Στις ΗΠΑ ο Μητσοτάκης
Με πήρε χθες η θεία μου από τα Χανιά για να μου πει ότι, ευρισκόμενη στην κλινική του Γαβριλάκη, άκουσε από έναν Αμερικανό ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης ετοιμάζει τις βαλίτσες του για νέο ταξίδι στις ΗΠΑ. Συγκεκριμένα, όπως μου είπε η 86χρονη Χανιώτισσα, ο λατρεμένος της Κυριάκος αμέσως μετά την παρέλαση θα φύγει για τη Νέα Υόρκη, όπου, στις 29 Οκτωβρίου, θα προεδρεύσει (λέει) Ανοικτής Συζήτησης Υψηλού Επιπέδου με θέμα «Θαλάσσια Ασφάλεια και Αναδυόμενες Τεχνολογίες», στο πλαίσιο της ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Με αφορμή, πάντως ,τη συγκεκριμένη εκδήλωση-ομιλία, σκέφτηκα ότι θα ήταν κομματάκι δύσκολο από τους υπάρχοντες διεκδικητές της πρωθυπουργίας να βάλουμε κάποιον στη θέση του Μητσοτάκη, στο βήμα του ΟΗΕ, να προεδρεύει σε μια τόσο «ψαγμένη» εκδήλωση. Απεναντίας, ο Ανδρουλάκης θα ήταν ιδανικός για κανένα ρακοκάζανο, ενώ ο Τσίπρας δεν θα είχε αντίπαλο αν αγανακτούσαν εκ νέου οι αγανακτισμένοι και πήγαιναν βόλτα στο Σύνταγμα.
Οι ανήσυχοι Ευρωπαίοι για σενάρια ακυβερνησίας στην Ελλάδα
Σήμερα θα σας αποκαλύψω μερικές από τις ανομολόγητες επιθυμίες και ανεπίσημες κουβέντες που γίνονται στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής. Εκεί όπου, εκτός από τους ηγέτες των χωρών-μελών, συμπεριλαμβανομένου του πολυαγαπημένου μας πρωθυπουργού, ένα πολύβουο μελίσσι στελεχών της Κομισιόν, πολιτικών παραγόντων και σκιωδών συνοδών των αρχηγών ανταλλάσσει απόψεις, συζητάει και στήνει αυτί γι’ αυτά που, όπως έλεγε κάποτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, γίνονται, αλλά δεν λέγονται. Ένας ψιθυριστής, καλά δικτυωμένος στα κυκλώματα αυτά, μου μετέφερε χθες ένα, δύο σενάρια που μας αφορούν. Το πρώτο έχει να κάνει με την περιβόητη σταθερότητα στη χώρα, που κάποιοι τη θεωρούν δεδομένη. Ε, λοιπόν, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας εμφανίζονται εξαιρετικά ανήσυχοι για το ενδεχόμενο μιας ακυβερνησίας μετά τις εκλογές της άνοιξης του 2027 στη χώρα μας. Δεν είναι μόνο ότι θα έχουμε εκλογές σε Γαλλία, Πολωνία και Ιταλία, όπου πολλά παίζονται για την τύχη κρίσιμων αποφάσεων που θα λάβει η ΕΕ. Ούτε ότι η χώρα μας θα αναλάβει την Προεδρία της Ένωσης για το δεύτερο εξάμηνο του 2027. Η αγωνία για το σενάριο ακυβερνησίας, μου λέει ο φίλος συνομιλητής, σχετίζεται με δύο κρίσιμα μεγέθη. Το ένα έχει να κάνει με τα κονδύλια του νέου προϋπολογισμού και το δεύτερο, ακόμα πιο κρίσιμο για τους Ευρωπαίους ιθύνοντες, με το ποιος θα διαχειριστεί και στη χώρα μας το τεράστιο αμυντικό πρόγραμμα RearmEU. Γι’ αυτό ο άνθρωπος που με ενημέρωσε είπε πως ζητούν κάποιες εγγυήσεις για το ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα μετά τις εκλογές και φτάνουν να ρωτάνε ποιοι θα είναι οι συσχετισμοί μέχρι τις προσεχείς… περιφερειακές και αυτοδιοικητικές εκλογές. Ζητούν, λέει, ονόματα και διευθύνσεις. Εγώ δεν τα πιστεύω αυτά, αλλά σας τα μεταφέρω, γιατί ποτέ δεν ξέρεις.
