Ξανά σενάρια αλλαγής ηγεσίας στη ΝΔ εν κινήσει
Σήμερα λήγει η προθεσμία για την υποβολή υποψηφιοτήτων για την πλήρωση της κενής θέσης στην ΕΚΤ, μετά την ανακοίνωση παραίτησης της Λαγκάρντ. Η τελική επιλογή, πάντως, θα γίνει στις 26 και 27 Νοεμβρίου, στη Σύνοδο Κορυφής. Ένας Ολλανδός και ένας Ισπανός είναι αυτοί που έχουν το προβάδισμα στην τελική ευθεία. Μέχρις εδώ, όλα καλά. Γιατί από χθες, εκείνο που δεν αποκλείουν κύκλοι των Βρυξελλών (υπάρχουν και τέτοιοι) είναι κάποιες ανατροπές στη Σύνοδο Κορυφής ή και κάποιες εκπλήξεις – γιατί παζάρι θα γίνει και ξέρουμε τι απρόοπτα μπορεί να προκύψουν. Δεν ξέρω αν αυτό πυροδότησε εκ νέου, τα τελευταία 24ωρα, σενάρια μετακίνησης του προέδρου Μητσοτάκη σε κάποιο νευραλγικό πόστο, στη θέση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που κατέχει ως τώρα ο Αντόνιο Κόστα, αλλά έχει αποκτήσει, πλέον, περισσότερους αντιπάλους παρά φίλους, μετά το μπάχαλο της διαμεσολάβησής του στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής. Κάποιοι, πάντως, εντός των συνόρων κυκλοφόρησαν το σενάριο, μαζί με την αλλαγή ηγεσίας στην ΕΚΤ στις 7 Φεβρουαρίου, να γίνουν κι άλλες αλλαγές. Μία από αυτές, η παραίτηση του Κόστα και η ανάληψη του πόστου από τον Μητσοτάκη. Μάλιστα, οι… σεναριογράφοι το προχωρούν παραπέρα, εκτιμώντας ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα έχουμε αλλαγή ηγεσίας στη ΝΔ, είτε με εσωκομματικές εκλογές είτε με ψηφοφορία στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος.
! Μυστήριες διαδόσεις, που συμβαδίζουν είτε με τα σενάρια για αλλαγή προέδρου της ΝΔ εν κινήσει είτε με εκείνα για απαλλαγή από τον Κυριάκο, μέσω της ευρωπαϊκής του αναβάθμισης, ώστε να υπάρξει νέος αρχηγός πριν από τις εκλογές. Δεν ξέρω αν ο λαοπρόβλητος πρωθυπουργός μας, τώρα που τρέχει από την Καλαμάτα στις Σέρρες, έχει ακούσει να τρέχουν τα σενάρια αυτά. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι αυτός που τρέχει -ή μάλλον οργώνει τη χώρα- είναι ο Μητσοτάκης, με τους υπόλοιπους, επί κάμποσα χρόνια, να φορτώνονται χρόνια στην πλάτη, περιμένοντας την ώρα της αποχώρησής του, που, αν καταλαβαίνω καλά, αργεί, όσο κι αν δεν θέλουν να το πιστέψουν.
Το όνειρο με τους δικαστές…
Είχα καιρό να γείρω το 1,67 κορμάκι μου στον καναπέ του γραφείου μου και το αποτόλμησα χθες, αφού προηγουμένως είχα περάσει ένα δύσκολο σε επίπεδο ονείρων βράδυ. Πριν προλάβω να κλείσω τα καστανοπράσινα μάτια μου, άρχισα να βλέπω αυτοπροσώπως τύπους που έμοιαζαν με τον Τσίπρα, τον Ανδρουλάκη και κάτι άλλους που θα ήθελαν έστω και για μία μέρα να συγκροτήσουν κυβέρνηση «ειδικού σκοπού», μόνο και μόνο για να ταλαιπωρήσουν τον Μητσοτάκη. Αν θυμάστε, εδώ και καιρό σας έχω γράψει για τα αντίστοιχα σχέδια που κάνουν στον ξύπνιο τους οι προαναφερθέντες ηγέτες. Στον ύπνο μου είδα φτυστούς τους αρχηγούς του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛΑΣ και δυο, τρεις άλλους να μαζεύονται, και κάτι σαν αρεοπαγίτες, και να συγκροτούν μια κυβέρνηση που παρέπεμπε περισσότερο σε Άρειο Πάγο απ’ ό,τι σε Μαξίμου. Εκεί, λοιπόν, που είχε αρχίσει να έχει ενδιαφέρον το όνειρο, ξύπνησα, με αποτέλεσμα να μη δω την κατάληξη.
