Αλλάζουν τα πράγματα για τους κληρικούς και μοναχούς που χρησιμοποιούν χωρίς φειδώ τα social media, προβάλλοντας τις θέσεις και τον εαυτό τους μέσω Τiktok, Ιnstagram και YouTube. Στη χθεσινή συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος συζητήθηκε η εισήγηση του μητροπολίτη Χαλκίδος Χρυσοστόμου, σύμφωνα με τον οποίο η αξιοποίηση των σύγχρονων μέσων μπορεί μεν να υπηρετήσει την αποστολή των κληρικών και να λειτουργήσει ως τρόπος προσέγγισης ανθρώπων, ιδίως των νεότερων ηλικιών, ωστόσο επισημαίνεται ότι η ευρεία χρήση του διαδικτύου προκαλεί κινδύνους που καθιστούν αναγκαία την ύπαρξη σαφούς πλαισίου ποιμαντικών αρχών.
Ο μητροπολίτης Χρυσόστομος επισήμανε ότι το διαδίκτυο αποτελεί πλέον πραγματικότητα, αναγνωρίζοντας κατ’ αρχάς ότι η αυξανόμενη ψηφιακή παρουσία των κληρικών δημιουργεί θετικές ή αρνητικές σκέψεις και ενδεχομένως προβληματισμούς. Αφού ανέφερε λεπτομερώς τα θετικά και τα αρνητικά της χρήσης του διαδικτύου από τους κληρικούς, τόνισε: «Αυτά οδηγούν στην ανάγκη δημιουργίας ενός πλαισίου ποιμαντικών αρχών χρήσης του διαδικτύου εκ μέρους των κληρικών, μιας και ούτε η άκριτη αποδοχή του ούτε μια φοβική αντιμετώπιση, που θα οδηγούσε σε γενική απαγόρευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, είναι σωστή. Χρειάζεται κι εδώ, εκτός από την επαγρύπνηση, και η αρετή των αρετών: Η διάκριση». Ακολούθως πρότεινε τις βασικές αρχές για την ψηφιακή παρουσία των κληρικών:
1. Ο κληρικός παραμένει κληρικός και στο διαδίκτυο.
2. Ο κάθε κληρικός δεν αποτελεί αυτόνομη εκκλησιαστική αυθεντία, γι’ αυτό η δημόσια παρουσία του οφείλει να εκφράζει την εκκλησιολογική σχέση με τον επίσκοπο και την τοπική Εκκλησία ή την Ιερά Σύνοδο.
3. Ο κληρικός οφείλει να κατανοεί αυτοσυγκρατούμενος ότι δεν χρειάζεται δημόσια τοποθέτηση για κάθε θέμα και κάθε γεγονός.
4. Καμία πληροφορία δεν πρέπει να αναπαράγεται χωρίς προηγούμενο έλεγχο, ιδίως όταν αφορά πρόσωπα ή σοβαρά κοινωνικά και εκκλησιαστικά ζητήματα.
5. Καμία δημόσια αντιπαράθεση δεν δικαιολογεί ύβρεις, χλεύη, διαπόμπευση ή προσωπική απαξίωση.
6. Οι εμπιστευτικές ποιμαντικές σχέσεις δεν αποτελούν υλικό δημοσιότητας.
7. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στις προσωπικές ψηφιακές επικοινωνίες.
8. Η ψηφιακή δράση δεν πρέπει να οικοδομεί προσωπικό «brand» φίρμα-είδωλο κληρικού, αλλά να παραπέμπει στον Χριστό και στην Εκκλησία.
9. Η διαδικτυακή επικοινωνία πρέπει, όπου είναι δυνατόν, να οδηγεί στην πραγματική συνάντηση, στην Ενορία, στη λατρευτική ζωή και στην κοινωνία των προσώπων.
10. Τέλος, είναι αναγκαία και μια βασική κατάρτιση των κληρικών για την ψηφιακή επικοινωνία, όχι για να μεταβληθούν σε επαγγελματίες της επικοινωνίας, αλλά για να γνωρίζουν πώς λειτουργούν οι ψηφιακές πλατφόρμες, πώς δημιουργούνται οι μηχανισμοί εθισμού και πόλωσης, ποια νέα προβλήματα δημιουργεί η Τεχνητή Νοημοσύνη κ.λπ.
