Βλέπει εκλογές ο Λιβάνιος
Αν και ο υπουργός Εσωτερικών, Θοδωρής Λιβάνιος, ήταν από αυτούς που δεν συμφωνούσαν με τις πρόωρες κάλπες της περασμένης άνοιξης, έχω την αίσθηση ότι εσχάτως το έχει μετανιώσει. Περασμένα ξεχασμένα, όμως, αφού, όπως λέει και η θεία μου από τα Χανιά, ποτέ δεν κλαίμε πάνω από την καρδάρα με το χυμένο γάλα. Απεναντίας, αυτό που κάνουμε είναι να βρούμε μια κατσίκα για να την αρμέξουμε, μήπως και ξαναγεμίσουμε την καρδάρα. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, σπεύδω να σας πω ότι ο υπουργός Λιβάνιος εκτιμά ότι εκεί, Απρίλη – Μάη, θα στηθούν κάλπες, αφήνοντας στη άκρη το σενάριο που θέλει τον πρόεδρο Μητσοτάκη να εξαντλεί πλήρως την τετραετία.
Η εκτόξευση των τιμών
Πάντως, μια και το ‘φερε η κουβέντα, να σας πω ότι, τώρα που το ξανασκέφτομαι, μάλλον είχα δίκιο όταν επέμεινα εκεί προς τον Μάρτιο για την αναγκαιότητα άμεσης προσφυγής στις κάλπες. Εκτός κι αν εκεί στο Μαξίμου, που κάνουν φοβερές και τρομερές αναλύσεις (πολύ πιο τεχνοκρατικές από τις μπακαλίστικες που κάνω εγώ), πιστεύουν ότι βοηθά τον πρόεδρο Μητσοτάκη και την προοπτική της τρίτης τετραετίας το γεγονός ότι οι τιμές του φυσικού αερίου έχουν τριπλασιαστεί και κυρίως ότι κινδυνεύει να μείνει χωρίς σιτηρά η Ευρώπη. Επειδή, όμως, τίποτε από τα δύο δεν εξυπηρετεί τους στόχους της λαοπρόβλητης κυβέρνησής μας, απλώς την επόμενη φορά, με το καλό, θα ήταν χρήσιμο ο αρχηγός Κυριάκος να καταγράφει ποιοι λένε τι, και κυρίως να εντοπίζει τους «χρήσιμους ηλίθιους».
Ο Χατζηδάκης και οι επιδοτήσεις
Θυμάστε που στη λαοπρόβλητη κυβέρνησή μας πανηγύριζαν ομαδικώς για την ομαλή μετάβαση από τον διεφθαρμένο ΟΠΕΚΕΠΕ στο νέο και συνάμα αψεγάδιαστο σύστημα που είχε (λέει) φτιάξει η ΑΑΔΕ; Αν θυμάμαι καλά, στην προοπτική, και όχι στην πραγματικότητα, διαγκωνιζόταν οι υπουργοί για το ποιος θα καρπωθεί την τεράστια μεταρρύθμιση. Επειδή φτάνουν στ’ αυτιά μου πολλά και ενδιαφέροντα, μέχρι και ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να καθυστερήσει η καταβολή των επιδοτήσεων, είμαι σίγουρος ότι ο αντιπρόεδρος Χατζηδάκης εξακολουθεί να βάζει τη φάτσα του στο κάδρο των εμπλεκομένων της συγκεκριμένης μεταρρύθμισης. Όπως είμαι βέβαιος ότι έχει βρεθεί ένας χριστιανός να ενημερώσει τον λαοπρόβλητο Μητσοτάκη σχετικά με τον ορατό κίνδυνο να τον κυνηγούν μαζικά οι αγρότες που δεν θα πάρουν εγκαίρως την επιδότησή τους.
Στο «Μαντρί» έβαλε ο Χαρδαλιάς τους δημάρχους για τον Θεοδωρικάκο
Ξεκίνησε για τα καλά η προεκλογική περίοδος, αν κρίνω από το γεγονός ότι μαζί της ξεκινούν και τα φαγοπότια. Ένα τέτοιο φαγοπότι, που έλαβε χώρα χθες στην ταβέρνα «Μαντρί», το διοργάνωσε ο περιφερειάρχης Χαρδαλιάς (ο Νίκος), προς τιμήν του υπουργού και παλιού συνοδοιπόρου, Τάκη Θεοδωρικάκου. Όταν γράφω παλιού συνοδοιπόρου, μην πάει ο νους σας στο κακό, στα χρόνια δηλαδή του «α και ου και ΔΑΠ ΝΔΦΚ», αλλά στις πρώτες κυβερνήσεις του προέδρου Μητσοτάκη. Στη μάζωξη, που έγινε με πρωτοβουλία του κάτι σαν «μίνι» πρωθυπουργού Αττικής, κάθισαν στο τραπέζι και έφαγαν δήμαρχοι που εκλέγονται στον Νότο, περιφέρεια που, αν δεν με απατά η μνήμη μου, πολιτεύεται και ο Sir Takis.