…η εκτίμηση Κουτσούμπα…
Αφού έριξα λίγο νεράκι της ΕΥΔΑΠ στο προσωπάκι μου, συνειδητοποίησα ότι τα όσα είχα δει στον ύπνο μου προφανώς και είχαν επηρεαστεί από εκείνα που άκουσα στον ξύπνιο μου στα ομόσταβλα «Παραπολιτικά 90,1» και στην εκπομπή των συναγωνιστών Ξενάκη και Σκουρή, από τα χείλη του γραμματέα του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα. Σύμφωνα με τον τελευταίο, Τσίπρας και Ανδρουλάκης, ενδεχομένως και κάποια μικρότερα κόμματα, θα επιχειρήσουν να σχηματίσουν «κυβέρνηση ειδικού σκοπού», που, αν κατάλαβα καλά, θα έχει μία και μόνη αποστολή. Να στείλει στο εδώλιο του Ειδικού Δικαστηρίου προσωπικά τον Μητσοτάκη. Αν και δεν διαθέτω το μυαλό, ούτε φυσικά τη φαντασία των συνομιλητών του πρωθυπουργού, εγκαίρως από τούτη εδώ τη γωνίτσα σας είχα γράψει ότι αργά ή γρήγορα θα τεθεί επί τάπητος (στο πολιτικό τραπέζι) το συγκεκριμένο ζήτημα.
…και η κυβέρνηση «ειδικού σκοπού»
Και μπορεί σε αυτήν τη φάση ο Κουτσούμπας να δηλώνει ότι το ΚΚΕ δεν θα συμμετάσχει, αλλά προσωπικά δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι την επομένη των εκλογών δεν θα το ξανασκεφτεί. Όπως είμαι βέβαιος ότι αν κάπου μπορούν να συμφωνήσουν οι Ανδρουλάκης και Τσίπρας, είναι στο να στείλουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου τον Μητσοτάκη. Άλλωστε, αν τους παρακολουθήσει προσεκτικά κάποιος, όταν αρχίζουν να «αποκαλύπτουν» σκάνδαλα πάνω-κάτω λένε τα ίδια, γεγονός που τους εκθέτει και δη ανεπανόρθωτα στα μάτια της κοινής γνώμης.
Η στρατηγική Τσίπρα και ο «πρωθυπουργός της διαφθοράς»
Επειδή δεν είμαι Σκέρτσος (ούτε και φιλοδοξώ να του μοιάσω), ούτε καν Κοντογεώργης, καλό θα ήταν ο πρόεδρος Μητσοτάκης, έστω και την ώρα που πετά στα σύννεφα (προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, αναφέρομαι στο όταν ταξιδεύει), δεν έχει να χάσει τίποτα, αν προσπαθήσει να αξιολογήσει τα όσα δήλωσε ο Κουτσούμπας, αυτά που είπε ο Τσίπρας περί «αρχιερέα της διαφθοράς» και φυσικά αυτά που λέει κατά καιρούς ο Ανδρουλάκης περί «πρωθυπουργού των υποκλοπών». Όλα αυτά κάπως συνδέονται, έστω και με ένα αόρατο νήμα, που σίγουρα δεν μπορεί διά γυμνού οφθαλμού να το εντοπίσει κανείς, όσο οδεύουμε προς τις κάλπες. Παρ’ όλα αυτά, το γεγονός ότι ο αρχηγός Αλέξης επέλεξε να μιλήσει για τον «αρχιερέα της διαφθοράς», και όχι της διαπλοκής, μόνο τυχαίο δεν είναι. Απεναντίας, από κάτι «πουλάκια», από αυτά που μαθαίνουν διάφορα, σχεδόν σε καθημερινή βάση, πληροφορούμαι ότι μέχρι τις εκλογές ο Τσίπρας θα επιδιώξει να «χτίσει» ένα αφήγημα, αναδεικνύοντας πολλές και διαφορετικές υποθέσεις διαφθοράς.
Ο πραγματικός στόχος
Αν και γνωρίζω εκ των προτέρων ότι εκεί στο Μαξίμου κανείς δεν λαμβάνει στα σοβαρά αυτά που γράφω, ούτε καν η πολύπειρη και διαρκώς υποψιασμένη, μα πρωτίστως αφοσιωμένη στον πρόεδρο Μητσοτάκη, Κύρα Κάπη, δεν θα ήταν άσχημη ιδέα, να συνδέσουν τα όσα λένε, οι Ανδρουλάκης και Τσίπρας, γύρω από τη διαφθορά, και με τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, που μετά την ακρίβεια, τη βρίσκουν πολύ ψηλά (τη διαφθορά). Μάλιστα, αν θέλουν (που το θέλουν) το καλό του αρχηγού Κυριάκου, οφείλουν να επανεξετάσουν την στρατηγική, της λογικής «και ο Μητσοτάκης πού φταίει;». Δυστυχώς, στα νεκροταφεία την ευθύνη δεν την έχει ο καντηλανάφτης, αλλά σε πρώτη φάση ο παπάς και στο τέλος ο Μητροπολίτης. Στα εστιατόρια ο σεφ, μέχρι την ώρα που έρχεται η ώρα της λυπητερής, που την «πληρώνει» ο κατά νόμον υπεύθυνος. Στις κυβερνήσεις, όποιος κι αν προηγείται στο λάθος, όταν φτάνουμε στο πολιτικό ταμείο, που δεν είναι άλλο από τις κάλπες, δυστυχώς έχει αποδειχτεί πως την πληρώνει ο εκάστοτε πρωθυπουργός. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στα μοναστήρια, που όσα λάθη και αν κάνει ο προηγούμενος, στο τέλος την πληρώνει ο… Ηγούμενος! Κακά τα ψέματα, ο στόχος είναι ο Μητσοτάκης, όσο δυσάρεστο κι αν είναι έστω και στο άκουσμά του, στους συμμετέχοντες στον πρωινό καφέ.
