Το εργασιακό περιβάλλον μπορεί να δημιουργήσει εντάσεις και συγκρούσεις. Ωστόσο, αυτές δεν σχετίζονται πάντα με τη διοίκηση μιας επιχείρησης, τις διαφωνίες με τους προϊσταμένους ή ακόμη και τις οικονομικές απολαβές. Συχνά, προκύπτουν μέσα στις ίδιες τις ομάδες εργαζομένων, μεταξύ συναδέλφων.
Ένα από τα πιο συνηθισμένα φαινόμενα που προκαλούν δυσαρέσκεια είναι όταν ένας εργαζόμενος προσφέρει πολύ περισσότερα από κάποιον άλλον, χωρίς όμως να αναγνωρίζεται ή να ανταμείβεται ανάλογα. Αντίθετα, ο όγκος των εργασιών που αναλαμβάνει αρχίζει σταδιακά να τον εξαντλεί, δημιουργώντας μια κατάσταση έντονης ψυχολογικής πίεσης.
Για το ζήτημα μίλησε στο ισπανικό ABC ο Ράφα Αλόνσο, ψυχολόγος με εξειδίκευση στο ανθρώπινο δυναμικό (HR). «Οι άνθρωποι που δεν παραπονιούνται, εργάζονται πιο σκληρά και φέρνουν αποτελέσματα είναι οι πιο αδικημένοι σε ολόκληρη την επιχείρηση», τονίζει. Όπως αναφέρει, έχει συναντήσει αυτή την κατάσταση «αμέτρητες φορές» κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του εμπειρίας.
Οι πιο αποδοτικοί εργαζόμενοι αδικούνται μέσα στην επιχείρηση
Ο ειδικός επισημαίνει ότι υπάρχουν εργαζόμενοι που «δεν κάνουν σχεδόν τίποτα», αλλά «αμείβονται το ίδιο με τους υπόλοιπους, έχοντας μάλιστα λιγότερες ευθύνες».
Αυτό μπορεί να αποτελέσει σημαντική πηγή απογοήτευσης για τους πιο παραγωγικούς εργαζομένους μιας ομάδας, οι οποίοι συχνά αδυνατούν να κατανοήσουν πώς είναι δυνατόν κάποιοι συνάδελφοί τους να συνεχίζουν να επιδεικνύουν την ίδια αδιάφορη στάση απέναντι στη δουλειά τους.
Ο ψυχολόγος εξηγεί τον λόγο: «Σε ψυχολογικό επίπεδο, οι προϊστάμενοι αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους που εργάζονται πολύ σκληρά ως άτομα στα οποία μπορούν να βασιστούν για να διεκπεραιωθούν οι εργασίες».
Όπως τονίζει ο Αλόνσο, η λογική είναι απλή: «Αν πιστεύεις ότι κάποιος θα σου δημιουργήσει προβλήματα, δεν του αναθέτεις δουλειά».
Έτσι, δημιουργείται μια εντελώς άδικη κατάσταση, στην οποία ο εργαζόμενος που είναι αποτελεσματικός και κάνει σωστά τη δουλειά του καταλήγει να βιώνει πολύ μεγαλύτερο άγχος από τους υπόλοιπους.
«Ο άνθρωπος αυτός πηγαίνει στη δουλειά και επιστρέφει στο σπίτι του έχοντας πολύ περισσότερο στρες», συνοψίζει.
Τα όρια στη δουλειά είναι απαραίτητα για την ψυχική υγεία
Αναγνωρίζοντας τη δυσκολία αυτής της κατάστασης, ο Αλόνσο δίνει ορισμένες συμβουλές σε όσους βιώνουν αντίστοιχες συνθήκες στην καθημερινή επαγγελματική τους ζωή.
Η λύση, όπως εξηγεί, δεν είναι να πάψει κανείς να είναι υπεύθυνος ή συνεπής στη δουλειά του. Αντίθετα, συνιστά να μάθει να «θέτει όρια», προκειμένου να προστατεύσει την ψυχική του υγεία.
Για παράδειγμα, προτείνει στους εργαζομένους να ζητούν αμοιβή ανάλογη με τις ευθύνες που έχουν αναλάβει και τον πραγματικό φόρτο εργασίας τους.
«Αν η επιχείρηση δεν είναι διατεθειμένη να το αποδεχτεί, τότε τη δουλειά που θεωρεί δεδομένο ότι θα κάνεις εσύ ας την αναλάβει κάποιος άλλος».
Στα σχόλια κάτω από τη δημοσίευση, αρκετοί χρήστες επισήμαναν ότι η θέσπιση ορίων δεν είναι πάντοτε εύκολη υπόθεση.
Όπως υποστήριξαν, μια επιχείρηση δεν είναι υποχρεωμένη να αποδεχτεί τα αιτήματα ενός εργαζομένου, ενώ δεν έχουν όλοι οι εργαζόμενοι την οικονομική δυνατότητα να θέσουν τελεσίγραφα ή να διακινδυνεύσουν τη θέση εργασίας τους.
Άλλοι σχολίασαν ότι υπάρχουν προϊστάμενοι που δεν είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι για τον ρόλο τους και δεν γνωρίζουν πώς να διαχειριστούν σωστά το ανθρώπινο δυναμικό.
Υπήρχαν, ωστόσο, και εκείνοι που πρότειναν μια διαφορετική προσέγγιση: αντί να ζητούν περισσότερα χρήματα όταν αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις, ας επιλέγουν να εργάζονται ανάλογα με την αμοιβή που λαμβάνουν.