Τα «εάν» και «εφόσον» στα σχέδια του Κυριάκου για ευρωπαϊκό πόστο
Το άλλο που έπιασε το αυτί μου αφορά τις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες του προέδρου Μητσοτάκη, όταν με το καλό κερδίσει τις προσεχείς εκλογές (τι σας γράφω τώρα;) και η ιστορία γράψει στο κοντέρ μια τρίτη περίοδο διακυβέρνησης. Επισημαίνω τη λέξη περίοδο και όχι τετραετία, γιατί κάποιοι από τους ψιθυριστές που συνωστίζονται από χθες στις Βρυξέλλες εκτιμούν ότι δεν αποκλείεται κάποια στιγμή ο αρχηγός Κυριάκος, πριν από τη λήξη της τρίτης θητείας του, να αποδεχθεί την πρόσκληση και πρόκληση να μετακομίσει σε ηγετικό πόστο των Βρυξελλών. Οι ίδιοι, πάντως, εκτιμούν πως ένα τέτοιο σχέδιο μπορεί να καεί, καθώς οι εξελίξεις τρέχουν γρήγορα και αλλαγές κορυφής ενδέχεται να καταγραφούν πολύ σύντομα, αρχής γενομένης από την παραίτηση της Ούρσουλα. Οπότε, αν αυτή είναι η επιθυμία του πρωθυπουργού, αυτή μπορεί να καεί, καθώς θα χαθεί το timing. Με άλλα λόγια, ή πρέπει η… μεταγραφή να γίνει άμεσα ή θα χαθεί η συγκυρία σε δύο χρόνια. Τα άκουγα όλα αυτά και, όπως τα προηγούμενα, είπα να τα καταθέσω για να υπάρχουν. Βέβαια, η προϋπόθεση παραμένει μία και μοναδική. Η ΝΔ να κερδίσει τις εκλογές της προσεχούς άνοιξης με τον Κυριάκο καβάλα στ’ άλογο. Γιατί αλλιώς, να ‘χαμε, να λέγαμε.
Πεσμένες οι μετοχές Χατζηδάκη
Με αφορμή την εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ που διοργάνωσε ο αντιπρόεδρος Χατζηδάκης, ένας φίλος από αυτούς που μαθαίνουν πολλά και διάφορα από τα όσα συμβαίνουν στη νεοδημοκρατική πιάτσα έσπευσε να με ενημερώσει για κάτι εξόχως σημαντικό. Όπως μου είπε, ο επί χρόνια «πρωταθλητής» του Βορείου Τομέα, Χατζηδάκης, δείχνει να απειλείται από δυο τουλάχιστον ανθυποψηφίους του. Λογικό, αφού από τη στιγμή που ουσιαστικά δεν διαθέτει υπουργικό χαρτοφυλάκιο, έχει υποστεί σοβαρή ζημιά σε επίπεδο πρόθεσης σταυρού.
Υποψηφιότητα Λιβάνιου
Κατά καιρούς έχει κυκλοφορήσει ότι ο υπουργός Λιβάνιος υπάρχει πιθανότητα να διεκδικήσει την είσοδό του στην επόμενη Βουλή, συμμετέχοντας στο ψηφοδέλτιο της Δυτικής Αττικής. Αυτό κυκλοφορεί ξανά στην περιοχή, ωστόσο, επειδή ρώτησα, έμαθα ότι ο ίδιος δεν έχει (τουλάχιστον επί του παρόντος) μια τέτοια πρόθεση. Απεναντίας, για άλλη μία φορά θα έχει ρόλο «στρατηγού» (κάτι σαν τον Λαλιώτη των παλιών χρόνων) στην προεκλογική στρατηγική της ΝΔ. Και μια και το ‘φερε η κουβέντα, να σας πω ότι ήδη έχει ξεκινήσει να διαβάζει δημοσκοπήσεις, σε μια προσπάθεια να δει πού υπάρχουν μεγάλα προβλήματα, προκειμένου να υπάρξουν οι απαιτούμενες παρεμβάσεις μέχρι τις εκλογές.
