ενδεχομένως και άδικο για την υστεροφημία τους, και αναφέρομαι στους Καραμανλή και Σαμαρά, επειδή δεν τους αρέσει ο Μητσοτάκης να εκδικούνται (γιατί αυτό κάνουν) τους αγωνιστές του κόμματος, που σε διαφορετικούς χρόνους τούς έστειλαν στο Μέγαρο Μαξίμου, ως πρωθυπουργούς. Αντί, λοιπόν, να πουν ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για την τιμή που τους έκανε ο κόσμος της παράταξης, ως ανταπόδοση, σκέφτονται στον βωμό της εμπάθειάς τους να βάλουν τη χώρα σε περιπέτεια.

Ο έξυπνος σεβασμός στον Σαμαρά

Θυμάστε μια αφίσα ενός επαρχιακού «πολιτιστικού κέντρου» που έλεγε με μεγάλα γράμματα «ο Αντώνης Ρέμος» και από κάτω με πολύ μικρότερα «δεν θα είναι μαζί μας, αλλά θα πούμε τραγούδια του»; Κάπως έτσι ήταν η χθεσινή φάση στο πάρτι της Νέας Δημοκρατίας με τον Αντώνη Σαμαρά. Ο παλαίμαχος Μεσσήνιος προφανώς δεν τόλμησε να πατήσει το πόδι του στο αμαξοστάσιο του ΟΣΥ, αλλά η μορφή του ήταν κανονικά σε όλα τα βίντεο. Και, βλέποντας τις σχετικές εικόνες, σε συνδυασμό με το προχθεσινό βίντεο της ΝΔ, αλλά και γενικότερα τη «γαλάζια» ρητορική των τελευταίων ημερών, νομίζω ότι διακρίνω μια πολύ ενδιαφέρουσα στρατηγική. Ο Μητσοτάκης να «τιμά τους αγώνες» του Σαμαρά, αλλά να διαχωρίζει πλήρως τη στάση του από τον σημερινό εν αναμονή κομματάρχη της ΠΟΛΑΝ 2. Και, με τα λίγα που σκαμπάζω από πολιτική, τολμώ να πω ότι αυτή είναι η πιο έξυπνη προσέγγιση που μπορεί να έχει ο πρόεδρος Κυριάκος απέναντι στον πρώην πρόεδρο Αντώνη. Σεβασμός στο παρελθόν, αλλά καθαρές απαντήσεις στο σήμερα και το αύριο. Αν, μάλιστα, ο Σαμαράς συνεχίσει να εμφανίζεται τόσο μνησίκακος απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, δεν αποκλείω καθόλου να βρεθεί πολύ γρήγορα στη ζώνη του 3% – και δη στην κάτω πλευρά της ζώνης.

Η διαφορετική αντιμετώπιση των πρώην

Μια και έπιασα την αντιμετώπιση του πρώην προέδρου Αντώνη, να πω και δυο πράγματα ακόμα που «διαβάζω» σχετικά με την αντιμετώπιση των προκατόχων του Μητσοτάκη. Όπως πολύ σωστά μου επισήμανε ο πρωινός αναγνώστης της στήλης όσον αφορά τις απαντήσεις του εκπροσώπου Μαρινάκη στη συναγωνίστρια Μαυραγάνη σχετικά με το θέμα των Σκοπίων, οι τοποθετήσεις του ψηλού της κυβέρνησης ήταν καταγραφή επί της ουσίας του θέματος, χωρίς την παραμικρή επί προσωπικού αναφορά στο γεροντάκι του Muppet Show. Ναι, σε πολιτικό επίπεδο το Μαξίμου (όχι το κτίριο) δεν θα αφήνει τίποτα να πέσει κάτω, αλλά φαίνεται ότι ο πρόεδρος Κυριάκος και οι συν αυτώ διαπίστωσαν ότι η προσωπική κόντρα θρέφει τον παλαίμαχο Μεσσήνιο, που δεν έχει να χάσει τίποτα πέρα από τη μνησικακία του, για να παραφράσω τον Μαρξ με τους προλετάριους και τις αλυσίδες τους. Αντίθετα, το κλίμα είναι εντελώς διαφορετικό απέναντι στον Κώστα Καραμανλή, καθώς η αντιμετώπιση θυμίζει τον τρόπο που ο πρώην πρωθυπουργός χειριζόταν τον… πατέρα Μητσοτάκη. Πλήρης ελευθερία έκφρασης και σεβασμός στις διαφωνίες. Όσο για τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, η πλήρης κάλυψη που του επιφύλασσε ο εκπρόσωπος Μαρινάκης (που ήταν και αλήθεια στο κάτω κάτω, αφού υπήρχε συνεδρίαση στο Στρασβούργο χθες, με αποτέλεσμα οι «γαλάζιοι» ευρωβουλευτές να είναι δικαιολογημένα απόντες) δείχνει ότι λογίζεται κανονικά στην «πρώτη γραμμή».