Το «ραντεβού» Μαρινάκη – Κυριάκου
Από επαγγελματική διαστροφή και διαβάζοντας δεξιά, κι αριστερά, πολλά και ενδιαφέροντα, αναφορικά με τη σχέση του προέδρου Μητσοτάκη με τον έτερο πρόεδρο Βαγγέλη Μαρινάκη, μπήκα στον κόπο να τσεκάρω, τι από αυτά που κυκλοφορούν στην πιάτσα ισχύει. Και θα ξεκινήσω, σήμερα, από αυτά που δεν ισχύουν. Εξ όσων έμαθα και δη από πρώτο χέρι, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τα όσα διαδίδονται περί συναντήσεως του πρωθυπουργού με τον γνωστό εφοπλιστή επί αμερικανικού εδάφους. Η τελευταία φορά που συναντήθηκαν οι δύο άνδρες ήταν στο Μαξίμου, σε κείνη τη διευρυμένη σύσκεψη για το νέο Καραϊσκάκης. Οπότε, όλα τα υπόλοιπα, ανήκουν στην σφαίρα της φαντασίας, όσων κατά καιρούς, κατασκευάζουν τέτοιου είδους φανταστικά σενάρια. Πάντως, σε κάθε περίπτωση και επειδή τις τελευταίες μέρες, κυκλοφορούν πολλά και διάφορα, αυτό που καταλαβαίνω με το δικό μου, όχι και τόσο πλούσιο μυαλό, είναι ότι πρόεδρος Μαρινάκης, αντιμετωπίζει θεσμικά και τον πρωθυπουργό και τη λαοπρόβλητη κυβέρνησή του.
Επιβεβαίωση μέσω Independent
Διάβαζα τις εν Ελλάδι αναπαραγωγές του Independent, σύμφωνα με τις οποίο ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, σκέφτεται να εγκαταλείψει τα κυβερνητικά του καθήκοντα, προκειμένου να διεκδικήσει το προεδρικό χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων τον Νοέμβριο του 2028. Λίγο ως πολύ η εξέλιξη αυτή θεωρείται αναμενόμενη. Ωστόσο, προσωπικά από χθες το απόγευμα, πανηγυρίζω έξαλα, διαβάζοντας στο ίδιο δημοσίευμα (του Independent), ότι δεν αποκλείεται ο πρόεδρος Τραμπ να επιχειρήσει να μεταφέρει την ευθύνη για τον πόλεμο και τις εκλογικές απώλειες στον υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ. Αν θυμάστε καλά, στη χθεσινή έκδοση της στήλης, σας έγγραφα για δύο αποπομπές που πιθανόν να φέρουν οι ενδιάμεσες εκλογές. Η μία του υπουργού Άμυνας και η δεύτερη του επικεφαλής του FBI. Ευλογώ τα γένια που δεν έχω, όχι τίποτα άλλο, γιατί απλά το έχω ανάγκη, τώρα που άρχισε να αμφισβητείται το δημοσιογραφικό μου μεγαλείο.