Ο Κικίλιας ψάχνεται
Δύσκολες μέρες μαθαίνω ότι περνά ο υπουργός Κικίλιας, χωρίς ωστόσο να έχω μάθει τι ακριβώς έχει επηρεάσει την ψυχολογία του επί της Ναυτιλίας κυβερνητικού αξιωματούχου. Πάντως, δεν νομίζω ότι έχουν παίξει ρόλο τα ευρήματα δημοσκόπησης που εμφανίζει τον Πιερρακάκη να του «ρίχνει» 20-25 μονάδες. Άλλωστε, ο Κικίλιας δεν ασχολείται με νούμερα, ούτε ουσιαστικά ούτε μεταφορικά. Αφήστε που έχει παραδεχθεί ότι ο υπουργός Οικονομικών δικαίως αξιολογείται από τους ψηφοφόρους της Α’ Αθήνας ως ο πρώτος και ενδεχομένως και καλύτερος. Ο υπουργός Βασίλης, αν και δεν του φαίνεται, είναι της λογικής πως όταν ο αντίπαλός σου είναι σοβαρός και ικανός, νομοτελειακά σε βοηθά για να ανέβεις και εσύ.
Ώρες μικρές (και δεν πρόκειται για του Μαζωνάκη)
Επιχειρηματίας που επί χρόνια πάλευε να βρει άκρη, μήπως και σώσει την παρτίδα, τώρα που τη βρήκε, ίσως να έχει μπλέξει χειρότερα απ’ όσο είχε μπλέξει πριν πιστέψει ότι κέρδισε το ματς. Αυτά που έρχονται για τον άνδρα από την άλλη άκρη του Ατλαντικού δυσκολεύομαι να σας τα περιγράψω. Θα αρκεστώ σε ένα: ότι θα αναγκαστεί να ψάξει (σοβαρό) λιμάνι για να τη γλιτώσει!
Μεγάλο Σάββατο για τον ΣΥΡΙΖΑ
Αύριο συνεδριάζει η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και, όπως πληροφορούμαι, όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στον αψύ Κρητικό Πολάκη, ο οποίος σκοπεύει να ανακατέψει το δίπολο, ζητώντας από τον γραμματέα του κόμματος, Παππά, και την πρόεδρο της ΚΟ, Ρένα Δούρου, να συμφωνήσουν μαζί του στην πρότασή του να γίνει συνέδριο το προσεχές διάστημα και αμέσως μετά να προκηρυχθούν εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη νέας ηγεσίας, όπου ο ίδιος θα θέσει υποψηφιότητα. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι τόσο ο Παππάς όσο και η Δούρου είναι σε ακριβώς αντίθετη γραμμή από τις προθέσεις του Πολάκη. Ο Παππάς, θεωρώντας ότι η συμβολή του θα είναι καθοριστική εν όψει των εθνικών εκλογών, προσπαθεί να τον πείσει να μην ανοίξει θέμα για συνέδριο τώρα, αλλά να αποδεχτεί τον ρόλο του επικεφαλής του προεκλογικού αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Πολάκης, όμως, που θέλει καθαρές λύσεις και εξηγήσεις, δείχνει να μην επιθυμεί έναν τέτοιον ρόλο και τους στέλνει μηνύματα «ή όλα ή τίποτα».
Η αλήθεια για τον Κάθετο Διάδρομο και την Γκίλφοϊλ
Επειδή πολλά έχουν ακουστεί το τελευταίο διάστημα σε σχέση με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και τον Κάθετο Διάδρομο, σήμερα αποφάσισα να σας φρεσκάρω τη μνήμη και να βάλω τα πράγματα στη θέση τους. Ο Κάθετος Διάδρομος, λοιπόν, «μπήκε στην πρίζα» αρκετά πριν η πολυσυζητημένη πρώην πρέσβειρα προσγειωθεί στην Αθήνα και τα ελληνικά πράγματα, την 1η Νοεμβρίου 2025. Για την ακρίβεια, οι αποφάσεις να χρησιμοποιηθούν τα τερματικά της Ελλάδας ως πύλη εισόδου του αμερικανικού LNG που θα τροφοδοτήσει την Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη ελήφθησαν τον Σεπτέμβριο του 2025, όταν ήρθε στην Αθήνα ο Νταγκ Μπέργκαμ, υπουργός Εσωτερικών των ΗΠΑ και επικεφαλής του Συμβουλίου Ενεργειακής Κυριαρχίας (National Energy