Οι εκτιμήσεις για το ποσοστό των εκλογών
Επειδή τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τα όσα υποστήριξε ο πρόεδρος Μητσοτάκης σε σχέση με το εκλογικό αποτέλεσμα, ακούγονται πολλά και διαφορετικά, ευρισκόμενος λίγο μακριά, δεν ξέρω πώς άρχισα να βλέπω το μέλλον κάπως διαφορετικά. Συγκεκριμένα, «πετάχτηκα» στο βράδυ των εκλογών και σκέφτηκα ότι ακόμη και 24% αν έπαιρνε η ΝΔ, δεν θα υπήρχε ούτε ένας που θα τολμούσε να θέσει θέμα διαδοχής του αρχηγού Κυριάκου. Επίσης, σκέφτηκα ότι είναι σχεδόν αδύνατον μεταξύ πρώτων και δεύτερων εκλογών να υπάρξει αλλαγή ηγεσίας και δη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Πέραν τούτου, από τη στιγμή που ο ίδιος ο σημερινός πρόεδρος έχει αποφασίσει να παραμείνει στην ηγεσία του κόμματος, δεν υπάρχει τρόπος να τον «διώξει» κάποιος, εκτός από τον κόσμο που τον εξέλεξε αρχηγό της παράταξης. Και τέλος, για όση αξία μπορεί να έχει, ο πρόεδρος Σαμαράς, που θέτει θέμα ηγεσίας βάζοντας πήχη στον Μητσοτάκη, όχι μόνο δεν ανήκει (πλέον) στη ΝΔ, αλλά σχεδιάζει να ιδρύσει και κόμμα, στοχεύοντας στην απόλυτη εκλογική ζημιά του κόμματος που τον έκανε ό,τι κατάφερε να γίνει. Ωστόσο, είναι σαν να θέτει θέμα ηγεσίας ο Τσίπρας στο ΠΑΣΟΚ. Με αυτά και με κάτι άλλα, νομίζω ότι αυτά που διαβάζουμε και ακούμε από το ’21 μέχρι και σήμερα είναι για να περνάει η ώρα.
Η δεξαμενή της αδιευκρίνιστης
Με αφορμή τα παραπάνω, επιχείρησα να μιλήσω με έναν φίλο μου δημοσκόπο, από αυτούς που ακόμη δεν έχουν στοχοποιήσει ο πρόεδρος Τσίπρας και ο δικηγόρος «Άρης Παπαδόπουλος», τον οποίο ψάχνει εδώ και μέρες ο συναγωνιστής Παπαχρήστου των Νέων. Κουβεντιάζοντας για νούμερα με τον ειδικό επί των δημοσκοπήσεων, διαπίστωσα ότι ακόμη έχει δρόμο η οποιαδήποτε εκτίμηση σε σχέση με το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών. Για παράδειγμα, το 25%-27% που καταγράφει η ΝΔ προφανώς και έχει περιθώρια προς τα πάνω, δεδομένου ότι υπάρχει ένα 13%-15% που παραμένει στη δεξαμενή της αδιευκρίνιστης ψήφου. Όταν λοιπόν πηγαίνουν σε αυτήν ακριβώς τη δεξαμενή οι δημοσκόποι και ρωτούν όσους δεν έχουν αποφασίσει ποιο κόμμα είναι επικρατέστερο να ψηφίσουν, ένα 40% του 13%-15% απαντά ΝΔ και Μητσοτάκη. Άλλωστε, εδώ που τα λέμε, αν οι αναποφάσιστοι είχαν αποφασίσει, δεν θα τους χαρακτηρίζαμε αναποφάσιστους, αλλά αποφασισμένους. Το γεγονός ότι έχουν κάνει μια στάση στη δεξαμενή της αδιευκρίνιστης ψήφου δείχνει ότι το σκέφτονται και το ξανασκέφτονται να ψηφίσουν εκ νέου Μητσοτάκη.