Ο φιλέλληνας Τζον Όσοφ
Μένω στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για να σας γράψω, ότι από τα ανερχόμενα αστέρια των Δημοκρατικών – και ένας από τους υποψηφίους για τις προεδρικές εκλογές του 2028 – είναι και ο επανεκλεγείς στην πολιτεία της Γεωργίας Τζον Όσοφ. Μόλις 39 ετών, δεινός ρήτορας, είναι από τους διαπρύσιους υποστηρικτές της απαγγελίας μιας σειράς κατηγοριών όχι μόνο κατά του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ αλλά και του στενού προεδρικού περιβάλλοντος. Εκτός των άλλων, εξ όσων μαθαίνω ο Όσοφ είναι και διακεκριμένος φιλέλληνας. Η μητέρα του, Χέδερ Φέντον, με καταγωγή από την Αυστραλία, μεγάλωσε και πήγε σε γυμνάσιο στην Αθήνα. Κι αυτό, γιατί ο παππούς του πολέμησε στη Μάχη της Κρήτης με το σώμα Αυστραλών και Νεοζηλανδών στρατιωτών. Αιχμαλωτίστηκε, αλλά αφού δραπέτευσε, συνεργάστηκε με την αντίσταση. Μετά τον πόλεμο ήρθε στην Αθήνα ως μέλος της διπλωματικής αποστολής της Αυστραλίας, εξ ου και η ελληνική εμπειρία της μητέρας του, η οποία στη συνέχεια μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Όλα αυτά τα εξομολογήθηκε στον πρόεδρο Μητσοτάκη, κατά την επίσκεψη αντιπροσωπείας γερουσιαστών των ΗΠΑ στην Ελλάδα, τον Σεπτέμβριο του 2021, με τον πρωθυπουργό να δηλώνει εντυπωσιασμένος από το ιστορικό του Όσοφ. «Είναι πραγματικά μια συναρπαστική ιστορία» είχε δηλώσει στη συνάντηση, που έγινε στις δύσκολες μέρες του κορονοϊού. Για όση αξία μπορεί να έχει, ο Όσοφ είχε επισκεφτεί και τη ναυτική βάση της Σούδας, μιλώντας με θερμά λόγια για την ελληνοαμερικανική φιλία και συνεργασία. Οπότε, ας προσέξουμε τα επόμενα βήματα του φιλόδοξου γερουσιαστή.
Μια ιστορική ομιλία που δεν πήγε χαμένη
Λίγους μήνες μετά, στις 17 Μαΐου του 2022, ο πρόεδρος Μητσοτάκης πραγματοποίησε την ιστορική (κατά κοινή παραδοχή) ομιλία στην Κοινή Σύνοδο της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων στις ΗΠΑ, αποσπώντας ευρύτατη αποδοχή. Όταν ο Τραμπ κέρδισε πριν από δύο χρόνια τις εκλογές, οι εν Ελλάδι Κασσάνδρες προέβλεψαν την υποτίθεται δυσχερή θέση της Ελλάδας, λόγω ακριβώς της ομιλίας αυτής, που έγινε με πρωτοβουλία των Δημοκρατικών. Κι όμως, τα δύσκολα αυτά δύο χρόνια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης με ευέλικτη τακτική κατόρθωσε να ισορροπήσει στη νέα τάξη πραγμάτων και να διατηρήσει το δυναμικό των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, χωρίς τις καταστροφές που προέβλεπαν πολλοί. Διπλωμάτης καριέρας με μεγάλη εμπειρία στα της Αμερικής, μου έλεγε πως τώρα, με την επικράτηση των Δημοκρατικών, η ομιλία του 2022 γίνεται το «μαξιλάρι» για μια αναθέρμανση των σχέσεων με το Δημοκρατικό Κόμμα, χωρίς να προκαλεί τον Λευκό Οίκο. «Δεν γνωρίζω αν άλλος Έλληνας πολιτικός στη θέση του θα κατάφερνε να ισορροπούσε μέσα σε ένα τόσο περίπλοκο τοπίο», μου είπε ο διπλωμάτης και δεν έχω λόγο να τον αμφισβητήσω. Κι όλα αυτά, σε ένα απίθανα αβέβαιο διεθνές περιβάλλον, όπου η ανεύρεση συμμάχων για τη χώρα μας είναι μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.
Τα φοβικά σύνδρομα της Διαμαντοπούλου
Κι ενώ δεν θα περίμενα να ακούσω αντίλογο, ήρθε χτες η πεφωτισμένη Άννα Διαμαντοπούλου να βάλλει κατά της ελληνικής κυβέρνησης γιατί «ασκεί εξωτερική πολιτική με οδηγό τον φόβο». «Ξεπεράσαμε τα όρια ως σύμμαχος των ΗΠΑ» είπε σε συνέντευξή της η Άννα, προσθέτοντας ότι «από την Κούβα και τον Καναδά μέχρι τη στάση απέναντι στον Νετανιάχου, η Ελλάδα παραμέρισε το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα, λειτουργώντας υπό το πρίσμα της υποχωρητικότητας απέναντι στον Τραμπ». Ένα παραλήρημα, θα το έλεγα, και βαριές κατηγορίες για την κυβέρνηση, την ώρα που αν κάποιος πλήττεται από την παραβίαση του διεθνούς δικαίου από την Τουρκία είναι η χώρα μας. Όσο για τις σχέσεις με το Ισραήλ, ποτέ ο πρωθυπουργός δεν συνέδεσε τη συμμαχία των δύο κρατών με το ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός, ενώ ο Μητσοτάκης επανειλημμένα καταδίκασε τις επιθέσεις του ισραηλινού στρατού στην Παλαιστίνη και την ανθρωπιστική κρίση που δημιουργήθηκε. Από εκεί και πέρα, αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η εναλλακτική πολιτική απέναντι στις ΗΠΑ, αν -λέω α ν-υπουργός Εξωτερικών θα ήταν η συναγωνίστρια Άννα; Τι διαφορετικό θα έπραττε; Και εν πάση περιπτώσει, δεν έχουν περάσει πολλά 24ωρα από τα επαινετικά σχόλια του Ευάγγελου Βενιζέλου για την παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στον ΟΗΕ, τη σχέση με το Ισραήλ και τα συναφή. Αφήνω για το τέλος τα δημόσια, από το βήμα της Βουλής, ευχαριστήρια του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη προς τις ΗΠΑ για τη μεσολάβησή τους στην κρίση των Ιμίων. Οπότε, ας μη μιλούν κάποιοι εκσυγχρονιστές για φοβικά σύνδρομα στην εξωτερική πολιτική.
