Κυβερνητική αδράνεια
Δεν ξέρω ποιοι και πόσοι πλέον εξακολουθούν να συμβουλεύουν τον πρόεδρο Μητσοτάκη, ωστόσο από αυτά που βλέπω και διαβάζω τις τελευταίες μέρες, κάτι μου λέει ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν μηχανή του ΑΙ. Και το γράφω αυτό, αφού είναι κοινή διαπίστωση ότι όλοι και όλα εντός των υπουργείων κινούνται σε προεκλογικούς ρυθμούς. Επί της ουσίας, οι υπουργοί και γενικότερα τα κυβερνητικά στελέχη τα έχουν… παρατήσει, περιμένοντας τη στιγμή που ο λαοπρόβλητος θα σφυρίξει την έναρξη του προεκλογικού αγώνα. Μέχρι τότε, ως είθισται, το μόνο που τους απασχολεί (τους υπουργούς) είναι να παραμείνουν στις καρέκλες τους. Με δεδομένο ότι στην καλύτερη απομένουν πέντε, έξι μήνες μέχρι τις εκλογές, ειλικρινά δυσκολεύομαι να προβλέψω πώς μπορεί να προχωρήσει μία κυβέρνηση, χωρίς επί της ουσίας να κυβερνά κανείς, τουλάχιστον από αυτούς που έχουν αναλάβει να κάνουν τη συγκεκριμένη δουλειά.
Στη Βουλή για τα social media
Εκτός από την ομιλία που θα πραγματοποιήσει στην εκδήλωση που διοργανώνουν επιχειρηματίες από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ο πρόεδρος Μητσοτάκης δεν αποκλείεται να δώσει το «παρών» και στη συζήτηση επί του νομοσχεδίου για την απαγόρευση της χρήσης των social media από τους νέους. Ως γνωστόν, εκτός από τον υπουργό Σκέρτσο, που ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τον… επόμενο κόσμο, αυτόν που δεν θα χρειάζονται και πολλά πολλά για να βρίσκουμε ακόμη και φιλενάδα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το θέμα (της απαγόρευσης των social media) δείχνει τόσο ο αρχηγός Κυριάκος όσο και η σύζυγός του, Μαρέβα.
Δημοσκόπηση iefimerida.gr
Εξαιρετικά μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει (όπως μου μετέφεραν συνάδελφοι) η δημοσκόπηση της GPO, που θα φιλοξενηθεί σήμερα στο iefimerida.gr. Εκτός από τα ποσοτικά, σύμφωνα με τους πληροφοριοδότες μου, ιδιαίτερη αξία έχουν και τα ποιοτικά στοιχεία, αν και, εδώ που τα λέμε, δεν χρειάζεται και καμία μεγάλη έρευνα για να καταλάβει κάποιος ότι το νούμερο ένα θέμα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία είναι η ακρίβεια.
Δημοσκοπική ισορροπία για ΝΔ
Εξ ορισμού οι τοπικές δημοσκοπήσεις κρύβουν «παγίδες» ως προς τις γενικεύσεις που παράγονται από αυτές. Όταν, όμως, μιλάμε για μια μέτρηση σε επίπεδο Αττικής, στο σημείο, δηλαδή, που βρίσκεται σχεδόν ο μισός πληθυσμός της χώρας και η «καρδιά» της οικονομίας, η σύγκριση μεταξύ πρωτεύουσας και χώρας έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Γι’ αυτό, λοιπόν, καταπιάνομαι με την έρευνα της Opinion Poll, που παρουσίασε χθες το Action24. Ξεκινώντας από τα «αγαπημένα» ευρήματα των κομματικών επιτελείων, δηλαδή την πρόθεση και την εκτίμηση ψήφου, βλέπουμε ότι η Νέα Δημοκρατία διατηρεί ένα δημοσκοπικό προφίλ κοντά στις αντίστοιχες εθνικές επιδόσεις που καταγράφουν οι μετρήσεις (26,3% και 31,5% αντίστοιχα). Και, παρά το γεγονός ότι απέχουμε ακόμα από την