Η λογική του… υπόθετου
Αφού έκλεισα το τηλέφωνο, σκέφτηκα ότι οι επόμενες εκλογές θα μοιάζουν πολύ με το… υπόθετο. Αυτό που μας δίνουν οι γιατροί για να θεραπεύσουν κάποια προβλήματα. Όσες φορές χρειάστηκε να πάρω ένα υπόθετο, θυμάμαι ότι δεν το έπαιρνα με ευχαρίστηση. Απεναντίας, με ζόριζε η όλη διαδικασία. Κάπως έτσι εκτιμώ ότι θα συμβεί και με τους πικραμένους Νεοδημοκράτες, οι οποίοι, ενώ θέλουν να τιμωρήσουν τον πρόεδρο Μητσοτάκη, το πιθανότερο είναι να τους δούμε να προσέρχονται στις κάλπες και να τον παίρνουν κάπως σαν (εκλογικό) υπόθετο. Την ώρα που θα τον «σταυρώνουν» (τον Μητσοτάκη), θα ζορίζονται (όπως όταν διεισδύει το υπόθετο), αλλά το βράδυ των εκλογών θα νιώθουν μια ανακούφιση (με την καλή έννοια), βλέποντας ότι επετεύχθη η διασφάλιση της πολιτικής σταθερότητας.
Έρχονται ανακοινώσεις από Χατζηδάκη για τις μεταφορικές του Ελαιώνα
Στο Θριάσιο σχεδιάζει (όπως μαθαίνω) η λαοπρόβλητη κυβέρνηση να εγκαταστήσει τις δεκάδες μεταφορικές εταιρείες που στεγάζονται σήμερα σε… υπόστεγα στον Ελαιώνα και τις επόμενες εβδομάδες θα υπάρξουν ανακοινώσεις από τον αντιπρόεδρο Χατζηδάκη. Σύμφωνα με τους γνωρίζοντες, το σχέδιο μετεγκατάστασης σε δημοτική έκταση στη Φυλή φαίνεται πως εγκαταλείπεται οριστικά και πλέον στο τραπέζι βρίσκεται το Θριάσιο, με την αξιοποίηση υφιστάμενων δημόσιων υποδομών δίπλα στο υπό κατασκευή εμπορευματικό κέντρο σε οικόπεδο του πρώην ΟΣΕ. Μέχρι το τέλος του μήνα ο Κωστής Χατζηδάκης αναμένεται να ενημερώσει τις επιχειρήσεις για τον νέο σχεδιασμό, ενώ το Εθνικό Αναπτυξιακό Ταμείο έχει αναλάβει την προετοιμασία σχετικής μελέτης. Στόχος είναι να «αναπνεύσει» επιτέλους ο Κηφισός, αλλά και ο Ελαιώνας, όπου σήμερα συγκεντρώνονται περίπου 400 επιχειρήσεις, εκ των οποίων οι 250 εκτιμάται ότι είναι ενεργές, με 4.500 φορτηγά να εκτελούν δρομολόγια και άλλα 4.000 να επισκέπτονται καθημερινά την περιοχή. Μόνο που οι ίδιοι οι εκπρόσωποι των πρακτορείων δεν φαίνεται να συμμερίζονται την κυβερνητική αισιοδοξία. Όπως υποστηρίζουν, οι διαθέσιμες υποδομές στο Θριάσιο δεν επαρκούν για να καλύψουν τις πραγματικές ανάγκες του κλάδου, με αποτέλεσμα η προτεινόμενη μετεγκατάσταση να μοιάζει περισσότερο με «παυσίπονο» ενός έτους, παρά με οριστική θεραπεία. Και κάπως έτσι, το ερώτημα παραμένει. Θα αποκτήσουν οι μεταφορικές εταιρείες τον χώρο που χρειάζονται για να αλλάξουν σελίδα ή απλώς θα μεταφερθεί το πρόβλημα λίγα χιλιόμετρα δυτικότερα;
Το γινάτι του Καραμανλή
Διαβάζω δεξιά κι αριστερά για τη νέα παρέμβαση που ετοιμάζει ο Καραμανλής της Ραφήνας και ανατριχιάζω και μόνο με την (σχετική) ιδέα. Μάλιστα, η βασική αιτία που προκαλεί την ανατριχίλα μου έγκειται στο γεγονός ότι μιλάμε για έναν τύπο που επί χρόνια είχε πιει το αμίλητο νερό. Ακόμη κι όταν η χώρα είχε μπλέξει με τους Τσιπροκαμμένους, απέφευγε να ανησυχήσει για το μέλλον της χώρας, για να μην αναφερθώ στις ανησυχίες του που αφορούν το μέλλον του πλανήτη. Ο ανιψιός του Εθνάρχη, αφού κατάλαβε ότι κανείς δεν ασχολείται σοβαρά μαζί του και ότι υπάρχει πιθανότητα να μας «κατσικωθεί» για τέσσερα ακόμη χρόνια ο Μητσοτάκης, άρχισε να αποκτά φωνή και να επιδιώκει να κάνει ζημιά στο κόμμα που ίδρυσε ο μπάρμπας του. Όσοι συνομιλούν μαζί του έχουν καταλάβει ότι το βασικότερο θέμα που έχει δεν είναι η σωτηρία της πατρίδας, αλλά το διαχρονικό γινάτι με τον αρχηγό Κυριάκο.