Η λογική των διαφημιστικών λύτρων
Επί χρόνια οι διαφημιζόμενοι στα media (κράτος και επιχειρηματίες), ακολουθούσαν μια τακτική που στο τέλος, δημιούργησε μια απαξία στα Μέσα. Δίνοντας διαφήμιση, αξίωναν (λες και πλήρωναν λύτρα) να μην βλέπουν ούτε για πλάκα, αρνητικά σχόλια. Αφού το πέτυχαν, μετά οι ίδιοι, άρχισαν να λένε, ότι δεν έχουν απολύτως καμία παρέμβαση τα media, που οι ίδιοι με μεθοδικότητα είχαν απαξιώσει στα μάτια του αναγνωστικού κοινού. Γι’ αυτό και τους ξενίζει όταν κάποια Μέσα, απλώς επιμένουν να αντιμετωπίζουν τη διαφήμιση, ως αυτό που είναι, και όχι ως… λύτρα.
Άφαντος ο Χατζημάρκος
Και ενώ τα βλέμματα της κοινής γνώμης, πέραν του ελληνικού FBI, είναι στραμμένα στα νησιά, που διοικεί ο περιφερειάρχης Χατζημάρκος, επί μέρες ο ίδιος, κάνει τον Κινέζο, λες και δεν τον αφορά η όλη κατάσταση. Επειδή, όμως, ο συγκεκριμένος έχει αποδείξει ότι δεν ακουμπάει τα κάρβουνα, είτε για να μην λερωθεί είτε για να μην καεί, αυτή τη φορά επέλεξε να βρεθεί κανονικά και με το νόμο στην Κίνα. Θέλω να πιστεύω ότι επιστρέφοντας θα δώσει μια συνέντευξη, απ’ αυτές που δίνει για ψύλλου πήδημα.
Το σκεπτικό πίσω από το «όχι» στον Βελόπουλο
Σας έγραψα από χθες ότι ο πρόεδρος Κυριάκος έχει αποφασίσει να μην αφήσει κανένα πυροτέχνημα του Αλέξη Τσίπρα να «πέσει κάτω», ιδίως όσο ο αρχηγός της ΕΛΑΣ επιλέγει να οδηγεί τον δημόσιο διάλογο στον βούρκο. Ωστόσο, δεν πίστεψα στιγμή ότι υπήρχε περίπτωση ο πρωθυπουργός να ενδώσει στον πειρασμό και να προσφέρει στον παλιό συναγωνιστή Βελόπουλο τις απαιτούμενες υπογραφές για να στηθεί προανακριτική επιτροπή στη Βουλή. Και οι λόγοι που δεν το πίστευα ήταν πολλοί και πολύ ισχυροί. Πρώτον, έχοντας μιλήσει με νομικούς, ξέρω πως για όλες τις πράξεις της περιόδου ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχει επέλθει η αποσβεστική προθεσμία του νόμου περί ευθύνης υπουργών, συνεπώς οτιδήποτε και αν συζητιόταν στη Βουλή θα κατέληγε στο καλάθι των αχρήστων της Δικαιοσύνης. Ωστόσο, υπήρχαν και πολιτικοί λόγοι που οδήγησαν στο άνευ ετέρου «όχι» του πρωθυπουργού στην Ελληνική Λύση, όπως ξεκαθαρίστηκε δια στόματος του εκπροσώπου Μαρινάκη. Και οι λόγοι αυτοί σύμφωνα με πηγές που σπάνια με ρίχνουν στα βράχια είναι ότι ο αρχηγός Μητσοτάκης δεν έχει καμία διάθεση ούτε να αναγορεύσει τον (όποιο) Βελόπουλο σε συνεταίρο του, δίνοντας «συγχωροχάρτι» στο ΠΑΣΟΚ για τις συμπράξεις με Ζωή και ΣΥΡΙΖΑ, ούτε προτίθεται να ανοίξει νέο κύκλο κοινοβουλευτικής «εισαγγελίτιδας». Εξάλλου, όπως άκουσε χθες ο ωτακουστής μου στο πλάι του Μαξίμου να λέει ένας κυβερνητικός αξιωματούχος, «όποιος ενδιαφέρεται νομικά ή πολιτικά, του έχουμε ήδη πει ότι μπορεί να απευθυνθεί στον κύριο Κοντονή».