Απών ο Χατζημάρκος
Παρακολουθώ τα όσα γράφονται και λέγονται σε σχέση τα όσα είχαν λάβει χώρα σε Μύκονο και Ρόδο από τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση του Χωριάτικου και δεν σας κρύβω ότι έχω κοντοσταθεί στην απόλυτη σιωπή του περιφερειάρχη Χατζημάρκου. Ενός αυτοδιοικητικού άνδρα που στα διοικητικά όρια της περιοχής που εκλέγεται και κυρίως διοικεί γινόταν του Κουτρούλη ο γάμος. Για τη σιωπή ενός ιδιαιτέρως λαλίστατου πολιτικού άνδρα δίνω μία και μόνη εξήγηση. Ότι λόγω των πολλών θεμάτων που είχε να διαχειριστεί, δεν είχε πάρει χαμπάρι τι ακριβώς συνέβαινε επί χρόνια στα νησιά του. Άλλωστε, όπως μου λένε, ο Χατζημάρκος απεχθάνεται και τα κουτσομπολιά, από τα οποία όλο και κάτι μαθαίνεις σε αυτές τις περιπτώσεις.
Συμπεράσματα και διασκέδαση
Από διαστροφή (επαγγελματική) και μόνο, παρακολουθώ τις αντιδράσεις όσων κατά καιρούς κάνω αναφορά στο ονοματεπώνυμό τους. Δεν σας κρύβω, λοιπόν, ότι έπειτα από καιρό έχω βγάλει τα συμπεράσματά μου, που επί του παρόντος τα κρατώ για ιδιωτική χρήση. Πάντως, διασκεδάζω με την κατηγορία των «χεσμένων».
Το ρεπορτάζ του Star (του Βαρδινογιάννη) για τον Παπασταύρου
Βλέποντας το χθεσινό δελτίο ειδήσεων του Star, που παρουσιάζει εδώ και χρόνια (ομολογουμένως με μεγάλη σταθερότητα) η συναγωνίστρια Μάρα Ζαχαρέα, έμεινα σε ένα ρεπορτάζ που αφορούσε κάτι απόβλητα και κάτι ψάρια. Δεν θα μπω στην ουσία του ρεπορτάζ, αφού απ’ όλο το βίντεο εκείνο που ξεχώρισα ήταν το στιγμιότυπο με τον υπουργό Παπασταύρου, ο οποίος προφανώς και εσχάτως κατάφερε να περάσει απέναντί του και τον Βαρδινογιάννη. Είναι αυτά που σας έγραφα εδώ και καιρό για τους ισχυρούς, που δεν μπορούν να βγάλουν άκρη με τον πρώην υπερατλαντικό της Ενέργειας. Και αναφέρω το «πρώην» όχι τυχαία, αφού διαπιστώνω ότι ο θεόσταλτος Σταύρος, μετά τις εξελίξεις με την Κίμπερλι, δυσκολεύεται να μιλήσει ακόμη και με τον κύριο που πουλάει hot dogs κοντά στο Λευκό Οίκο. Σε κάθε περίπτωση, καλά ξεμπερδέματα εντός και εκτός Ελλάδας, αφού, με αφορμή το ρεπορτάζ του Star, κατάλαβα ότι τον πήραν χαμπάρι αυτοί που είναι καλό να μην τον παίρνουν. Είναι σαν τις νεκροφόρες, που όταν τις βλέπουμε στοn δρόμο, γυρίζουμε το κεφάλι από την άλλη.
8f2f909f-e808-4267-81b4-81dd02a96600-1
Φόβοι για αντεκδίκηση
Με γεμάτες τις διπλωματικές βαλίτσες επιστρέφουν Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης από τη Νέα Υόρκη, αφού κατάφεραν να αναδείξουν στο υψηλότερο επίπεδο το θέμα του παράνομου τουρκολυβικού μνημονίου. Κατά κοινή παραδοχή, η επιτυχία της ελληνικής πλευράς να φέρει με το μέρος της εκτός από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις χώρες που σηματοδοτούν πολλά στην ευρύτερη περιοχή δείχνει ότι κάτι καλύτερο από τον πρόεδρο Σαμαρά κάνει ο αρχηγός Κυριάκος . Πάντως, συνομιλώντας με ανθρώπους που έχουν εμπειρία στα διπλωματικά, αποκόμισα την αίσθηση ότι η Τουρκία, έχοντας βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο, είναι πολύ πιθανόν να επιχειρήσει πράξη αντεκδίκησης. Γι’ αυτό και ο υπουργός Γεραπετρίτης έδειχνε να έχει ανεβασμένες τις κεραίες του. Τουλάχιστον αυτό μου έλεγαν όσοι είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν μαζί του εντός αμερικανικής επικράτειας.