Dominance Council), του οργάνου που έχει συστήσει ο πρόεδρος Τραμπ, και αναφέρεται σε αυτόν για την προώθηση της ενεργειακής ατζέντας της κυβέρνησης, εντός και εκτός συνόρων. Και για να λέμε και του Παπασταύρου το… δίκιο, ο θεόσταλτος υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας είχε τακτικές επαφές τόσο με τον Μπέργκαμ όσο και με τον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό Ενέργειας των ΗΠΑ, Κρις Ράιτ, κατά το περασμένο έτος, προετοιμάζοντας το έδαφος ώστε να λάβει σάρκα και οστά ο Κάθετος διάδρομος. Σε συνέχεια της επίσκεψης του Μπέργκαμ στην Αθήνα, συμφωνήθηκε σε επίπεδο υπουργών Ελλάδας και ΗΠΑ (Παπασταύρου από τη μία και Μπέργκαμ-Ράιτ από την άλλη) να μπει ο Κάθετος Διάδρομος στην ατζέντα της Συνόδου της Διατλαντικής Ενεργειακής Συνεργασίας στην Αθήνα, που έλαβε χώρα στις 7 Νοεμβρίου 2025. Επρόκειτο ουσιαστικά για την πρώτη επίσημη εμφάνιση της πρώην πρέσβειρας, η οποία απλώς έδωσε το «παρών» -ένεκα και του θεσμικού της ρόλου- σε συμφωνίες που είχαν συζητηθεί και κλειστεί από πριν, με κορυφαία βεβαίως τη συμφωνία 20ετούς προμήθειας αμερικανικού LNG μεταξύ της Venture Global και της Atlantic SEE LNG, της κοινοπραξίας του Ομίλου ΑΚΤΟR με την κρατική ΔΕΠΑ Εμπορίας. Για να το κάνω πιο λιανά, η Γκίλφοϊλ δεν έπαιξε ρόλο στις αποφάσεις και τις συμφωνίες αυτές που είχαν ληφθεί προτού εγκατασταθεί στην Αθήνα. Ασφαλώς, υπηρέτησε με συνέπεια τον σχεδιασμό αυτόν κατά τη διάρκεια της θητείας της, όπως θα το έκανε και οποιοσδήποτε άλλος στη θέση της. Αυτό σημαίνει με πολύ απλά λόγια ότι ο Κάθετος Διάδρομος δεν ήταν απόφαση της Γκίλφοϊλ και γι’ αυτό δεν κινδυνεύει από την αντικατάστασή της, καθώς αποτελεί στρατηγική απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης. Σοφόν το σαφές…
Αλλαγή των καιρών
Εντάξει, μπορεί να κάνουμε χάζι για τις σχέσεις του γνωστού τραγουδιστή Αργυρού με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, όμως εκείνο που βλέπω τις τελευταίες ημέρες σε κάποια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης συνιστά την επιτομή της υποκρισίας. Εκεί που την αποθέωναν, αναγνωρίζοντάς την ως πρόσωπο με καταλυτική επίδραση στις εγχώριες εξελίξεις, και δη στη ΝΔ, ξαφνικά την εμφανίζουν ως μια γραφική περίπτωση, στη μεγαλειότητα της οποίας υπέκυψαν πολιτικοί και επιχειρηματίες. Η εφημερίδα «Εστία», του ομίλου Φιλιππάκη, πριν από λίγους μήνες, διά χειρός Κοττάκη, μας εκθείαζε την απερχόμενη πρέσβειρα των ΗΠΑ, ως ένα πρόσωπο που είναι σε θέση να δώσει το ηγετικό «χρίσμα» στον εν δυνάμει εσωκομματικό αντίπαλο του Μητσοτάκη, τον Νίκο Δένδια. Άλλωστε, το θέμα το έκανε πρωτοσέλιδο η εφημερίδα «Εστία». Η ίδια εφημερίδα, μετά την απόλυση της Κίμπερλι, το γύρισε στην παλαβή και εκεί που την εμφάνιζε ως μια βαρβάτη προσωπικότητα, που μοιράζει ηγετικά χρίσματα στους διαδόχους του Μητσοτάκη, επέλεξε να την εξευτελίσει, γράφοντας εναντίον της τα εξής: «Η χρεοκοπία της πολιτικής και επιχειρηματικής και μιντιακής ελίτ, που έκανε υποκλίσεις, κολάκευε και δεχόταν προσβολές από μια πρώην τηλεπαρουσιάστρια που διορίσθηκε πρέσβυς των ΗΠΑ».