περίοδο που η πρόθεση και η εκτίμηση ψήφου δείχνουν πολλά για την κάλπη, υπάρχει ένα συμπέρασμα που έχει ενδιαφέρον. Και αυτό λέει πως η «γαλάζια» παράταξη παρουσιάζει μια ισορροπία μεταξύ Αττικής και περιφέρειας, που συνήθως προδικάζει καλές εκλογικές επιδόσεις. Αντίστοιχη ισορροπία παρουσιάζουν και τα ποσοστά της ΕΛΑΣ, ωστόσο η σταθερότητα στα επίπεδα του 13,9% και του 16,9% αντίστοιχα «μαρτυρά» και ένα ταβάνι που δύσκολα θα υπερβεί ο πρόεδρος Τσίπρας μέσω της περιφέρειας, η οποία έως τώρα δεν μοιάζει να αποτελεί το δυνατό «χαρτί» του. Αντίθετα, τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στο Λεκανοπέδιο (8,6%-10,2%) δείχνουν ότι το πρόβλημα της κολλημένης… βελόνας για τη Χαριλάου Τρικούπη βρίσκεται στην Αθήνα. Ξεκινώντας από ένα οριακά διψήφιο ποσοστό στην εκτίμηση ψήφου στην Αττική, όσο καλύτερα και να πάει (που θα πάει καλύτερα) ο πρόεδρος Ανδρουλάκης στην περιφέρεια, η διαφορά των έξι μονάδων με τον σύντροφο Αλέξη μοιάζει δύσκολο έως αδύνατον να καλυφθεί. Επειδή, όμως, σας είπα πολλά για έναν μόνο δείκτη, κρατήστε τη σαρωτική εικόνα του προέδρου Μητσοτάκη στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία και του… κανενός στη δυνατότητα αντιμετώπισης του αρχηγού Κυριάκου. Και κρατήστε επίσης ότι στο Λεκανοπέδιο η αυτοδύναμη κυβέρνηση προηγείται καθαρά της κυβέρνησης συνεργασίας (47%-40%). Ειδικά το τελευταίο ενδέχεται να είναι καθοριστικό στους μπόλικους ακόμα (12,6%) αναποφάσιστους.
Εκτεθειμένος ο Σαμαράς
Έχω την αίσθηση ότι αυτήν τη φορά ο πρόεδρος Σαμαράς ξεπέρασε ακόμα και τον (κακό) εαυτό του. Το διαπίστωσα με αφορμή την απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης να εγκρίνει το σαφώς παράνομο και ανυπόστατο τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών. Τι θα περίμενε λογικά κάποιος από έναν πολιτικό που κάνει σημαία του τον πατριωτισμό; Να καταδικάσει αμέσως -και με σκληρό τρόπο- την Τουρκία και τη Λιβύη και να ζητήσει να πάρουν πίσω την απόφαση αυτήν. Τι έκανε ο πρόεδρος Σαμαράς; Καταδίκασε… τον Γεραπετρίτη. Έβγαλε δήλωση για «τα δραματικά γεγονότα της Λιβύης» (λες και αυτά έγιναν από μόνα τους, ήταν κάποιο φυσικό φαινόμενο) και κατήγγειλε στην ίδια δήλωση τον υπουργό Γεραπετρίτη και τον πρόεδρο Μητσοτάκη. Ούτε μισή λέξη σε ολόκληρη την ανακοίνωση του πρώην πρωθυπουργού της χώρας για τη Λιβύη ή για την Τουρκία. Και ήρθαν λίγο αργότερα και τον εξέθεσαν ανεπανόρθωτα οι Ευρωπαίοι. Σε κοινή τους δήλωση, η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, εκφράζουν τη λύπη τους για την απόφαση της λιβυκής Βουλής, τονίζουν ότι «η συμφωνία αυτή παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συμμορφώνεται με το Δίκαιο της Θάλασσας και είναι άκυρη και ανίσχυρη» και αφήνουν αιχμές για την Τουρκία. Τι απ’ όλα αυτά είπε ο Σαμαράς; Τίποτε απολύτως. Για να δούμε μήπως βγάλει καμιά δεύτερη ανακοίνωση, να κατηγορεί Κόστα και Φον ντερ Λάιεν που αποδοκίμασαν τους Λίβυους και όχι τον Γεραπετρίτη.