Τα σενάρια του Ισραήλ
Τρία σενάρια κυκλοφορούν στην πιάτσα μετά τις πρόσφατες εκλογές στο Ισραήλ. Το πρώτο, που θέλει τον Νετανιάχου να σχηματίζει υπηρεσιακή κυβέρνηση, το δεύτερο, να γίνεται πρωθυπουργός ο Γκάντι Αϊζενκοτ με τη στήριξη των αραβικών κομμάτων, και το τρίτο, να οδηγείται το Ισραήλ σε μια νέα εκλογική αναμέτρηση. Με εξαίρεση το πρώτο σενάριο, τα άλλα δύο βάζουν σε περιπέτεια μια χώρα που, αν μπει σε περιπέτεια, έχω την αίσθηση ότι θα χορεύει ζεϊμπέκικο χωρίς μπουζούκι ο πλανήτης. Και αυτό γιατί, όπως μου έλεγε μια καλή διπλωματική πηγή, στη δεύτερη εκδοχή, αυτή του σχηματισμού κυβέρνησης από τον Αϊζενκοτ με τα αραβικά κόμματα, είναι σαν να σχηματίζει στην Ελλάδα κυβέρνηση ένα κόμμα στηριζόμενο στους μουσουλμάνους της Θράκης. Οι δε επαναληπτικές εκλογές υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να διευρύνουν την παρουσία στη Βουλή των αραβικών κομμάτων. Οπότε, με αυτά και κάτι άλλα, ο Νετανιάχου είναι σαν αυτό που έλεγε παλιά ο Καμμένος. Το αναγκαίο καλό.
Καβγάς Άδωνι – Ζωής
Αυτό που έκανε χθες στη Ζωή της Πλεύσης ο υπουργός Άδωνις δεν νομίζω πως έχει προηγούμενο. Σε διάστημα ολίγων λεπτών ο επί της Υγείας κυβερνητικός αξιωματούχος κατέρριψε κάθε ισχυρισμό της πρώην προέδρου της Βουλής, οδηγώντας την σε μια κακή μέρα, από αυτές που θα ήθελε να ξεχάσει το συντομότερο δυνατόν. Σε κάθε περίπτωση, βλέποντας τον Άδωνι, σκέφτηκα ότι κάποια στιγμή έπρεπε να δοθεί τέλος στο ενοχικό σύνδρομο που είχαν οι δεξιοί απέναντι στους αριστερούς. Οχι τίποτε άλλο, αυτές οι ενοχές οδήγησαν μέχρι το να δούμε τον Τσίπρα πρωθυπουργό, τη Ζωή πρόεδρο της Βουλής και τον Κασιδιάρη βουλευτή του ελληνικού Κοινοβουλίου.
Ματς με Πολάκη
Μετά το χθεσινό ματς με τη Ζωή στη Βουλή, σήμερα το πρωί στο αμφιθέατρο του νοσοκομείου Χανίων αναμένεται με εξαιρετικά μεγάλο ενδιαφέρον η αντιπαράθεση που θα έχουν ο Άδωνις με τον Πολάκη. Αν και εκτός έδρας, ο υπουργός Υγείας όχι μόνο δεν φοβήθηκε να προσκαλέσει τον πρώην υφυπουργό Υγείας, αλλά απεναντίας δείχνει να απολαμβάνει το γεγονός ότι σήμερα θα έχει την ευκαιρία να κάνει μια συζήτηση (όπως μπορείς να κάνεις συζήτηση με τον αψύ Σφακιανό) με τον εκπρόσωπο ενός κόμματος που φλερτάρει δημοσκοπικά με το 1%.