Οι κεραυνοί του Καρβέλα για Σαμαρά
Αν και όταν με ρωτάνε πόσο παλιός είμαι στο κουρμπέτι, τους απαντώ ότι πρόλαβα να καλύψω το (από κλίνης) διαζύγιο της Βίσση με τον Καρβέλα, ομολογώ ότι δεν θυμάμαι όλα τα «επεισόδια». Έτσι, λοιπόν, τώρα που κινδυνεύουμε να βρεθούμε και με το από σκηνής διαζύγιο του ζευγαριού, είπα λίγο να ξεσκονίσω ορισμένα πράγματα και καταστάσεις της απόλυτης Ελληνίδας σταρ. Κάπως έτσι, βρέθηκα να διαβάζω ένα άρθρο για τους άνδρες που πέρασαν από τη ζωή της φίλης μου της Άννας. Και επειδή τους αναγνώστες του Τίτου Πατρίκιου «τους βρίσκει η ποίηση», αλλά εμένα του πεζού ανθρώπου με βρίσκει ο Σαμαράς, το μάτι μου έπεσε στο αρχαίο ειδύλλιο του παλαίμαχου Μεσσήνιου με τη Βίσση. Και που, παρά το γεγονός ότι διήρκεσε οκτώ ολόκληρα χρόνια (φαίνεται πως το γεροντάκι του Muppet Show είχε ανέκαθεν θέμα με τις δύο τετραετίες), φαίνεται ότι δεν άφησε καλές αναμνήσεις σε κανέναν από τους δύο. Και αν η Βίσση απαντούσε ότι «έχω κοιμηθεί μαζί του», διαβάζω ότι ο Σαμαράς αρνείτο τη σχέση του μαζί της. Κάπου εκεί μπαίνει στη συζήτηση ο Νίκος Καρβέλας, που όχι μόνο ήταν ο επόμενος «έτσι» της Αννούλας, αλλά είχε και έναν κακό λόγο για τον πρώην Αντώνη. «Πολιτικός που δεν έχει guts να παραδεχτεί πως έχει ερωτευτεί τις γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή του, παρά μόνο τη γυναίκα του, είναι ή απογοητευτικός ή ψεύτης», ήταν τα λόγια του γνωστού συνθέτη. Θα μου πείτε, εδώ ο Αντωνάκης ο πολιτευόμενος αρνείται να παραδεχτεί ότι εξελέγη (χωρίς σταυρό, ως πρώην πρωθυπουργός) με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ του Μητσοτάκη, τη σχέση του με τη Βίσση θα παραδεχόταν;
Τα χρέη του Σαββίδη
Μετά το πρόσφατο Βατερλό του ΠΑΟΚ από την Καλαμάτα, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έσπευσαν να θυμηθούν τα πολλά και διαχρονικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το σύστημα του προέδρου Ιβάν. Και δεν θα αναφερθώ σε αυτά που προκλήθηκαν στους τραπεζικούς του λογαριασμούς με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία, όσο στα άλλα, που σχετίζονται με κάτι δάνεια (πολλών εκατομμυρίων) που απειλούν να πνίξουν οικονομικά τον Σαββίδη. Επειδή, λοιπόν, δύσκολα βγαίνει ο λογαριασμός, δεν αποκλείω, εκτός από τον ΠΑΟΚ, να δούμε να πουλάει και τον ΟΛΘ, εκτός από τα υπόλοιπα που έχει αγοράσει και τον βάζουν «μέσα» με τα μπούνια.