Απροειδοποίητο διαγώνισμα
Βλέποντας τα νέα τσαντίρια της αγανάκτησης να στήνονται στο Σύνταγμα, ξαφνικά το μυαλό μου ταξίδεψε 15 χρόνια πίσω. Ήταν Μάιος του 2011, όταν στο (τότε) αθώο Ίντερνετ ξεκίνησε να κυκλοφορεί πως κάποιοι Ισπανοί διαδηλωτές του αυθεντικού κινήματος των «Indignados» φώναζαν στις πλατείες της χώρας τους το σύνθημα «Κάντε ησυχία, μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες». Επειδή ως λαός διακρινόμαστε για την ευθιξία μας όσον αφορά το αγωνιστικό μας φρόνημα, αμέσως κινητοποιήθηκαν διάφοροι καραμπουζουκλήδες, προκειμένου να αποστομώσουμε τους Ίβηρες, που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τον αδούλωτο τράχηλο του Έλληνα. Κάπως έτσι, λίγες ημέρες μετά γεννήθηκε το υπέροχο καθ’ ημάς κίνημα των «Αγανακτισμένων», με τα γνωστά αποτελέσματα. Άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, εμφάνιση της Χρυσής Αυγής στον πολιτικό χάρτη, ανάδειξη νέων ταλέντων, όπως ο Βαρουφάκης, ο Καζάκης, ο Τσακαλώτος, ο Κατρούγκαλος και άλλοι. Μια μικρή λεπτομέρεια. Τότε κάποιοι λίγοι παράξενοι τύποι έλεγαν κάτι πραγματικά εξοργιστικό και νεοφιλελεύθερο. Ότι το περίφημο σύνθημα των Ισπανών δεν εμφανιζόταν σε κανένα βίντεο. Μη σας τα πολυλογώ, θεωρήθηκαν προσκυνημένοι, νεοφιλελεύθεροι, μνημονιακοί και, γενικά, εχθροί του λαού. Το ότι στην πορεία δικαιώθηκαν δεν είχε καμία σημασία. Το «κίνημα» τα κατάπιε όλα – συμπεριλαμβανομένης της αλήθειας. Γιατί σας τα γράφω, όμως, όλα αυτά; Γιατί από σήμερα ετοιμαζόμαστε για ένα ακόμα «αυθόρμητο» και «ακηδεμόνευτο» κίνημα. Δείτε το, λοιπόν, σαν απροειδοποίητο διαγώνισμα, να δούμε ο καθένας τι έμαθε.
Δούκας μεν, αγωνιστής δε
Με ειλικρινή συγκίνηση διάβασα χθες το απόγευμα ότι ο Χάρης ο Δούκας έκανε τη βόλτα του από την Πλατεία Συντάγματος, για να δηλώσει ότι «στεκόμαστε δίπλα στη μαθητική κοινότητα, στους δασκάλους». Μιλώντας σε πρώτο πληθυντικό (μάλλον για λογαριασμό του ιδίου, του Κώστα του Ζαχαριάδη και των υπολοίπων που συναπαρτίζουν την προοδευτική διοίκηση του δήμου), ο πρώτος δημότης της πρωτεύουσας έστειλε μήνυμα ότι «στηρίζουμε το δικαίωμα στη μάθηση και την ενίσχυση του δημόσιου σχολείου. Θέλουμε αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης», ξεκαθαρίζοντας ότι «γι’ αυτό πρέπει να παλέψουμε όλοι». Βέβαια, στο τέλος μάλλον τα χάλασε λίγο στους συντρόφους του, καθώς διευκρίνισε πως «είμαστε πάντα απέναντι στη βία, που υπονομεύει βασικές θεμελιώδεις κοινωνικές διεκδικήσεις και συλλογικούς αγώνες». Εδώ που τα λέμε, γιατί να μη δηλώσει τη συμπαράστασή του στους διαδηλωτές ο Δούκας των Αθηνών; Σάμπως αυτός θα κληθεί να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους; Πιθανότατα όχι. Ας ελπίσουμε ότι θα ξαναπεράσει από το Σύνταγμα όταν φύγουν οι χαρούμενοι κατασκηνωτές, για να συμπαρασταθεί στα συνεργεία του δήμου, που θα κληθούν να καθαρίσουν το χάλι που παραδοσιακά αφήνουν οι «αγωνιστές». Μόνο να συνεννοηθούν, μην έχει καμιά υποχρέωση στη Χαριλάου Τρικούπη την ίδια ώρα και κωλύεται.