Διεθνής σύγκριση 1
Ας ξεκαθαρίσουμε για αρχή κάποια πράγματα. Κάθε δυστύχημα είναι μια ξεχωριστή τραγωδία, οι νεκροί δεν μπαίνουν σε ζυγαριά και καμία αβλεψία σε ένα σημείο της Γης δεν αναιρεί τις ευθύνες που υπάρχουν για μια άλλη αβλεψία κάπου αλλού. Αφού, λοιπόν, τα ξεκαθαρίσαμε όλα αυτά, πάμε να δούμε λίγο τι συμβαίνει τις τελευταίες ώρες στην Ισπανία. Μέσα στο 2026 καταγράφηκε και δεύτερο πολύνεκρο δυστύχημα με σύγκρουση τρένων. Η απερχόμενη κυβέρνηση Σάντσεθ διαβεβαιώνει πως το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο, αλλά παράλληλα προσπαθεί να αποτινάξει από πάνω της την ευθύνη, κάνοντας λόγο για ανθρώπινο λάθος, το οποίο μάλλον υπήρξε μεν, αλλά δεν αναιρεί πως το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας εμφανίζει πολλαπλά ζητήματα. Και, μέσα σε όλα, ο υπουργός Μεταφορών (που διακρίνεται για τη διαδικτυακή του υπερδραστηριότητα) όχι μόνο δεν παραιτήθηκε μετά το πρώτο δυστύχημα, αλλά παραμένει στη θέση του κοντά 48 ώρες μετά το δεύτερο. Θέλω, λοιπόν, να κλείσετε τα μάτια και να σκεφτείτε κατά πόσο θα είχε μείνει όρθια έστω και η Ακρόπολη αν όλα τα παραπάνω είχαν συμβεί μετά τα Τέμπη. Αυτά, για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης. Εν πάση περιπτώσει, χωρίς να ξέρω πώς λέγεται το ξυλόλιο στα ισπανικά, διακινδυνεύω την πρόβλεψη ότι στην Ιβηρική Χερσόνησο δεν θα ζήσουμε ούτε την «ξυλολιάδα» ούτε διάφορους απίθανους να κυκλοφορούν στα κανάλια, κάνοντας αυτοσχέδια πειράματα και διακινώντας θεωρίες για αγρίους. Εκτός εάν είναι στον δρόμο για Μαδρίτη ο Μπραντ Ακού ή κανένας άλλος «τεχνοκράτης», που προσπαθούσε να μας πείσει ότι η εμπορική αμαξοστοιχία κουβαλούσε ουσίες με περίεργα ονόματα, όπλα, πυρηνικά ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Διεθνής σύγκριση 2
Συνεχίζω λίγο τις διεθνείς συγκρίσεις και έρχομαι πιο κοντά στη «γειτονιά» μας, καθώς στα Βαλκάνια βλέπουμε σε ζωντανή μετάδοση πώς δουλεύει το πείραμα «η αγανάκτηση στην εξουσία». Αναφέρομαι, φυσικά, στη Σερβία, όπου εδώ και λίγες ημέρες έχει λάβει σάρκα και οστά το πιο υγρό όνειρο κάθε αντισυστημικού. Οι νεολαίοι που ξεκίνησαν από διαδηλώσεις έκαναν κόμμα, κέρδισαν, έδιωξαν τους κακούς πολιτικούς και τώρα (μαθαίνουν πώς να) κυβερνούν τη χώρα. Και, όπως συνέβη και με τους δικούς μας «μαθητευόμενους μάγους» του 2015, έτσι και για τους ομόδοξους αδερφούς μας τα όργανα άρχισαν με το καλημέρα. Συγκεκριμένα, λίγες ημέρες μετά τις εκλογές, η Μάρτα Κος, Ευρωπαία Επίτροπος που είναι αρμόδια για τη διεύρυνση της ΕΕ, είχε συνάντηση με έναν εκ των ηγετών της Λίστας των Φοιτητών, Ιλία Σρντάνοβιτς. Η συνάντηση έγινε στον απόηχο των δηλώσεων διάφορων κυβερνητικών στελεχών περί μη επιβολής κυρώσεων προς τη Ρωσία, που συνοδεύονταν με διάφορες περικοκλάδες, του τύπου «να είστε αγαπημένοι, όλα λύνονται με διάλογο» κ.λπ. Μόνο που η Κος δεν μάσησε από τη «Βουλή των Εφήβων» και ξεκαθάρισε ορθά κοφτά ότι η κυβερνητική αλλαγή δεν σημαίνει και αλλαγή στα προαπαιτούμενα προσέγγισης Σερβίας – ΕΕ. Με απλά λόγια, όσο η εξωτερική πολιτική και η πολιτική ασφαλείας του Βελιγραδίου δεν συμπλέουν με αυτές των Βρυξελλών, δεν υπάρχει προοπτική στενότερης συνεργασίας. Σας θύμισε κάτι; Κι εμένα. Με τη διαφορά ότι ο Σρντάνοβιτς δεν φέρεται να απάντησε «ουάου», όπως ο δικός μας.