Το αόρατο «καρφί»

Διαβάζοντάς τη χθεσινή ομιλία του αρχηγού Κυριάκου, ένιωθα ότι ανάμεσα στις λέξεις που επέλεξε υπήρχε ένα «καρφί» που δεν μπορούσα να διακρίνω. Τη διάβασα, την ξαναδιάβασα, την έβαλα ανάποδα (σαν τους σατανιστές με τα βινύλια), τζίφος. Λίγο προτού κλείσω αποκαμωμένος τη στήλη, όμως, το βρήκα. Ήταν η αναφορά στις «τέσσερις φορές η Νέα Δημοκρατία έχει καταφέρει να κερδίσει απανωτές εκλογές με ποσοστά τα οποία ξεπέρασαν το 40%», τις οποίες ο πρωθυπουργός ανέφερε αναλυτικά. «Με τον ιδρυτή μας, τον Εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή, πρώτα και πάνω απ’ όλα, με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στις τριπλές εκλογές του 1989-1990, με τον Κώστα Καραμανλή στις εκλογές του 2004 και του 2007, και το καταφέραμε και εμείς, όλοι μαζί, τρεις φορές, το 2019, το 2023 στις διπλές εκλογές και θα το ξαναπετύχουμε στις εκλογές της άνοιξης του 2027». Ποιος έλειπε; Εκείνος που πήρε 18% και τελικά κατάφερε με τα χίλια ζόρια να σχηματίσει κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, καθώς και στις δεύτερες εκλογές του 2012 την αυτοδυναμία δεν την έβλεπε ούτε με… τηλεσκόπιο. Γιατί τα καλύτερα καρφιά (και αυτά που «τσούζουν» περισσότερο) είναι τα… αόρατα.

Η μεγαλοψυχία του πρεσβύτερου Μητσοτάκη

«Άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη», σχολίαζε ένας από τους φίλους μου που βρέθηκαν χθες στην εκδήλωση για τα 52 χρόνια από την ίδρυση της ΝΔ. Αναφερόταν, βεβαίως, στις απουσίες των δύο πρώην, του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά, που γύρισαν την πλάτη όχι στον Μητσοτάκη, αλλά (επαναλαμβάνω) στις χιλιάδες των μελών του κόμματος – στην ψυχή της παράταξης, όπως τουλάχιστον ο γέροντας Αντώνης συχνά την επικαλείται. Μιλώντας για την επιδεικτική απουσία τους, μπήκα στον κόπο και γύρισα το ρολόι του χρόνου δώδεκα χρόνια πίσω. Ήταν το 2014, όταν η ΝΔ γιόρταζε τα 40 χρόνια της. Πρόεδρος, τότε, ο Σαμαράς. Παρών ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που, αν και 96 χρόνων, με τις δυσκολίες του στη μετακίνηση, έδωσε το «παρών», αφήνοντας στην άκρη τις πίκρες του για τον άνθρωπο που ανέτρεψε την κυβέρνησή του το 1993. Γιατί, σε αντίθεση με τους διαδόχους του, ο πρεσβύτερος Μητσοτάκης έβαζε πάνω απ’ όλα το συμφέρον της παράταξης. Το ακριβώς αντίθετο από αυτό που κάνει σήμερα (αλλά και παλιότερα) ο αρχηγός Αντώνης. Βλέπετε, το μπόι στην πολιτική δεν κατακτάται ούτε με βιντεάκια στα social media ούτε με εθνικιστικές κορόνες. Το δίνουν οι πολίτες στους ηγέτες κάθε φορά που προσέρχονται στις κάλπες. Και, εν προκειμένω, μια και μιλάμε για ιστορία και ΝΔ, είναι άλλο να γίνεσαι πρωθυπουργός με 46,89% και 3.088.137 ψήφους και εντελώς διαφορετικό να λαμβάνεις 29,66% και 1.825.497 ψήφους και να συγκυβερνάς με τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη.