Ενσυναίσθηση Τεχνητής Νοημοσύνης
Μένω λίγο ακόμα στον δήμαρχο Χάρη, γιατί χθες ξεπέρασε τον εαυτό του στην προσπάθειά του να μας δείξει πόσο στηρίζει τις διαδηλώσεις στο κέντρο της πόλης του. Αν ήμουν κανένας κακοπροαίρετος, θα έλεγα ότι αν προσπαθούσε τόσο να μας πείσει ότι η δημοτική αρχή μεριμνά για την καθαριότητα, ίσως να έπειθε γι’ αυτό έστω τους ψηφοφόρους του. Επειδή, όμως, δεν είμαι κακοπροαίρετος, ομολογώ ενώπιον Θεού και αναγνωστών πως υπήρξαν κομμάτια αυτού του κειμένου που πραγματικά με άγγιξαν, ιδίως εκεί που ο Δούκας των Αθηνών μάς έγραψε πως «η πόλη γίνεται εργαστήριο ανισοτήτων. Γίνεται, όμως, και εργαστήριο Δημοκρατίας». Και, σε περίπτωση που απορείτε σε ποιες περιπτώσεις αναφέρεται ο πρώτος δημότης της πρωτεύουσας, αμέσως μετά σπεύδει να το εξηγήσει: «Στην Αθήνα, τα κινήματα πολιτών στην Κυψέλη, στην Γκράβα, στα Προσφυγικά, στη Ριζάρη, στα Εξάρχεια, στου Γουδή, στη Βασιλίσσης Όλγας, υπενθυμίζουν κάτι ουσιαστικό: οι γειτονιές δεν είναι οικόπεδα προς αξιοποίηση, ούτε οι κάτοικοί τους εμπόδια στην ανάπτυξη». Και αφού περιγράφει πόσο καλά είναι αυτά τα κινήματα πολιτών, ο δήμαρχος Αθηναίων περνάει στο παρασύνθημα. Και εκεί που περίμενα να διαβάσω «τι επιτάσσουν όλα αυτά για την πολιτική της πόλης και της χώρας», ο δελφίνος της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ γίνεται απόλυτα σαφής: «Να εγκαταλείψουμε τη μίζερη διαχείριση της ανεπάρκειας. Να περάσουμε από τη διαχείριση στην υπέρβαση. Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι απλώς τι κοστίζει, αλλά τι αξίζει». Είναι πραγματικά να απορείς. Δυόμισι χιλιάδες χρόνια οι Αθηναίοι συζητάνε για Δημοκρατία, από τον σύντροφο Χάρη περίμεναν να σκεφτεί κάτι τόσο πρωτοποριακό; Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, με τους παλιότερους (τον Περικλή, τον Θεμιστοκλή και άλλους), ο Χάρης έχει έναν καινούργιο σύμμαχο, που κατάλαβαν μόνο όσοι πρόσεξαν τη φράση «οι αριθμοί εξηγούν γιατί η δυσαρέσκεια αποκτά γεωγραφία». Για να μη λέτε ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν έχει ενσυναίσθηση.