Το μάθημα της «αράχνης»
Με αφορμή την τοποθέτηση του Παναγιώτη Φασούλα στη θέση του Βαγγέλη Λιόλιου στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, έπιασα να ακούσω ξανά την προ ημερών συνέντευξη της «αράχνης» στα ομόσταβλα Παραπολιτικά. Μιλώντας στους συναγωνιστές Σκουρή και Ξενάκη, ο παλαίμαχος σέντερ (που σε αντίθεση με έναν παλαίμαχο Μεσσήνιο, έχει αποφασίσει να ασχολείται με πράγματα της ηλικίας του) ήταν πραγματικά καταιγιστικός σε όσα είπε για το ζοφερό παρόν και το αβέβαιο μέλλον του μπάσκετ. Αυτό, όμως, που μου έκανε εντύπωση ήταν η απάντησή του στην ερώτηση αν υπάρχουν πολιτικές ευθύνες στην υπόθεση του Basketgate. «Πολιτικές ευθύνες υπάρχουν πάντα», ήταν τα πρώτα του λόγια. Ωστόσο, προτού προλάβουν να χαρούν ο Τσίπρας, ο Ανδρουλάκης και ο Σαμαράς, ο Φασούλας συμπλήρωσε πως «δεν αφορούν μόνο το κόμμα της κυβέρνησης». Και επειδή ίσως κάποιοι να έκαναν πως δεν κατάλαβαν, ο σύντροφος Παναγιώτης το έκανε ακόμα πιο… λιανά. «Βλέπετε σοβαρές αντιδράσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης;», αναρωτήθηκε. Και σας λέω ότι το συγκεκριμένο απόσπασμα μου έκανε εντύπωση γιατί έχει εφαρμογή σε πολλές υποθέσεις, άσχετες με το μπάσκετ. Σε κάθε σκάνδαλο ή υποψία σκανδάλου, η αντιπολίτευση νομίζει πως η δουλειά της αρχίζει και τελειώνει με το να «καβαλήσει το κύμα» της καταγγελίας. Μόνο που, στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες ενδιαφέρονται για τη λύση του προβλήματος, όχι για τη γλαφυρή περιγραφή του. Και, κάπως έτσι, οι αντιπολιτευτικές βελόνες παραμένουν κολλημένες – ή σχεδόν κολλημένες, γιατί δεν θέλω μπελάδες με την προεδρική φρουρά της Χαριλάου Τρικούπη…
Τα σενάρια για Λαγκάρντ και οι μανούβρες του Μακρόν
Τρελά σενάρια ακούστηκαν μετά την ανακοίνωση της Κριστίν Λαγκάρντ για την παραίτησή της από την ΕΚΤ. Ένα από αυτά, που μάλλον δεν επιβεβαιώνεται, είναι το ενδεχόμενο να μπει σφήνα στις υποψηφιότητες για τις προεδρικές εκλογές στην Γαλλία. Κάποιος φίλος μου διπλωμάτης έβαζε πολλά ερωτηματικά για το σενάριο αυτό, που άλλωστε ούτε η ίδια επιβεβαιώνει. Όμως με αφορμή αυτό -και τη σπουδή του Γάλλου προέδρου, Μακρόν, να επιτύχει αλλαγή φρουράς στην ΕΚΤ με άνθρωπο της επιρροής του πριν από τις εκλογές στη Γαλλία και την ηχηρή πτώση του-, ο ίδιος διπλωμάτης μού είπε πως έγιναν πολλές προσπάθειες από μεριάς του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος να υπάρξει συνεννόηση με τον Μακρόν, ώστε να βρεθεί ένας κοινός υποψήφιος, που να μπει σφήνα στο δίδυμο Λεπέν – Μελανσόν και να αποτελέσει μια εναλλακτική κεντρώα λύση. Όμως από την πλευρά του Γάλλου προέδρου δεν υπήρξε σε καμία φάση ανταπόκριση στην προσέγγιση αυτήν. Έτσι, το σχέδιο ναυάγησε και τώρα η Γαλλία οδεύει πιθανόν προς την υλοποίηση του χειρότερου σεναρίου την επομένη των εκλογών…
Καρτερός: Μετά τον Ανδρουλάκη, τα βέλη στους πρώην συντρόφους της Νέας Αριστεράς