Επίσκεψη Ρούμπιο με μπόλικη στήριξη

Από τα διπλωματικά δεν σκαμπάζω και πολλά, γι’ αυτό και τα αποφεύγω. Παρ’ όλα αυτά, με αφορμή την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, σπεύδω να σας πω ότι είναι από αυτές που σηκώνουν ακόμη ψηλότερα το μπόι της Ελλάδας. Βλέπετε, ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας, εκτός από πρωτοκλασάτο στέλεχος των Ρεπουμπλικανών και ένας εκ των διαδόχων του προέδρου Τραμπ, μαθαίνω ότι έχει ένα ακόμη χαρακτηριστικό που τον κάνει ξεχωριστό σε όλους εμάς. Είναι, λέει, φανατικός φιλέλληνας, σε βαθμό παρεξηγήσεως. Για να καταλάβετε τι σας λέω, ο Ρούμπιο, που πολιτεύεται στη Φλόριντα, έχει έναν κολλητό, που δεν είναι άλλος από τον Γκας Μπιλιράκη, βουλευτή των Ρεπουμπλικανών.

Η επίσκεψη στο ΥΠΕΞ και το δείπνο με τους υπουργούς

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, που έχει γίνει ήδη γνωστό, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (που φτάνει απόψε στην Αθήνα) θα ξεκινήσει τη μέρα του από το ΥΠΕΞ, όπου και θα δει τον δικό μας Γιώργο Γεραπετρίτη. Ακολούθως θα πάει στο Μαξίμου, προκειμένου να κάνει μια εφ’ όλης της ύλης κουβέντα με τον πρόεδρο Μητσοτάκη, ενώ το βράδυ της αυριανής μέρας θα παρακαθίσει σε δείπνο που θα παραθέσει προς τιμήν του σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας ο υπουργός Γεραπετρίτης. Επειδή, εξ όσων πληροφορούμαι, έχουν κατατεθεί ουκ ολίγα αιτήματα από υπουργούς για να δουν τον Ρούμπιο, μέχρι στιγμής το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποιοι εξ αυτών θα έχουν την ευκαιρία να τον συναντήσουν στο δείπνο του Έλληνα ΥΠΕΞ.

Ο συμβολισμός της Πνύκας

Εκτός από τις συναντήσεις με τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Εξωτερικών, δεν αποκλείω να δούμε τον φιλέλληνα Ρούμπιο να ανηφορίζει μαζί με τη φίλη του, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, και προς την Πνύκα. Βλέπετε, έχοντας διαβάσει μπόλικη ιστορία, γνωρίζει πολύ καλά τον συμβολισμό και τα όσα εκπέμπει ο ιερός βράχος, πάνω στον οποίο αγόρευσαν σπουδαίοι πολιτικοί και ρήτορες, όπως ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και ο Περικλής. Για έναν πολιτικό που έχει όλα τα φόντα για κάτι πολύ μεγάλο, η Πνύκα, εκτός από πρόκληση, είναι και χώρος που εκπέμπει συμβολισμό.