Στο στόχαστρο ο θεόσταλτος
Διάβασα το πρωτοσέλιδο του Σαββάτου των Νέων και επειδή βρίσκομαι πολύ μακριά, δυσκολεύτηκα να τσεκάρω τα όσα αναφέρονταν στο επίμαχο ρεπορτάζ. Για όσους δεν το πήρατε χαμπάρι, η καλή εφημερίδα, χωρίς να κατονομάζει συγκεκριμένο πρόσωπο, έκανε λόγο για το «βαθύ λαρύγγι» που έχουν εντοπίσει οι Αμερικανοί, το οποίο σχετίζεται με την υπόθεση της Κίμπερλι. Έχοντας διαβάσει με σχετική χρονοκαθυστέρηση το επίμαχο ρεπορτάζ, εκεί που την έπεσα για να ξεκουραστώ έπειτα από μια μεγάλη βόλτα, πριν προλάβω να πλαγιάσω σε έναν ακόμη πιο βολικό από αυτόν του γραφείου μου καναπέ, με πήρε ο ύπνος. Εκεί που είχα παραδοθεί στην αγκαλιά του Μορφέα, άρχισα να βλέπω μπροστά μου κάτι περίεργους Αμερικανούς, οι οποίοι κυνηγούσαν έναν τύπο που έμοιαζε (φτυστός ήταν) με τον υπουργό Παπασταύρου. Και λίγο πιο κάτω διέκρινα έναν ακόμη, που έμοιαζε με ένα πρώην κυβερνητικό στέλεχος. Εκεί που είχε φτάσει στο αποκορύφωμα το ενδιαφέρον, ξύπνησα και, ανοίγοντας τα καστανοπράσινα μάτια μου, ως διά μαγείας εξαφανίστηκαν και οι Αμερικανοί και οι «Παπασταύροι» και αυτός ο πρώην αξιωματούχος. Από επαγγελματική διαστροφή τώρα, επιχείρησα μια προσομοίωση των όσων είχα δει στο όνειρο στην καρδιά του Μανχάταν με τα όσα (ετεροχρονισμένα) είχα διαβάσει στα Νέα. Και κάπου εκεί σκέφτηκα ότι ενδεχομένως να χρειαστεί ο καλός Θεός της Ελλάδας να βάλει το χέρι του.
Ο Παπασταύρου άφησε τον γάμο (στη Βουλή) και πήγε για πουρνάρια (στη Λέρο και την Πάτμο)
Σας έγραφα χθες ότι ο θεόσταλτος Σταύρος Παπασταύρου, που εισηγήθηκε (ως αρμόδιος υπουργός επί της Ενέργειας) την ανανέωση της θητείας του ηγετικού διδύμου της ΕΔΕΥΕΠ, θα παρίστατο στην ακρόασή τους στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, για να υπεραμυνθεί της επιλογής του και να απαντήσει σε ερωτήσεις των βουλευτών. Πρόκειται για σημαντική θεσμική διαδικασία και είθισται οι υπουργοί να δίνουν το «παρών» στις ακροάσεις των στελεχών των φορέων που εποπτεύουν. Θα περίμενα, λοιπόν, να δω τον Παπασταύρου στα έδρανα – και πολύ περισσότερο που το όλο θέμα αφορούσε την ηγεσία του φορέα που έχει κομβικό ρόλο στις έρευνες υδρογονανθράκων, που είναι το προνομιακό του πεδίο. Οφείλω, όμως, να παραδεχθώ ότι ο άνδρας με διέψευσε. Γιατί άφησε τον γάμο (δηλαδή τη διαδικασία στη Βουλή) και πήγε για… πουρνάρια, δηλαδή πετάχτηκε αυθημερόν στη Λέρο και την Πάτμο για «στήριξη στις υποδομές της νησιωτικής Ελλάδας», σύμφωνα με την ανακοίνωση Τύπου που εξέδωσε. Όπως έμαθα, η απουσία του σχολιάστηκε από πολλές μεριές και μάλιστα η εισηγήτρια της Πλεύσης Ελευθερίας τον «έβγαλε στον τάκο» κανονικά και με τον νόμο, διερωτώμενη κατά την παρέμβασή της πού είναι ο αρμόδιος υπουργός και τι είχε πιο σπουδαίο να κάνει που να δικαιολογεί την απουσία του από τη Βουλή. Ο Παπασταύρου, λοιπόν, προτίμησε να περιοδεύσει στα νησιά του Αιγαίου (άλλος για Χίο τράβηξε, άλλος