Επαφές Ανδρουλάκη με καναλάρχες
Την ίδια ώρα που ο σύντροφος Ανδρουλάκης βγαίνει και καταγγέλλει τον Τσίπρα και όποιον άλλον βρεθεί μπροστά του για σχέσεις με την εγχώρια διαπλοκή, ο ίδιος προσπαθεί να βρει άκρη μαζί της. Βλέπετε, είναι άλλο τι λες για να γίνεις αρεστός στον κοσμάκη και εντελώς διαφορετικό αυτό που πραγματικά ο ίδιος επιθυμείς. Και εν προκειμένω αυτό που φαίνεται να επιθυμεί ο αρχηγός Νίκος είναι να καταφέρει να πλασαριστεί στη δεύτερη θέση, μπροστά (με την καλή έννοια) από την ΕΛΑΣ του Τσίπρα.
Στην ΕΛΑΣ ο Ζαχαριάδης
Καθώς πλησιάζει η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, όλοι θυμόμαστε το άγχος που είχαμε στο σχολείο όταν μας έβαζαν να απαγγείλουμε ποίημα στις γιορτές. Κάπως έτσι πρέπει να ένιωσε χθες και ο Κώστας ο Ζαχαριάδης την ώρα που εκφωνούσε τη δήλωση ένταξής του στην ΕΛΑΣ (όχι του Χρυσοχοΐδη, την άλλη, του Τσίπρα). Έτσι, μετά τη συντρόφισσα Αχτσιόγλου, ένα ακόμα πρώην στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ εντάσσεται στο νεογέννητο κόμμα του προέδρου Αλέξη. Βέβαια, κάποιος κακοπροαίρετος θα πει ότι η απόφαση του συντρόφου Κώστα ήταν πιο εύκολη σε σχέση με άλλων πρώην συντρόφων της Κουμουνδούρου, καθώς δεν χρειαζόταν να παραιτηθεί από την έδρα που… δεν έχει στη Βουλή. Από την άλλη, κάποιος ακόμα πιο κακοπροαίρετος θα πει ότι ο σύντροφος Τσίπρας δεν θέλει να συγκροτήσει Κοινοβουλευτική Ομάδα μέχρι τις εκλογές, αλλά μάλλον δεν έχει πρόβλημα να συμμετέχουν οι (παλιοί και) νέοι σύντροφοί του, όχι μόνο στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας, αλλά στη συγκυβέρνηση του Δήμου που έχει σχηματίσει ο Χάρης ο Δούκας. Τι να πει κανείς, άβυσσος η ψυχή της κεντροαριστεράς.
Όταν ο Τσίπρας αντικαθίσταται από το… ολόγραμμά του
Όσοι έβλεπαν προχθές το βράδυ την τηλεοπτική συνέντευξη του προέδρου Τσίπρα στην Κρήτη, τσιμπιόντουσαν μήπως και είχαν απέναντι ένα ολόγραμμά του, με διακριτό ένα φωτοστέφανο αγίου, που δεν τζαρτζάρεται -όπως είπε- με τον Ανδρουλάκη και τα άλλα προοδευτικά κόμματα. Λίγα 24ωρα μετά το σαιξπηρικό ερώτημα του φίλου και συμβούλου του, Θανάση Καρτερού, αν ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας, ο Αλέξης εμφανίστηκε αγνώριστος, με κεντρικό μήνυμα το «αγαπάτε αλλήλους». Με το γνωστό μειλίχιο ύφος του, είπε ότι «εγώ δεν τσακώνομαι με κανέναν, έχετε δει να επιτίθεμαι στον Ανδρουλάκη», για να προσθέσει ότι «εγώ σέβομαι το ΠΑΣΟΚ». Αλήθεια; Και ποιος ήταν αυτός που στις 23 Σεπτεμβρίου έλεγε ότι «ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε τη δυνατότητα να κερδίσει τον κύριο Μητσοτάκη, ήταν τρία χρόνια μόνος του, χωρίς τη δική μου παρουσία, η βελόνα ήταν κολλημένη. Θα ξεκολλήσει τώρα; Μακάρι ο άνθρωπος»; Και τώρα, που το δουλεύω στο μυαλό μου, θα μπορούσε ο Ανδρουλάκης να του αντιστρέψει το ερώτημα, γιατί ο Αλέξης ως αντιπολίτευση από το 2019 έως το 2023, τέσσερα χρόνια με τον ΣΥΡΙΖΑ στο 32%, όχι μόνο απέτυχε να κερδίσει τον Μητσοτάκη, αλλά το κόμμα του συρρικνώθηκε στο 18%,, για να την κάνει στην έξοδο με ελαφρά πηδηματάκια; Αλλά ο πρόεδρος Νίκος δεν θα έμπαινε ποτέ στον πειρασμό να τα πει όλα αυτά, ούτε θα έβαζε κάποιον συνεργάτη του να γράφει ότι ο Αλέξης απέτυχε λόγω… βλακείας.