Μπροστά σε νέα κατρακύλα ο Τσίπρας
Καθώς χθες το μεσημέρι είχα την ευκαιρία να τσιμπήσω κάτι (όχι και τόσο) ελαφρύ με έναν από τους πιο έμπειρους δημοσκόπους της χώρας, ανάμεσα στα παϊδάκια και τις μπριζόλες δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να τον ρωτήσω για την προχθεσινή εκτίμηση του Ανδρέα Δρυμιώτη στο Action 24 (και στους συναγωνιστές Υποφάντη και Καϋμένου) ότι «αυτή τη στιγμή δεύτερος είναι ο Τσίπρας, αλλά εγώ προσωπικά τον βλέπω τρίτο». Χωρίς πολλά πολλά, ο συνδαιτυμόνας μου, μου απάντησε «ποιος είμαι εγώ για να πω το αντίθετο από τον πρύτανη των δημοσκόπων;». Καθώς, όμως, με είδε και επέμενα, μου είπε κάτι που είχε ενδιαφέρον. Ότι διαχρονικά η κατρακύλα του Τσίπρα ξεκινά όχι με την πρώτη κακή δημοσκόπηση, αλλά με την κακή αντίδραση που επιδεικνύει στην πρώτη κακή δημοσκόπηση. «Είδε το 2016 τον Μητσοτάκη να παίρνει κεφάλι, άρχισε να τον κατηγορεί μέχρι και για το προπατορικό αμάρτημα. Έβλεπε το 2023 το κάρο να μην τραβάει, μόνο που δεν έκανε βιντεάκι “Μητσοτάκη μαμιέσαι”. Τώρα, πάλι, βλέπει το ΠΑΣΟΚ να πλησιάζει – και μάλιστα με αργούς ρυθμούς – και βγήκε ζητώντας από την κυβέρνηση να το “βουλώσει”», ήταν τα λόγια του. Όπως μου εξήγησε, διαχρονικά η αποσυσπείρωση του Τσίπρα δεν οφείλεται στο ότι οι δυνητικοί του ψηφοφόροι δεν βλέπουν προοπτική νίκης, αλλά στο ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν μπορεί να απαλλαγεί από τη βαθιά αντισυστημική του φύση. Και εκεί που πήγα να τον στριμώξω ρωτώντας το αν αυτό θα φανεί στην επόμενη δημοσκόπηση, μου αντιγύρισε πως «όταν τρώμε, δεν μετράμε» και επέστρεψε στα παϊδάκια του.
Οι Γάλλοι διαδηλωτές και οι Κούρδοι αντάρτες
Πριν κλείσω τη στήλη έκανα μια βόλτα στον μαγικό κόσμο των social media και είδα τον πρόεδρο Τσίπρα στο Παρίσι, να (δια)δηλώνει την αλληλεγγύη του στους ανθρώπους που «ασφυκτιούν από τις εφαρμοζόμενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές». Ακούγοντας, όμως, τον αρχηγό της ΕΛΑΣ (όχι τον αντιστράτηγο Μάλλιο, τον άλλο) να λέει πως «όλοι μας είμαστε με τους Γάλλους διαδηλωτές», το μυαλό μου ταξίδεψε 35 χρόνια πίσω, στα πρώτα επεισόδια των «Απαράδεκτων». Είναι, που λέτε, ο Σπύρος και λέει στη Δήμητρα ότι «εμείς όλοι οι άνθρωποι του προοδευτικού χώρου πρέπει να βοηθήσουμε τους Κούρδους αντάρτες» και του απαντά με παράπονο η Δήμητρα «εσύ δεν με έχεις βοηθήσει μια φορά να μαζέψω το τραπέζι και θα βοηθήσεις τους Κούρδους;». Και κάπου εκεί τα έβαλα κάτω, σκέφτηκα πώς ήμουν το 1991 και ζήλεψα λίγο την αριστερή τζάμπα αλληλεγγύη που δεν την ακουμπά ο χρόνος.
Ο Αλέξης είδε όλη τη γαλλική αριστερά, εκτός από τον Μελανσόν
Μαθαίνω ότι έχει το ενδιαφέρον της μια λεπτομέρεια από την επίσκεψη που πραγματοποιεί αυτές τις ημέρες ο Αλέξης Τσίπρας στη Γαλλία, η οποία μάλλον πέρασε στα ψιλά. Ο πρώην πρωθυπουργός έχει συναντήσει Σοσιαλιστές, Πράσινους, συνδικαλιστές και γενικώς αρκετούς εκπροσώπους της γαλλικής αριστεράς. Υπάρχει, όμως, μια ηχηρή απουσία από τις μέχρι τώρα επαφές του. Αυτή του Ζαν Λικ Μελανσόν και της Ανυπότακτης Γαλλίας (La France Insoumise). Ούτε τον ίδιο έχει συναντήσει ούτε κάποιο στέλεχος του κόμματός του. Και επειδή δύσκολα πιστεύει κανείς ότι ο Τσίπρας ξέχασε τον επικεφαλής της γαλλικής ριζοσπαστικής αριστεράς, η παράλειψη μοιάζει περισσότερο με πολιτική επιλογή παρά με σύμπτωση. Άλλωστε, ο Μελανσόν δεν είναι και ο πιο εύκολος συνομιλητής, ακόμη και για τους πολιτικούς συγγενείς του.
! Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο Τσίπρας ρωτήθηκε από τη Libération για την αντιπαράθεση Μελανσόν και Γκλικσμάν ενόψει των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Εκεί, πάντως, προτίμησε τη διπλωματική οδό. Δήλωσε ότι δεν επιθυμεί να αναμειχθεί στις εσωτερικές διεργασίες της γαλλικής αριστεράς, ευχήθηκε καλή επιτυχία σε όλους και ζήτησε ενότητα στον δεύτερο γύρο απέναντι στη Λεπέν. Με άλλα λόγια, καλές οι ευχές για ενότητα, αλλά στις προσωπικές συναντήσεις φαίνεται πως μπαίνουν και ορισμένα όρια. Και επειδή στην πολιτική πολλές φορές μεγαλύτερη σημασία από εκείνους που συναντάς έχουν εκείνοι που αποφεύγεις, οι επαφές του Τσίπρα στο Παρίσι έχουν και μια δεύτερη ανάγνωση. Ιδίως για όσους προσπαθούν να καταλάβουν προς ποια κατεύθυνση θέλει τελικά να κινηθεί ο ίδιος.
Ο παγκόσμιος Νυφούδης
Με μεγάλη χαρά (αν και με μια μικρή καθυστέρηση) διαπίστωσα χθες ότι ο αγαπημένος της στήλης Νίκος Νυφούδης παραμένει ένας εκ των αναπληρωτών της Θεώνης Κουφονικολάκου. Και το γράφω γιατί είχαμε καιρό να ακούσουμε νέα του αναπληρωτή εκπροσώπου Τύπου της ΕΛΑΣ. Γι’ αυτό και ανακουφίστηκα (με την καλή έννοια) ακούγοντας την προχθεσινή του παρέμβαση στο ραδιόφωνο του Alpha, όπου μίλησε για τον Ποινικό Κώδικα Τσίπρα και ήταν πραγματικά καταιγιστικός υπέρ του πρώην πρωθυπουργού. Το σημείο, όμως, που πραγματικά με κέρδισε ήταν όταν μας ενημέρωσε ότι «ο παγκόσμιος Ποινικός Κώδικας, είτε αρέσει είτε όχι σε πολλούς, ελαφραίνει τα αδικήματα γιατί οι φυλακές δεν χωράνε». Αφήνω κατά μέρος την απορία που εύλογα δημιουργείται σε κάποιους κακοπροαίρετους γιατί δεν φτιάχνουμε και άλλες φυλακές αντί να αμολάμε εγκληματίες ελεύθερους και σχολιάζω το πραγματικά σημαντικό. Που δεν είναι άλλο από την παγκόσμια οπτική του φίλου μου του Νίκου. Πριν από δυο μήνες ήταν μια «Παγκόσμια Βάση Δεδομένων» που θα μας βοηθούσε να εντοπίσουμε το πλουσιότερο 1% Ελλήνων για να τους επιβάλουμε την «πατριωτική εισφορά» (αλήθεια, πώς πάει αυτό;) τώρα είναι ένας «Παγκόσμιος Ποινικός Κώδικας» που αποφυλακίζει κακοποιούς πριν από την ώρα τους. Γενικά, είναι σημαντικό να έχουμε στην πολιτική ανθρώπους με παγκόσμιους ορίζοντες. Φοβάμαι, μόνο, μήπως από την πολλή… παγκοσμιότητα ο (όχι παγκόσμιος) πρόεδρος Τσίπρας αναβαθμίσει τον παγκόσμιο σύντροφο Νυφούδη σε εκπρόσωπο της παγκόσμιας ΕΛΑΣ, μήπως και περισώσει κανέναν ψηφοφόρο για το… εν Ελλάδι κόμμα του.
