Γιατί ορισμένοι άνθρωποι καταφέρνουν να κερδίζουν τη συμπάθεια των άλλων σχεδόν αμέσως, ενώ άλλοι δυσκολεύονται να δημιουργήσουν ουσιαστικές σχέσεις;
Η απάντηση δεν βρίσκεται απαραίτητα στην εξωστρέφεια, στην αυτοπεποίθηση ή στην ικανότητα να εντυπωσιάζουν με όσα λένε, αλλά στον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούν.
Σύμφωνα με τη συγγραφέα και ειδικό στην ανθρώπινη συμπεριφορά Βανέσα Βαν Έντουαρντς (Vanessa Van Edwards), η συμπάθεια δεν αποτελεί αποκλειστικά έμφυτο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας. Είναι μια δεξιότητα που μπορεί να καλλιεργηθεί μέσα από συγκεκριμένες συνήθειες.
Σε άρθρο της στην εφημερίδα Evening Standard, με αφορμή το βιβλίο της «Conversation», παρουσιάζει έξι πρακτικές που μπορούν να κάνουν τις καθημερινές συζητήσεις πιο ευχάριστες και να ενισχύσουν τις προσωπικές και επαγγελματικές σχέσεις.
1. Ξεκινούν τη συζήτηση με θετικές ερωτήσεις
Μια συνηθισμένη ερώτηση, όπως «Είχες πολλή δουλειά τελευταία;», μπορεί να φαίνεται αθώα, ωστόσο συχνά στρέφει τη σκέψη του συνομιλητή στο άγχος και στις υποχρεώσεις του.
Η Βαν Έντουαρντς προτείνει να αντικαθιστούμε τέτοιες ερωτήσεις με άλλες που δημιουργούν θετικά συναισθήματα. Για παράδειγμα, μπορούμε να ρωτήσουμε ποια ήταν η καλύτερη στιγμή του Σαββατοκύριακου ή να ζητήσουμε από τον συνομιλητή μας να μοιραστεί κάτι ευχάριστο που του συνέβη.
Η ίδια επικαλείται έρευνα της Τζέσικα Ρόντελ από το Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια, σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι που επιδεικνύουν συνεχώς πόσο αγχωμένοι και απασχολημένοι είναι τείνουν να αξιολογούνται ως λιγότερο προσιτοί και λιγότερο ικανοί.
Το συμπέρασμα είναι απλό: η επίδειξη υπερβολικής απασχόλησης δεν δημιουργεί απαραίτητα θαυμασμό.
2. Ξέρουν πώς να προκαλούν το ενδιαφέρον
Οι άνθρωποι που θεωρούνται ευχάριστοι συνομιλητές δεν αφηγούνται απλώς ιστορίες. Ξέρουν πώς να κάνουν τους άλλους να θέλουν να τις ακούσουν.
Αντί να ξεκινούν απότομα μια αφήγηση, χρησιμοποιούν μια σύντομη εισαγωγή που δημιουργεί περιέργεια.
Για παράδειγμα, μπορούν να πουν ότι τους συνέβη κάτι εντελώς απροσδόκητο ή ότι έχουν να διηγηθούν μια ιδιαίτερα παράξενη εμπειρία. Η τεχνική συνδέεται με την έννοια του «πληροφοριακού κενού», την οποία έχει μελετήσει ο συμπεριφορικός οικονομολόγος Τζορτζ Λέβενσταϊν.
Όταν αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει κάτι ενδιαφέρον που δεν γνωρίζουμε, ενισχύεται η επιθυμία μας να μάθουμε περισσότερα.
Το μυστικό, βέβαια, είναι να χρησιμοποιούμε αυτή την τεχνική με μέτρο και μόνο όταν η ιστορία αξίζει πραγματικά την προσοχή.
3. Δεν φοβούνται να ζητήσουν συμβουλές
Μπορεί να πιστεύουμε ότι ζητώντας βοήθεια ή συμβουλές δείχνουμε αδυναμία. Ωστόσο, οι άλλοι συχνά αντιλαμβάνονται αυτή τη συμπεριφορά πολύ διαφορετικά.
Έρευνα που επικαλείται η Βαν Έντουαρντς δείχνει ότι οι άνθρωποι τείνουν να κρίνουν αυστηρότερα τις δικές τους αδυναμίες απ’ ό,τι τις αντίστοιχες συμπεριφορές των άλλων.
Το φαινόμενο έχει περιγραφεί ως «beautiful mess effect», δηλαδή η τάση να αντιμετωπίζουμε με μεγαλύτερη κατανόηση την ανθρώπινη ατέλεια όταν την παρατηρούμε στους άλλους.