Καρτερός; Ποιος είναι ο κύριος;
Αυτές οι χαρακιές στο rebranding του Αλέξη αφήνουν βαθιά σημάδια, επιτείνουν τη δυσπιστία και χρειάζεται επειγόντως να διαγραφούν – όπως κάποτε κάποιοι συνεργάτες του Στάλιν εξαφανίζονταν από τις φωτογραφίες όταν εκτελούνταν ή τραβούσαν για τη Σιβηρία. Η επιχείρηση σωτηρίας του υπεράνω στήθηκε μόλις ξέσπασε ο σάλος και διογκώθηκαν οι αντιδράσεις. Ο ίδιος ο μαρουλοφάγος Θανάσης Καρτερός τα μάζεψε κακήν κακώς, γράφοντας «δική μου η υπογραφή, δική μου η ευθύνη, δικό μου και τυχόν λάθος» (έβαλε και το τυχόν, γιατί δεν είναι ακόμα σίγουρος ότι λάθεψε…). Εν τω μεταξύ, ανυποψίαστα στελέχη της ΕΛΑΣ, που ακόμα δεν έχουν καταλάβει σε ποιο κόμμα ανήκουν, έβγαιναν στα κανάλια, λέγοντας ότι ο Καρτερός είναι ένας απλός δημοσιογράφος και αρθρογράφος, που δεν χαράσσει πολιτική στο κόμμα. Κάτι σαν «δεν τον ξέρω τον κύριο», στο περίπου. Η αλήθεια είναι πως ο Καρτερός είναι από την αρχή της ίδρυσης του κόμματος μέλος της Πολιτικής Επιτροπής, αλλά ξαφνικά τα τελευταία 24ωρα έγινε το σχετικό μοντάζ στο αρχικό κείμενο της διακήρυξης και το όνομά του εξαφανίστηκε! Αλλά, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, και οι πέτρες στην ΕΛΑΣ γνωρίζουν τη στενή συνεργασία Τσίπρα – Καρτερού, ακόμα και για θέματα καθημερινής τακτικής. Μια σχέση στερεή, που δεν ραγίζει ούτε με το σβήσιμο του ονόματος του Καρτερού από τη λίστα της Πολιτικής Επιτροπής. Μόνο που στις μέρες μας δεν μασάμε ούτε μαρούλια ούτε κουτόχορτο.
Χαμηλό βαρομετρικό στην Κρήτη
Πάμε τώρα στα απόνερα της επίσκεψης Τσίπρα στο Ηράκλειο Κρήτης. Επίσκεψη-αστραπή με ένα πέρασμα από ένα μισοπλημμυρισμένο χωράφι στο οροπέδιο του Λασιθίου, μια ατάκα για την τηλεόραση και… φύγαμε! Στο ενδιάμεσο ο Αλέξης Τσίπρας είχε συνεργασίες με στελέχη του, καθώς οι δημοσκοπήσεις -εννοώ και αυτές της ΕΛΑΣ- καταγράφουν χαμηλές επιδόσεις και, κυρίως, ένα φαινόμενο που έχει παγιωθεί από τις εκλογές του 2019 μέχρι που έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή, η δημοτικότητά του στο νησί παραμένει σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα και δεν λέει να ανέβει. Κοινώς, για να μιλήσω με κυνική γλώσσα, παρά το rebranding ο Τσίπρας παραμένει «ανεπιθύμητο πρόσωπο» στο νησί, με την ΕΛΑΣ να αγκομαχάει όχι μόνο πίσω από τη ΝΔ, αλλά και από το ΠΑΣΟΚ. Και όλοι ξέρουμε διαχρονικά πως οι συσχετισμοί στο νησί είναι βαρόμετρο για το εκλογικό κλίμα πανελλαδικά. Το κλίμα αγωνίας μετέφερε ο ίδιος ο Αλέξης στα στελέχη του κόμματός του στην Κρήτη, βάζοντας ως προτεραιότητα την άμεση επιλογή ανταγωνιστικών υποψηφίων στους νομούς. Αν ο δρόμος προς την Ιθάκη περνάει από την Κρήτη, τότε τα πράγματα είναι ζόρικα…
Ο Μελισσανίδης αγοράζει τις υπόλοιπες μετοχές στην «Εφημερίδα των Συντακτών»
Κάπου στα social έπεσε το μάτι μου σε μια ανάρτηση, ο συντάκτης της οποίας έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό το «τέλος» του συνεταιρισμού που λειτουργούσε την «Εφημερίδα των Συντακτών». Με αφορμή το συγκεκριμένο post, αποφάσισα να ψάξω λίγο παραπάνω και βρήκα ότι όντως μέσα στον μήνα, άντε στα μέσα του επόμενου, η οικογένεια Μελισσανίδη θα αποκτήσει και το υπόλοιπο ποσοστό από τους εργαζόμενους που συμμετείχαν στον συνεταιρισμό. Πρόκειται περί μιας αναμενόμενης (εν πολλοίς) εξέλιξης, που προβλεπόταν από την αρχική συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών.