Λίγος Νυφούδης ακόμα
Επειδή δεν ξέρουμε πότε (και αν) θα έχουμε ξανά την τύχη να ακούσουμε ξανά τις παγκοσμίου επιπέδου αναλύσεις του συντρόφου Νυφούδη, θα σας δώσω άλλη μια τζούρα από τη συνέντευξή του, που εμένα με ενθουσίασε. Ρώτησε ο συναγωνιστής Νίκος Παναγιωτόπουλος κάτι πολύ απλό και συγκεκριμένο: Αν ερχόταν σήμερα μια τροποποίηση που θα έκανε τη δωροδοκία υπαλλήλου από κακούργημα, πλημμέλημα (όπως έγινε το 2019), θα το ψήφιζε ο αναπληρωτής της συντρόφισσας Θεώνης; Η απάντηση του παγκόσμιου Νυφούδη ήταν αφοπλιστική. Όπως είπε «το 2019 είχαμε την τύχη να έχουμε κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα που τα πέντε χρόνια δεν είχαμε φαινόμενα διαφθοράς». Και πραγματικά, δεν ξέρω τι να πρωτοθαυμάσω. Το γεγονός ότι ο φίλος μου ο Νίκος νομίζει ότι οι επίορκοι υπάλληλοι δουλεύουν με βάση το ποιος είναι κυβέρνηση; Ότι αγνοεί πως τουλάχιστον η υπόθεση του «Χωριάτικου» (και ίσως και της Pizza Fan) πάει πίσω μέχρι το 2016; Ή ότι εκείνη την περίοδο που «είχαμε την τύχη» να έχουμε τον Τσίπρα πρωθυπουργό, ο σύντροφος Νυφούδης τον αποκαλούσε «καραγκιόζη» και «πιο ανεπανάληπτο ψεύτη πολιτικό», που «τολμά ακόμα να μιλά»;
Ο ορκωτός ελεγκτής φάντασμα και η καταγγελία
Μπορείς χωρίς να βρίσκεσαι στο επίσημο μητρώο των Ορκωτών Ελεγκτών να αναλαμβάνεις συμβάσεις για ελεγκτικές υπηρεσίες σε δήμους και άλλους δημόσιους φορείς της χώρας και να έχεις «σηκώσει» περίπου 12 εκατ. ευρώ κρατικού χρήματος την τελευταία οκταετία; Φυσικά και μπορείς σύμφωνα με ανώνυμη καταγγελία που έχει φτάσει σε μεγάλο δήμο της χώρας, έναν από τους 200 κρατικούς φορείς στους οποίους έχει παράσχει τις υπηρεσίες της η εν λόγω ομάδα υπό τον συγκεκριμένο (όχι και τόσο) ορκωτό ελεγκτή. Το ενδιαφέρον είναι πως η δράση της ομάδας γίνεται μέσω περισσότερων από δέκα εταιρειών, κάποιες από τις οποίες έχουν την ίδια διεύθυνση, ενώ κάποιες άλλες έχουν κοινή διοίκηση. Κάποιος πρέπει να ψάξει αν είναι και ορκωτοί πάντως!
To beef της Ζωής με τον Επίτροπο Βόπκε Χούκστρα
Με λυμένο το ζωνάρι της για καυγά (όπως σχεδόν πάντα…) προσήλθε η Ζωή Κωνσταντοπούλου στην -πανηγυρική- ενημέρωση των αρμόδιων Επιτροπών της Βουλής από τον Ολλανδό Επίτροπο Κλίματος και Καθαρής Ανάπτυξης που φέρει το «εύηχο» όνομα Βόπκε Χούκστρα. Η Ζωίτσα «την έπεσε» καταρχήν στους ταλαίπωρους διερμηνείς λέγοντας ότι θα ήθελε να μιλήσει στα ελληνικά αλλά επειδή δεν ήταν βέβαιη για τη σωστή απόδοση των λεγομένων της, αναγκάστηκε να τοποθετηθεί στα αγγλικά. Και τελείωσε απαιτώντας με τον γνωστό επιθετικό της τρόπο από τον Ευρωπαίο Επίτροπο να τοποθετηθεί επί της υπόθεσης Γκίλφοϊλ, με τον Χούκστρα να προσπαθεί να εξηγήσει υπομονετικά στη Ζωή (πού να ήξερε πού έμπλεκε) ότι πρόκειται για εθνικό θέμα, εντελώς εκτός των αρμοδιοτήτων των δικών του και γενικά της Κομισιόν. «Δεν μπορείτε να το παρακάμψετε», ωρυόταν η Ζωή, αλλά ο Ολλανδός δεν… μάσησε και θα έλεγα ότι «τρόλαρε» ευγενικά την Κωνσταντοπούλου, κάνοντάς της μάθημα περί του διαχωρισμού των εξουσιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και εξηγώντας της ότι είναι δουλειά άλλων θεσμών να χειριστούν το συγκεκριμένο θέμα. Κατά τα άλλα ο πανύψηλος κύριος Χούκστρα απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις της αρμοδιότητάς του, ακόμα και τις «πονηρές» περί των υψηλών τιμών ενέργειας όπου παρέμεινε στη γραμμή των Βρυξελλών ότι η μακρόπνοη λύση είναι ο εξηλεκτρισμός και οι εγχώριες ΑΠΕ (για το τι θα γίνει σε ένα μήνα δεν είχε απάντηση) και έκλεισε την παρέμβασή του υπογραμμίζοντας ότι «αντιστάθηκε στον πειρασμό να παρασυρθεί σε μια εσωτερική διαμάχη». Και στον πειρασμό να μπει σε λογική διαξιφισμού με τη Ζωή θα πρόσθετα εγώ.