Ζητώντας τη γνώμη κάποιου, του δείχνουμε ότι εκτιμούμε την εμπειρία και την κρίση του. Μια απλή ερώτηση, όπως «Εσύ τι θα έκανες στη θέση μου;», μπορεί να δημιουργήσει μεγαλύτερη οικειότητα από μια προσπάθεια να αποδείξουμε ότι γνωρίζουμε τα πάντα.
4. Δεν μονοπωλούν τη συζήτηση για περισσότερο από 30 δευτερόλεπτα
Μια επιτυχημένη συζήτηση πρέπει να μοιάζει με παιχνίδι στο οποίο οι συμμετέχοντες ανταλλάσσουν την μπάλα.
Σύμφωνα με τα ερευνητικά ευρήματα που παρουσιάζει η Βαν Έντουαρντς, οι περισσότερες εναλλαγές ομιλητών διαρκούν περίπου 15 έως 30 δευτερόλεπτα. Όταν κάποιος μιλά συνεχόμενα για περισσότερα από 45 δευτερόλεπτα, η συζήτηση μπορεί να αρχίσει να θυμίζει μονόλογο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μετράμε αυστηρά τον χρόνο κάθε πρότασης. Σημαίνει ότι χρειάζεται να αφήνουμε χώρο στον άλλον.
Μια φράση όπως «Εσύ πώς το βλέπεις;» μπορεί να μετατρέψει μια μονόπλευρη αφήγηση σε ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων.
5. Δεν υποτιμούν τον ενθουσιασμό ή τα συναισθήματα των άλλων
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στις ανθρώπινες σχέσεις είναι να αντιμετωπίζουμε με ειρωνεία ή αδιαφορία κάτι που έχει σημασία για τον συνομιλητή μας.
Αν κάποιος μοιραστεί ένα νέο χόμπι ή μια προσωπική επιτυχία, μια αρνητική αντίδραση μπορεί να τον αποθαρρύνει από το να ανοιχτεί ξανά.
Η ειδικός προτείνει να δείχνουμε περιέργεια ακόμη και όταν δεν συμμεριζόμαστε τον ίδιο ενθουσιασμό. Αντί να χαρακτηρίσουμε παράξενη μια επιλογή, μπορούμε να ρωτήσουμε τι ήταν αυτό που έκανε τον άλλον να ενδιαφερθεί για τη συγκεκριμένη δραστηριότητα.
Ακόμη μεγαλύτερη προσοχή χρειάζεται όταν κάποιος μοιράζεται ένα προσωπικό πρόβλημα.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ενσυναίσθηση, η προσεκτική ακρόαση και οι μικρές μη λεκτικές αντιδράσεις, όπως το νεύμα του κεφαλιού, βοηθούν τον συνομιλητή να αισθανθεί ότι τον καταλαβαίνουμε.
6. Ξέρουν πότε και πώς να τελειώσουν μια συζήτηση
Η τελευταία εντύπωση μπορεί να είναι εξίσου σημαντική με την πρώτη.
Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να ολοκληρώσουν μια συζήτηση, ακόμη κι όταν έχει εξαντληθεί το ενδιαφέρον και των δύο πλευρών.
Έρευνα ομάδας επιστημόνων με επικεφαλής ερευνητές του Χάρβαρντ, η οποία εξέτασε 932 συνομιλίες, διαπίστωσε ότι οι συζητήσεις σπάνια τελειώνουν τη στιγμή που το επιθυμούν και οι δύο συμμετέχοντες.
Μάλιστα, οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αντιληφθούν πότε ο συνομιλητής τους θέλει πραγματικά να αποχωρήσει.
Η Βαν Έντουαρντς προτείνει να ολοκληρώνουμε τη συζήτηση σε μια θετική στιγμή, συνδυάζοντας μια ευγενική φράση με έναν φυσικό αποχαιρετισμό. Μπορούμε, για παράδειγμα, να αναφέρουμε πόσο ευχάριστη ήταν η συνομιλία και να προτείνουμε μια επόμενη συνάντηση.
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι οι άνθρωποι που γίνονται εύκολα συμπαθείς δεν προσπαθούν απαραίτητα να είναι οι πιο εντυπωσιακοί στο δωμάτιο. Αντίθετα, έχουν μάθει να κάνουν τους άλλους να αισθάνονται ενδιαφέροντες, σημαντικοί και αποδεκτοί. Και αυτή είναι μια δεξιότητα που μπορεί να αναπτύξει ο καθένας.