Φαίνεται πως ο μπάρμπα Θανάσης ο Καρτερός έχει αποφασίσει να μην αφήσει κανέναν παραπονεμένο. Μετά τη γνωστή επίθεση στον πρόεδρο Ανδρουλάκη, για τον οποίο είχε αναρωτηθεί δημοσίως αν είναι βλάκας, για να επιχειρήσει στη συνέχεια να ανασκευάσει τις εντυπώσεις, σειρά πήραν οι πρώην σύντροφοι της Νέας Αριστεράς, τους οποίους περιποιήθηκε δεόντως στη στήλη του στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Αφορμή, η επίθεση που εξαπέλυσε η Νέα Αριστερά στην Έφη Αχτσιόγλου μετά την ένταξή της στο κόμμα Τσίπρα, αλλά και οι κατηγορίες ότι η ΕΛΑΣ έχει πάρει διαζύγιο με την Αριστερά. Ο Θανάσης των μαρουλιών δεν τους χαρίστηκε, επιστρατεύοντας μέχρι και εκκλησιαστική ορολογία για τους «αφορισμούς» και τους «ληξίαρχους» της Αριστεράς, ενώ τους υπενθύμισε και τη «μίζερη πραγματικότητα της ύπαρξής τους». Τώρα, βέβαια, να επιτίθεται στον Ανδρουλάκη και στο ΠΑΣΟΚ, το καταλαβαίνουμε. Αλλά να βγάζει τέτοια χολή και για τους μέχρι πρότινος συντρόφους του, πάει πολύ. Εκτός κι αν στο νέο κόμμα του προέδρου Τσίπρα ισχύει πλέον το γνωστό «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας». Πάντως, για άνθρωπο που εγκαλεί τους άλλους επειδή μοιράζουν πιστοποιητικά αριστεροσύνης, ο μπάρμπα Καρτερός δείχνει να έχει κρατήσει μερικά και για προσωπική χρήση.
Η απρέπεια του Δούκα των Αθηνών
Πέρα από το τζετ λαγκ, ένα από τα πράγματα με τα οποία έρχομαι αντιμέτωπος ύστερα από κάθε υπερατλαντικό ταξίδι είναι οι μικρές εκείνες ειδήσεις που δεν είναι εύκολα ορατές από τις ΗΠΑ. Μια τέτοια ήταν και η καταγγελία στην οποία προέβη η Πόπη Διαμαντάκου κατά του αγαπημένου της στήλης, Δούκα των Αθηνών. Επειδή μας διαβάζουν και άνθρωποι που δεν παρακολουθούν στενά τα της πρωτεύουσας, να πω ότι η συναγωνίστρια Πόπη δεν έχει διακριθεί μόνο στον στίβο της δημοσιογραφίας, αλλά και στην προσφορά της στην Αθήνα, ιδίως μέσα από το πρόγραμμα «Το παιδί, η πόλη και τα μνημεία». Πολύ γρήγορα, πρόκειται για ένα project που ξεκίνησε στη δεύτερη θητεία Καμίνη, τότε που η Πόπη είχε εκλεγεί με τον συνδυασμό του τότε δημάρχου (και τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, μην ξεχνάμε). Το πρόγραμμα πήγε εξαιρετικά και, με την απόσυρση του συντρόφου Γιώργου από τη δημαρχία, η κυρία Διαμαντάκου βρέθηκε (και επανεκλέχτηκε) στο ψηφοδέλτιο Μπακογιάννη, συνεχίζοντας την εξαιρετική δουλειά που έκανε. Ύστερα από δέκα χρόνια (τα δύο τελευταία επί δημάρχου Χάρη) υπερκομματικής δράσης, η φίλη μου η Πόπη αποφάσισε ότι ήταν ο καιρός να αφήσει το πρόγραμμα σε νέα χέρια – και πολύ καλά έκανε θα πω εγώ. Μόνο που, σύμφωνα με την ίδια, η διοίκηση που έπρεπε να αποφασίσει για τη διάδοχό της δεν είδε ένα πρόγραμμα-κόσμημα για την Αθήνα, αλλά ένα παραταξιακό φέουδο. Έτσι, στην παρουσίαση της ενδέκατης χρονιάς του προγράμματος, οι αρμόδιοι «ξέχασαν» να καλέσουν τη γυναίκα που εμπνεύστηκε και υλοποίησε το πρόγραμμα για μια ολόκληρη δεκαετία! Μάλιστα, πιστοί στο γνωστό «ο Αντώνης Ρέμος δεν θα είναι μαζί μας, αλλά θα πούμε τραγούδια του», οι εκλεκτοί του πρώτου δημότη της πρωτεύουσας μπορεί να μην κάλεσαν τη φίλη μου την Πόπη, αλλά κράτησαν σχεδόν απαράλλαχτες τις δράσεις του προγράμματος που είχε σχεδιάσει εκείνη τα προηγούμενα χρόνια. Και επειδή τα πολλά λόγια περιττεύουν, πολλά (ειρωνικά) μπράβο στον Δούκα των Αθηνών και στο ΠΑΣΟΚ, που γυρίζουν την πλάτη σε ανθρώπους που όχι μόνο κάποτε συμπορεύθηκαν, αλλά και πέτυχαν πράγματα μαζί.