για Μυτιλήνη) και άφησε στο πόδι του τον υφυπουργό Τσάφο, να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Οι κακές γλώσσες λένε, μάλιστα, ότι ο θεόσταλτος, που γενικά έχει μια τάση να αποφεύγει τις κακοτοπιές, θέλησε να γλιτώσει τυχόν δύσκολες ερωτήσεις ή προσωπικές επιθέσεις κατά την ακρόαση στην Επιτροπή της Βουλής. Και πολύ περισσότερο που μεταξύ των ομιλητών ήταν ο Παύλος Πολάκης του ΣΥΡΙΖΑ, που εξαπέλυσε προσωπική επίθεση στον Τσάφο, αποκαλώντας τον -μεταξύ άλλων- «πράκτορα ξένων συμφερόντων» και «καταστροφέα των λιγνιτικών περιοχών», συνοδεύοντας μάλιστα την παρέμβασή του, που θα μπορούσε να συνοψιστεί στη γνωστή ρήση «άρτζι μπούρτζι και λουλάς», με την παρατήρηση «είμαι και ψαροντουφεκάς εγώ», για να εκφράσει την αντίρρησή του στην εγκατάσταση υπεράκτιων αιολικών στην Κρήτη. Αντί να μπλέξει με τον αψύ Σφακιανό, λοιπόν, ο Παπασταύρου προτίμησε να απολαύσει τον θαλασσινό αέρα, να εγκαινιάσει έργο αφαλάτωσης στην Πάτμο και να παραστεί σε σύσκεψη για τα έργα αντιμετώπισης της λειψυδρίας στη Λέρο. Παράλογο; Δεν απαντά κανείς, άρα λογικό.
Η πρόβλεψη γνωστού ενεργειακού παράγοντα που διαψεύστηκε πανηγυρικά
Και μια και έπιασα τα ενεργειακά, να σας πω και μια παλιά, αλλά ωραία ιστορία, τύπου κουίζ, που μου διηγήθηκε κάποιος από τους παροικούντες την ενεργειακή Ιερουσαλήμ και δείχνει ότι ακόμα και οι πλέον ειδήμονες (ή τουλάχιστον αυτοί που νομίζουν ότι είναι ειδήμονες και τοποθετούνται επί παντός επιστητού) μπορούν να πέσουν έξω πανηγυρικά στις δηλώσεις τους. Γυρίζω, λοιπόν, πίσω το ρολόι, στο καλοκαίρι του 2022, επί υπουργίας Σκρέκα, όταν η προηγούμενη ενεργειακή κρίση ήταν στο αποκορύφωμά της και η απειλή των «σβηστών φώτων» και «σβηστών εργοστασίων» λόγω της προοπτικής διακοπής της ροής ρωσικού αερίου μέσω του TurkStream (που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ) σκίαζε όλη τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Σε μία από τις πολλές συσκέψεις που πραγματοποιούνταν εκείνη την περίοδο στο «στρατηγείο» της Λεωφόρου Μεσογείων, με τους αρμόδιους να καταστρώνουν σχέδια εκτάκτου ανάγκης για να μην κινδυνεύσει η ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού, ήταν παρόντες και οι επικεφαλής των μεγάλων ομίλων στον κλάδο της ηλεκτροπαραγωγής, μαζί με τους Διαχειριστές των δικτύων ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου και της Ρυθμιστικής Αρχής κ.λπ. Παρεμβαίνει, λοιπόν, εις εξ αυτών και λέει περίπου το εξής: «Γιατί καθόμαστε και κάνουμε σχέδια επί σχεδίων και σενάρια επί σεναρίων; Αφού εμείς οι Ευρωπαίοι πολύ σύντομα θα τα βρούμε με τους Ρώσους, ο πόλεμος θα τελειώσει και το ρωσικό αέριο θα επανέλθει πανηγυρικά στην Ευρώπη». Πανηγυρικά τον διέψευσε φυσικά η πραγματικότητα, αφού τέσσερα χρόνια μετά ο πόλεμος μαίνεται και οι ποσότητες ρωσικού αερίου που ρέουν στην Ευρώπη έχουν μειωθεί δραματικά, με προοπτική να μηδενιστούν.