Η επιλεκτική αμνησία Τσίπρα και οι απαντήσεις του εκπροσώπου Μαρινάκη

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο βασικός λόγος που ο πρόεδρος Τσίπρας έχει αφήσει τους παλιούς του συντρόφους μεταξύ εξώστη και… απέξω είναι ότι δεν θέλει να θυμάται πώς κυβέρνησε. Φυσικά, δεν διαθέτω τις απαραίτητες επιστημονικές γνώσεις για να αποφανθώ αν ο Νυφούδης, η Μαριζέτα και η Κουφονικολάκου ευθύνονται για την επιλεκτική αμνησία του πρώην πρωθυπουργού, αλλά μερικές φορές δεν υπάρχει άλλη εξήγηση γι’ αυτά που προσάπτει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, σε τομείς που αν μη τι άλλο τα πράγματα πηγαίνουν σαφώς καλύτερα. Τελευταίο από τα πολλά κρούσματα του αρχηγού της ΕΛΑΣ (όχι του αντιστράτηγου Μάλλιου) ήταν η αναφορά στα «φιλοδωρήματα». Και επειδή μάλλον τα λιμά του ΠΑΣΟΚ που έχει μαζέψει στην Αμαλίας ντρέπονται να του θυμίσουν τα περασμένα, τον ρόλο αυτόν αναλαμβάνει (με μεγάλη προθυμία) ο εκπρόσωπος Μαρινάκης. Στο χθεσινό briefing, λοιπόν, ο ψηλός της κυβέρνησης θύμισε στον πρόεδρο Τσίπρα ότι επί των ημερών του επιβλήθηκαν ή αυξήθηκαν 30 νέοι φόροι, ενώ επί Μητσοτάκη έχουν μειωθεί 83 άμεσοι και έμμεσοι φόροι, «γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να επιστρέψουμε πίσω στον κόσμο όσα δικαιούται και στερήθηκε τα δύσκολα χρόνια της κρίσης». Μάλιστα, δεν έμεινε εκεί, αλλά εξήγησε ότι η ταυτόχρονη αύξηση των φορολογικών εσόδων προκύπτει από τις 600 χιλιάδες θέσεις εργασίας που έχουν δημιουργηθεί από το 2019, την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, αλλά και από τον σχεδόν διπλασιασμό των επενδύσεων (για την ακρίβεια, αύξηση κατά 95%) την ίδια περίοδο. Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ακούμπησε και το θέμα της αύξησης των εσόδων λόγω της ανόδου των τιμών. «950 εκατομμύρια παραπάνω εισπράχθηκαν από τον ΦΠΑ, όχι από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης των καυσίμων ή από τα καύσιμα, συνολικά. Πόσα έχουμε επιστρέψει πίσω με έκτακτα μέτρα; Πάνω από 1 δισεκατομμύριο». Όσο για το κλείσιμο; Προέτρεψε τον πρώην πρωθυπουργό να πει «τι από όλα αυτά εννοεί “φιλοδωρήματα”, για να ξέρουμε τι θέλει να κόψει».

Το ποδαρικό του Δούκα

Διαβάζοντας χθες ότι η Ισπανία οδεύει ολοταχώς σε πρόωρες εκλογές, δεν σας κρύβω ότι το μυαλό μου πήγε στην πρόσφατη βράβευση του δημάρχου Δούκα στον απερχόμενο πρωθυπουργό της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ. Αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, την 29η Σεπτεμβρίου ο πρώτος πολίτης της Αθήνας απένειμε διαδικτυακά το Βραβείο Δημοκρατίας της Πόλης των Αθηνών 2026 στον συναγωνιστή Σάντσεθ. Δεν πέρασαν δύο βδομάδες από τη βράβευση και ο βραβευμένος από τον δήμαρχο Δούκα ψάχνει την κυβέρνησή του. Ύστερα από αυτό σκέφτομαι σοβαρά να τον στείλω (τον Χάρη) σε κανέναν ανταγωνιστή για ποδαρικό. Άλλωστε, εξ όσων πληροφορούμαι, ο δήμαρχος της Αθήνας έχει οικοδομήσει πολύ καλύτερες σχέσεις με τους μιντιάρχες απ’ αυτές που έχει με τους απλούς πολίτες της πρωτεύουσας.

Παραιτήθηκε η ξαδέρφη του Καραμανλή

Την παραίτησή της υπέβαλε χθες η διευθύντρια προσωπικού του ΟΣΕ (πλέον ονομάζεται Σιδηρόδρομοι Ελλάδος), Φωτεινή Δεριτζή. Όπως με πληροφόρησε μια καλή πηγή, η τελευταία στην επιστολή παραίτησής της γράφει πως «η επαγγελματική μου πορεία των 40 ετών και η αξιοπρέπειά μου με αναγκάζουν, μετά από πολλή υπομονή και σκέψη, να υποβάλω σήμερα την παραίτησή μου από την εταιρεία και να προχωρήσω στη συνταξιοδότησή μου». Και προσθέτει πως «εύχομαι κάποια μέρα στον δημόσιο τομέα η αξιοκρατία να υπερισχύσει της ψηφοθηρίας εν όψει εκλογών».