Η αριστερή καραμπόλα ευτελισμού του κοινοβουλευτισμού
Η παραίτηση του Μίλτου Ζαμπάρα σηματοδοτεί δύο γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν πλέον τον χώρο της Αριστεράς, με τα όσα απίστευτα παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες. Το πρώτο είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας, βλέποντας ότι κολλάει η βελόνα, δίνει πλέον τελεσίγραφα α λα ΣΥΡΙΖΑ, όσοι πιστοί θέλουν να προσέλθουν στο κόμμα του, να παραιτηθούν εδώ και τώρα. Είναι και οι μεταγραφές του ΠΑΣΟΚ που τον πιέζουν, είναι και τα μεγάλα κενά που έχει στη στελέχωση της ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα στην επαρχία. Το δεύτερο σκηνικό είναι από αυτά που μόνο αριστερά μπορείς να τα συναντήσεις – και δεν έχουν να κάνουν τίποτε με αρχές, αξίες, ηθική και άλλα «προτερήματα» που επικαλούνται. Έχουμε και λέμε. Η χθεσινή παραίτηση του ανεξάρτητου βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας Μίλτου Ζαμπάρα προκαλεί ένα ντόμινο κάλυψης του κενού, που φανερώνει και το μπάχαλο μετά την αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτος επιλαχών στον νομό είναι ο τομεάρχης Διοίκησης της ΕΛΑΣ, Γρηγόρης Θεοδωράκης, που προφανώς δεν θα πάει για βουλευτής, αν θέλει να παραμείνει στο κόμμα με βάση τις προδιαγραφές Τσίπρα. Ο επόμενος είναι ο Γιώργος Βαρεμένος, που έχει αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ προς Νέα Αριστερά μεριά, αλλά μαθαίνω ότι το ζυγίζει αν θα δεχτεί την έδρα. Αν όχι, ο τρίτος επιλαχών είναι ο Θάνος Μωραΐτης, κάποτε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, που προσέγγισε ένα φεγγάρι τον Κασσελάκη και τώρα το σκέφτεται να προσχωρήσει στο ΠΑΣΟΚ. Μια απίστευτη καραμπόλα, συνώνυμη του ευτελισμού της κοινοβουλευτικής λειτουργίας, με την υπογραφή μετακινούμενων στελεχών πότε από το ένα κόμμα και πότε στο άλλο.
«Χωριάτικο» επίδομα ανεργίας
Από όλη την ιστορία γύρω από το Χωριάτικο, η λεπτομέρεια που μου έκανε φοβερή εντύπωση είναι πως ο (ακόμα κατηγορούμενος και, ως εκ τούτου, ακόμα αθώος) Άγγελος Γιαννακόπουλος φέρεται πριν από κάποια (λίγα) χρόνια να δήλωνε άνεργος. Θα μου πείτε, είναι αυτό είδηση; Όχι. Αλλά είναι είδηση ότι την περίοδο που φέρεται να έκανε ό,τι έκανε, εισέπραττε… κανονικά και με τον νόμο το επίδομα ανεργίας. Επειδή δεν έχω καταλήξει αν πρέπει κανείς να γελάσει, να κλάψει ή απλώς να εξοργιστεί, διαβάζοντας πως ένας τύπος με αυτές τις αποδιδόμενες «δραστηριότητες» αντιμετωπιζόταν από το κράτος ως δικαιούχος στήριξης. Για να είμαι δίκαιος, δεν ισχυρίζομαι ότι ένας φερόμενος ως απατεώνας είναι επαρκής λόγος για να αλλάξει ένα επίδομα που ανακουφίζει πολλούς συμπολίτες μας σε δύσκολες περιόδους της ζωής τους. Είναι, όμως, μια πολύ ξεκάθαρη ένδειξη ότι τα κριτήρια και οι μηχανισμοί απόδοσης ενός επιδόματος απέχουν αρκετά από το να χαρακτηρίζονται ως αδιαπραγμάτευτα. Και η ιστορία του Χωριάτικου είναι μια καλή ευκαιρία να σκεφτούμε ποιοι πρέπει να δικαιούνται ένα επίδομα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο επίδομα ανεργίας. Γιατί καθένας που το παίρνει (το επίδομα) χωρίς να το δικαιούται στερεί μια ενδεχομένως μεγαλύτερη στήριξη σε αυτόν που το έχει πραγματικά ανάγκη – ή, θα πω εγώ, στερεί αναγκαίους πόρους που το κράτος μπορεί να κατευθύνει αλλού. Ευκαιρία, λοιπόν, να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι.