Γιατί στοίχειωσε το «Σύζευξις ΙΙ»;
Νέα παράταση, την ένατη, έδωσε προ ημερών, για όσους δεν το πήρατε χαμπάρι, η Κοινωνία της Πληροφορίας ΑΕ (ΚτΠ) στο περίφημο έργο «Σύζευξις ΙΙ», που είχε ξεκινήσει το 2019 και αφορούσε, μεταξύ άλλων, την αναβάθμιση της τηλεπικοινωνιακής υποδομής, σταθερής και κινητής τηλεφωνίας, όλων των κρατικών υπηρεσιών, από τα υπουργεία μέχρι τα σχολεία. Με τη νέα τροποποίηση η προθεσμία ολοκλήρωσης του έργου μετατίθεται εκ νέου για το τέλος του 2028. Αν αναρωτιέστε γιατί θα χρειαστούμε, στην περίπτωση που δεν υπάρξει και νέα παράταση, σχεδόν δέκα χρόνια προκειμένου να αναβαθμίσουμε τις ενίοτε πανάρχαιες τηλεπικοινωνιακές υποδομές στο ελληνικό Δημόσιο εν μέσω φόβων για κυβερνοεπιθέσεις κ.λπ., δεν έχω απάντηση. Γνωρίζω, όμως, πως και οι ανάδοχοι, που είναι οι ισχυρότεροι παίκτες της αγοράς τηλεπικοινωνιών και πληροφορικής της χώρας, δεν είχαν εύκολο έργο. Ξέρεις τι είναι να προγραμματίζεις έργα αναβάθμισης σε σχολεία τις απογευματινές ώρες, αλλά να μην εμφανίζεται ποτέ κάποιος υπεύθυνος; Από την άλλη πλευρά, σε πόσα έργα έχουν δοθεί παρατάσεις «για λόγους οι οποίοι δεν οφείλονται σε υπαιτιότητα του αναδόχου»; Ειδικά στα έργα τεχνολογίας του Δημοσίου, το ερώτημα είναι σε ποιο έργο δεν έχει δοθεί ήδη παράταση. Όχι τίποτε άλλο, γιατί στα περισσότερα, αν δεν με απατά η μνήμη μου, έχουν δοθεί από μία και πάνω. Να φανταστείτε ότι κάποια στιγμή άρχισα να πιστεύω ότι το έχουν γούρι να παίρνουν και να δίνουν παρατάσεις.