Στα Χανιά για το βιβλίο του Γαβριλάκη

Εδώ και χρόνια σάς γράφω για την κλινική του Γαβριλάκη, με αφορμή τις εκεί επισκέψεις της θείας μου. Εκείνο που ενδεχομένως να μη σας έχω γράψει είναι ότι ο ιδιοκτήτης της ομώνυμης κλινικής, εκτός από καλός γιατρός, είναι και εξαιρετικός γραφιάς. Μάλιστα, δεν σας κρύβω ότι πολλές φορές αναπολώ τη συνύπαρξή μας στις σελίδες του ιστορικού Κήρυκα, τότε που οι Μητσοτάκηδες ήταν κάτι σαν χανσενικοί της πολιτικής. Περασμένα ξεχασμένα, όμως, αφού ελάχιστη σημασία έχουν τα λάθη του παρελθόντος μπροστά στα κείμενα του μέλλοντος. Ο Γαβριλάκης (ο Ηλίας) το Σάββατο παρουσιάζει το βιβλίο που έχει γράψει για τον Μίνωα Τζομπανάκη, έναν από τους μεγαλύτερους οικονομολόγους που πέρασαν από τούτο τον μάταιο κόσμο. Επειδή είχα την ευκαιρία (μέσα στον κορονοϊό) να ρίξω μια ματιά στα πρωτόλεια κείμενα που συγκρότησαν το πόνημα του γιατρού, σπεύδω να σας πω ότι πρόκειται περί ενός αριστουργήματος. Αφήνω τα του περιεχομένου, για να σας πω ότι στην εκδήλωση της παρουσίασης δεν αποκλείεται να παραστεί και ο λατρεμένος της θείας μου, ο πρόεδρος Μητσοτάκης, ο οποίος συνδέεται με στενή φιλία με τον γιο του Μίνωα.

Η διαβολοβδομάδα και οι ανησυχίες του ΥΠΕΞ

Για την επικείμενη διαβολοβδομάδα κάνουν λόγο τα τελευταία 24ωρα στους διαδρόμους του ΥΠΕΞ. Το άκουσα αυτό από έναν διπλωμάτη φίλο μου και μου κίνησε την περιέργεια. Η διαβολοβδομάδα έχει να κάνει με τις εκλογές στο Ισραήλ, στις 27 Οκτωβρίου, εξαιρετικά κρίσιμες, γιατί είναι αβέβαιη η έκβασή τους, και τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ στις 3 Νοεμβρίου. Ο λόγος είναι απλός. Από το αποτέλεσμα των αναμετρήσεων αυτών δεν θα μείνουν ανεπηρέαστες οι σχέσεις και οι εκκρεμότητες της Ελλάδας με τις δύο αυτές χώρες. Μάλιστα, ο διπλωμάτης μού έθετε ως ένα από τα σενάρια το τι μπορεί να σημαίνει μια ήττα Νετανιάχου σε ό,τι αφορά τις συμφωνίες που έχουμε συνάψει, όπως η «Ασπίδα του Αχιλλέα», αλλά και τι θα σημάνει για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις η όποια έκβαση της ψηφοφορίας στις ΗΠΑ. Σε ό,τι αφορά τις προβλέψεις, ο φίλος μου μού είπε πως κανένας δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά για το αποτέλεσμα. Στο ΥΠΕΞ, πάντως, μελετούν όλα τα σενάρια και προετοιμάζονται για κάθε ενδεχόμενο, καθώς αυτό που θα προκύψει δεν περνά από το χέρι μας…

Μια βέβηλη συγκέντρωση από «συλλογικότητες»

Εν τω μεταξύ, αύριο, Τετάρτη, κλείνουν τρία χρόνια από την εισβολή της Χαμάς στο Ισραήλ, με έναν ασύλληπτο απολογισμό, πάνω από 1.300 νεκροί, χιλιάδες τραυματίες, 254 όμηροι και μια έκρηξη βίας στη Μέση Ανατολή που δεν λέει να τελειώσει. Ήταν μια χωρίς προηγούμενο τρομοκρατική επίθεση κλίμακας, καλά σχεδιασμένη και πρωτοφανούς βιαιότητας. Κι όμως. Αυτήν τη μέρα διάλεξαν κάποιες «συλλογικότητες» και «οργανώσεις αλληλεγγύης» να κάνουν συγκέντρωση στο Πάρκο Ελευθερίας για τα τρία χρόνια όχι από το σφαγείο της Χαμάς, αλλά από την… εισβολή του Ισραήλ στην Παλαιστίνη! Εκεί έχουμε φτάσει, να επιχειρείται να σβήσει από τη συλλογική μνήμη η αποτρόπαια επίθεση της Χαμάς και να ξεπλυθούν οι ευθύνες της, με τους εγχώριους «φίλους της Τζιχάντ» να ετοιμάζονται για πορεία διαμαρτυρίας στην πρεσβεία του Ισραήλ, με τα απαραίτητα… πολεμοφόδια. Το ερώτημα είναι, ο Δήμος Αθηναίων έδωσε άδεια για να πραγματοποιηθεί αυτή η κατάπτυστη εκδήλωση; Γιατί ο σεβασμός στους νεκρούς της εισβολής της Χαμάς θα έπρεπε τουλάχιστον αυτήν τη μέρα να πρυτανεύσει.