Αδειάζει Σαμαρά ο Καραμανλής
Αν και το συνάφι μας δεν περνά τις καλύτερές του μέρες, ευτυχώς υπάρχουν και αυτές οι μικρές χαρές του επαγγέλματος, που μας κάνουν να ξεχνάμε τα δύσκολα. Και μία από τις ανταμοιβές ημών των δημοσιογράφων είναι όταν διαπιστώνουμε ότι το «μαγαζί» μας διαβάζεται από τους «πάνω». Έτσι, λοιπόν, δεν μπορώ να μη χαρώ με τη χαρά του Κουρτάκη, που βλέπει πως μετά τον Αντώνη Σαμαρά, στους αναγνώστες των ομόσταβλων «Παραπολιτικών» ανήκει και ο Κώστας Καραμανλής. Μάλιστα, το ρεπορτάζ της προηγούμενης εβδομάδας για το σχέδιο του παλαίμαχου Μεσσήνιου να προτείνει τον πρώην πρωθυπουργό για διάδοχο του Μητσοτάκη προκάλεσε την αντίδραση του (πρώην, πλέον, κατά τα φαινόμενα) συνομιλητή του. Και αυτό γιατί, σύμφωνα με χθεσινό ρεπορτάζ του συναγωνιστή Δημήτρη Τάκη στο «Ποντίκι», ο πρόεδρος Κώστας δείχνει να παίρνει αποστάσεις από τον Αντωνάκη τον πολιτευόμενο, καθώς αντιλαμβάνεται ότι, περισσότερο από την καρέκλα του προέδρου Κυριάκου, η ΠΟΛΑΝ 2 απειλεί τη δική του υστεροφημία. Μάλιστα, όπως αναφέρει ο καλός συνάδελφος, ο πρώην πρωθυπουργός μετέφερε σε συνομιλητή του ότι «σε καμία περίπτωση δεν θα στηρίξω το κόμμα του Σαμαρά. Δεν μου το επιτρέπει ούτε η δική μου ιστορία ούτε και της οικογένειάς μου».
Όσα είπε ο Τσίπρας…
Πολλοί φίλοι με ρωτήσατε γιατί δεν σχολίασα στη χθεσινή στήλη την υπέροχη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα πως δεν συγκυβέρνησε ποτέ με τη δεξιά. Θα σας είμαι απόλυτα ειλικρινής ως προς το τι συνέβη και πιστεύω θα με καταλάβετε. Όπως, λοιπόν, βρισκόμουν πάνω από τα σύννεφα, με κάλεσε με βιντεοκλήση στο Viber η θεία μου από τα Χανιά, η οποία μόλις είχε δει το σχετικό απόσπασμα της συνέντευξης του επικεφαλής της ΕΛΑΣ (όχι του αντιστράτηγου Μάλλιου, του άλλου) στον συναγωνιστή Γιώργο Σαχίνη – γνωστό και ως «Χατζηνικολάου της Κρήτης». Ήταν τέτοια η ταραχή της, που με πήρε μέσα από τον καμπινέ, με αποτέλεσμα οι γύρω θέσεις να δουν μεν λίγα, καθώς το χέρι της έτρεμε, αλλά να ακούσουν πολλά. Τέλος πάντων. Κάτι ότι είχε αρχίσει να με πιάνει το τζετ λαγκ, κάτι που μου φάνηκε τόσο εξωφρενικό αυτό που μου εξιστόρησε η 86χρονη Χανιώτισσα, υπέθεσα ότι το είδε στη φαντασία της, αποδίδοντας την παρανόηση στη χαμηλή πίεση που πιάνει τους μεγάλους ανθρώπους στο «μέρος». Με τα πολλά, και χάρη στις δικές σας παρεμβάσεις, τελικά διαπίστωσα για ακόμα μια φορά ότι η αρχόντισσα των Χανίων εξακολουθεί να τα έχει τετρακόσια – όταν θέλει. Τώρα, για τον σύντροφο Αλέξη, που έχει ξεχάσει μέχρι και με ποιον συγκυβέρνησε, δεν είμαι βέβαιος ότι μπορώ να πω το ίδιο.