Αποφάσισε την αποχώρηση
Ένας φίλος, από τους καλούς, που συνάντησε (τυχαία) την Ντόρα επί αμερικανικού εδάφους, διέκρινε ότι η ψηλή είναι αποφασισμένη να ανακοινώσει κατά το αμέσως προσεχές διάστημα την αποχώρησή της από την ενεργό πολιτική. Για να ακριβολογώ, και επειδή η Μπακογιάννη είναι πολιτικό ον, όταν αναφέρομαι σε αποχώρηση, προφανώς και δεν πιστεύω ότι θα πάει να κάτσει στο σπίτι της, για να μαγειρεύει στον Ισίδωρο. Απλώς δεν θα είναι εκ νέου υποψήφια στα Χανιά. Με δεδομένο ότι ο πρόεδρος Μητσοτάκης έχει απορρίψει την ιδέα της συμμετοχής της στο Επικρατείας, η αποχώρηση συνδέεται αποκλειστικά και μόνο με το γεγονός ότι δεν θα μετέχει στην επόμενη Βουλή.
Τα δάνεια της Dimand και οι φιλίες Ανδριόπουλου
Για τον Δημήτρη Ανδριόπουλο της Dimand δεν νομίζω ότι χρειάζονται και πολλές συστάσεις, αφού τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να γίνει γνωστός, εκτός από τις τράπεζες, και στο ευρύ κοινό. Γι’ αυτό και θα περιοριστώ σε μια πληροφορία που έφτασε στα υπερήφανα αυτάκια μου και σχετίζεται (και πάλι) με κάτι δυσθεώρητα δάνεια που έχει συνάψει ο μεγάλος, τρανός και κυρίως παλιός φίλος του Νίκου Νικολόπουλου της Πάτρας. Αν και δεν το γνωρίζω, είμαι βέβαιος ότι ο Ανδριόπουλος τα τελευταία χρόνια δεν λέει ούτε καλημέρα στον πρώην βουλευτή της Αχαΐας, έχοντας επενδύσει στη στενή (που τη διαφημίζει κιόλας) φιλία με τον πρόεδρο Μητσοτάκη. Ωστόσο, η κυβέρνηση, ακόμη και αν το επιθυμούσε, δεν θα μπορούσε διά νόμου να τον απαλλάξει από τον υπερβολικά μεγάλο δανεισμό.
! Εκτός από τα δάνεια, εσχάτως κάτι κακοί της πιάτσας διασπείρουν πληροφορίες σχετικές με υπηρεσίες του υπουργείου Υποδομών, οι οποίες συνδέονται με πρόσωπα που προσφάτως ενεπλάκησαν με τις πολεοδομίες.
Λειτουργούν ή δεν λειτουργούν τα πειθαρχικά συμβούλια του ΤΕΕ;
Τελευταία είναι στην επικαιρότητα τα πειθαρχικά συμβούλια των ιατρικών συλλόγων και ελάχιστοι αναρωτιούνται τι συμβαίνει με τους μηχανικούς που είναι συνεχώς στην επικαιρότητα λόγω αυθαιρέτων, πολεοδομικών παραβάσεων και άλλων υποθέσεων. Σε αντίθεση με τους ιατρικούς συλλόγους, που εσχάτως, λόγω της υπόθεσης Μαζωνάκη, βγάζουν και καμία ανακοίνωση για έλεγχο συναδέλφων τους, δεν έχουμε διαβάσει πολλές ανακοινώσεις για τον συμπαθή κλάδο των μηχανικών. Λειτουργούν άραγε τα πειθαρχικά συμβούλια του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΤΕΕ) του προέδρου Γιώργου Στασινού; Μήπως υπολειτουργούν; Για να μη φορτώσουμε όλες τις αμαρτίες των μηχανικών στον πρόεδρο, η στήλη πληροφορείται πως για την πλημμελή λειτουργία των πειθαρχικών ευθύνονται κάποιες παρατάξεις του ΤΕΕ που έχουν καταθέσει προσφυγές σε σχέση με τη νομιμότητα της σύνθεσης των πειθαρχικών συμβουλίων.