Επιβεβαίωση για τον Ινδό
Αν και, όπως σας έχω ξαναγράψει, απεχθάνομαι αυτήν τη φοβερή φράση που κατακλύζει τα δημοσιογραφικά γραφεία, «το γράψαμε πρώτοι» , την οποία ακολουθεί η λέξη «επιβεβαιωθήκαμε», θα κάνω μια εξαίρεση, για να επισημάνω ότι την Τρίτη διαβάσατε εδώ ότι τα Bread Factory του Γιαννακόπουλου είχαν πουληθεί σε έναν Ινδό. Πριν καλά καλά προλάβουμε να φιλοξενήσουμε το σχόλιο, άρχισα να βλέπω στο διαδίκτυο ένα υπόμνημα-αίτημα της εταιρείας Switz (των Ινδών), με το οποίο ζητούν από τον Βουρλιώτη να τους αποδεσμεύσει τους τραπεζικούς λογαριασμούς. Αν κατάλαβα καλά, από τα λίγα που σκαμπάζω από αυτά, οι άνθρωποι πριν από επτά μήνες αγόρασαν τα σήματα και τα πάγια της συγκεκριμένης αλυσίδας. Από τότε τα Bread Factory ξεκίνησαν να λειτουργούν υπό νέα ιδιοκτησία, που προφανώς και δεν είχε καμία (απολύτως) σχέση με τις ελεγχόμενες εταιρείες του Γιαννακόπουλου. Ξύπνησαν ένα πρωί οι Ινδοί επενδυτές και μετά τη σχετική μετάφραση κατάλαβαν ότι είχαν δεσμευτεί οι λογαριασμοί τους, άρα θα έπρεπε να βρουν τρόπους να πληρώσουν το προσωπικό, την Εφορία και τους προμηθευτές. Μπροστά σε αυτήν τη δύσκολη και σχεδόν ακατανόητη πραγματικότητα, έσπευσαν να ζητήσουν από την Αρχή να τους αποδεσμεύσει τους λογαριασμούς, αφού δεν είχαν απολύτως καμία σχέση με αυτούς των εταιρειών που ελέγχονται.
! Με την ευκαιρία, επιβεβαιωθήκαμε (η λέξη που σας έλεγα) σχετικά με την πώληση των Bread Factory στους Ινδούς.
Business plan με φοροδιαφυγή
Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ήταν ένας σοβαρός άνθρωπος που γνωρίζω από παλιά. Με αφορμή όσα εξελίσσονται αυτές τις ημέρες γύρω από τις αλυσίδες ταχυφαγείων κ.λπ., με κάλεσε για να μου πει πως είχε δει με τα μάτια του ότι στο επιχειρηματικό σχέδιο (business plan) για την αγορά franchise καταστήματος από γνωστή αλυσίδα, που δεν περιλαμβάνεται σε αυτές που είναι εσχάτως στην επικαιρότητα, προβλεπόταν 30% μαύρου τζίρου, ώστε να είναι βιώσιμη η επένδυση»! Μάλιστα, παρέχονταν και best practises φοροδιαφυγής, παρόμοιες με αυτές της Pizza Fan (ύψος απόδειξης, τρόπος πληρωμής, ώρα παραγγελίας κ.λπ.), ώστε ο υποψήφιος επενδυτής να είναι σίγουρος πως θα έχει το όφελος που προβλέπεται στην παρουσίαση! Το απίστευτο είναι πως αυτές οι πληροφορίες δίνονταν σε ενδιαφερόμενους για να αποκτήσουν κατάστημα με franchise της γνωστής αλυσίδας, χωρίς ιδιαίτερες προφυλάξεις.
Με το που άκουσα όλα αυτά τα ανήκουστα, έκλεισα αμέσως το τηλέφωνο. «Φυσικά και δεν γίνονται αυτά τα πράγματα», του είπα όταν με ξανακάλεσε απορημένος για την απότομη διακοπή της συνομιλίας. Και ξαναέκλεισα το τηλέφωνο! «Το δυσάρεστο είναι», πρόλαβε να μου πει, «πως με όλη αυτήν τη γραφειοκρατία, τα ενοίκια και την έκρηξη κόστους τροφίμων και καυσίμων, μόνο όσοι φοροδιαφεύγουν θα μείνουν στην εστίαση»!