…και όσα δεν είπε ο Αλέξης
Είναι νομίζω προφανές πως όποιος προσπαθήσει να σχολιάσει τη δήλωση Τσίπρα είναι σαν να περιγράφει το χαμόγελο της Μόνα Λίζα. Όποιες λέξεις και να επιστρατεύσεις, η τέχνη σε τόσο υψηλά επίπεδα δεν περιγράφεται με λέξεις και, τελικά, καταλήγεις να αδικείς το ίδιο το αριστούργημα. Αντίθετα, νομίζω ότι έχει πολύ περισσότερο ενδιαφέρον να σχολιάσουμε αυτό που δεν είπε ο σύντροφος Αλέξης για τη συγκυβέρνηση που τον έφερε και τον κράτησε στην εξουσία. Και αυτό είναι ότι το πρώτο «σκληρά δεξιό» κόμμα που βρέθηκε σε συγκυβέρνηση δεν ήταν οι ΑΝΕΛ του Πάνου του Καμμένου, αλλά ο ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη. Αν, λοιπόν, ο πρόεδρος Τσίπρας ήθελε να απαντήσει στις κατηγορίες που εκτοξεύονται κυρίως από Χαριλάου Τρικούπη μεριά, θα θύμιζε στον Νίκο Ανδρουλάκη ότι πρώτο το ΠΑΣΟΚ συνεργάστηκε με κόμμα δεξιότερα της ΝΔ. Και θα είχε όλα τα δίκια του κόσμου αν το έκανε, αλλά φαίνεται ότι ο σύντροφος Τσίπρας πολεμά περισσότερο τη (σκέτη) δεξιά, παρά την ακροδεξιά. Θα μου πείτε, αυτό δεν είναι κάποιο καινούργιο νέο – και δίκιο θα έχετε. Απλώς, καλό είναι να καταγράφεται κάθε νέο «επεισόδιο».
Θα τον ιδρώσουμε τον ήλιο, σίγουρα ναι
Έχετε παρατηρήσει κι εσείς ότι πλέον ο αλγόριθμος έχει πάει σε άλλα επίπεδα. Αρκεί να ψάξεις για ένα επεισόδιο του «Κάμπινγκ» (της σειράς του Mega) και στο πεντάλεπτο αρχίζουν διαφημίσεις για αντίσκηνα και sleeping bag. Κάπως έτσι την πάτησα κι εγώ, όχι με είδη κατασκήνωσης, αλλά με τη Βάσια Αναστασίου. Με το που σας έγραψα χθες για τον καφέ της καλής συντρόφισσας στο Μαρκόπουλο, πλέον στα social media «βομβαρδίζομαι» με την πλούσια δράση της. Μάλιστα, χθες η πράσινη Βάσια ανέβασε και βίντεο από τον ανοιχτό καφέ που κέρασε τους Μαρκοπουλιώτες. Τώρα, αν είχε κόσμο το event δεν το ξέρω, γιατί το βίντεο εστίαζε αποκλειστικά (και δικαίως) στη νεαρή πολιτικό. Αν και ο καταγγελτικός της λόγος με συνεπήρε στο σύνολό του, δεν μπορώ να μη σταθώ σε δύο σημεία που ξεχώρισα. Αρχικά, στην αναφορά της πως οι βουλευτές της Ανατολικής Αττικής δεν πρέπει να είναι εθνικοί ή υπερεθνικοί, αλλά πρέπει να είναι βουλευτές του τόπου τους, λέγοντας πως πρέπει να έχουν ως προτεραιότητα τις περιοχές τους. Αφού, λοιπόν, κατονόμασε ως προτεραιότητά της, μεταξύ πολλών περιοχών και τη Λούτσα, η συντρόφισσα Βάσια δεσμεύτηκε ότι θα είναι μπροστά στον επικείμενο εκλογικό αγώνα, για να ιδρώσει τον τιμημένο ήλιο του ΠΑΣΟΚ, αποδεικνύοντας ότι το πράσινο σύμβολο μπορεί να παράγει ακόμα αμέτρητους συμβολισμούς και συνειρμούς. Σε κάθε περίπτωση, η στήλη της εύχεται καλό αγώνα.