Μεταπτυχιακά με χρυσά δίδακτρα και οργάνωση στον αυτόματο
Άλλη μία ιστορία που δείχνει πόσο μακριά βρίσκονται τα ελληνικά πανεπιστήμια από την εποχή τους. Την ώρα που τα ψηφιακά εργαλεία επιτρέπουν την παρακολούθηση μαθημάτων από απόσταση και τα πανεπιστήμια συζητούν για την τεχνητή νοημοσύνη στην εκπαίδευση, ορισμένα μεταπτυχιακά δεν μπορούν να οργανώσουν ούτε ένα στοιχειώδες υβριδικό μοντέλο παρακολούθησης. Απευθύνονται σε εργαζόμενους και ζητούν υπέρογκα δίδακτρα, αλλά όταν προκύπτει ένα πρακτικό ζήτημα, ο υποψήφιος μένει να ψάχνει ψύλλους στ’ άχυρα. Η ιστορία έρχεται από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εργαζόμενος στην Αθήνα διεκδικεί θέση σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα και εξηγεί από την αρχή πόσο δύσκολη είναι γι’ αυτόν η διά ζώσης παρακολούθηση. Το συζητάει, επικοινωνεί ξανά και ξανά, ενώ του μεταφέρουν ότι η εξ αποστάσεως παρακολούθηση δεν θα σταθεί εμπόδιο στη συμμετοχή του στο πρόγραμμα. Και κάπως έτσι φτάνει μέχρι τη συνέντευξη, στην οποία αφιερώνεται χρόνος στο μοντέλο φοίτησης και ακούει ότι το ζήτημα θα εξεταστεί. Στη συνέχεια ενημερώνεται ότι επιλέχθηκε. Κι εκεί που φαίνεται πως όλα έχουν πάρει τον δρόμο τους, αρχίζει ο Γολγοθάς. Φτάνει η ημέρα γνωριμίας. Έχει βγάλει εισιτήριο για να πετάξει στη Θεσσαλονίκη και να τους τιμήσει με την παρουσία του. Και πριν από την επιβίβαση μαθαίνει ότι τελικά δεν έγινε δεκτός. Ο υποψήφιος ρωτά, οι ευθύνες αλλάζουν χέρια και στο τέλος ακούει το περίφημο «τι να σας πω, δίκιο έχετε». Μόνο που το δίκιο δεν πληρώνει τα εισιτήρια, ούτε γυρνά τον χρόνο. Κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση. Αυτό δεν ήταν μια κακή συνεννόηση. Τα μεταπτυχιακά έχουν γίνει ακριβό σπορ, που πωλούν γνώση και αριστεία, με τους φοιτητές να καλούνται να καταβάλουν υπέρογκα ποσά για να αποκτήσουν επιπλέον εφόδια στον «στίβο» της αγοράς εργασίας. Όταν, όμως, ζητούν στοιχειώδη οργάνωση και μια καθαρή απάντηση, βρίσκονται αντιμέτωποι με το μπαλάκι των ευθυνών. Αν ένα πρόγραμμα απαιτεί φυσική παρουσία, ας το λέει από την αρχή. Δεν γίνεται να αφήνει τον υποψήφιο να φτάνει μέχρι τη συνέντευξη, την επιλογή και το αεροπλάνο… για να του κλείσει τελικά την πόρτα. Και η εικόνα του χάους δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο μεταπτυχιακό, αλλά είναι γνώριμη σε πολλά ελληνικά προγράμματα…
Ανεπίσημο ντεμπούτο για το μπλοκ των «απελπισμένων»
Το ότι η υπόθεση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ είναι στην καλύτερη περίπτωση για εμάς ένα εσωτερικό ξεκαθάρισμα του συστήματος Τραμπ και στη χειρότερη μια παρέμβαση καλοθελητών αγνώστων λοιπών στοιχείων, είναι προφανές σε όποιον έχει μάτια και βλέπει. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι συμπολίτες μας που βλέπουν πιο μπροστά από τους υπόλοιπους, συνυπογράφοντας κείμενο το οποίο ισχυριζόταν ότι ήταν η ελληνική κυβέρνηση εκείνη που έπρεπε να αναλάβει δράση για την αποπομπή της πρώην, πλέον, πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Ανάμεσα στα ονόματα των προνοητικών αυτών συμπολιτών μας βρίσκονταν και τρεις (τουλάχιστον) που απασχόλησαν πρόσφατα το πολιτικό ρεπορτάζ. Ο λόγος για τον συναγωνιστή Θανάση Αυγερινό, τον «πρύτανη του ξυλολίου» Βασίλη Κοκοτσάκη και την ομότεχνη της Άννας Βίσση Κατερίνα Μουτσάτσου. Αν δεν θυμάστε, οι τρεις τους πρωταγωνίστησαν στην ίδρυση του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού. Μόνο που… όπως μπήκαν, βγήκαν, καθώς η Ελπίδα τους (για τη Δημοκρατία) σύντομα διαψεύστηκε, με αποτέλεσμα να αρχίσουν τις αλληλοκατηγορίες με την πρόεδρο Μαρία. Τώρα, βέβαια, πόσο σοβαρά μπορεί να πάρει κανείς τις απόψεις περί εξωτερικής πολιτικής των ανθρώπων που πίστεψαν στην «ξυλολιάδα», είναι γούστο (και καπέλο) του καθενός. Ωστόσο, έχει ενδιαφέρον ότι ένα μπλοκ «απελπισμένων» (μην παρεξηγηθώ, κάνω λογοπαίγνιο με το πρώην κόμμα τους) φαίνεται τόσο γρήγορα να κινείται ξανά συντονισμένα. Όχι ότι μας λείπει άλλο ένα κόμμα με αντιδυτικό προσανατολισμό, αλλά σε αυτές τις εκλογές μάλλον μόνο η θεία μου από τα Χανιά δεν θα κάνει κόμμα.