Τα καλά νέα για τη ΝΔ
Εκεί που ετοιμαζόμουν για μια σύντομη μεσημεριανή (σε ώρα ΗΠΑ) σιέστα, το τηλεφώνημα της θείας μου είχε διαφορετική γνώμη. Η αρχόντισσα των Χανίων ήταν ενθουσιασμένη από τη χθεσινοβραδινή δημοσκόπηση της Marc για τον ΑΝΤ1, οπότε δεν λογάριασε ούτε διαφορά ώρας, ούτε τίποτα. Και πώς να της δώσει άδικο κανείς, όταν η ΝΔ του λατρεμένου της Κυριάκου παραμένει πάνω από το φάσμα του 30% στην εκτίμηση, ρίχνοντας παρά κάτι ψιλά double score στον δεύτερο Τσίπρα; Επειδή, όμως, είναι ακόμα νωρίς για να χαρεί ή να προβληματιστεί κάποιος με βάση την εκτίμηση ψήφου, υπάρχουν κάποια ποσοστά πολύ πιο ενδιαφέροντα από το πού «βλέπουν» τα κόμματα οι δημοσκοπικές. Ξεκινώντας από τη Νέα Δημοκρατία, το 36,7% που «σκοράρει» η θετική αξιολόγηση της κυβέρνησης είναι ένα εξαιρετικό ποσοστό για κόμμα που βρίσκεται στον τελευταίο χρόνο της δεύτερης τετραετίας, δείχνοντας ότι η «γαλάζια» παράταξη διατηρεί ακόμα γέφυρες με το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων της. Στα επίσης θετικά το «γνώριμο» για τη ΝΔ του προέδρου Μητσοτάκη 41% (που κάποιοι εκ Μεσσηνίας δεν μπορούν να δουν ούτε στα όνειρά τους). Μιας και έπιασα τα του αρχηγού Κυριάκου, είναι παραπάνω από ικανοποιητικό το 39% της αποτελεσματικότητας σε προβλήματα και κρίσεις, όπως και το 36% για το ποιος έχει τις καλύτερες θέσεις για την πορεία της χώρας και το 30% για τη δυνατότητα να βελτιώσει τη ζωή των πολιτών.
Τα κακά μαντάτα για Τσίπρα και τα ανησυχητικά 30% του ΠΑΣΟΚ
Περνώντας στην αντιπολίτευση, το πρώτο που παρατηρεί κανείς είναι πως ο πρόεδρος Τσίπρας δείχνει να «παθαίνει Ανδρουλάκη», με τη δική του βελόνα να μένει κολλημένη σε ποσοστά της τάξης (και λίγο πιο κάτω) του 16%. Την ίδια ώρα, το ΠΑΣΟΚ «τσιμπάει» μία μονάδα και ανεβαίνει στο 12,5%, μειώνοντας τη διαφορά από την ΕΛΑΣ (όχι αυτή του Χρυσοχοΐδη). Την ίδια, όμως, στιγμή, το ΠΑΣΟΚ διατηρεί σαφές προβάδισμα στην ουσιαστικότερη αντιπολίτευση (16% έναντι 9,2% της ΕΛΑΣ), αν και το 39,5% που απαντά «κανένα κόμμα» θα έπρεπε να στείλει το σύνολο της αντιπολίτευσης σε… group therapy. Ωστόσο, κάπου εδώ τελειώνουν και τα καλά νέα για τον κραταιό Νικόλα, καθώς σε όλες τις προσωπικές αξιολογήσεις είναι… τρίτος και καταϊδρωμένος. Ειδικά, μάλιστα, στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός, όπου ο πρόεδρος Τσίπρας χάνει από τον πρόεδρο Μητσοτάκη με double score και… βάλε (30,6% – 14,2%), ο Νίκος Ανδρουλάκης χάνει παρά κάτι ψιλά με νέο double score από τον σύντροφο Αλέξη (14,2% – 7,4%). Μάλιστα, βρίσκεται μόλις δυόμισι μονάδες πάνω σε καταλληλότητα από τον αμέσως επόμενο Κυριάκο Βελόπουλο. Το χειρότερο όμως εύρημα για τη Χαριλάου Τρικούπη εντοπίζεται σε δύο τριαντάρια που «βγάζουν μάτι». Το ένα είναι το 30,1% των επίδοξων ψηφοφόρων ΠΑΣΟΚ που αξιολογούν θετικά την κυβέρνηση και το άλλο είναι το 32,5% που προκρίνει την πολιτική σταθερότητα έναντι της αλλαγής. Αν, λοιπόν, με διαβάζει είτε ο κραταιός Νικόλας είτε κάποιος από την προεδρική φρουρά, το γράφω με πιο απλά λόγια: ένας στους τρεις που δηλώνουν αυτή τη στιγμή ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ βρίσκονται κοντά στα βασικά αφηγήματα Μητσοτάκη. Να το κάνω ακόμα χειρότερο; Σχεδόν ένας στους δύο είδε θετικά την επίσκεψη Ρούμπιο (47% έναντι 40% αρνητικά). Σε αυτό το ακροατήριο ο φίλος μου ο Ανδρουλάκης θέλει να πουλήσει αντισυστημικότητα – και μετά του φταίνε οι βελόνες.