Πάλαι ποτέ υποστηρικτής του Σαμαρά πίσω από το αντι-Κίμπερλι κίνημα
Θα ήταν, βέβαια, άδικο να μην αναφερθώ στην «ψυχή» του εγχειρήματος κατά της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, τον Σωτήρη Μητραλέξη. Σε περίπτωση που δεν γνωρίζετε τον άνδρα, πρόκειται για έναν εξόχως ανήσυχο διανοούμενο. Τόσο ανήσυχο, που έχει κάνει τη διαδρομή Δεξιά – Αριστερά λες και είναι… Κολιάτσου – Παγκράτι. Πίσω στο 2009, ο νεολαίος τότε Σωτήρης Μητραλέξης δεν τους διάβασε προκήρυξη σαν τον Βαγγέλη Μαϊμαράκη στη Βόλβη, αλλά δημοσίευσε ένα άρθρο στο Αντίφωνο, όπου σε άπταιστη καθαρεύουσα μας ενημέρωνε ότι η εκλογή Σαμαρά στην προεδρία της ΝΔ «σαρκώνει κάποιες ἰδιαιτέρως εὐχάριστες, ἐνδιαφέρουσες καί ἐλπιδοφόρες ἐκπλήξεις ὄχι μόνο γιά τούς ψηφοφόρους τῆς ΝΔ, ἀλλά γιά τό σύνολο τοῦ ἐν Ἑλλάδι συστήματος». Πιο μετά, το 2013, ο σύντροφος Μητραλέξης εγκαταλείπει το πολυτονικό, όχι όμως την πίστη του στον παλαίμαχο πλέον Μεσσήνιο, γράφοντας άρθρο με τίτλο «Ο Σαμαράς χτίζει την Ελλάδα του 2020». Κάπου εκεί, προκειμένου να βοηθήσει στο… χτίσιμο, ο Μητραλέξης (συν)ιδρύει το Ινστιτούτο Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ), που φιλοδοξούσε να συνδράμει τον πρόεδρο Αντώνη στην προσπάθεια διατήρησης των αρχών και των αξιών της παράταξης. Επειδή αυτό, όμως, δεν πήγε τόσο καλά, ο συναγωνιστής Μητραλέξης έγινε… σύντροφος Μητραλέξης και από το πολύ αντιμνημόνιο βρέθηκε στην πολιτική αγκαλιά του Γιάνη Βαρουφάκη, ως ιδρυτικό μέλος του ΜεΡΑ25. Τώρα, λοιπόν, βλέποντας στο πρόσωπο της Κίμπερλι όλα τα προβλήματα της χώρας, ο πρώην υποστηρικτής του Σαμαρά έρχεται να ενώσει τη φωνή του με τα ορφανά της Καρυστιανού. Εκτός εάν το πλάνο είναι να πάνε όλοι μαζί στο νέο (απο)κόμμα Σαμαρά. Γιατί, όπως έχουμε ξαναγράψει σε αυτήν εδώ τη στήλη, εκτός από το ΠΟΛΑΝ 2, παραμένει διαθέσιμο και το Ελπίδα για τη (Νέα) Δημοκρατία. Εξάλλου, και αυτοί της Ελπίδας για τη (σκέτη) Δημοκρατία, στα ίδια ξυλόλια πιστεύουν…