Ο διαγωνισμός των ΕΑΣ που έγινε γεφύρι της Άρτας
Σε γεφύρι της Άρτας εξελίσσεται ο διαγωνισμός των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων για την είσοδο στρατηγικού επενδυτή στην παραγωγή οβίδων και καλύκων, με επίκεντρο το εργοστάσιο του Αιγίου. Κι αυτό γιατί η προθεσμία εκδήλωσης ενδιαφέροντος μετατίθεται στις 26 Οκτωβρίου, ενώ έχουν προηγηθεί τροποποιήσεις των όρων συμμετοχής, με στόχο – όπως υποστηρίζεται – τη διεύρυνση του ανταγωνισμού. Το ζουμί βρίσκεται κυρίως στα οικονομικά κριτήρια, καθώς οι υποψήφιοι καλούνται να διαθέτουν ετήσιο τζίρο τουλάχιστον 100 εκατ. ευρώ από συναφή δραστηριότητα για καθεμία από τις τρεις προηγούμενες χρήσεις, καθαρή θέση τουλάχιστον 50 εκατ. ευρώ και πιστοληπτική αξιολόγηση ΑΑ. Ο προϋπολογισμός της επένδυσης παραμένει ανοιχτός και θα καθοριστεί στη δεύτερη φάση, μέσω ανταγωνιστικού διαλόγου. Το σχήμα προβλέπει τη δημιουργία κοινής εταιρείας, με τα ΕΑΣ να διατηρούν τουλάχιστον 51% και τον ιδιώτη να εισφέρει κεφάλαια, τεχνογνωσία και πελατολόγιο. Το ερώτημα είναι ποιοι μεγάλοι διεθνείς αμυντικοί όμιλοι θα εμφανιστούν τελικά και κατά πόσο οι συνεχείς αλλαγές των όρων θα φέρουν περισσότερους διεκδικητές;
Οι διαδηλώσεις για τα ακίνητα της MIG στη Σερβία
Ποιος ασχολείται άραγε αυτό τον καιρό με τη MIG που δεν θυμίζει σε τίποτα τον κραταιό όμιλο του μακαρίτη Ανδρέα Βγενόπουλου; Κάποιοι, όμως, ασχολούνται. Είναι περίπου 3.500 πρώην εργαζόμενοι (ή οι κληρονόμοι τους) στη σερβική εταιρεία εμπορικών κέντρων Robne Kuce Beograd (RKB). Η RKB ελέγχεται πλέον κατά 100% από τη MIG και διαχειρίζεται περίπου 26 εμπορικά κέντρα στη Σερβία. Οι πρώην εργαζόμενοι και οι κληρονόμοι διαδήλωσαν αυτή την εβδομάδα έξω από υπουργεία στο Βελιγράδι καθώς διεκδικούν πρόσθετες αποζημιώσεις από την εποχή που η RKB χρεοκόπησε, πριν την αγοράσει δηλαδή η MIG. Ζητούν επιπλέον 65 ευρώ για κάθε έτος υπηρεσίας ως πρόσθετη αποζημίωση. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του συλλόγου, Dragan Skakovski, όσοι εργάστηκαν κατά την περίοδο της πτώχευσης έλαβαν 200 ευρώ ανά έτος προϋπηρεσίας, ενώ οι υπόλοιποι, που απολύθηκαν νωρίτερα, έλαβαν μόνο 135 ευρώ ανά έτος. Η συνολική διαφορά υπολογίζεται από τον σύλλογο σε περίπου 4,7 εκατ. ευρώ. Ο σύλλογος υποστηρίζει ότι είχαν πάρει υποσχέσεις για την καταβολή το 2024, μετά από προηγούμενη κινητοποίηση, αλλά δεν πραγματοποιήθηκε. Για την ιστορία, ο Βγενόπουλος είχε αγοράσει την RKB σε συνεργασία με τον Σέρβο επιχειρηματία Radomir Živanić, γνωστό και ως «Baja».
